Opinions

Briljante wraakfilm die zich in 't westen afspeelt. Vond John Phillip Law niet geweldig spelen maar z'n personage is verhaaltechnisch voldoende interessant om te blijven boeien. Dat duel in het cafe is een werkelijk geweldige scene. Lee van Clee doet het ook erg goed, gaaf personage en het ping-pong spel tussen hem en Law werkt. Daarbij komt dat het verhaal lekker dynamisch is en dat we te maken hebben met een geweldige score en we kunnen gerust zeggen dat Da Uomo a Uomo een waanzinnige spaghettiwestern is.

Degelijk portret van Jeffrey Dahmer wat zich voornamelijk rondom de eenzaamheid en de sociale attitude van onze killer vestigt. Verder weinig schokkend en dat is opzienbarend want alleen de wikipedia pagina van Dahmer is al beangstigender dan dit portret. Enerzijds waardeer ik het dat ze op een dusdanig `normale´ manier Dahmer benaderen anderzijds had ik graag willen zien hoe ze de zieke details hierin meer zouden kunnen vormgeven. In Dahmer blijft Jeffrey Dahmer namelijk een (wurg)moordenaar terwijl hij in realiteit er een huishouden op nahield waarin werkelijk overal stukken lijken lagen en waarin kannibalisme aan de orde van de dag was. Iets meer vaart was ook niet verkeerd geweest en iets meer chronologie (of feitelijke vertellingen) ook niet. Neemt niet weg dat wat er staat al behoorlijk fascinerend is.

Bijzonder knap hoe Verstappen met minimale middelen een bijzonder interessante film weet te maken. We volgen het leven van een piloot die met zijn vliegtuig zo nu en dan eens wat illegaals over weet te vliegen en verder (vogel)vrij leeft. De tocht van Aruba naar Nederland duurt bijzonder lang en zonder dat er ook maar een woord wordt gesproken blijft de film fascineren. Een echt sterk of duidelijk verhaal ontbreekt maar Dakota mag absoluut gewaardeerd worden als een bijzonder mooi portret.

Heftige horror van Tobe Hooper waarin hij het verhaal verteld van een zuiderlijke Amerikaanse stad die eens in de zo veel jaren geteisterd wordt door gekte. Waar die gekte of dat 'damned thing' vandaan komt is zowel de film als mij om het even aangezien het hier om psychische chaos gaat. En die weet Hooper (tesamen met een sterk bedreigende geluidsomgeving) goed te creeeren. Verhaal trekt op weinig maar ik werd toch redelijk vermaakt en was een enkele keer onder de indruk namelijk bij de openingsscene en de kogel-door-deur-naar-vrouw-in-kelder-scene. Los van de nodige onzin laat Tobe Hooper met The Damned Thing zeker zien dat hij nog niet is uitgeteld in het horrorgenre, gelukkig.

Erg sfeervolle episode in de Masters of Horror-reeks. De film weet een soort van post-apocalyptisch gevoel uit te stralen en heeft een lekker grof karakter. Je kan zo je twijfels hebben bij de "flitsende" montagetrucjes maar in de scenes met de meesterlijke MC (geweldig gespeeld door Robert Englund) werken ze weldegelijk. Verhaal raakt kant nog wal dus de film moet het toch echt van haar sfeer, gore en geweldige Englund-rol hebben. Dance of the Dead stelt verhaaltechnisch barweinig voor maar is als horrorfestijn behoorlijk geslaagd,

Als kind vond ik hem geweldig en gisteravond herkeken. M'n mening is niet veranderd. Echt moeten lachen heb ik nooit, maar de film wist me wel constant te entertainen. Heeft in mijn ogen vooral te maken met de absoluut sublieme mise-en-scene. Hoe zowel het café als het kasteel is vormgegeven, belicht, en in beeld gebracht is meesterlijk en direct sfeerverhogend. Ik kon vreemdgenoeg niet uit m'n hoofd krijgen wat Tate twee jaar later zou overkomen... De momenten tussen Polanski en z'n vrouw doen dan ook heel (uiteraard onbedoeld) naargeestig aan.

Cronenberg toont met deze film mijn inziens behoorlijk wat lef, de film bevat voor het grootste deel van de tijd dialogen over de theorieen van de heren (en dame) met het dramatische verhaal als ondertoon. Voor eenieder die geen interesse heeft in psychologie waarschijnlijk een lange zit maar Cronenberg uit openlijk z'n fascinatie. Viggo Mortensen speelt als Sigmund Freud misschien wel z'n beste rol ooit.

