Opinions

Als je met zo'n poster op de kroppen komt kan je film maar beter goed zijn. Meestal heb je ieder jaar in de bioscoop toch recht op een doodenge film en ik was stiekem bang dat we die dit jaar al met The Woman in Black hadden gehad... how wrong was I...

Videorecensie - Sinister

Plaatsvervangende schaamte, dit is kwalitatief zo ernstig dat het moreel incorrect aan het worden is. Ik heb ook niet het flauwste benul wat dit qua verhaal met het feest van Sinterklaas heeft te maken, in feite was zijn figuur haast te copy-pasten. Nergens sfeer of humor enkel vele einzelgangers die door extra raar te doen proberen op te vallen. Ik ben blij dat van Nellestijn dit geweld tot enkel Sinterklaas films beperkt en het niet uitzaaid over andere genre's. Voel me na het zien van deze film helemaal vies, bah.

De film hakt er met de openingsscene goed in maar het is helaas typisch een gevalletje van veel pretenties maar een beetje stuntelen met het verhaal. Zit hem voornamelijk in het hoge "En toen, en toen, en toen" gehalte in plaats van een soepele oorzaak/gevolg reactie. Het geheel is enkel een opstapeling van gebeurtenissen en veel personages komen niet goed los. Dat veel personages niet lekker werken heeft ook te maken met de nogal eentonige keus voor emoties. De meesten beginnen en eindigen in dezelfde toon en maken (net als het hoofdpersonage) een weinig sterke groei door los van dat het alleen maar slechter gaat. Het heeft in ieder geval niets te maken met de uitmuntende acteerprestaties van zowel de hoofd- als bijrollen (Jammer dat Guus Dam niet iets meer screentijd had, een meesterlijk acteur).

De regie kende zo ook haar sterke punten maar had zich ook wel meer mogen aanpassen aan het eentonige verhaal en meer de nadruk mogen leggen op belangrijke verhaaltechnische zaken in plaats van constant die aggresieve en wenende smoeltjes te tonen. Cinematografisch ijzersterk en dat maakt de film toch nog een ruime voldoende waard.

Heb hem nu drie keer gezien waarvan de derde keer in IMAX, ik blijf bij m'n statement; dit is de aller beste James Bond-film. Het scenario komt in de buurt van het best haalbare voor het genre en de Bond-reeks, de film klinkt net zo prachtig als dat hij geschoten is (oscartjes geluidsmontage, mixage en photography?) met een van de beste villains ooit in Bardem waarvan ieder gezichtstrekje genieten is en een James Bond die steeds edgy'er wordt. Echt prachtig.

De film is zeker geen kopie van Het Bombardement, sterker zelfs ik vind dit (volledig tegen mijn verwachtingen in) een van de beste Nederlandse films die ik gezien heb. Het verhaal zit erg goed ik elkaar en geeft een doorleefd beeld van de oorlog. Het is een film die weliswaar heldhaftige daden laat zien maar nergens oorlog romantiseert of onaantastbare helden toont. Het personage van Gijs Blom (die vrijwillig bij de SS is gegaan) is zelfs erg inleefbaar en er wordt veel zinnigs over verteld. Het is een oorlogsfilm waarin de oorlogsscenes echt indrukwekkend knallen en in het narratief iets menselijks en inzichtelijks over de oorlog verteld wordt.

Wat mij betreft is er geen enkele reden om cynisch over deze film te zijn, sterker zelfs; dit is een vaandeldrager van de Nederlandse film. Deze maand is ook het waanzinnige Kom Hier Dat Ik U Kus uitgekomen; misschien staan we wel weer op een kantelpunt als het aankomt op de kwaliteit van de Nederlandse film.

Somebody was sleeping during castings...…

Een film uit het jaar dat jongens blijkbaar navelhemden droegen en korte broeken die je tot je middel moest optrekken... Bovendien koos de garderobe afdeling één type korte broek uit, gooiden het op een akkoordje met de leverancier waarna ze lekker voordelig dit type in respectievelijk blauw, groen en rood aan de gehele cast konden uitdelen. Hoe dan ook; het dieptepunt van de hele kleding/make-up is toch wel de agent die geen snor kon laten groeien (inderdaad, vanaf zijn intrede zien we een...)

