Opinions

Behoorlijk geslaagd debut. De sfeer is uitstekend en er zitten zelfs enkele zeer spannende momenten in de film. Lamberto Bava heeft z'n vaders gevoel voor locatie's gekregen en dat kunnen we terug zien in de schitterende klassieke interieurs. Tel daarbij het apparte en entertainende verhaal bij op en je hebt een zeer vermakelijke horror. Overigens hulde aan de zeer sfeervolle soundtrack (die mondharmonica...)

Kunst

Orson Welles weet op meesterlijke en sfeervolle wijze met zo minimaal mogelijke middelen het theaterstuk van Shakespeare op een zelfs episch formaat naar het witte doek te brengen. Alles klopt en de psychologie van MacBeth word machtig uitgewerkt. Het lijkt alsof Welles dé reggiseur was om Shakespeare in film om te zetten.

Overigens is hij sinds kort ook te koop. In Duitsland heeft het bedrijf Kinowelt in hun "Arthouse Premium" collectie een luxe dubbel DVD uitgegeven in perfecte kwaliteit. Zowel de orgineele als de bioscoop versie zijn er op te zien met vele vette extra's waaronder beelden van Welles' theaterversie van het stuk uit 1936.

5,0*

Precies zoals de fake trailer van drie jaar geleden is ook deze film zich bijzonder bewust van het "genre" waarin het zich bevindt en buidt dit tot de limiet van gaafheid uit. Er worden personages in geschreven enkel zodat ze ooit met een wraakmotief en een coole look later in de film kunnen terugkomen, de kijker weet dit, Rodriguez weet dit en speelt er vervolgens heerlijk en zonder schaamte mee. Soms is het wellicht allemaal iets te veel maar een eventuele overaanwezigheid van een personage wordt veelal of door de entree of door een goeie kill verantwoord. Het verhaal heeft meer om het lijf dan je in eerste instantie zou denken en blijft lekker flot bewegen (ook om alle shots uit de originele trailer er in te kunnen verwerken). Met Machete is Robert Rodriguez een stap dichterbij het maken van kunst uit één van de meest verworpen stromingen uit de cinema.

Degelijke komedie waarin de echte magie toch moet komen van de scenes tussen Robert de Niro en Bill Murray. Hele verhaaltje tussen Uma Thurman en De Niro lag me een stuk minder. Ook opvallend dat John McNaughton eigenlijk net als John Landis, na een waanzinnig horrordebut nu dusdanig typische Hollywoodkomedies maakt. Mad Dog and Glory heeft overigens een leuk aantal opvallende rollen maar ik vond het erg jammer dat de film in wat gezapige romantiek verzinkt en uiteindelijk toch echt tot de middelmaat behoort..

Erg mooi geplaatst in een meisjeshuis waardoor de wrijving van het door Romy Schneider geweldig gespeelde personage nog meer reden tot conflict is. De film weet je goed mee te sleuren in de ronduit deprimerende wereld van het hoofdpersonage en blijft goed hangen. In eerste instantie meende ik de toch redelijk teruggetrokken uitwerkingen van het lesbische aspect toe te schrijven aan de tijdsgeest, maar aangezien het origineel dit al 27 jaar eerder deed snap ik niet waarom de film zich zo braaf houdt. Absoluut; de film tekent erg sterk de gevolgen voor haar geluk en acceptatie, maar wat dat lesbische nou precies inhoudt wordt nogal ontweken. Neemt niet weg dat de film enkele ijzingwekkende scenes bevat, waarbij ik moet terugdenken aan de scene in de trappengang. Mädchen in Uniform is een klein meesterwerkje.

Degelijke documentaire, is gelijk kritisch op de persoon van Madonna en dat spitst in ieder geval de verwachtingen. Misschien wel iets te kritisch want het voelt met momenten wat enkelzijdig belicht (waar zijn de pro-Madonna mensen uit haar naaste omgeving bijvoorbeeld?) Desalniettemin vermakelijk.

Ontzettend goede thriller die richting de horror neigt. Anthony Hopkins speelt één van de beste rollen uit zijn carriere als een wat twijfelachtige poppenspeler. Het grimmige aspect in de liefdesrelatie krikt de film naar een heel ander niveau. Het meest memorabel is duidelijk de scene waarin Hopkins' manager hem vraagt om de pop vijf minuten niet te laten spreken. Wonderbaarlijk sterke scene waar met minimale middelen en geweldig acteerwerk een intense spanning wordt opgeroepen. Ik ging niet in ieder aspect van de film even goed mee maar de geweldige manier waarop een psychische aandoening wordt getoond maakt dit toch echt tot niets minder dan een meesterwerk. Magic is zeer beklemmend en geeft je een gevoel mee wat nog een behoorlijke tijd nabruist.

