Opinions

Best aardig. Bij de liedjes lijkt het of de film op vinyl is geperst; het slaat constant een stukje over.

Een goede mix tussen liedjes van Bob Wills and the Texas Playboys, humor (Slim Andrews) en actie (Ritter en zijn double Wally West).

Dertien in een dozijn, maar voor de liefhebber een prima stukje koek.

Een heel aardige Wayne-western met "who dun it"-plotwendingen.

Van Hayes en zijn overacteren moet je houden, ik ben er zelf niet helemaal kapot van en hij heeft toch een flink grote bijrol.

De actie is volop aanwezig en ziet er prima uit. Een toegevoegde waarde is dit keer een vrouw: Ella Raines. Die spat vol vuur van het scherm af. Daar verbleekt Wayne totaal bij in de scènes die hij met haar speelt.

3,5*

Korte, krachtige western, met in het tweede gedeelte flink wat spanning. Scott vind ik beter te pruimen als hij serieus is, in plaats van die eeuwige grijns in het eerste gedeelte. De gevechten zien er realistisch uit.

Boone is erg goed als onberekenbare schurk, die tegelijkertijd jaloers is op de mannelijkheid en het eergevoel van Scott.

Geschoten in een prachtig, hard landschap.

Eén van de betere Scott-films van wat ik tot nu toe van hem heb gezien.

3,5*

Opgenomen (lang leve de BBC) met de vraag wat medegebruiker Brix nu zo enthousiast maakt.

Ik mag dit soort films graag zien. De sfeer en het avontuur staan centraal. De nadruk ligt niet op de actiescènes en dat is maar goed ook, want die hebben de tand des tijds niet doorstaan.

Ook de andere stukjes film van natuurbeelden tussendoor met leeuwen en antilopes vallen nogal op, in storende zin.

Grootste pluspunt is een welbespraakte Tarzan en geen sullig sprekende holbewoner.

Connery speelt ook een leuke asociale rol, vooral door zijn geruzie met de rest van de criminelen.

Leuke film, maar je moet wel tegen de krakkemikkige actie kunnen.

Sterke film. Katharine Ross als indiaanse is even wennen (al doet het dat niet echt) en haar rol had er wat mij betreft helemaal uitgehaald kunnen worden. Dan maar geschiedvervalsing.

Robert Blake en Redford maken er een harde achtervolging van, inclusief enige romantische verwikkelingen. Vooral Blake maakt een goede indruk als zwijgzame man, gehinderd in zijn leven door de racistische houding van het merendeel van de blanken.

'Where is Ruby Mountain?'

'Where it always was!'

B-western ten top met één en al actie. Het was wel zo aardig geweest dat iemand aan Randolph had verteld dat het touwtje rond zijn kin om zijn hoed op zijn plek te houden een vreselijk dom gezicht is.

Ook met Dennis Weaver als jonge sheriff en van Cleef nog zonder snorretje, maar wel al met de rattenoogjes.

Een no-nonsense filmpje voor een verloren uurtje.

3*

Zeer onderhoudende western met een flink aantal klassieke elementen er in verwerkt. Dat kun je betitelen als standaard of saai, maar bij deze film bedoel ik dat juist positief. Voer voor de liefhebber van westerns.

De voelbare spanning die de veedrijvers het stadje binnen brengen, wordt goed neergezet.

Een zeer goede en onderkoelde hoofdrol door Richard Egan. De kritiek op hem kan ik helemaal niet volgen.

Ook Cameron Mitchell als de twijfelende sheriff is overtuigend.

Weinig minpunten te noemen, of het moet zijn dat ik graag een betaalbare gerestaureerde dvd uitgebracht zie worden en die dan met gejuich zal ontvangen. De beeldkwaliteit is nu niet je van het.

Een bijzondere western die begint en eindigt met dezelfde showdown. Na de openingsscène begint het verhaal met het leggen van de puzzel van het waarom van dat gevecht.

