Opinions

Dat het geen slechte film is heeft vooral te maken met het onderwerp en de prettige vibe in het verhaal. Je gaat zeer degelijk mee met de personages en ook de schets van de tijdsperiode is niet onaardig, echter is het moeilijk om dit een echte rockfilm te noemen. Eigenlijk gaat het gewoon over een organisator die goed z'n best doet en een leuk concert neer zet. En dat is ontzettend jammer. Want bij een titel als Taking Woodstock mag je toch eigenlijk wel een roekeloze duik in het meest legendarisch muziekfestijn ooit verwachten. De camera blijft keurig achter de schermen en Ang Lee weet dit niet tot een lekkere intense film te maken. Klein drama bij een groot festival, niet helemaal geslaagd maar best entertainend.

Ondanks het nogal lage tempo bevat Tales of Terror voldoende goede momenten om een prima film te zijn. Met name het verhaal The Black Cat is ontzettend leuk vooral door een egoischtische en vrijwel constant dronken Peter Lorre. De wijnwedstrijd tussen hem en Price is dan ook zondermeer de beste scene uit de film, niet in de laatste plaats omdat Price een total opposite van zijn andere rollen speelt. Ik durf zelfs te zeggen dat deze versie van het verhaal beter (of in ieder geval charmanter) is dan de latere versie met Harvey Keitel van Dario Argento. Al met al is Tales of Terror uitstekend griezelvermaak en een erg leuke film.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten in Oliver Stone's oeuvre en misschien zelfs wel na The Doors zijn beste. Stone is al sinds jaar en dag bezig met het proberen om het huidige Amerika te tonen en hij is nog nooit zo dicht bij zijn onderwerp gekomen als in Talk Radio. Met een geweldig energieke beeld- en acteerstijl zitten we een aantal avonden in de radiostudio van een provocerende DJ die overtuigend wordt gespeeld door Eric Bogosian. Met een geweldig gevoel voor detail en veel sterke subtiliteiten die ook alle bijpersonages geloofwaardig maken komen we verstrikt in een web van meningen waarin Bogosian het mikpunt is. Zowel in de bellers als in de managers wordt de Amerikaan sterk vertegenwoordigt en ze dragen allemaal ijzersterk bij aan de vertelling. Talk Radio is niets minder dan een meesterwerk en het is absurd dat de film zo onbekend is.

The Tall Guy is een redelijke komedie. Een Jeff Goldblum-fan zal ik nooit worden, en al helemaal niet van zijn werk in komedies, maar de bijfiguren werken erg prettig. Atkinson's personage is bijzonder geestig en zijn huis(baas/genoot) komt erg goed uit de verf. Een paar prettige excentriekelingen maken dit tot een film die goed te zien is.

Vond Tarnation niet denderend, film liet me achteraf toch zitten met wat vragen, zoals wat zijn visie is op wat er precies met zijn moeder is gebeurt. Dat plus het toch wel heel erg pretentieuze karakter van filmen en vooral monteren was toch wel een storende factor. Als product opzich is de film echter absoluut uniek en hij was best uit te zitten, vandaar een voldoende.

Bijzonder vermakelijke komedie van Castellari. Enorme grappendichtheid met heerlijk gewetenloze personages en absurde humor. Lekker overdreven sounddesign en een prettige kwaadaardige Jack Palance als 'priester'. Al met al is Tedeum een zeer geslaagde komische western.

Bijzonder facinerende documentaire waarbij ik mij de vraag stel in hoeverre dit geen mocumentaire is. Namelijk vnaf het begin is het duidelijk dat Tarkovsky zichzelf (en Guerra) volgt in diens eigen typerend regie. Vooral het begin van deze locatiescouting doet een beetje raar aan. Met een 16mm camera, veel zooms en schudderig beeld probeert hij desalniettemin zijn eigen vertrouwde stijl te tonen. In eerste instantie zou je dit kunnen interpreteren als ee stukje zelfspot maar naar verloop van tijd mogen we concluderen dat beide heren bloedserieus zijn en uberhaupt weinig met humor hebben.

