Opinions

Herzien en direct m’n mening drastisch bijgesteld. De eerste keer had ik hevige problemen met het gebrek aan verhaal en dat is in feite nog steeds een zwaar issue bij Fulci. Hij introduceert wel personages maar geeft ze in feite vrijwel helemaal niets aan personage mee. Dat is reden voor een gebrek aan drama en zelfs het aantal échte plotgebeurtenissen is op de vingers van één hand te tellen. De ene uitzinnige gore wordt aan de andere uitzinnige gore gelijmd door wat zinloos gehuppeld door de personages, en dit gehuppeld is saai en dat was zelfs bij Zombi 2 al een probleem. Het medium film is in ’L Aldilá voor Fulci net zoiets als porno waarbij een schimmige schijn van verhaal een puur excuus is voor hardcore bloed en expliciete moorden.

Maar die moorden zijn zo mooi… De momenten dat Fulci zich uitleeft zijn bijna iconisch. De opening en het zeer macabere einde, maar ik moet nu ook denken aan de spinnen en het zoutzuur; ’L Aldilá is een trip door de zieke, zieke maar o zo vermakelijke geest van Lucio Fulci en daarmee topentertainment. Een erg lekkere horrorfilm.

Ben niet per definitie een liefhebber van Dolgin's muziek, soms net iets te veel R&B wat mij betreft maar dit is wel een zeer degelijke documentaire. De film gaat goed mee in het levendige en frisse bestaan van Socalled en creeert een mooi plekje voor zijn vele artistieke en historische fascinaties. Wat iets minder is is dat Dolgin als mens net iets te open is in al zijn facetten. Hierdoor kom je misschien net iets te snel te veel te weten en missen we een echte spanning en zoektocht. Desalniettemin absoluut een geslaagde documentaire deze The 'Socalled' Movie.

De film heeft duidelijk mindere aspecten. De hoofdrolspeler is toch echt een miscast aangezien je als kijker vrij vaak vermoed dat hij eerder vanwege het leer dan vanwege de motoren bij een straatbende is gegaan. Toch is de film best lekker. De sfeer is degelijk en er zitten voldoende goede momenten in. Zo is de scene met de drummer en de motoren toch wel écht bijzonder. Montage, mise-en-scene; Castellari laat met momenten duidelijk zijn enorme creativiteit en inventiviteit zien. 1990: I Guerrieri del Bronx is een film die door haar goede momenten het kijken waard is.

Zo briljant als Frank Zappa met muziek was; zo slordig en rommelig is hij met video. 200 Motels voelt aan als goedkope Amerikaanse zondagochtend televisie uit de jaren '70. Een volledige lak aan narratief, goedkope video effecten en een vertelvorm (in decoupage en mise-en-scene) die nog het meeste weg heeft van een verjaarde sitcom; je moet er maar tegen kunnen. Aan de andere kant mag je wel stellen dat je Keith Moon, Ringo Starr en natuurlijk Frank Zappa zelf niet zo snel op goedkope zondagochtend televisie zult zien. 200 Motels heeft voldoende elementen om toch als werk op zich waarde te hebben, al is het alleen al de fantastische muziek. Het is moeilijk om deze film echt aan te bevelen, en als een filmisch werkje zal ik het nooit kunnen accepteren; echter als samensmelting van rock en video(kunst?) ben ik wel blij dat dit gemaakt is.

Omdat 21 jaar me nog wel een interessante leeftijd leek heb ik me zelfs na de vorige twee delen nog aan deze film gewaagd. Even dacht ik dat de film daadwerkelijk dieper op haar personages zou ingaan aangezien we met de camera ook echt naar de woonplaats van een van de mensen gingen en een echte blik in diens leven kregen. Dit bleek echter van korte duur voordat ook 21 in saai archiefmateriaal en vaage interviews uitmonde. Geen van de personages kon me echt boeien en het over-herhalende vraag-antwoord structuurtje lijkt vaak niet doelgericht en meer tijdvulling dan onderdeel van een waardevol verhaal. Dit is mijn laatste deel in de reeks, ik kan voor Michael Apted's beroemde reeks helaas geen enkele interesse meer opwekken. Helaas.