Mooie rol van Hayden als rechtdoorzee immigrant, onbekend met de wetten en gedragspatronen van het westen, er ook geen boodschap aan heeft en simpelweg zijn recht wil halen. Hij is geen held, meer naïef en eigenwijs en totaal onbeïnvloedbaar.

Nedrick Young, uiteraard in zwart gekleed en Sebastian Cabot als zijn baas, zijn twee uitvergrotingen van alles wat slecht is in de mens en spelen hun rol met verve.

De muziek is heel apart, onheilspellend en dragend.

Een flink aantal standaard-ingrediënten van het genre zitten er in verwerkt, maar worden op redelijk unieke wijze neergezet waardoor deze film boven de gemiddelde western uitsteekt.

De (letterlijke) aanloop naar de finale is geweldig om te zien (en te horen).

Een film die vooral door de vormgeving en door het spel van de acteurs het waard is om vaker te zien.

4*

Western die qua verhaal doet denken aan The Big Trail en Red River. Dat komt dan vooral door de groots opgezette scenes die de veetrek naar Abilene met zich meebrengt.

Deze film haalt het echter niet bij de andere twee. Vooral omdat de film in het eerste deel wat blijft hangen in de romantische verwikkelingen tussen Scott en Bennett, en kluchtig aandoende karakters vertolkt door Brennan en Robson en meer bijrolfiguren.

Ondertussen worden de tegenstellingen en verhoudingen tussen de Noordelijken en de Zuidelijken blootgelegd en dat is, bij mijn weten, realistisch in beeld (en woord) gebracht.

De grote actiescenes worden soms teniet gedaan door studio-opnames met daar achter beeldmateriaal uit andere films. Dat is zeker goedkoper, maar het ziet er niet altijd even lekker uit, vooral omdat sommige scenes versneld worden afgespeeld.

Wonderlijk genoeg vond ik de rustige muzikale onderbreking met een gezongen "Silver on the Sage" een heel aardig moment in de film. Sfeervol gedaan.

Een redelijke western met een licht gebrek aan spanning en interessante karakters, met een verhaal dat af en toe niet helemaal logisch in elkaar steekt.

De beste rol is weggelegd voor Edgar Buchanan als Doc Thorpe.

Leuke western met wat slapstick-achtige elementen erin.

Eeen aardig uitgewerkt verhaal en onderhoudend. Een extra half puntje erbij vanwege Buchanan dus.

3,5*

Het uiterlijk van McCoy werkt in eerste instantie niet echt mee om serieus genomen te worden; een glimmende revolverriem die twee keer te breed is, oversized sporen aan zijn laarzen, een strak zittend zwart shirt met een gigantische shawl om zijn nek en boven op zijn kop een hoed die even lang is als de persoon eronder.

De cowboy van The Village People moet roze van jaloezie hebben gezien bij het aanschouwen van McCoy in deze film.

Maar gaandeweg de film krijg ik toch meer respect voor McCoy, vooral in de actiescènes. De dialogen verlopen wel enigszins houterig bij hem en hij staat er dan als een zoutzak bij.

Het verhaal is prima met een prettig tempo. In de bijrollen John Wayne

en Walter Brennan.

Yakima Canutt speelt dit keer niet mee en dus zijn de stunts minder prominent aanwezig, al werden ze wel door hem verzorgd. Bovendien zitten de stunts alleen maar in de laatste tien minuten.

Wel een John Wayne, met (opplak)baard in een achtervolging per auto.

Gabby Hayes dit keer niet als halfgare dorpsidioot, maar een serieuze rol als sheriff. Had ie vaker moeten doen.

Verder niets nieuws onder zon in deze 13 in een dozijn film.

2*

Routinematig verhaal zonder hoogtepunten. Jammer dat Murphy niet oud mocht worden want zijn iets oudere kop geeft hem wat meer geloofwaardigheid mee als ervaren held.

Ik ken slechtere Europese westerns.

Je kunt allerlei argumenten bedenken deze film over te slaan: gedateerd, zwart-wit beelden, de historische feiten rond Custer worden niet echt gevolgd, etc.

