Opinions

Oi oi oi, dit was werkelijk ernstig pijnlijk. De personages (voornamelijk dat van Cohen) waren nergens consistent. Alleen Cohen's karakter veranderde al in uitersten tussen de scenes door. Een verhaaltechnisch gedrocht waarbij er geen enkele reden is om het hoofdpersonage te willen volgen, laat staan om voor zijn doel te vallen. Dat allemaal zou nog vergeven kunnen zijn als er iets van grappenkwaliteit zou zijn te bespeuren maar het is bijna ondenkbaar dat dit met een gevoel van trots door iemand is opgeschreven. The Dictator was een pijnlijke verspilling van mijn tijd.

Ontzettend goede actiefilm die al heel snel een erg sterke spanningsboog spant. Heeft vooral te maken met de zelfverzekerdheid en kracht van zowel Bruce Willis' personage als Alan Rickman en zijn bende in combinatie met de geweldige arena. Het verhaal wordt wordt vervolgens vlot, sfeervol en erg prettig ingekleurd. Wat ik minder vond waren de toch weer pijnlijk goedkope privédilemma ontknopingen op het einde. Beetje goedkoop. Verder is Die Hard een uitstekende actiefilm.

Eerste film van de nieuwe ‘Dutch Angle’ stroming die me écht wist te overtuigen. Geweldig meeslepend portret van een tienermeisje en zeer overtuigend gespeeld door Melody Klaver. Het verhaal ontwikkeld zich logisch en in een mooi tempo en vooral de overpeinzingen worden erg goed duidelijk gemaakt. Groots drama wordt het nooit maar dat heeft een dusdanig verhaal ook eigenlijk niet nodig. Diep is een uitstekende film die ik bij herziening waarschijnlijk hoger beoordeel.

Dit had een ontzettend goede komedie kunnen zijn. Om te beginnen wordt er in de eerste 20 minuten een zeer prettig hoofdpersonage neergezet met een kantoorwereld waar je graag in mee wil gaan. Zijn motivatie is geloofwaardig, zijn grappen werken en hij heeft een prachtige en overtuigende vriendin waarvan je heel goed snapt dat ze een relatie hebben. Ik was oprecht gefascineerd door zijn promotiemogelijkheden. Dan heb je ook nog Steve Carrel met zeer opmerkelijke karaktertrekken en twee leden van misschien wel de twee geestigste komedie duo's van het moment ('Little Brittain' en 'Flight of the Conchords'),

En om eerlijk te zijn hebben regie en scenario het gewoon verkloot. Het moment dat de hele situatie escaleert is de motivatie van Carrel's personage volledig te zoeken (ook een schmuk moet een bepaalde logica hebben) en de rollen van de andere komieken zijn niet goed geregisseerd (in komedie is ook ernst nodig). Bovenal is de montage veel te vlot om geestig te zijn en is alles voor komedie veel te close gedraaid (het doet eerder aan romantiek denken). Erg jammer, Jay Roach heeft namelijk veel betere Hollywood-komedies gemaakt.

Ontzettend gaafe film. Ik vind Clint Eastwood lang niet altijd even goed (ben vooral niet zo gecharmeerd van zijn recentere rollen/films) maar dit doet ie geweldig. Ook hulde aan Don Siegel om veel op locatie te schieten, dat geeft het geheel toch wel een enorme sfeerboost en vele prachtige shots. Dirty Harry is echt een gaafe actiefilm.

Niet al te misselijke hervertelling van de originele film van Hitchcock. Shia LaBeouf is niet slecht ik kan me vrijwel altijd wel in de rollen van David Morse vinden. Beetje onzin natuurlijk dat iemand met huisarrest gewoon binnenshuis er één groot feest van mag maken en dat de politie zo snel en met tich man ter plekke is wanneer hij even het huis verlaat. Moet bekennen dat er stukken inzaten die redelijk waren qua spanning, vandaar de voldoende.

Wel heel veel dronken feestjes...

Moet zeggen dat het enige wat me echt wist te boeien Fellini's stijl was en de schitterende fotografie. Die hele fascinatie met vrouwen en het leven van een beroemdheid komt in mijn ogen veel beter over in Otto e Mezzo waar er veel minder aandacht aan wordt besteed dan hier. Hoe dan ook enkele iconische scenes die he geheel zeker de moeite waard houden.