Tsja, het is nou eenmaal geen goede cinema. De twee grootste problemen blijven de slechte timing en het vreselijke acteerwerk. Maar gelukkig blijft de film, ondanks dat je na vijftien minuten al weet wie de dader is, wel heel vermakelijk. De film is te vlot, divers en zelfs sfeervol om echt waardeloos te zijn. Bovendien zitten er enkele vermakelijke kills in en is dat eindshot wel heel erg creepy. Camp Sleepaway is geen meesterwerk maar absoluut geschikte kost voor liefhebbers van campslashers.

Een behoorlijk entertainende film, maar zoals gebruikelijk bij het werk van Danny Boyle verschiet hij z'n beste kruid in het begin om langzaamaan steeds meer de interesse van de kijker voor het verhaal te verliezen. Vooral het oversentimentele einde vond ik ongepast en de uiteindelijke verhaallijnen van de personages voelden een beetje karig. Heeft in mijn ogen te maken met het, al eerder genoemde, geweldige begin die de verwachtingen hoog opschroeft. Neemt niet weg dat de film qua vermakelijkheid nooit onder een voldoende zakt, en het begin krikt het geheel ook iets omhoog.

Heel veel bla bla bla die al lang bekend is. Shotje van homo die zegt dat ie graag gerespecteerd wil worden, shotje van redneck die 't niet zo op homo's heeft, shotje van lesbienne die graag vrij wil zijn, shotje van dominee die zegt dat god ook niet zo gek is op "fags"... En dat gaat een tijdje door afgewisseld met een verhaal over een schijnbaar leuke gaybar. Weinig filmisch, we volgen niemand, worden niet meegesleurd met een persoon of situatie, we zitten enkel constant te luisteren naar verhalen die al tig maal verteld zijn. Small Town Gay Bar is een voorgekauwde en bovenal saaie documentaire.

Nou,

Op filosofisch vlak stelt de film eigenlijk niet bijzonder veel voor. Geen nieuwe theorieen of oude op een bijzondere manier gebracht. Maar Bergman is wél duidelijk een filosoof. En hij weet alle observaties naadloos in zijn verhaal te stoppen. Hierdoor betreden we een wereld die het platte van het allerdaagse verlaat en een nieuwe wereld op literiar niveau schetst zonder pretenties. We kunnen het hoofdpersonage op ons gemak observeren evenals alle interresante figuren om hem heen. Er zit lekkere symboliek in. Tel daar het regietechnische vakmanschap en de schitterende cinematografie bij op en je hebt een heerlijke film die op briljante wijze contact maakt met de kijker.

Het was even gruwelen toen we de waarwording van een bouquiet-boekje op film zagen. Roze muren, faale bloemetjes patronen en er was vrijwel alles aan gedaan om ieder stukje meubilair zo kitscherig mogelijk te krijgen. Het was weinig prettig om naar het suffe personage van Meryl Streep te kijken en om überhaupt MacNicol te zien. Grootste miscast van de eighties? misschien, gelukkig wordt het drietal positief afgerond door Kevin Kline. Echter, hoe uitbundig en overtuigend hij ook speelt, de relatie van de drie weet nergens te overtuigen, laat staan boeien.

Zo kabbelde het kitscherige verhaaltje wat voort totdat we tegen het einde één van de meest kille scènes uit de Hollywoodgeschiedenis voorgeschoteld krijgen. Vakkundig geschreven, geknipt en zeer aangrijpend gespeeld, maar helaas ebt het kippenvel niet langzaam weg maar wordt het ruw onderbroken door een hoogst tenenkrommende sequentie waarin seks wordt bedreven terwijl we een voice-over horen die het geheel van commentaar voorziet. Niet veel later wordt wéér de enerzijdse vakkundigheid aangetoond die nu wéér met enkele beangstigend overdramatische woorden de brok in de keel tot maagzuur doet veranderen. Ik had de film bijna positief beoordeeld vanwege die ene scene, maar in het totaalplaatje is het helaas net zo iets als iemand tien seconden een Rembrandt laten zien om vervolgens de kerel die je schutting schildert er een dikke laag roze overheen te laten donderen. Zonde, zonde zonde...

Zeer geslaagde film van Fatih Akin. Soul Kitchen beschikt redelijk snel over een geweldige sfeer met heerlijke personages door enkele van de beste Duitse acteurs gespeeld. Verhaaltechnisch zitten er soms wat rommeligheden in maar Akin's behendige regie (i.s.m. montage) zorgen er voor dat je alles volledig slikt en met gemak enorm kunt genieten van de vibe en vele geestigheden van de film.