Toch is dit een film die het bekijken waard is.

De relatie tussen Flynn en Havilland is een interessante om te volgen (maar had wel wat meer dynamiek mogen hebben) en de stukjes met de huishoudsters van Havilland zijn gewoon grappig.

De actiebeelden, waarvan er niet al teveel zijn eerlijk gezegd, zijn prima in beeld gebracht, zeker voor die tijd.

Het slagveld bij de Liitle Big Horn is een echte finale waardig.

Er wordt door alles en iedereen aardig geacteerd - geen uitschieters welliswaar - en het is een goed lopend verhaal.

3*

Het verhaal speelt zich af rond 1940. De revolvers en paarden zijn thuisgelaten in deze neo-western. De dialoog en gemotoriseerd vervoer zijn de wapens. Alhoewel het land nog wel wordt geploegd door ezel en ploegschaar, komen er ook al landbouwmachines in voor (al zijn dat archiefbeelden en niet gemaakt voor deze film zelf).

Een redelijk boeiend verhaal over een zeer droog gebied in Oklahoma (Noord Dakota, volgens het plot. Dat is raar, want die staten liggen ver uit elkaar. Bovendien lijkt mij Oklahoma wel juist.) en het zware bestaan van zijn bewoners blijft over. Tussen de bedrijven door ontstaat er uiteraard een romance tussen Wayne en Sigrid Gurie, maar die voert niet de boventoon.

De reis naar en aankomst in Oregon wordt kort in beeld in gebracht, dan is de film al op het einde genaderd.

Ik had wel meer willen zien van de strijd van de bevolking met het klimaat in Oklahoma. Nu ligt vooral de aandacht op het acclimatiseren van de arts en zijn dochter aan de bevolking in het voor hen nieuwe land. Ook leuk om te zien overigens.

Aangezien er bijna alleen nog (dure) westerns gemaakt worden die een remake zijn... nomineer ik deze als volgend project voor de Coens en Mangolds van deze wereld.

Ik kijk er al vast naar uit.

Ik geef dan weer lichtelijk de voorkeur aan deze versie. Vooral te danken aan Walter Brennan en Lewis Stone.

Chester Morris heeft ook wel weer wat als aartsleugenaar en doortrapte boef.

Het eerste halve uur is even doorbijten, waarin vooral Morris de hoofdrol speelt. Maar zodra de woestijn bereikt is, begint het kerstverhaal pas echt.

Volgens mij was er niemand met verstand van baby's aanwezig op de set, want om het huilen van een pasgeboren baby te wijten aan het doorkomen van tandjes ...

Mooi in beeld gebracht familiedrama met goed acteerwerk.

Vergeet de benaming "western" bij deze film, het is meer een drama met een neo-western setting (veel opnames van het prachtige platteland in Montana).

Hoe dan ook een prima film met mooie muziek.

3*

Deze western behandelt wel een interessant thema, weliswaar niet de hoofdlijn van het verhaal.... maar toch.

Na de Burgeroorlog kwam er een invasie van Noordelijken richting het zuiden. Zij meenden recht te hebben op de landerijen en bezittingen aldaar, ze hadden tenslotte de oorlog gewonnen.

Om ranchers te dwingen hun land op te geven werd geprobeerd ze legaal van het land te verdrijven door bijvoorbeeld belastingen te gaan heffen. Die belastingen hadden rechtsgeldigheid en zogenaamde "carpetbaggers" zagen toe op het innen ervan.

Zo moesten boeren en ranchers belachelijk hoge betalingen voldoen, op straffe van onteigening. Dat was goedschiks.

Als voorgaande niet lukte werd men gewoonlijk van zijn land afgeschoten, of anderszins bedreigd. De Zuidelijken hadden geen wetgeving om op terug te vallen, want de wetten van de Noordelijken golden nu, en belangrijke posities (advocaten, rechters) waren veelal Noordelijken.