De terugkeer van de Western? Hopelijk gaat Hollywood zich nu met de financiele cricis nog meer toespitsen op escapisme en dit naast de enorme lading comicbook verfilmingen uitbreiden tot genrefilms. Hoe dan ook; helemaal dood was het genre niet en dat er nog voldoende uit te halen valt bewijst 3:10 to Yuma. Met deze film is mijn vertrouwen in James Mangold als regisseur enorm gegroeid omdat hij er een schitterend spectakel van heeft gemaakt in de western traditie. Bale en Crowe zijn niet hét volmaakte duo (vond Bale niet dé perfecte keus) maar overtuigend zijn ze zeker. De onderlinge spanningen waren erg netjes maar hadden wat mij betreft iets meer centraal mogen staan. Hoe dan ook valt er voldoende te beleven en mag de wandeling naar het station zich scharen in het rijtje van legendarische westernshootouts. Zeer geslaagde film.

Geen beroerde horrorfilm. Josh Jartnett hoort er naar mijn mening niet helemaal in thuis en het doet me ook vraagtekens zetten bij welke doelgroep ze nou eigenlijk willen bereiken. De creaturedesign was prima maar ik had zwaar moeite met het gebrek aan lef van de film. Sinds 28 Days Later moeten aanvallen van (apocalyptische) monsters opeens met minder frames per seconde worden gefilmd. Heel veel meer dan een beetje lekkere actie en wat (standaard) schrikelementen zitten hier niet in. 30 Days of Night is een degelijke vampierfilm.

Gaafe film van Hitchcock, en als ik me niet vergis (wat heel goed het geval kan zijn) zijn eerste film in een enorme reeks van vluchtfilms van onschuldige mannen die voor de verkeerde worden aangezien. Film zit weer vol geweldige locaties, interessante personages en draagt de prettige Hitchcock-kenmerken. Het beste is mij de scene bijgebleven waarbij het hoofdpersonage de man met de halve pink ontmoet, erg mooi geregisseerd. Gaafe film, The 39 Steps.

In mijn ogen het hoogtepunt uit Argento's Dieren-Trilogie. De film neemt een interessant en voor Argento ongebruikelijk standpunt in waarbij de eerste moord gepleegd wordt door het hoofdpersonage. Deze briljant vormgegeven moord (zelfs voor Argento begrippen) achtervolgd de protagonist vooral doordat hij plotseling wordt lastig gevallen met foto's van de daad. Wat volgt zijn meer moorden, waarvan enkele tot de besten uit Argento's carriere behoren. Hij weet de nadruk door middel van geluid en cameravoering op alternatieve zaken te richten waardoor de brute slachtingen nog pijnlijker worden.

Daarnaast is het scenario heerlijk vlot geschreven en hebben we een erg leuke bijrol van Bud Spencer. Het best gefilmde auto-ongeluk ooit? in ieder geval de best gemonteerde. Al Met al een zonde dat deze zo overschaduwd is omdat het in mijn ogen een waar meesterwerk is uit het oeuvre van Dario Argento.

Goede film. Er wordt een prima discosfeer neergezet en het verhaal wordt vlot en effectief verteld. Het meest interessant is natuurlijk het personage van Mike Myers die hier laat zien goed te kunnen acteren en ook nog eens goed kan doceren. Het is dan ook het spelletje rondom de legacy van zijn personage die de film constant boeiend weet te houden. Nadeel is de enorme voorspelbaarheid en de formuleachtige opzet. Hoe dan ook is Studio 54 een zeer zeker vermakelijk discofilm.

Geslaagde film over een relatie. De interesse voor de personages wordt goed opgewekt en daarbij werkt de vertelstructuur erg verfrissend. Jammer dat de film, vooral tegen het einde, steeds minder verassend is. Veel aspecten van de personages worden achterwege gelaten en niet verklaard, wat niet erg prettig werkt omdat ze mijn aandacht erg trokken. Hoe dan ook; zeker een entertainende film.