Platte documentaire. Er wordt veel tijd gespendeerd aan analyses van de singles en video's van de laatste twee albums; echter zit alles wat er gezegd wordt al meer dan duidelijk in het materiaal zelf waardoor het als een soort basisschoollesje 'begrijpend lezen' aanvoelde. Ik merkte bovendien op dat ik de muziek er plat van ging vinden (en dat is opmerkelijk daar ik het twee van zijn beste albums vind). Daarnaast hoopte ik meer over zijn persoonlijke worsteling te weten te komen en dat bleef achterwege. Ik kan me ook indenken dat Bowie hier zelf niet blij mee zou zijn; platte analyses, stating the obvious en dat allemaal ten kostte van zijn zorgvuldig opgebouwde mystiek.

Afgelopen week deze film gezien in de sneak. Daybreakers is een heel interessante vampierfilm die op facinerende wijze speelt met het genre van de film-noir (let op de kleuren in de vampierwereld), postapocalyptische films en gierende vamperslashers. De film weet een bijzonder sterk en overtuigend universum neer te zetten en levert bovendien interessante kritiek op de westerse maatschappij. Daarnaast hebben we een prettige protagonist, een lekkere flow in het verhaal en waanzinnige stukjes spanning en gore. Daybreakers is een geweldige film en een aanrader voor iedere horrorfan.

Sam Raimi produceert een film waarin één van de personages een ode-achtige verwijzing naar hemzelf is... Opvallend. Alhoewel ik erg gecharmeerd was van de degelijke artdirection, vooral gezien je dit niet verwacht op 8mm, was de film erg slecht. Hij opende redelijk maar het geheel is ronduit belachelijk. We moeten geloven in een elite team zombieverdelgers waarbij er één in notabene een laberatorium door een vastgebonden zombie wordt gebeten... Het aller ergste aan de film is het geluid. Bizar achterlijk dat je zo veel aandacht besteed aan gore en zombies om vervolgens één van de slechtste geluidstracks die ik ooit heb gehoord er onder te plakken. Zo klinkt werkelijk ieder geluid in één constante lijn alsof het tien centimeter van de microfoon is opgenomen. The Dead Next Door is heel simpelweg gewoon troep.

Afschuwelijke film. Weinig keren gezien dat een "outsider verwarmt harten" verhaal zo tenenkrommend is neergezet. Een groepje jongens wat op het hoogtepunt van hun rebellie naar een grot gaat om poezie te lezen... Daarbij vind ik de visuele look van de film ook alles behalve interresant of poetisch, het doet me vooral denken aan de woensdagavond RTL-film.

Een uiterst briljant stukje cinema. Vond de film zowaar nog beter dan Videodrome en Stereo en dat komt vooral door het laatste uur. De manier waarop beide personages (meesterlijk gespeeld) aftakelen en in waanzin verzinken is bijzonder voelbaar en rauw gefilmd.

Toch wel een heel gaafe serie die mooi gebruikt maakt van het apocalyptische in het zombiegenre. De meeste credits liggen in mijn ogen bij het scenario en de veelal geslaagde acteerprestaties die de film vooral verhalenderwijs interessant maken. Van de regie en de visuele stijl was ik minder gecharmeerd. De constant schudderige camera vond ik inefficient en werkte voor mij als een barriere tot een échte band met de personages. Bovendien worden we (o.a. door de chaotische regie) wel heel erg in de rol van toeschouwer geduwd en vond ik het filtertje met momenten een zeer gebrekkige keuze. Verder is het geheel geweldig. De thematiek is erg goed en door het constante beweeglijke karakter komt de apocalyptische wereld goed tot leven. Het zombiethema bied vele mogelijkheden en Dead Set is zeer geslaagd. Met deze vlotte vorm van verhaalvertelling en ruime mogelijkheden had ik de serie vast nog vele uren langer volgehouden, erg goede horrorflick.

Degelijk wraakfilm die nooit helemaal los wil gaan. Michael Winner krijgt het voor elkaar om een redelijk verhaal te vertellen waarbij je goed mee gaat in Bronson's personage maar waarbij het echte vuurwerk uit blijft. Natuurlijk; het snel trekken van het geweer en genadeloos neerschieten van overvallers is op het scherm vermakelijk getoond maar het liefst zien we natuurlijk het alles veroorzakende tuig branden. Death Wish is een degelijk film, maar ik hoop dat de sequels een stuk verder gaan.

Was hier niet over te spreken. Weliswaar was de scene met de handbestuurbare voetbal leuk, maar Death Wish V heeft verder weinig vermakelijks. Vond ook dat Bronson niet erg overtuigde in zijn rol (heeft misschien iets met leeftijd te maken en hoe hier mee om te gaan). Sowieso vond ik de film als geheel behoorlijk slap, weinig energie en ook weinig inspirerend.