Naast het camerawerk voelt de plaatsing van "acteurs" in ruimte ook erg op. Mensen lopen tijdens het praten wel erg veel, gaan zitten, staan op... Allemaal te gekunsteld voor een documentaire. Dit alles neemt niet weg dat de film inhoudelijk een stuk sterker is. Terwijl we de ontspannen reis langs eventuele sets meemaken creeert Tarkovsky een redelijk intiem beeld van zichzelf. Hij heeft veel te zeggen en is zich daar ook tamelijk bewust van. We kunnen igenlijk concluderen dat Tempo di Viaggio een bijzonder eerlijke symboliek van Tarkovsky vormt; inhoudelijk sterk maar enorm pretentieus.

Uitstekende Argento. Behoord niet tot diens beste maar bevat enkele hele leuke momenten (zoals de camera die aan de voorkant van de flat begint, helemaal over het dak gaat om vervolgens aan de achterkant een kamer te betreden) en een prima soundtrack. Het einde vond ik dan toch wel weer behoorlijk pover terwijl Argento normalerwijs veel meer weet te knallen in z'n slotactes. Uiteraard gaat de beste man ook hier weer te werk onder het motto "Continuiteit is voor mietje." en "Redenering is net zo belangrijk als het plot..." en ik moet zeggen dat deze in Tenebre net iets duidelijker zijn dan bij andere. Hoe dan ook prima stukje entertainment van Argento's hand.

Ik ben bang dat Wouter gelijk heeft. Het is bijzonder wat Nolan met een verhaal en zijn interesse in natuurkunde probeert te doen, zeker voor een groot publiek. De film is echter bijna continu bezig dingen uit te leggen, investeert niet emotioneel en het gros van de rit ben ik gewoon bezig om te snappen wat er gebeurt. Daar waarschuwt Nolan ook voor; een van de personages zegt dat je vooral niet te veel moet nadenken maar waarom investeert hij dan zo bovenmatig in een complex verhaal? Het is absoluut een unieke film maar, net als Wouter, vind ik dit cinematografisch niet spannend en trouwens ook niet spannend gespeeld (geeft het script ook weinig ruimte voor).

Zeer degelijke spaghetti-western. Het personage van de dokter heeft zo z'n interessante aspecten maar de show wordt gestolen door Thomas Milian als 'Tepepa'. Verhaaltechnisch niet al te bijzonder, maar de sfeer en het geweldige einde zorgen toch voor een prettige kijkervaring. Regisseur Petroni heeft ook nog Da uomo a uomo gemaakt die ik toch duidelijk beter vindt. Tepepa is misschien wat smeuiger maar Da uomo a uomo werkt duidelijk beter wat betreft spanning. Orson Welles zet overigens een erg leuke rol neer en Tepepa is al met al een prima spaghetti-western waarin het revolutie-aspect degelijk wordt uitgewerkt.

Terug naar de Kust vond ik de eerste helft erg goed. Het hele aspect van het stalken wordt nog in een behoorlijk originele manier tot uiting gebracht en er hangt een degelijke mysterie. Helaas wordt het na de verhuizing, zo halverwege wat slapjes. We zien eigenlijk al aankomen wat er aan de hand is en tsja de zus, alhoewel goed gespeeld, komt niet helemaal lekker uit de verf. Als geheel een prima thriller.

Film heeft vrij weinig te maken met horror en werkt veel meer als een soort Texas Chainsaw Massacre-themepark. Dennis Hopper is aanwezig om dit melige zooitje ongeregeld te bestrijden en het geheel wat draaglijker te maken, maar de spanningsboog en uitdaging zijn weinig imposant als de moordenaars vooral maar een beetje aan het dansen zijn in een ondergrondse grot vol bloed en ingewanden. Die paar kills die er inzaten waren lachwekkend, waarbij ik vooral het idee kreeg dat de belabberd geschreven en uitziende Leatherface screentijd wou rekken in plaats van slachtoffers maken. The Texas Chainsaw Massacre 2 is troep.