Geen wonder dat The Beatles zulke Monty Python-fans waren; qua humor en films was Monty Python namelijk alles wat The Beatles wilden zijn; een volslagen idiote groep met bizarre humor waarbij alles uit de lucht kan komen vallen. Vooral Magical Mystery Tour maakt dit duidelijk waarbij mijn 3 sterren voornamelijk een sympathie stem voor de muziek en vrije ideeen zijn want qua film werkt het helaas niet. Films vol volslagen onlogische absurditeiten kunnen best geslaagd zijn als de absurditeiten overtuigend zijn, dat niveau weten The Beatles helaas niet te bereiken. Bovendien lijkt de regie zich ook totaal geen raad te weten met al deze bizarre bevindingen, getuige de enorm ongelukkige decoupage. Alleen geld, vrije ideeen en een beetje LSD zijn niet genoeg om een geslaagde film te maken en dat toont Magical Mystery Tour helaas aan.

Dit doet Bonham Carter toch echt goed hoor. Ik kan moeilijk zeggen dat de film op papier altijd even origineel is maar het geweldige spel en de zeer prettige sfeer maken dit toch tot een geslaagde film. Vond vooral het lijntje met het roodharige jochie erg goed uit de verf komen. Magnificent 7 is een erg prettig intiem en klein Brits drama wat vanwege haar sterke acteerwerk goed uitpakt.

Uitstekende western die niet dichtbij komt bij het origineel. Vooral omdat Schichinin No Samurai veel meer sfeer en opbouw bevat. In die film wordt veel meer de tijd genomen om je te laten meeleven met de samurai en de bevolking en daar is in deze kortere en vluchtigere western geen sprake. Toch is de film absoluut entertainend, heeft in mijn ogen vooral te maken met mensen als Eli Wallach, Charles Bronson, Yul Brinner en Steve McQueen. Het beeld van de Amerikaanse cowboy wordt netjes en met nuance neergezet en de gevechten zijn erg vermakelijk geregiseerd.

Erg goed vervolg op Dirty Harry. Qua shots en sfeer niet net zo mooi als haar voorganger maar er blijft voldoende sfeer hangen om toch erg prettig te zijn. Het hele gegeven van een agent die voor eigen rechter speelt en nogal simpel de doodstraf hanteert vond ik een leuk gegeven en er zitten dan ook voldoende spectaculaire scenes in. Magnum Force is een ontzettend leuke film.

Waar het eerste verhaal uit dit drieluik me nog redelijk wist te vermaken dwaalden m’n gedachten al weg bij het tweede om als slaapliedje te dienen bij het derde deel. Het tempo was laag, de clue’s onduidelijk of onbevredigend en ik kon in deze ongemakkelijke brei bij het derde verhaal niet opnieuw de moeite opbrengen om me wéér in nieuwe mensen te verdiepen. Vooral jammer van het einde wat regelrecht gegapt is uit Das Kabinet des dr. Caligari. Nee, Magonia is niet mijn film.

Na het platteland te hebben besproken in Dorp aan de Rivier trekt Rademakers de grote stad in. En dit gaat hem met Makkers Staakt Uw Wild Geraas toch niet even goed af. Dit zit hem niet in het toch tamelijk boeiende scenario evenals in de vaak pitoreske sfeerbeelden. Het zit hem vooral in de acteurs die (zoals Rademakers weleens verweten is) als allemaal kleine Rademakertjes te werk gaan. Daardoor wordt de film nogal droog en wordt er onvoldoende de accenten gelegd op de belangrijke situaties. Neemt niet weg dat we enkele zeer facinerende beelden te zien krijgen en met momenten een leuke Sinterklaassfeer.

Kon hier al meer mee dan met Clerks. maar het was nog lang niet een volle speelfilm, laat steen echt geestig. Kevin Smith gaat meer voor verhaal maar ruilt vervolgens zijn bizarre dialogen en referenties een beetje in voor makke cartoon-humor, en dat werkt ook niet helemaal.

Verhaaltechnisch maar matig en veel scenes zijn te lang gerekt maar het spel en de locatie's zijn wonderlijk. Moederliefde is in mijn ogen nog nooit zo mooi geportreteerd als door Anna Magnani in deze film.

Moet bekennen dat de thematiek me vooral door deze film geloodst heeft want de film doet Chaney niet echt eer aan. Een titel die duidelijk naar Chaney's carriere verwijst gaat eigenlijk over een man die zijn zoontje wil opvoeden en problemen heeft met z'n ex-vrouw. De thematiek van de doven en het 'anders zijn' kwam nogal geforceerd aan de orde en de film doet aan als een stukje formulewerk. Het grootste probleem zit hem in James Cagney die nogal een miscast is. In films als White Heat, One, Two Three, Angels with Dirty Faces of The Public Enemy is hij geweldig, hierin wordt echter volledig de plank misgeslagen. Los van dat zijn postuur en leeftijd totaal niet geloofwaardig zijn weet hij het drama in de film noch de acteerprestaties van Chaney geloofwaardig neer te zetten. Het is allemaal een beetje automatische piloot en dat vlakt het verhaal behoorlijk af. Man of a Thousand Faces is leuk om eens te zien met betrekking tot de thematiek maar een goede film is het niet.