Tsja, wel een hele rare film. De individuele verhaaltjes zijn soms komisch en vermakelijk, dan weer clueloos en vervelend. Zo vond ik het stukje met de nonnen geweldig entertainend maar bijvoorbeeld het verhaal van de drie broers en het vriendje van de zus sloeg in mijn ogen kant nog wal. Dit is de film vergeven, aangezien we wel enkele typische middeleeuwse verhalen te zien krijgen met een behoorlijk goede, en vooral rauwe setting. Een groot minpunt vind ik echter de belabberde regie. Op kinderlijke wijze reageren de acteurs op elkaar en vele grijnzen en reacties komen totaal uit de lucht vallen. Ik weet dat italianen een temperamentvol volkje zijn maar dit slaat toch echt alles. Ik vond het ook opvallend hoeveel Pasolini op mannelijk bloot kickt.

Anyway, al met al zeker een entertainende film die zeker haar flaws heeft.

Landis is het nog niet kwijt. Een dusdanig geweld als An American Werewolf in London is het niet (waar hij overigens nog erg leuk naar refereert), maar het scheelt weinig. Dezelfde humor en dialogen als eerdergenoemde komen in Deer Woman terug. Het is haast alsof Landis een eigen transformatie-horror/komedie stijl heeft die naast deze twee films nog niet het licht heeft gezien. De film gaat erg handig om met het bovennatuurlijke verschijnsel, het hoofdpersonage is boeiend genoeg en de hele mythe interessant genoeg om een heerlijk horroruur te beleven. Deer Woman is een zeer geslaagde MoH-Aflevering.

Heb beter gezien van Soavi. Film weet niet te overtuigen en echt tactvol spanning opbouwen zit er duidelijk niet bij. Moet bekennen dat de door uil geregisseerde scene op het podium effectief macaber is maar verder is hier toch echt sprake van een in eerste instantie leuk concept wat zodra het interessant wordt al vrijwel direct uit de hand loopt. Deliria is een weinig tactvol verteld verhaal en helaas een mindere giallo.

Dellamorte Dellamore is wat mij betreft de Citizen Kane van de horrorfilms (en daar wordt ook voldoende op gestuurd). Eigenlijk is de horror een kapstok voor de intens grimmige en deprimerende levensvisie die deze film uitstraalt. De uit het hoofdpersonage voortkomende waanzin wordt ook in filmtaal omgezet waardoor we een vertwist symbolische film krijgen die een enorm vreemde smaak achterlaat. De smaak wordt echter op een geweldig bord gepresenteerd en de niets minder dan sublieme vormgeving zal menig filmfan direct doen watertanden. Nadeel hiervan is dat er bij het begin een verkeerde indruk kan worden gewekt waardoor er een enorme flexibiliteit van de kijker wordt verwacht. Wanneer je hierin echter meegaat heb je een unieke en zeer bijzondere kijkervaring achter de rug, Dellamorte Dellamore is een geniale film en een absolute aanrader.

Meesterlijke horrorfilm. Qua mise-en-scene erg sterk en qua gevaar en geweld goed bruut. De film zit vol met zeer mooie en sfeervolle shots van Berlijn en deze duidelijke tijdsbeelden zetten een goede omgeving neer. Wat betreft horror is het constant genieten. Vele creatieve en brute moorden en er is constant spanning aanwezig.

Horror zoals ik ze graag zie.

Eerste half uur en laatste kwartier zijn heerlijke minuten horror. Er tussenin zwalkt het een beetje maar de voldoende leuke en soms inventieve scenes weten het toch tot een lekker geheel te maken. Yuzna komt met enkele zeer ernstige mondscenes in een lekkere foute horrorsfeer. The Dentist is een redelijk geslaagd slashertje.

In tijden niet zo'n drama uit Hollywood zien komen. De clichematige trailer doet het ergste vermoeden en ondanks dat alle cliche's er ook daadwerkelijk inzitten is dit een zeer bijzondere film. Alexander Payne neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen, komt met een scenario met ongelooflijk natuurlijke dialogen en George Clooney zet een prachtig discreet persoon neer. Je gaat hier met gemak in mee en de film is zeer innemend.

Duidelijk het beste deel uit de trilogie. Is El Mariachi een film die vooral veel sympathie opwekt met in het achterhoofd het budget en Once Upon a Time in Mexico voornamelijk charmant is vanwege haar spaghetti-western sympathieen; is Desperado simpelweg een geslaagde actiefilm. De film opent erg sfeervol en de actiescene zijn erg creatief en sterk gedecoupeerd. Waarschijnlijk krijgt hij bij herziening een verhoogd cijfer.