Het is bijna een prestatie om over zo'n interessante band zo'n saaie documentaire te maken. Pijnlijk letterlijke vertelwijze (alles wat genoemd wordt in interview ,van McCartney tot de irrelevante moeder van de interviewer uit 1967, wordt gelijk in beeld gebracht). We krijgen zelden iets mee van wat er werkelijk gaande was bij de bandleden (hooguit even bij Help) waardoor het een oppervlakkig encyclopedisch verhaaltje is. Erg jammer.

Uiterst matige The Doors documentaire. Een serie als de 'Classic Albums' reeks heeft stuk voor stuk afleveringen die een half uur korter zijn maar vele malen informatiefer dan deze complimentjes waterval en pijnlijke herhaling van archief materiaal. Er wordt zelfs fictief geschoten materiaal uit de eerder verschenen (en veel betere) documenatire People Are Strange gebruikt. Er wordt niets verteld wat we uit die andere documentaire (die zelfs de hele carriere van The Doors samenvat) niet konden weten en we hebben te maken met saaie interviews van mensen die alleen willen zeggen hoe goed ze de plaat vinden in plaats van ervaringen delen of een kritische blik geven. Dit zorgt niet alleen voor een informatief overbodige documentaire maar ook voor een saaie tijdsverspilling. Jammer.

Eerste film van Paul Thomas Anderson die ik écht goed vind. De film heeft een degelijke (doch extreme) sfeersetting en Daniel Day-Lewis' personage is werkelijk meesterlijk. Interesse in zijn (vaardig geschreven en gespeelde) personage is zo extreem dat deze je zonder moeite door de twee en een half uur loodst. Mindere dingen zijn wellicht de pijnlijke 2001: A Space Odyssey imitatie in montage en soundtrack maar bovenal de te overaanwezige depressieve muziek. There Will Be Blood is geen Kubrick Science-Fiction film en sowieso vond ik het geen goede stijlkeus voor dit type epische vertelling. Hoe dan ook is het geheel erg goed geschreven, de opbouw in scenes/dialogen is ontzettend goed en There Will Be Blood is absoluut een memorabel episch drama.

Ik was gecharmeerd van de lekkere duidelijke maatschappijkritiek en iconische art-direction. Het gegeven van de zonebril werkt lekker en we worden prima door het verhaal gelootst. Ik had echter behoorlijk wat moeite met het belabberde acteerwerk van de hoofdrolspeler. Waarom heeft Carpenter niet gewoon Kurt Russel gevraagd? Overigens heeft de film een gaafe soundtrack, en prettige sfeer. They Live is geen meesterwerk van Carpenter maar past prima in zijn oeuvre.

Ik vond die ‘restauratie’ eigenlijk meer kwaad dan goed doen. De noice-reduction zorgt voor een beeld vol zweempjes, de lokaal toegepaste sharpening voelt qua scherpte gek, dan alle kleuren, achtergronden, explosies en gezichten die er in geshopt zijn (althans dat neem ik aan, er gaat veel mis qua perspectieven en verhoudingen) geven mij meer het idee dat ik naar een knip- en plakplaatje aan het kijken ben dan naar film. De essentie, een reconstructie van hoe het voor de soldaten was, is imposant en volgens mij ook belangrijk om te hebben. Verder vond ik de documentaire-vertel taal heel erg een-op-een (plaatje/praatje) waardoor ik zelfs een stuk in de bioscoop heb geslapen.

Heerlijk episch meesterwerk. Het verhaal wordt vlot verteld maar er blijft constant ruimte voor sfeeropbouw. De sfeer (en decors) zijn dan ook absoluut geweldig en brengen een uniek magisch oosters gevoel met zich mee. Raoul Walsh haalt op special effects niveau ook alles uit de kast om een zo fantasierijk mogelijke film af te leveren, en slaagt glansrijk.