Dave Grohl heeft duidelijk het medium van film gevonden voor zelfpromotie. Was Foo Fighters: Back and Forth een zoutloos stukje reclame, weet Sound City in ieder geval het eerste uur nog heerlijk te vermaken met al haar anekdotes van veel interessante muzikanten en producers. Vooral als muziekliefhebber en geluidsfetisjist zijn de verhalen over verschillende klanken en opvattingen heerlijk. Het laatste half uur verplaatst de film echter naar Grohl's eigen muziekstudio en dan begint de zelfverheerlijking; erg jammer en een switch die deze film niet had hoeven maken.

Na Carpenter’s Cigarette Burns is dit toch wel de beste Masters of Horror-aflevering. De film verteld op briljante wijze het verhaal van een man die nog rouwt om de dood van zijn zoontje en die door een bijzondere oorgevoeligheid bijzonder veel (irritante) geluiden kan horen. Het gebruik van geluid is, zoals de synopsis al doet vermoeden, erg interessant en sleept ons op geslaagde wijze mee in de belevingswereld van onze protagonist. De tragiek van zijn aftakeling is ons volledig duidelijk terwijl vrijwel iedere keus als logisch wordt gebracht. Het resultaat is een intiem portret van het wegzinken in een psychische ziekte die zelden zo effectief is geschreven. Sounds Like is een heel bijzondere film die haar horrorfactor uit de rauwe confrontatie met geestesverval haalt, erg geslaagd.

Niet helemaal wat ik van een Richard Fleischer' science fiction verwachtte. In vergelijking met zijn Fantastic Voyage is deze film relatief toch een stuk saaier. Anderzijds is het wel heel erg interessant dat hij een veel cynischer en duisterdere film aflevert. De film heeft een heerlijke Orweliaanse sfeer en is lekker grauw, jammer dat de film net iets te veel dialoog is. Soylent Green is een weinig spannende science-fiction maar scoort beduidend op sfeer.

Prima film van Hitchcock alleen had ik toch een beduidend uitbundigere film verwacht van een man die zo vol is van de psychoanalyse. De film blijft op een enkel moment na wat timide en ook het verhaal stelt niet zo heel veel voor. Moet wel bekennen dat ik onder de indruk was van Dali's droomsequentie en de scene met de enorme hand met revolver. Erg effectief. Moet ook bekennen dat ik Gregory Peck een beetje gemiscast vond. Truffaut had het over zijn ogen die te weinig zeiden en daar kan ik me in dit geval bij aansluiten, niet zijn type rol. Toch is Spellbound een degelijke Hitchcock.

Een zeer degelijke film maar ik had er toch echt veel meer van verwacht. Sam Raimi vertelt het verhaal precies aanvullend zoals de comic books en tekenfilmserie zouden hebben verteld wanneer ze voldoende budget hadden. Toch had ik van Raimi meer verwacht. Na The Evil Dead werd Raimi als een enorm uniek talent gezien en daar zie je hier barweinig van terug. Oké, Raimi geniet soms duidelijk van bepaalde stijlelementen die hij er in laat maar de film is te weinig excentriek voor zijn oeuvre. Bovendien zitten er te lange en doorzichtige stukken "personage ontwikkeling" in om echt een vlotte superhelden film te zijn. Wat we bovendien van deze film kunnen leren is dat real-life action dialogen tussen twee maskers totaal niet werken (wat in de latere delen gecorrigeerd is). Dat alles neemt niet weg dat het binnen de lijntjes een prima ingekleurde comic-book verfilming is. Alleen had ik van Sam Raimi een buiten de lijntjes gekleurde Spider-Man verwacht.

Al een stuk leuker dan het wat makke Spider-Man. Sam Raimi laat al veel meer trekjes van humor zien (Bruce Campbell is erg geestig) en de film bevat een veel interessanter verhaal. Ook vond ik Dr. Octopus een beter uitgewerkt personage dan The Green Goblin. Niets ten nadele van Willem Dafoe maar bij dialogen moet je nou eenmaal gezichten zien en geen maskers. Ook de actie is beter geregisseerd en geanimeerd en voornamelijk dat maken dit tot een beter deel. Spider-Man 2 is een zeer vermakelijke Superhelden film.

