Opinions

De vergelijking met Berlin: Die Sinfonie der Großstadt gaat voor een deel op. We krijgen in Menschen am Sonntag bijzonder veel schitterende beelden te zien van Berlijn waarbij het enkel om het tonen van die beelden gaat. Een ander belangrijk aspect is dat de film vooral gaat over hoe mensen in die tijd en in die stad met hun vrije zondag omgaan. Het verschil met Sinfonie zit hem er in dat Menschen am Sonntag ook duidelijke hoofdpersonen heeft gekozen en tussen al het documentaire materiaal door ook nog een verhaal verteld (in al haar luchtige kwaliteiten...). Het is een beetje een bizarre combinatie en het dramatische aspect is niet veel meer dan wat charmant zijn. De luchtige toon, authentieke sfeer en schitterende tijdsbeelden maken Menschen am Sonntag voor mij toch nog wel een redelijk gedenkwaardige film.

Zeldzaam meesterwerk wat haar enorme impact en grootse karakter vooral te danken heeft aan twee dingen; het magnifieke en vrijwel unieke plot en de haast legendarische performance van Brandauer. Deze man kleurt zijn personage op intense wijze en weet je mee te sleuren in zijn zucht naar succes in het groeiende Nazi-Duitsland. Mephisto is een film vol nuance over een onderwerp waar men zelfs na zestig jaar nog vaak in extremen over denkt. Een zeer noemenswaardige Duits/Hongaarse productie.

Soms kom je wel eens een film tegen van Jean-Luc Godard die goed werkt. Waarin de vreemde geluidslassen en idiote cuts zijn beperkt en waarbij we zelfs iets boeiends te zien krijgen tussen de randen van het kader. Le Mépris is zo'n film. Niet dat we met een ongelooflijk goed verhaal te maken hebben maar de vele filosofietjes en constateringen over kunst werken nog zeer degelijk en de film zit bomvol erg prettige scenes. Brigitte Bardot en Jack Palance spelen mooie personages maar de show wordt toch echt gestolen door Fritz Lang die hier zichzelf speelt. Godard richt zich vaak op de cineviel met z'n films en tussen die films is Le Mépris toch wel zo'n beetje de cinevielenporno, gaafe film.

Ik ben niet per definitie geïnteresseerd in Metallica alhoewel ik het een vermakelijke en degelijke band vind. Some Kind of Monster is echter iets wat enkel en alleen teert op de fascinatie die fans voor deze band op voorhand al moeten hebben. Het is namelijk amateuristisch brolwerk zoals Joe Berlinger en Bruce Sinofsky dat eerder ook al eens maakten. Ik kan me niet indenken dat de keuze voor het 4:3 kader met iets anders te maken heeft dan dat hun goedkope video-camera geen breedbeeld-functie had. We zitten met een band vol spanningen en nergens worden die spanningen invoelbaar, boeiend of meeslepend. Het tempo is laag, mij wordt de band niet even geïntroduceerd en er wordt nergens een spanningsboog gecreëerd waardoor je als Metallica-outsider hier niets mee hebt noch mee gaat krijgen. Enorm gemiste kans.

Een wel heel bijzondere tragedie zoals je ze in het geluidsloze tijdperk niet vaak ziet. Michael is een verhaal wat veel vraagt van z’n acteurs. Zij moeten de vele onderlinge conflicten spelen en weinig films slagen hier zo perfect in als deze. De onderhuidse spanning is vrijwel constant voelbaar en direct vanaf het begin hangt het pijnlijke einde in al haar grauwheid boven de personages.

Carl Th. Dreyer weer precies wat hij doet en werkt dan ook met een ijzersterk team. Misschien is de grootste faam nog wel voor Karl Freund die met zijn cinematografie en diepte van licht en donker een intens grimmige sfeer op het scherm tovert. Tevens is de score die op het 2e schijfje van de Masters of Cinema release staat misschien wel de best gecomponeerde soundtrack voor een silentfilm, wat dit zeker tot een geweldige release maakt. Michael behoort wat mij betreft tot de pareltjes van de Duitse geluidsloze cinema.

empirekees dat is natuurlijk totale onzin. Er zijn voldoende Nederlandse films die ik enorm waardeer. Ik heb op om en nabij de 2900 films gestemd om dan mijn mening over de Nederlandse film te bepalen door naar mijn laatste 15 stemmen te kijken geef je blijk van een weinig doortastende research.