Geweldige film. Moet zeggen de geruchten over een eventuele contributie van Orson Welles aan de dialogen helemaal niet zo vreemd te vinden. Vooral in het begin doen ze veel aan diens stijl denken. Met of zonder welles; The Thing from another World is een zeer overtuigend stukje horror. Ik was vooral enorm gecharmeerd van de schitterende sneeuwbeelden en sfeer die ontstond in het geisoleerde hutje. Hulde aan Hawks voor vele memorabele scenes.

Wordt volgens mij vooral gewaardeerd door de Jackson-fan die het nog altijd een beetje moeilijk heeft met diens dood. Absoluut interessant backstage materiaal vooral met het oog op hoe de show zou worden en Jackson's visie op z'n muziek. Muzikaal niet geweldig, de nummers hebben vaak niet de volle werking alleen al omdat Jackson zich inhoudt, hij vaak playbackt en het beeld 50% van de tijd niet synch is wat toch irriteert. Was een zeer leuke extra geweest op een eventuele bonus DVD mocht de show zijn doorgegaan maar een theaterrelease? nou nee...

Een zeldzaam leuk gegeven; Sean Penn speelt een zwaar verveelde en vermoeide Robert Smith-cloon die niet heeft meegekregen dat je make-up ook kunt weghalen. Na het eerste half uur waarin het personage van Penn werd neergezet had ik eigenlijk niet meer zo'n zin in een nazi-hunt en dat heeft de regisseur goed begrepen. De film werkt meer als een zelfreflectie van het hoofdpersonage en is daar (ondanks het bizarre verhaal) zeer consistent in. De interesse voor Cheyenne is voldoende om de film te dragen en hij word ook fantastisch uitgewerkt. This Must Be the Place is gelijk een film geworden die tussen mijn favoriete road-movies thuishoort.

Verhaaltechnisch vind ik George Lucas niet altijd even scherp, dat is ook het geval bij THX 1138. De Orwelliaansaandoende staat komt goed tot leven maar dat doet het hoofdpersonage bij mij niet echt. Het is dan ook vooral de sfeer en het erg slimme en iconische gebruik van decors die dit tot een noemenswaardige film maken. Ook duidelijk te zien dat dit van dezelfde maker is als Star Wars.

Onlangs werd mij op de set van een Duitse film door de regisseuse verteld dat de allerbeste film van Ernst Lubitsch afkomstig was. Afgelopen week heb ik de film dan ook bekeken en inderdaad To Be Or Not To Be is een meesterwerk en dat zit hem vooral in de zeer originele verhaalstructuur. Een duidelijk doel is er niet; de film is meer een opeenstapeling van gebeurtenissen die als een domino constructie begint te lopen. We vallen van de ene absurde situatie in de andere die door een bijzondere aanloop perfect weet te kloppen en te overtuigen. Het verhaal is gewaagd van toon (Hitler op een plein in Warschau…) en van structuur (onchronologisch!) en ik moet bekennen dat ik het vreemd vind dat hij niet vaker in één adem valt met het scenario van Citizen Kane omdat Lubitsch hier ook noemenswaardig innovatief bezig is. Daarbij komt een gevoel voor scherpe humor en effectieve cinema. Iconische scènes en veelbetekende oneliners (“So they call me Concentration camp Ehrhardt?”) volgen elkaar op in een film die misschien wel net zo gewaagd is als Charlie Chaplin’s The Great Dictator. Hulde aan Ernst Lubtisch voor een absoluut meesterwerk.

Briljante film. Weinig hollywoodfilms vinden zo'n perfecte balans tussen een uiterst voelbare en vastgrijpende sfeer en een dusdanig sterk opgebouwd, boeiend en confronterend verhaal. Dat het geheel vanuit de ogen van de kinderen wordt verteld (met uitzondering van de rechtszaak!) is een briljante set waardoor we als kijker op slimme wijze met de gruwelijkheid van onze samenleving worden geconfronteerd. Een absolute aanrader voor iedereen die meent een filmliefhebber te zijn.