Wat mij betreft het beste deel uit de reeks en daar heeft het aantal vijanden (waar de meesten over klagen) voor mij juist mee te maken. De Spider-Man-films zijn geen meesterwerken over persoonlijk drama en de andere twee films bevatten wat mij betreft er te veel van voor de simplistische manier waarin het getoond wordt. In deze film staat de actie meer centraal en dat past veel beter bij dit slag superhelden film. Of ik Eric uit That 70's Show ooit als villain zou casten is een ander punt maar de film is wat mij betreft erg vermakelijk. Daarnaast heeft Sam Raimi het komedie aspect beter uitgewerkt. Veel, anders stereotype, scenes vinden nu een komische draai die goed werkt. Vooral Bruce Campbell laat in zich een erg sterke komiek zien. Spider-Man 3 is wat mij betreft het meest geslaagde deel uit de reeks vanwege geslaagde humor en sterke actie.

Eén van de pareltjes van de Nederlandse cinema. Het verhaal wordt sherp verteld waarbij vrijwel iedere scene op unieke wijze bijdraagt aan de spanningsopbouw en de facinatie voor het verhaal. Wat ik vooral mooi vond was de knulligheid van bepaalde stukken omgeving en attributen. De dader wordt door details ernstig geloofwaardig en daardoor vele malen confronterender dan bij vele genregenoten. Een meesterlijke thriller.

De Taxi Driver van de giallo, in ieder geval qua vormgeving dan. De vele sekstheaters van New York en de eenzame sfeer komen schitterend tot leven in deze slasher van Lucio Fulci. Qua gore gaat de film niet bijzonder ver (althans naar Fulci-maatstaven), maar dat heeft deze ook niet nodig want er is een veel engere factor aanwezig: Donald Duck. Het is deze stem, en de gekte die er mee wordt gerepresenteerd die het redelijk netjes verlopende verhaal in leven houdt. We mogen dan ook wel stellen dat de moordenaar uit Lo Squartatore di New York met z’n misvormde stem en ziekelijk inventieve gebruik van scheermesjes tot één van de meest macabere menselijke moordenaars behoord uit de horror/thriller geschiedenis. Zeker één van de betere films van Fucli.

Sympathieke debutfilm van Jeff Lieberman waarbij zijn stijl nog duidelijk in ontwikkeling is. Film is niet bijster grimmig (wel rauw) maar de Leibermanesque dialogen zijn overduidelijk aanwezig. Het concept van angst voor wormen wordt netjes uitgewerkt en de film komt er zelfs mee weg dat deze beestjes gillen. Echt ruimte voor heel veel gore is er niet maar alle mogelijkheden zijn wel benut. Was vooral onder de indruk van de vis-scene op het water waarbij één van de personages wegduikt met een aantal wormen die zich al een weg halverwege z'n schedel hebben gegeten. Een echt meesterwerk is Squirm niet, maar hij is weldegelijk entertainent en bevat veel leuke momenten.

Ontzettend goede debutfilm van Sergei Eisenstein. Zijn thematiek en onderwerpen zijn natuurlijk wel bekent maar hij weet met zijn ijzersterke beelden en montage altijd te imponeren. Tegen het einde van de film zit een scene waarin de arbeiders met geweld worden bestreden door soldaten te paard. Net als de scene met de wieg in Bronenosets Potyomkin is deze ook filmisch briljant. De manier waarop Eisenstein paniek in beeld brengt en toewerkt naar een bruut hoogtepunt is ronduit meesterlijk. Stachka is een zeer geslaagde film.

Het is vooral een combinatie van de intieme sfeer en de geweldige personages die Stagecoach tot een geweldige film maken. Ford creëert kleine dorpjes, wereldjes en zelfs een reiswagon door de meest heerlijke personages en typetjes samen te stoppen en op elkaar te laten reageren. Het verhaal en de scènes leven constant en het Westen wordt op typische Ford manier tot leven gewekt. Een zondermeer heerlijke film en misschien wel mijn favoriete Western.

Deze film, die overigens gewoon Stamping Ground heet (Love and Music is een naam waaronder hij ooit in Duitsland is uitgegeven, het is bovendien een NL productie) is werkelijk geweldig. Sluizer legt het hippie-gevoel op een geweldige manier vast en weet de bands vanuit prachtige hoeken te filmen. Er is ook een goeie balans tussen welke acts er gedraaid worden en er zijn prachtige veelzeggende beelden van de festivalgangers. Bovendien klinkt het geheel behoorlijk goed.