Vergeet Child's Play en vergeet Dead Silence, de allerbeste poppenhorror is Dolls. Waar eerst genoemden absoluut respectabel zijn maar geindoctrineerd door Hollywoodregeltjes is Dolls een free-style all the way. Het briljante duo Brian Yuzna en Stuart Gordon creeert een vrijheid waarbinnen een heel eigen wereld kan ontstaan en waarin een verhaal op totaal eigen wijze kan ontwikkelen. De film werkt verfrissend en is een bijzonder sympathiek eerbetoon aan kinderlijke fantasie en toont een prettige afkeur voor de onzin en hatelijkheid van volwassenen. Daarnaast is het simpelweg een bijzonder sfeervolle horror. De poppen zijn eng en worden erg sterk gebruikt in het verhaal. In de de korte speellengte vormt Dolls zich als een horroricoon die dankzij briljante sfeerschepping tot de betere hoort.

Toen in 1980 Friday the 13th een enorm succes werd kwam er een stormvloed aan campslashers die (vaak met een laag budget) dachten dat succes wel fijntjes over te kunnen doen. Dit leverde films op zoals Just Before Dawn en The Burning die haar trendsetter absoluut voorbijgingen aan kwaliteit en films die nog niet hoestend in de schaduw mochten staan zoals Don’t Go in the Woods. Want deze film is een amateuristisch bralwerkje. Wat doen in vredesnaam al die mensen, gezinnen en zelfs moeders met kinderen in dat bizar wilde stukje natuur? Vooral bijzonder omdat we het idee dienen te krijgen dat onze drie tieners ver van de beschaafde wereld zijn… Het is maar een bijzaak in dit niet kloppende zooitje waarin iemand eenzelfde getooneerde gil onafgebroken kan voortzetten vanaf het moment dat ze bang is voor een moordenaar buiten tot het moment dat ze in een brandende wagen de berg af wordt gedonderd. Don’t Go in the Woods is een aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden en kun je moeilijk hoger waarderen dan een sympathiek initiatief.

Steven Spielberg mocht willen dat hij een rood jasje ooit zo zou kunnen gebruiken als Nicolas Roeg in Don’t Look Now. Deze buitengewoon kunstige film zoekt op sublieme wijze de lijn tussen horror en drama op en is met momenten ijzersterk. De openingssequentie in het begin is een meesterlijk stukje montage en één van de meest ijzingwekkende openers die een horrorfilm zich kan wensen. Tel daarbij de experimentele (maar desalniettemin effectieve) sounddesign op en je hebt een film die zich qua vorm totaal onderscheidt van andere films.

En dan is er nog het verhaal. De mysterie en interesse is het ene moment sterker dan het andere maar gelukkig eindigt de film net zo sterk als dat hij opende. Ik was vooral gefascineerd door de bijzondere sfeer (waar Roeg vrijwel altijd goed in is) en het puzzelachtige geheel. Don’t Look Now is niets minder dan een geslaagd experimenteel meesterwerk.

Erg interessante documentaire over Bob Dylan met enkele waanzinnige beelden. Alleen voelt het geheel voor mij wat rommelig aan. Ik zie het eerder als een soort videodagboek of als een document dan als een documentaire. Vind het dan ook vooral interessant hoe deze beelden door Scorsese zijn gebruikt voor No Direction Home. Don't Look Back is in ieder geval zeer waardevol materiaal.

Meesterlijk stukje cinema en ongetwijfeld één van de beste Nederlandse films.

Rademaker gaat op erg slimme wijze om met het Nederlandse landschap, haar cultuur maar vooral met de nostalgie die daaraan verbonden is. Rademaker zet ook een facinerend beeld neer van de Nederlander. De uitgesproken mening, gebruik van taal en de vaak nuchtere kijk op zware zaken. Dit alles zet hij neer met een geweldige mise-en-scene (zo was de belichting meesterlijk) en met enkele schitterende verhalen. Dorp Aan De Rivier schetst een erg mooi en uitgebreid portret van een dorp anno het begin van de 20ste eeuw. Erg sfeervol en ook zeer vermakelijk.

Was 1931 een erg goed jaar voor de horror; weet deze film toch duidelijk de uitzondering op de regel te zijn. De film mist absoluut de stevige en gothische hand in art-direction en visual effects die jaargenoten als Frankenstein en Dracula tot zulke klassiekers maakten. Deze film is vooral allemaal veel te theatraal geacteerd en de dialogen zijn tot in het pijnlijke herhalend. Enerzijds is Rouben Mamoulian's uitdagende découpage te waarderen (zoals in de openingsscene), anderzijds werkt het hilarisch dubbelop met de vreselijke dialogen (zoals bij de eerste tuinscene). Bovendien valt de montage op door haar ongelooflijke hoeveelheid continuiteits fouten. Nee deze Dr. Jekyll and Mr. Hyde kan moeilijk een goede film worden genoemd.