Helemaal geen verkeerde televisiefilm. De film weet een erg goede mix te vinden tussen de typische Duitse 'krimi' en het intieme drama wat zich in het huishouden afspeelt waarbij de focus voornamelijk bij dat laatste ligt. We hebben te maken met een erg sterke cast die de gebeurtenissen voorzien van enorm veel realisme en het verhaal dicht bij de kijker brengen. Echt bijzonder filmisch wordt de film nooit maar Tod einer Schulerin is toch minstens een interessant klein stukje drama geworden.

Van Tôkyô Monogatari was ik niet zo gecharmeerd en dat heeft vooral te maken met het acteerwerk. Ik ben me er volledig van bewust dat men in Azie de emoties minder toont en ze zelfs vooral onderdrukt maar dat zorgt er niet voor dat ik gevoelsmatig mee kan gaan in dat constante gegrijns. De blikken voelen namelijk voor mij als totaal A-synchroon en er ontstaat een drama waar ik vrij weinig mee kan. De plaatjes zijn mooi maar ze blijven wel heel lang staan. Nee, niet echt mijn type film.

In Utrecht gezien op het NFF. Tsja, een redelijke reportage maar om nou te zeggen dat het een geweldige documentaire was... Veel meer dan een kijkje in een muziekles maar met name een (voornamelijk allochtone) klas was het niet. En als dat laatste de mainintentie was geweest had van mij het niveau behoorlijk opgeschroeft mogen worden. Er blijven me nog enkele tamelijk tenenkrommende uitvoeringen bij en verder heel veel niks. Jammer.

Ben nooit een enorme liefhebber van Eddie Murphy als komiek, laat staan in films. Trading Places viel me echter reuze mee. Landis' herkenbare eighties feel pakt netjes uit en alhoewel de echte hilariteit uitblijft is de film vlot, onderhoudend en in ieder geval niet vervelend. Hij vervalt niet in valse sentimentaliteit of vervelende moraliteit, en dat vind ik voor een film in dit genre al heel wat. Trading Places viel me erg mee.

Ook na het zien van The Tragedy of Othello: The Moor of Venice blijf ik er bij dat Orson Welles de enige regisseur is die Shakespeare naar het doek kan toveren. Voorwaarde daarbij is wel dat hij er ook een behoorlijke dosis 'Welles' tegenaan gooit en dat is bij deze film minder het geval. Het visueel perfecte en imposante MacBeth springt vanwege de scriptveranderingen veel handiger om met de zware dialogen van Shakespeare dan deze. Bij Othello had ik het gevoel alsof Welles meer moeite had met Shakespeare en het is duidelijk dat hij een deel van z'n contrastijke Hollywoodsnufjes overboord gooit. Dat is jammer. De film weet minstens te fascineren maar voelt (vooral door een nogal slechte audio-track) wat amateuristischer aan. Degelijke verfilming maar Welles heeft ze beter gemaakt.

Gezien als openingsfilm van het Nederland Film Festival en deed daarmee het festival geen eer aan. De schitterende Spaanse locatie, parelachtige shots van de kust en het sfeervolle gegeven van een intense langdurige wind weten het verhaal van de oude man en de jonge vrouw niet in leven te houden. Heeft er vooral mee te maken dat dit gegeven haast lachwekkend is neergezet. Natuurlijk, het spel is uitstekend maar de aard van de personages verandert iedere twintig minuten en daar hebben we natuurlijk niks aan. Dit gegeven wordt gelukkig wel verklaard in het verhaal (waarbij burgers herinneringen ophalen aan het stel) maar het resultaat is dat we anderhalf uur lang naar matig geschreven leugens kijken waar we helemaal niks beter van worden. In het laatste half uur wordt nog even de waarheid boven tafel getoverd zodat we uiteindelijk weten dat de film helemaal niets heeft toe te voegen aan al bestaande films over relaties met aanzienlijk leeftijdsverschil. Tramontana was ondanks de geweldige sfeer een fikse tegenvaller.