Zeer pijnlijke vertoning. De animaties zijn ronduit lelijk en passen meer bij een eenvoudige kinderserie dan iets wat de bioscoop in is geweest. Ook het verhaal slaat kant-noch-wal. Het kinderlijke contact en de totale lak aan formaliteit tussen knight en leerling is een doorn in het oog. Nergens ook maar een beetje vermakelijk en ik kan niet zeggen dat Star Wars: The Clone Wars ook maar een beetje interessant is voor het Star Wars-universum. Bocht.

Die zwart/wit cinematografie, geluidsloze soundtrack en het meesterlijke plaatsen van tijd en ruimte maken dit tot een enorm interresant cinematografisch experiment. De aanpak van het verhaal is evenals het verhaal zelf klinisch en tamelijk revolutionair. Vooral het effect van het geluidsloze (los van de voice-over) is een gewaagd trucje met een desalniettemin ijzersterk effect.

Jammer genoeg mist de film ernstig op het inhoudelijke vlak. Veel heeft Cronenberg niet te zeggen, er wordt wat voorgelezen uit een psychologisch handboek wat op werkelijk schandalig armzalige wijze door de bijzonder gebrekkige acteurs wordt uitgevoerd. het is dan ook echt de vorm die boeiend is, en waar ik het hoge cijfer aan toe ken.

Met het oog op de aanwezigheid van deze film in de Ingmar Bergman reeks van Moskwood heb ik hem gekocht vanwege Bergman. En hij komt nog wel het minst goed uit de verf van alle matige filmpjes. Bergman laat een vreemd soort compilatie zien van privéveelden van zijn jonge zoontje en donderd er tegen het einde een gedicht achteraan... Dit naast nog enkele andere weinig zeggende "films" zorgde er voor dat ik met het hele concept van Stimulantia helemaal niks kon.

De film beschikt over een erg interresant scenario wat ook nog eens perfect verfilmd is. De rollen van Newman en Redford zijn heerlijk overtuigend en bevatten beide een charme die je direct meeneemt de film in. Robert Shaw's onrustige ogen zal ik niet snel vergeten evenals de heerlijke hoaks die tegen hem wordt opgezet. Klassieker.

Dit is erg gaaf. De vertelling over het maken van het geweldige Exile on Main St. album wordt erg prettig verteld. Er zit een bijzonder goede balans in het scheppen van een beeld van de tijdsperiode en de opnames inhoudelijk. Ik was ook erg gecharmeerd van het archiefmateriaal wat hiervoor is gebruikt. Ook niet onbelangrijk is de toelichting van de Stones-leden (en meewerkenden) die de film toch van vele interessantheden voorzien. Zo vond ik de hele verhuizing naar Frankrijk erg interessant en zeer bevredigend toegelicht. Dit is een erg goede documentaire en mag dan ook niet vergeten worden tussen de belangrijke rockdocumentaires.

Was enorm enthousiast over het eerste uur. Sombogaart weet met zijn karakteristieke sfeer en de briljante visual effects een zeer sfeervol Zeeland op tafel te toveren. Het geluid van de golven en de wind was vooral in het eerste half uur zeer intens (in combinatie met de donkere zeebeelden). Helaas waren de dialogen ten opzichte van de wind in mijn ogen gedurende de rest van de film net iets te zacht gemixt wat in combinatie met het rare accent de acteurs soms ietwat onduidelijk maakte. Grootse misser in dit desalniettemin sfeervolle spektakel waren de wel heel povere karakters die geforceerd vanuit het verhaal (en niet vanuit logica) handelden; waarom zou Hoeks’ personage Atsema’s karakter haten? Voelde onwerkelijk aan en dat was helaas niet eens het grootste probleem van de film. Het einde was in mijn optiek namelijk ronduit debiel. Het is niet links, niet rechts en al helemaal niet bevredigend. Wanneer die baby gewoon in de scene met de zandzakken was overhandigt had ik een aanzienlijk hoger cijfer gegeven. Sowieso kreeg ik een beetje een Bride Flight-smaakje van het laatste kwartier. Desalniettemin blijven mij de geweldige sfeer, effecten en het heerlijk apocalyptische gevoel van het eerste uur bij waardoor ik toch positieve associaties overhoud aan De Storm. Minstens een film om te proberen.