Charlton Heston is zo'n zuidelijke rancher en krijgt, bij terugkeer na vijf jaar in militaire dienst te hebben gezeten, te maken met die "carpetbaggers".

Het is niet de hoofdlijn van deze film, maar wel redelijk aanwezig en goed uitgewerkt.

De ranch van Heston ligt in een prachtige vallei en dat levert mooie plaatjes op.

Het verhaal heeft meerdere lijnen en die komen mooi samen. Prima spel van de acteurs (van Heston ben ik geen fan, maar hij is hier gewoon goed) en de film zelf bevat erg mooie, diepe kleuren.

Ook de andere karakters worden prima weergegeven en goed neergezet.

De film begint echter wel wat knullig, vind ik. Heston komt een vrouw tegen, kent haar nog niet en beiden vinden het genoeg dat ze elkaars naam kennen en besluiten te trouwen.

Misschien ging dat vroeger wat sneller en werd er niet zo moeilijk gedaan, maar op deze manier lijkt me stug.

Ik vond de film zeer de moeite waard, prima spanningsopbouw, sfeer, en mooie beelden van de omgeving, er valt genoeg te beleven in deze film. Een kleine bijrol voor Jamie Farr (M*A*S*H) trouwens.

De score hier en op IMDb is niet al te hoog, maar soms is dat niet terecht.

Het is ook geen topfilm, maar zeker wel de moeite waard.

3,5*

Richard Boone en Charles Bronson stijgen boven de film uit, die in het eerste uur vooral saai is.

Boone blaft zijn ondergeschikten af en er is een dame waarin beide luitenanten interesse hebben. Dat is het eerste uur, kort samengevat.

Een fort vol soldaten met veel geklets over vijandige indianen, zonder dat er ergens actie in wil komen. Pas in het laatste halve uur wordt het fort verlaten en verschijnen er mooie plaatjes van de omgeving en een onvermijdelijk treffen met de indianen.

De aandacht van de film ligt vooral bij de onderlinge verhoudingen van de officieren en dat is wat mij betreft te weinig om vermaakt te worden (en vooral te veel van hetzelfde). Bovendien komt geen van de hoofdpersonen erg sympathiek over, of juist het tegenovergestelde. Ze lieten me vooral koud en dat komt de aandacht niet ten goede.

De foutjes in deze film zijn nogal opvallend. Bij gebrek aan een neger, verschijnt er een slecht geschminkte blanke in beeld. Waarom er persé een neger in mee moest spelen, wordt niet duidelijk. Een hond moet in zijn ééntje een kudde schapen bijeen brengen: op de achtergrond zie je toch stiekem een ruiter meehelpen. Die ruiter hoort daar helemaal niet te zijn.

Zo valt bij de held de revolver uit de holster bij het afstijgen van zijn paard. Niks aan de hand... even bukken, oprapen en verder met hetgeen eigenlijk in het script stond. Die filmrolletjes waren duur (denk ik) en een scène eventjes overspelen zal wel niet zo eenvoudig zijn geweest.

Aan de andere kant vraagt dat ook veel van de acteurs: het moet er, als het even kan, wel in één keer opstaan, tenslotte. Een foutje als zo'n stomme revolver die uit de holster floept, is dan wel vervelend.

Misschien stel ik het geheel iets te romantisch voor en was er meer mogelijk dan ik denk.

Het verhaal zelf is zo zwart/wit als een western maar zijn kan: De held met witte hoed, de boef met zwarte hoed, de godvrezende dochter met haar oude vader, de held die het opneemt voor de zwakke... zo gaat het in westerns en is er in honderd jaar nauwelijks iets veranderd binnen de western.

Leuk, die stomme filmpjes.

Murphy, met baardje, is ongeveer een minuut te zien als Jesse James, vergezeld door zijn broer Frank en Bob Ford. Judge Roy Bean komt ook nog voorbij, en dat is eigenlijk het aardigste gedeelte van de film.