Zelfs nog iets beter dan haar Hammer-broertje The Curse of Frankenstein en dat komt waarschijnlijk door de wat duidelijkere aanwezigheid van horror in deze film. Sowieso biedt het verhaal van Dracula vrijwel altijd meer mogelijkheden tot spanning en kan een acteur, in dit geval Christopher Lee, veel beter los gaan als antagonist. En dát, doet Lee waanzinnig. Was hij als monster van Frankenstein degelijk, is hij een charismatisch beest als Graaf Dracula. Verder is het een sfeervol horrorsprookje waarbij enkele verhaaltechnische aanpassingen zijn gemaakt die erg prettig voor de filmvorm werken. Horror of Dracula is een erg goed stukje Hammer-Horror.

Was toch wel een leuke uitzondering in de serie. Nou hadden we natuurlijk al een J-horror gezien in het eerste seizoen; Takashi Miike's Imprint maar ook Dream Cruise kwam best als een verrassing. Daniel Gillies zou eigenlijk verboden moeten worden ooit nog in een film te spelen (meer dan een gelikte kop heeft hij niet) maar toch is de film minstens vermakelijk. Kreeg ondanks dat het van origine een Amerikaans product is, ook wel een prettige Japanse sfeer en daarbinnen gebeuren leuke horrordingen. Eigenlijk zijn alle (amerikaanse) basis elementen saai en uitgemolken maar is de horror zelf best prettig. Dream Cruise werkt vaak niet maar de momenten dat ze werkt is het een lekkere J-Horror.

Vond dit absoluut niet geslaagd. Ik ben er zeer zeker voor dat er meer musicals gemaakt worden maar dit was me een veel te standaard en nietszeggend stukje. Ik vraag me vooral af wie er op het idee kwam om de acteurs de dialogen gewoon te laten zingen. Volgens mij is bij het zingen van lyrics een bepaalde poetische lading best handig, en om dan zulke botte discussies onder een paar noten te zetten... Werkte vooral tenenkrommend. Het enige positieve aan Dreamgirls moet dat afscheidsnummer zijn... verder geen beste film.

Toch wel een bijzonder povere Psycho-rip off. DePalma gooit enkele weinig interresante personages op het scherm met een traag tempo waardoor het mij als kijker helemaal niets kon interreseren wat er met deze personages gebeurde. De ontwikkelingen zijn oninterresant en grotendeels gestolen van eerder genoemde meesterwerk van Hitchcock. Zijn overige elementen van spanning "leent" hij ook van horrormeesters als Argento en Carpenter. Ook mogen we weten dat hij ooit bij Carrie een leuk trucje bedacht, om tegen het einde ook deze vervolgens twee keer in dit samenraapsel te gooien. Helaas een ongeinspireerde copy-cat.

Misschien een flauwe opmerking; maar de film zelf behoort absoluut niet tot één van de drie beste dingen in het leven. Het zogenaamde verhaal over het doorbreken van de sleur werkte bij mij totaal niet, het verhaal was sowieso veel te stuurloos. Als Jack Wouterson en Victor Löw deze twee heerlijke typetjes niet hadden neergezet had ik de film waarschijnlijk nog lager beoordeeld. Nee, van De Drie Beste Dingen in het Leven ontging mij de lol volledig.

Vele goede grappen, scherpe analyses en niet al te slechte slapstick en geen van het allen werkt. Dat komt omdat we als kijker geen moment de tijd krijgen om de nogal extreme personages te plaatsen. Waarom begint die man (met opgestifte snor…) in vredesnaam zulke gruwelijke taal tegen die vrouw aan te slaan? En waarom knipt hoedenMarx alles open? De personages worden gewoon niet geïntroduceerd en door het belachelijk vlotte tempo lijkt het vooral een ordinaire hoop van vele grappen waar ik als kijker helemaal niets mee heb. Bovendien vind ik de vormgeving van de grappen vaak matig. Zo is het hoedenspelletje een bekend trucje maar werkt het bij Chaplin (of Benigni) wel omdat er dynamischer gebruik wordt gemaakt van de locatie en er logica en een reden aan de scene wordt toegevoegd. Nee, Duck Soup was niet mijn film.