Stephan ik vond Michiel de Ruyter helaas een aanfluiting (en ik had echt oprecht zin om de film te kijken). Dat zit hem voor het grootste deel in ongeloofwaardigheid op scene-niveau. Ik heb vrijwel geen enkele van de dramatische scenes geloofd. De manier waarop de mensen hier met elkaar omgingen kan ik totaal niet rijmen de normen en waarden en klassenverschillen in de maatschappij van die tijd. Het is net alsof Roel Reine de normen van onze huidige tijd gekopieerd heeft naar de 17e eeuw. Het gezin onderbreekt vergaderingen, vrouwen hebben notabene iets te zeggen in de gesprekken tussen belangrijke leiders van het land (en nee deze vrouwen zijn niet in functie). Daarbij is er helemaal niets te merken van formaliteiten tussen mannen die op dit niveau het land regeren en vond ik überhaupt de woordkeus en dramatische openheid te belachelijk voor woorden (gaat een onzekere koning continu openlijk herhalen dat hij onzeker is over hoe mensen hem in zijn functie zien? da's belachelijk). Bovendien heeft Roel Reine ook de Nederlandse normen van nu naar toen gekopieerd; Vrouwen zijn dus blijkbaar gelijk aan mannen, het gezin gaat boven alles en van slavernij of homohaat (Willem III loopt hier de hele tijd met z'n blonde toy-boy aan zijn zij door het paleis te huppelen...) is verder helemaal niets te merken.

Eigenlijk is het allemaal een poging tot mooi-filmerij van een man die in Hollywood wordt ingehuurd om oppervlakkige B-actie films te maken. In die functie doet hij zijn vak maar een groots meeslepend drama lukt hem niet. De decoupage van dramatische scenes is ongeloofwaardig en het enige wat hij kan is de camera maar op een onzinnig rijdertje zetten zodat hij de suggestie wekt van meer dynamiek. Ik vond de "prachtige plaatjes" bovendien erg tegenvallen. Het was vaak genoeg plat, ik zag in sommige shots ook een onverklaarbare compressie en er zit veel te veel CGI in die de setting van de 17e eeuw in een keer doet verplaatsen naar een potje Ages of Empires. Bovendien zit de film ook enorm vol slordigheden. Zinnen die ongeloofwaardig zijn doordat ze of slecht worden gespeeld en anderzijds doordat ze gewoon niet lip-sync gedubt zijn ("want in wijde shots zien we dat immers niet...")

Bovendien vergaan er in het echt tientallen jaren in de periode maar worden De Ruyter noch zijn kinderen ook maar een dag ouder. Ik kan eigenlijk nog een half uur doorgaan over de slordigheid van deze film. Ik kon in ieder geval geen seconde meegaan in Michiel de Ruyter

Nouvelle Vague's eerste stapjes in Hollywood. En enkele zeer geslaagde vooral omdat Schlesinger de montagetechnieken in mijn ogen handiger gebruikt (ook minder gewaagd though) dan Godard. Daarnaast hebben we uiteraard te maken met een boeiend verhaal over een naieve cowboy die als hustler denkt snel rijk te worden in New York. Lekker rauw geschoten met een ijzersterke sfeer.

Overtuigende film. Zit hem vooral in het geweldige script en de sublieme rol van Penn. Van Sant is niet zo mijn regisseur en ook in deze film heeft hij velel stijlkeuzes gemaakt (vooral cameratechnisch waarbij ik vele shots inefficient vind) die mij niet liggen. Maar ook naar hem mag een compliment uitgaan voor die briljante moordscene op Milk.

Na jaren zoeken dan eindelijk gevonden in een DVD-zaakje in Berlijn. Ben niet zo negatief als Wouter maar moet bekennen dat het een slechte film is. De engelse dub (die je gezien de aanwezigheid van Keitel en Bowie's stemmen moet kiezen) bevat enkele van de meest afgrijselijk geacteerde dubs en de meest vreselijke voice-over. Dit valt nog eens extra op doordat iemand als Keitel wel goed speelt waardoor er een enorm kwaliteitsverschil ontstaat. Verder is het verhaal slordig melodramatisch en niet altijd even creatief.