Geestige film. Het verhaal waarin Bill Murray geloofd mee te spelen in een toneelstuk maar daarbij ondertussen orders van een echte criminele organisatie opvolgt is een leuke vondst. Daarbij moet ook worden gezegt dat het slagen erg afhangt van Murray's performance die ronduit goed is. De karakters om hem heen zijn beduidend minder en trekken het geheel nogal omlaag. Al met al is The Man Who Knew Too Little een degelijke komedie.

Was een erg leuke ervaring vooral omdat het m'n eerste Woody Allen was. Z'n stijl was nieuw voor mij en daarom wist de film me zeker te boeien ondanks de enorme reeks flaws. Allen's hoofdpersonage, Allen zelf, spreekt alles uit, piekert als een losgeslagen puber over het leven en mijmert zijn wijsheden vol twijfels. Interessant als stijl maar het mag allemaal wat subtieler. Vooral omdat niet alleen Allen zo spreekt maar ieder personage lijkt wel een imitatie van de beste man zelf. Het is Woody Allen die tegen Woody Allen praat en het liefst nog over Woody Allen. Narcisme alom in deze wereld waarin iedere vorm van fascinatie, genot of mysterie wordt doodgeslagen door mindnumb boring personages die deze dood analyseren. Toch leuk, waarom? Ik kan er de humor wel van in zien. De ironie is entertainend en de sfeer erg goed. Tel daarbij de Allenesque aanpak als een nieuwe ervaring en ik heb zeer zeker genoten.

Dit is behoorlijk goed. Alsof de regisseur een aantal geweldige openingsscenes in gedachten had heeft hij ze gewoon aan elkaar geplakt als een groots en bloederig begin voor deze waanzinnige horrorfilm. Het aantal films waarin we de moordenaar volgen is zeldzaam maar Maniac behoort duidelijk tussen toppers als Henry: Portait of a Serial Killer en American Psycho thuis en topt misschien zelfs wel de lijst Joe Spinelli speelt waanzinnig en zijn psychologie wordt op directe, gruwelijke en aangrijpende wijze in beeld gebracht. Maniac is zeker één van de topfilms uit het genre.

Ik ben een filmliefhebber, sterker zelfs, deze periode en Orson Welles interesseren me enorm. Daarnaast ben ik gefascineerd door de manier waarop een schrijver/kunstenaar tot zijn/haar werk komt. Ik dacht dat ik de ideale kijker voor deze film zou zijn...

Ik kan er niets anders van maken dan dat dit rommelige troep is. Het scenario is van een zeer amateuristisch niveau met weinig ontwikkeling, nauwelijks een spanningsboog of binding met de personages. Op scene-niveau is er weinig te beleven behalve raaskallende personages die niet verder komen dan triviale namedropping die zelden bijdraagt aan het verhaal. Het lijkt er op dat dit geschreven is door iemand (de inmiddels al 17 jaar geleden overleden vader van Fincher) die het vooral leuk vind om anekdotisch een context te geven over de situatie waarin Mankiewicz tot het scenario is gekomen. Er moet haast moedwillig gesaboteerd zijn tijdens het schrijven van Mank want van de spannende worsteling tussen Hearst en Citizen Kane, de notiore status van Welles in Hollywood en de nog altijd niet-opgeloste creditstrijd over het script komt niets terug. De film is niets anders dan een droge opsomming van tijdsbeeld-informatie die zelfs ik als Welles- en filmfan gemakkelijk ge-evenaard zie worden door een gemiddelde wikipedia-pagina.

Erg gaafe spaghetti western van Sergio Martino. De film zit vol leuke vondsten en gaafe scenes. Het beviel me vooral dat de film een redelijk hoog sensatiegehalte heeft en dat er gelukkig geen liefje is voor de protagnist. Met name het laatste half uur vond ik geweldig; Heerlijk hoe dubbel dat ingraven uitpakt.

Verrekt sterk staaltje film. Met veel rust en sympathie verteld en vrijwel constant facinerend. Wat ik vooral knap vind is de manier waarop men het thema van de dood en dood willen behandeld. De altijd zonnige slaapkamer heeft daar een heel belangrijke rol bij.