Een waar meesterwerk. Zowaar nog beter dan Bava's I Tre Volti della Paura en daarmee één van de hoogtepunten uit zowel de Italiaanse- als de Horrorfilm. De bewegingen van omgeving en acteurs, de belichting en de ongelooflijke artdirector maken dit tot een waar pareltje. Mario Bava gebruikt heeft een lekker directe manier van vertellen waarin zijn visuele stijl de show steelt en tezamen met een perfecte timing zorgt voor enorme spanning. De moorden en moordenaar zijn, vooral voor de tijd, enorm dynamisch en agressief en geven de film iets extra’s mee wat dit tot een perfecte horrorfilm maakt. Sei Donne per 'L Assasimo is één van de beste horrorfilms ooit gemaakt, Bava is een held.

Was hier enorm benieuwd naar maar het viel me nogal tegen. Heeft vooral te maken met de pijnlijk oppervlakkige documentaire-stijl van Michael Apted die hier niet veel meer van weet te maken dan een montage van gelijksoortige vraag-antwoord stukjes. Ik had vooral gehoopt op een kijkje in het leven van de personages maar dit bleek helaas niet van toepassing. We moeten het echt doen met (brak) beeldmateriaal waarin een aantal willekeurige jongeren met haast onverstaanbaar gebrekkig geluid hun verhaal doen. Nee, Seven Plus Seven was net als haar voorganger niet mijn film.

Minstens net zo leuk als Otto Waalkes' Otto - Der Film, die ik toch ook al behoorlijk goed vind. Erg leuke vertelling van het bekende verhaal van sneeuwwitje met heel veel absurd komische uitstappen. Blijft de hele film leuk en fris en dat kun je over weinig komedies zeggen. Vond overigens de art-direction ook erg geslaagd (ode aan expressionisme?). Hoe dan ook, komiek Otto Waalkes kan het nog steeds, en de film 7 Zwerge is een geslaagde komedie.

Vond hem eigenlijk wel net zo goed als 't vorige deel. De écht harde lach was niet zo heftig als bij haar voorganger maar het verhaal liep veel vlotter en lekkerder en de dichtheid van geslaagde grappen was ook net iets beter. 7 Zwerge - Der Wald is Nicht Genug is een uitstekend vervolg op haar voorganger en ik zou goed warm lopen voor nog een deel.

Absoluut geslaagd. De film is een bijzonder sfeervolle postapocalyptische fantasy en door het hoge tempo en de enorme dichtheid van spectacel voelt het aan als een prettige filmtrip. Er blijft geen ruimte voor emoties (nog voor originele dialogen) maar de film voelt als geheel dusdanig prettig dat het een absolute aanrader is. Ik durf zelfs te stellen dat het me heel onlogisch lijkt dat Pixar met Up hier nog overheen gaat dus misschien is 9 wel de beste animatie van 2009.

Dit heb ik toch ervaren als een behoorlijk slechte film. Godard loopt zichzelf voor de voeten met z'n jump-cuts en vele goedkoop aandoende montage trucjes. Nergens ontstaat er suspense of ook maar enige gevoelens van meelevendheid met de personages. Heeft er vast ook mee te maken dat de karakters vrijwel inhoudsloos zijn en oninterresant gepresenteerd worden. Godard heeft later in z'n carriere in mijn ogen absoluut enkele pareltjes gemaakt maar dit doet me nog het meest denken aan een pretentieuze puber die alleen is gelaten in de montageruimte.

Moet bekennen dat ik dit juist wel een zeer geslaagde film vind. Ik ben dan ook een enorm liefhebber van de Dali/Buñuel short Un Chien Andalou. De bizarre beelden en combinaties en vreemde manier van verhaal vertellen spreken me erg aan binnen hun stijl. Sowieso ben ik al snel enthusiast te krijgen voor Salvator Dali's kunst en bemoeienissen in de film (Spellbound...). Wat ik ook erg interessant vond was hoe de film eigenlijk met één been in het talking tijdperk en één been in het geluidsloze stond. Vooral het gebruik van muziek en de plaatsing van dialogen zijn opvallend. L' Age d'Or is een experimenteel meesterwerk met een zeer intense stijl.