Toch vond ik hem nog zeer te genieten, waarom? Bowie... wat anders? Het is niet zijn beste rol en zijn accent is ietwat over de top maar wanneer David Bowie een psychopatische gunslinger in een spaghetti-western speelt is het niet anders dan een feest. Zeer memorabel vond ik de scene waarin hij op een bankje zit en door middel van het spelen en zingen van John Brown's Body Harvey Keitel voor een duel naar buiten probeert te lokken. Die scenes met Bowie maken me toch een stuk milder over Il Mio West.

Degelijke film van Fons Rademakers. Ik was niet zo geboeid door het hele liefdesverhaal tussen Willeke van Ammelrooy en Jan Decleir. Deze film doet het bij mij dan ook vooral vanwege de achtergrond en sfeer. Het hele gegeven van die brug, de onontkombare modernisering en de directe impact die deze heeft vind ik interessant en vormt een goede discussie in deze film. Ook sfeervol gefilmd en met leuke bijrollen van Rademakers zelf en Freek de Jonge. Mira is een degelijke film.

Dit is ontzettend goed, vooral de eerste helft was ronduit geweldig. Zonder te graag een stuk Amerikaans sentiment te worden wordt vakkundig een verhaal verteld wat als van nature het kerstgevoel bij zich draagt. De oscarwinnende rol van Kris Kinkle is werkelijk fenomenaal die simpele blik tegen het einde bij de rechtzaal was reden voor kippenvel. The Miracle on 34th Street is in mijn ogen zondermeer één van de beste kerstfilms.

Moet bekennen dat ik van Alexandre Aja na zijn verrassende The Hills Have Eyes remake en het meesterlijke Haute Tension toch wat beters had verwacht dan Mirrors. Om te beginnen was ik niet overtuigd van Kiefer Sutherland die in mijn ogen niks doet met het trauma van zijn personage waardoor zijn geschiedenis als een droog stuk brood naast hem wordt neergelegd. Het afschrikwekkende van de film zei me ook nogal weinig, er wordt gepoogd om de spiegels tot leven te wekken met veel CGI en laat dat als enkel gegeven me nou net barweinig doen. Bovendien kon ik het geluid niet plaatsen; de spiegel laat ons hoofdpersonage door middel van haar reflectie een andere dimensie zien maar ook blijkbaar oorverdovend horen? Jammer, Mirrors is in mijn ogen niet geslaagd.

Het zal absoluut niet de eerste film zijn die het leiden van een artiest laat zien, laat staan de laatste. Bovendien zal het niet de eerste biopic zijn waarin een rock en roll mentaliteit tot uitwerking wordt gebracht door onder ander een bizar seksleven expliciet in beeld te brengen. Wat is er dan wel uniek aan Miyoko? Dat moet de afschuwelijke pretentie zijn. Iedere scene die ons meer van het personage laat zien wordt over dramatisch en tot het ongeloofwaardige getoond. Aftakeling kan veel interessanter, dit is ronduit troep. Hele pretentieuze troep.

Geweldige film van Chaplin. Zeggen dat het een geweldig verhaal is zou een leugen zijn, maar de film weet voldoende te boeien met zijn schitterende tijdsbeeld. De ironie ligt er dik bovenop en Chaplin weet het (vooral in de fabrieksscenes) met gemak uit te breiden tot hilarische en onvergetelijke scenes. In mijn ogen één van de beste films ooit gemaakt.

The Money Pit is typisch zo'n film die vaak voorbij komt op de televisie en net wanneer er niets anders op is waardoor je toch weer stukjes meepakt, en dat terwijl er geen zak aan is. Het hele principe van het bouwval werkt in mijn ogen niet, en ik werd nergens echt meegesleurd in de logica van het verhaal. Daarnaast zie ik Tom Hanks veel liever andere rollen doen, jammer.

Het zingen is soms pijnlijk geforceerd en qua geluid ook vaak te gestilleerd. Bovendien wankelt McGregor's personage wegens zijn wel heel erg romantische kijk enorm op de scheidslijn van geloofwaardigheid. Maar wat was de film waanzinnig. De film heeft zo'n rap tempo en Luhrman's personages zijn zo overtuigd dat je momenten van twijfel over of het geheel legitiem is bijzonder kort zijn. Moulin Rouge is een geweldige muzikale trip en een van de weinige romantische verhalen die me oprecht wist te bekoren. Heel bijzondere musical.