Ik vond het maar een matige film met een apart en abrupt einde. Het is net of de film nog lang niet af was, maar de laatste draaidag wel een feit.

Na herziening een halfje erbij voor deze western.

Erg mooie klassieke western met alles erop en eraan zonder dat het een echt spannende western is. Maar de sfeer is op de één of andere manier erg prettig. Goede acteurs, degelijk verhaal en geen storende factoren. Een heel klein beetje moeite met Perkins in het begin als stuntelende sheriff, maar dat ging na korte tijd ook weer over.

De manier waarop Fonda zijn karakters neerzet is toch wel uniek.

Een western om eens in de zoveel jaar weer uit de kast te trekken.

Veel te lage score op MM, daar snap ik echt helemaal niets van.

Ik vond dit een prima western, zeer realistisch neergezet met prima acteurs.

Het verhaal volgt de laatste jaren van Tom Horn redelijk nauwgezet en compleet (voor zover mogelijk). Zonder opsmuk en heroïsme.

McQueen was al ziek tijdens het maken van deze film. Het is hem aan te zien dat hij fysiek flinke klappen te verwerken had gehad, al is dat aan zijn acteerprestatie nauwelijks te merken. Prima rollen van Pickens, Evans en Farnsworth. Ook de kleinere bijrollen zijn goed ingevuld.

Hoewel dit geen actiewestern is, is de actie wel krachtig en hard.

De sfeer is wat deze film tot een uiterst prettige ervaring maakt.

Binnen het genre van de western zou dit gewoonweg een klassieker moeten zijn. Maar de 15 stemmen op MM geven al aan dat dit een vergeten parel is. Zeer onterecht.

4*

Erg matig verhaal, vooral door de afwezigheid van enige spanning, of anderszins iets aardigs (trucs, humor, goed weergegeven actie). Maynard spreekt mij ook niet aan. Hij neigt naar corpulentie en mist een krachtige uitstraling. Slappe hap in vergelijking met andere b-westerns uit die tijd.

Voor mij staan of vallen dit soort 'lieve' films met de acteerprestaties en of de sentimentele momenten niet al te opzichtig worden doorgedrukt.

Dat valt in deze film best mee, maar natuurlijk is het wel een Walt Disney-film. Het hele verhaal tekent zich makkelijk uit, maar ik heb me er prima vermaakt.

In films wordt de rol van Custer in de geschiedenis nogal eens verschillend benaderd, maar deze film laat er geen onduidelijkheid over bestaan: Custer is hier een indianenhatende generaal met weinig verstand van oorlogsvoering tegen indianen, zo makkelijk laat hij zich hier in de val lopen.

Daarbij moet ik wel zeggen dat de aandacht van de film is gericht op de vriendschap tussen indiaan, paard en blanke en dat er eigenijk helemaal geen oprechte ruimte wordt gemaakt voor de slag bij de Little Big Horn. Die slag is slechts een marginale opmaat naar het voorspelbare, maar aardige einde.

Een typische B-western met een verhaal waarin de actie wel redelijk aanwezig is. Degelijk acteerwerk en een held die wat doet denken aan de helden van de vroegere (jaren 30) B-westerns. Montgomery misstaat geenszins als drager van de film.

De wel erg lage score op IMDb komt op mij wat vreemd over. Misschien omdat allerlei historische namen (Ike Clanton, Curly Bill, Johnny Ringo) op een hoop worden gegooid en er een fantasieverhaal van is gemaakt? Lijkt me sterk.

Prima tussendoortje die niet lang blijft hangen, maar wel voor een aangenaam uur zorgt.