Waanzinnige film. Truffaut’s ode aan Hitchcock en daarmee een erg mooi beeld van de Nouvelle Vague en de invloed die Hitchcock daarop heeft gehad. Jeanne Moreau zet een kille maar fascinerend karakter neer en mag wat mij betreft de geschiedenis ingaan als één van de sterkste vrouwelijke personages. Het is ook prettig om te zien dat Truffaut zich in deze film voor de verandering vooral bezig hield met voornamelijk gebeurtenissen, waar hij zich anders veel meer toespitst op emoties en hoe deze de film leven. Dat laatste (en gebruikelijke) is absoluut zijn beste kwaliteit maar de liefde voor film(s van Hitchcock) weet La Mariée Était en Noir bijzonder fris en tot een prettige film te maken.

Dit werkt voor mij niet. Een dialoogfilm in de silent era. De grootste fout die Lubitsch hier in mijn ogen maakte heeft vooral betrekking tot de cast. Ik had moeite met mensen uit elkaar te houden wanneer ze A. op elkaar lijken, B. een enorme bak licht op hun gezicht hebben en C. je hun stemmen niet hoort. Ik ben een groot liefhebber van de geluidsloze film en ga er vanuit dat Lubitsch mij vast een ander maal wel entertained, maar hier werd ik niet warm van.

Bijzondere film van George A. Romero. Je zou het haast een Amerikaanse vampiertake op de Nouvelle Vague kunnen noemen. Daarbij refereert het Nouvelle Vague vooral aan de wel heel bijzondere montage en découpage. Dat dit tezamen met Romero’s bijzondere manier van shots tot leven wekken een gouden combinatie blijkt toont Martin zondermeer aan. Ook is het moderne aspect zeer fascinerend, de nachtelijke gesprekken met het radiostation en de door ervaring en spuiten wijzer geworden vampier slepen je vlot door de film. Moet ook bekennen dat dit met gemak één van de meest artistieke en psychologisch interessante horrorfilms is en één van de grootste prestaties van George A Romero.

Meer dan 55 jaar later nog altijd een herkenbare film met een thema wat je niet vaak in films ziet. De in feite simpele reacties die mensen in al hun luchtigheid op een relatie kunnen geven zijn erg geestig en een leuk onderwerp. De film bevat geen groot meeslepend drama maar is in al haar eenvoud een zeer vermakelijke film. Misschien was de film wat overtuigender geweest als de leeftijden van de acteurs wat meer overeen waren gekomen met die van de personages, want zoals het nu is zorgt het soms, vooral wanneer men het over leeftijd heeft, voor volledig oneloofwaardigheid. Hoe dan ook een erg leuke film.

De manier waarop de thematiek in deze film behandelt wordt door de personages is wel heel pover. Gelukkig staat daarop visueel vlak een enorme prestatie tegenover! Subliem camerawerk in een wereld die meesterlijk verlicht- en ontworpen is. Weinig horrorfilms zijn qua mise-en-scene zo gedetailleerd als deze, en dat maakt hem met momenten zeer indrukwekkend en een onvergetelijke horror.

Robert Altman weet erg goed te scoren met z'n heerlijk rauwe decors. Ik ben enorm gecharmeerd van de fabeltjes van het Western-genre maar deze aanpak kon ik ook erg waarderen. Het gehele verhaal van de opbouw van het hoerenhuis vond ik erg interessant maar halverwege komt er toch echt een sleur in de film. Ik kreeg wat moeite met het tempo en ik vond het einde een behoorlijke anticlimax. De shootout had van mij nog vele malen smeuiiger gemogen en bovendien is de logica achter het eindshot heel ver te zoeken. Ik waardeer McCabe & Mrs. Miller toch echt vooral vanwege de geweldige art-direction.

Los van het feit dat het meest interessante aan deze film, de Orson Welles-theater jaren, volledig achtergrond is voor een sloppy liefdesverhaal had ik moeite met Efron. Zijn jongens-achtige uitstraling kan ik nog accepteren (en zijn spel is zeer redelijk) maar zijn on-stage performance en zeurdergie over-sentimentele zangstemmetje die in geen andere tijd en plek dan nu gewaardeerd kan worden (en dan zelfs enkel door fragiele 14-jarige pubermeisjes) haalt me constant uit de concentratie die de goed gekozen omgeving met zich meedraagt. Het is erg interessant om te zien wat Welles' negatieve invloed op zijn omgeving was maar wat doet dit sentimentele gereutel er om heen? En die vraag blijft te vaak en te lang hangen bij Me and Orson Welles.

Vind dit de beste Python-film. En dat heeft er mee te maken dat de film eigenlijk gewoon een parodie is op het leven zelf die daarbij op gevoelige wijze de zinloosheid van het bestaan bevestigt. Los van alle ongein (die duidelijk geperfectioneerd is ten opzichte van eerder werk) is dit een film die diverse gevoelens erg sterk weet aan te spreken. Bovendien komt het Python-musical aspect heel erg goed uit de verf. Ronduit ijzersterke nummers en een zeer scherp stukje cinema. Misschien is The Meaning of Life wel de beste komedie ooit.