Schandalig stuk bocht. Mijn verwachtingen waren heel hoog en in het begin was ik minstens gefascineerd maar de film heeft niets te zeggen. Het lijkt alsof Kaye ons de "zware kant van de realiteit" wil tonen door de negatieve sfeer en het documentaire-achtige draaien maar dit blijkt een pijnlijke leugen waarin op oppervlakkige en een geforceerde toon veel leed geëxploiteerd wordt. Letterlijk alles en iedereen moet (zonder samenhang) ongelukkig zijn. Op een bepaald punt is het zelfs om het even of het voor het verhaal er toe doet en krijgen zelfs onbelangrijke bijpersonages scènes om er toch maar op te hameren dat het leven niets dan narigheid te bieden heeft. Detachment is een haast puberaal slecht werkje, erg jammer.

Ongeloofelijk dat deze troep van William Friedkin komt. Zelden een documentaire met zo weinig professionaliteit, inhoud en zo veel wansmaak en goedkoop effect bejag gezien. Als er bij deze film al iemand bezeten was door de duivel was deze niet voor de camera maar achter de camera.

Abominabel, ik durf te beweren dat dit een halve film is. De versie die ik heb gezien (bij Cinestar Enschede) eindigde na zo'n 70 minuten waarbij de aftiteling begon en ik voel me zwaar bekocht. Het einde komt volledig uit de lucht vallen en met de gehele spanningsboog (reden van abortus, wat frustreerde onze exorcist maar bovenal de hele drive van de film de bezeten moeder) wordt helemaal niets gedaan. Het lijkt alsof de stekker er uit is getrokken i.v.m. een tekort aan budget want het verhaal was gewoon niet af en het einde een slecht excuus. Had het wel graag degelijk afgerond zien worden, onze hoofdrolspeelster was verre van overtuigend (wat bij mocumentaire's toch erg nauw komt) maar er was wel sprake van interessante voorvallen. Maar nogmaals; dat einde...

Voor mij zat de toegevoegde waarde van The Devil's Rejects ten opzichtte van House of a 1000 Corpses vooral in een verschil in dynamiek en meerdere locaties. Als een soort van vertwiste roadmovie krijgen we een wel heel bloederige variant op films als Bonnie and Clyde en Natural Born Killers. Zo briljant als men zegt? het valt nogal tegen. Verhaaltechnisch heeft de film niet heel veel om het lijf. Ik begrijp dat het om een moeizame ontsnapping gaat maar voor een roadmovie staat het verhaal me te vaak en te lang stil. De afranselingen en gore waren absoluut leuk maar het wordt nou niet in een prikkelende context verteld.De film blijft een beetje plat, en dat is prima, maar er zat niet het meesterwerk in wat ik had verwacht. Misschien is The Devil's Rejects bij herziening wel beter.

Toch bijzonder dat Bava dit heeft afgeleverd voor $400,000 vooral als je kijkt naar de geslaagde vormgeving. Vooral de futuristische schuilplaats van Diabolik ziet er enorm mooi uit en is heel creatief en vooruitstrevend vormgegeven. Diabolik is als film redelijk entertainend. Bava houd de film vlot en de vele streken van het titelpersonage maken de film tot een prima stukje entertainment. Echt heel enthousiast werd ik nooit van de film maar de sfeer en bijzonder mooie vormgeving maken dit toch zeker tot een memorabele film. Let ook op de geweldige score van Morricone!

Les Diaboliques is een hele goede Franse Hitchcock, die vooral in de laatste tien minuten enorm spannend is. Een meesterlijk verhaal op grimmige wijze verteld. Toch weet ik zeker dat de film in de handen van de master of suspense himself stukken beter zou zijn geweest. Dat zit hem vooral in de vakmanschap en handigheid. De film liep soms een beetje stroef in het vertellen van het verhaal, iets wat bij Hitchcock zelf nooit het geval is. Ook hadden bepaalde plotpunten veel krachtiger en scherper uitgewerkt kunnen worden waardoor de suspens beduidend sterker zou zijn geweest. Al met al toch een behoorlijk goede film waarbij ik het toch jammer vind dat Clouzot Hitch nét voor was.

Geweldige franse film. De personage worden enorm verfijnd uitgewerkt en de sfeer en omgeving zijn werkelijk schitterend. Er is veel sentiment en nostalgie aanwezig maar geen moment is deze vals. Vooral het laatste half uur was zeer andoenlijk. Die nuchterheid...