Opinions

Een beetje meer gevoel voor drama en een beetje creativiteit had wonderen gedaan. In plaats daarvan blijft alles matjes, krijgen we nooit écht interessante scènes en vinden we bij geen van de personages aansluiting (of ook maar verstandig handelen). Het rommelt allemaal maar wat aan en we voelen nooit het vakantiegevoel of ware emotie. En dat is tamelijk jammer aangezien het onderwerp en zelfs de basis van de personages aanleiding hadden kunnen geven tot veel meer. Daarbij werd alles uitgesproken en waren er bijzonder veel toevalligheden die essentieel waren voor het plot maar die we in alle onwaarschijnlijkheid maar gewoon van de personages moesten aannemen. Erg matige film.

Ja dit is heel bizar. Ken weinig films waaraan zo veel zo ongeloofelijk slecht is. Laat ik maar eens beginnen met wat ik nog redelijk vond; het camerawerk was vermakelijk contrastrijk, maar straalt uiteraard pulp uit. De dialogen zijn bizar slecht, evenals ieder kenmerk van het scenario...een vliegende penis... En dat wordt dan ook nog eens door vreselijke teksten benadrukt. Geen film gezien met zo'n bizar slechte sounddesign. Los van dat 70% simpelweg niet lip-synch is zijn de spreek-emoties ongelooflijk overdreven. De antagonist... zijn daar woorden voor? Nee, uberhaupt is De Zeemeerman iets wat moeilijk te omschrijven valt. Een soort van freakshow van de cinema; bizar, vervormd en totaal niet aantrekkelijk; maar je kijkt hem toch.

Weer een erg geslaagde film van Tarkovsky. Ik vind het altijd erg lastig om een stukje over zijn films te schrijven aangezien hij beeldend heel direct het gevoel aanspreekt en een vertaling van deze beleving vrijwel altijd in het niet valt bij de platte verwoording van de ervaring. Ook bij Zerkalo is dit het geval. Met een montage die constant qua creativiteit in beweging is en schitterende moving-shots wordt er weer een stukje filmmagie op het scherm getovert. Geweldige film.

Heerlijke film dit, mijn inziens een van de belangrijkste concerten (en concertregistraties) die voor mij toch ook een confronterend beeld van achter de schermen toont (Bowie ziet er door gecocaind uit...). Los van de geweldige muziek ben ik ook enorm gecharmeerd van de visuele stijl waarin de show gedraaid is. Het contrast in donker rood en blauw licht van de show wordt heerlijk ongenuanceerd vastgelegd. Een concertfilm die bij mij in het rijtje mag met films als Woodstock en GImme Shelter.

Zonder de fanatieke christen John Tucker als bijverschijnsel was mijn score voor Het Zusje van Katia aanzienlijk minder geweest want hij is het enige (komische) lichtpuntje in een nogal een eentonige brei. Het gegeven van een meisje wat eigenlijk haar moeder en oudere zus verzorgt in een met seks doorwrongen wereld was niet eens zo slecht en ook helemaal niet slecht geschreven maar wordt nogal verpest door de camera. Deze zat namelijk constant op de huid van het meisje, liet niet veel meer zien dan haar close-up en dat irriteerde me vooral in scènes waarin ik vond dat het aandachtspunt best ergens anders had mogen liggen. Het geheel heeft hierdoor nogal een gebrek aan dynamiek en daar had ik als kijker moeite mee. Jammer.

Oei, dat viel even tegen. Zes ontzettend interessante personages waar voor mijn gevoel nergens het maximale uit werd gehaald. Het waren gewoon zes korte, oppervlakkige praatjes over de oorlog. Als je denkt aan een film als Hafners Paradies wat een scherp, kritisch en indrukwekkend portret levert van een nazi denk ik toch echt dat er uit Zwarte Soldaten meer gehaald had kunnen worden. Een kritische interviewer had de openheid van de personages in de weg kunnen staan maar simpel doorvragen (denk aan Shoah) had al heel wat kunnen uithalen. Op antwoorden als "Wij wisten van niets" of "Wat er met de joden gebeurde daar waren wij niet mee bezig" vragen om doorvragen en dat miste ik. Sowieso de toegevoegde waarde van zes hoofdpersonen in 55 minuten vind ik iets om kritisch op te zijn. Zwarte Soldaten heeft interessante mensen voor de camera maar wat mij betreft had er meer mee gedaan kunnen worden.