Nauwelijks actie in deze film te vinden. Wel een heel mooi uitgewerkt familiedrama, met uitgesproken karakters die elkaar, binnen het gezin, flink het leven zuur maken.
Zodra de dominante Curtis (Mitchum) het huis uit gaat om achter het roofdier aan te gaan dat het vee doodt, krijgen de andere gezinsleden de kans hun onvrede over elkaar te uiten.
De aan alcohol verslaafde vader, de streng religieuze en conservatieve moeder die Curtis beschouwt als haar oogappel, de verlegen en onzekere jongste zoon Harold, de verloofde van Harold die een eigen mening heeft en deze ook ventileert tot ongenoegen van moeders, de in zichzelf gekeerde dochter die medelijden betoont met haar vader en tegen haar moeder in opstand durft te komen.
Allemaal komen ze tot leven en geven langzaam (indirect) inzicht in de geschiedenis van de familie en de verhoudingen binnen het gezin.
Daar tussendoor zien we de egoïstische Curtis op zijn jacht naar het roofdier. Ook hij verandert doordat hij nu op zichzelf aangewezen is en niet de blaaskaak kan spelen. Zijn zelfingenomenheid verandert in een haast psychotisch aandoende angst.

De verhoudingen binnen het gezin veranderen langzaam gedurende de film. Erg goed gespeeld en een goed verhaal.
Misschien dat de karakters wat al te uitgesproken zijn en het geheel er wat te dik boven op ligt, maar ik vond het niet hinderlijk.
Een film die ik graag nog eens zal gaan zien.

Wat een prachtfilm!

David Gulpilil is de Aboriginal spoorzoeker die de racistische Gary Sweet begeleidt in zijn zoektocht naar de vermeende moordenaar. Wat volgt is een intense spanning tussen de vier achtervolgers, die niet elkaars vrienden zijn en toch gezamenlijk de wildernis van Australië doorkruisen. Vooral Sweet als de keiharde, onsympathieke leider en de mysterieuze Gulpilil als gids maken een grote indruk.

Gefilmd in de Arkaroola Wilderness Sanctuary van Zuid-Australië en dat is een indrukwekkend landschap te noemen. Ik zou daar niet graag in mijn eentje ronddwalen (al is het maar vanwege de ontelbare vliegen).

De actie is hard en onverwacht, maar het is vooral de spanning en de overweldigende natuurbeelden die de film razendsnel voorbij doen vliegen.

Ondersteund door de sfeervolle en ingetogen muziek van Archie Roach.

Regisseur Rolf de Heer, geboren Heemskerker, is mij totaal onbekend, maar maakt me nieuwsgierig naar zijn andere films.

Degelijke western waarbij de finale ook het hoogtepunt is, al heb ik me onderweg niet verveeld. Zelfs niet tijdens de twee liedjes die Anne Jeffreys ten gehore brengt. Gabby Hayes in zijn lolbroekenrol was ook niet storend. Scott is beter te pruimen met een sterk karakter naast zich en dat is in dit geval Robert Ryan. Scott komt pas na 20 minuten in beeld en ik miste hem niet.

Het verhaal is traditioneel (landbouwers vs. veehouders) uitgevoerd. Geen verrassingen, maar als je die verwachting hebt, kijk je naar mijn idee ook met een verkeerde instelling naar dit soort westerns. De film blijft aangenaam door het goede acteerwerk.

Een "vandaag gekeken, overmorgen vergeten" western. Voordeel daarvan is dat je de film volgend jaar zo weer uit de kast kan pakken en wederom een prettige 84 minuten kan beleven.

Ik vind dit dan weer één van de betere Wayne-westerns.

Het lijkt meer een reisverhaal dat rustig voortkabbelt onder het genot van prachtige opnames van diverse landschappen, donder en regen, zandstormen, een waterval met een meertje en een stralende zon... je zou bijna vergeten dat het een western betreft.

Wayne en zijn gezelschap vechten ondertussen wat vriendschappelijke woordgevechten onder elkaar uit. Iedereen is sympathiek en het is van "ouwe jongens onder elkaar". Het komt er mee weg omdat het inderdaad sympathiek aanvoelt (goed ingevulde rollen van het reisgezelschap van Wayne).

Na een uur is het gedaan met de rust en is het tijd voor wat actie.

Na een eind-spektakel komt nog een aardige twist.

Puur en fijn entertainment.

Een hele dikke 3,5*.