Dat het personage mr. Bean duidelijk niet werkt voor een High Definition camera met zorgvuldige kleurcorrectie en nette Hollywood belichting is een conclusie die al vrij snel getrokken mag worden. Ik verlangde enorm terug naar de 16mm, Britse decors en vooral de traditionelere decoupage. Maar goed, ook in Hollywood weten ze dat de naam 'Bean' verkoopt dus werd het tijd voor een tweede film. Net als in deze film bleek ook uit de eerste film al dat Atkinson's personage zich stukken minder leende als hoofdpersoon voor een full-lenght film (heeft zijn gebrek aan dialoog vast niks mee te maken) dan voor een serie. Dit allemaal (plus vele verhaaltechnische stijlfouten) achterwege gelaten is het best een leuke film, vooral vanwege de finale met een hilarische rol van Willem Dafoe.

Ik miste toch enorm een build-up. Heel interessant concept, de interesse wordt gewekt maar vervolgens wordt alles heel tam in beeld gebracht. Het gaat om het psychologische aspect, inderdaad, maar dat had heel goed samengegaan met wat vuurwerk. Vooral het einde stelde me teleur, had enorm het idee dat de studio ingreep.

Kon hier behoorlijk weinig mee. Moet bekennen dat de afranseling behoorlijk heftig was maar in mijn ogen hadden ze nog wel een tijdje door mogen filmen aangezien er nog voldoende meer gebeurde. Ik bewonder het lef van de makers maar als geheel werd me te weinig verteld en vond ik hem, tsja, ietwat aan de saaie kant.

Ben toch al snel gecharmeerd van de Muppets, de typetjes werken wat mij betreft erg goed en weten de meest dubieuze verhalen entertainend te houden. Zo ook deze film, het hele gegeven van de thuisplaneet is natuurlijk verre van interessant maar toch heb ik een aantal keren echt moeten lachen, en lachen om een komedie doe ik niet snel. Muppets from Space vond ik een zeer degelijke komedie

Nog nooit iets slechts gezien van de Muppets, deze wordt weleens omschreven als de beste, maar daar ga ik helaas niet in mee. In vergelijking met andere Muppetfilms is deze toch ietwat langdradig, aan de andere kant is de grappenkwaliteit wel zeer degelijk. De sfeer zit er ook prettig in maar ik vind dat de film audio/visueel gezien voor een bioscoopfilm er nogal achterstallig uit ziet, ik meende ook in eerste instantie dat dit een TV-film was. Als je kijkt naar wat Henson en Oz in der tijd visueel gezien wél voor elkaar kregen met The Dark Crystal en Labyrinth vind ik dat verbazingwekkend. Hoe dan ook is The Muppets Take Manhattan een uitstekende komedie. Dat er nog maar veel Muppetfilms mogen komen.

The Muppets brengen haast automatisch een geweldige sfeer met goede grappen met zich mee. Helaas is deze film te commercieel ingesteld en zijn veel dingen over-the-top en sluiten ze niet goed aan bij de poppen. Daarmee doel ik op de vreselijke prestatie van Ashanti en de afschuwelijke animatieffecten. Maar er zitten ook genoeg leuke stukken in, zoals het hilarische optreden van Quentin Tarantino.

Meesterlijke Hitchcockfilm.

Van de briljante en sfeervolle opening (vooral die camera die langs de ramen van de huizen gaat) tot de briljante eindscene, "Murder!" zit vol heerlijke slimmigheidjes en was (vooral qua dialogen en gebruik van geluid) haar tijd bijzonder ver vooruit. één van de betere Hitchcock's.

John Ford begint toch één van m'n favoriete Amerikaanse filmregisseurs te worden. Ook My Darling Clementine is een erg goed staaltje film. Ford is eigenlijk het beste wanneer hij binnen het genre even een uitstapje maakt. Zo ben ik vrijwel nooit gecharmeerd van romantische scenes in films maar het moment dat Henry Fonda's personage met Linda Darnell naar de opening van de kerk liep vond ik wel heel erg vernuftigt. De beeld- en geluidstaal vult het verhaal hierbij bijster goed aan. My Darling Clementine is toch echt een klein meesterwerkje.

Verhaaltechnisch is My Fair Lady soms wat langdradig vooral door de stroeve en veel herhaling bevattende dialogen. We kunnen sowieso vraagtekens zetten bij de redelijk lange tijdsduur van bijna drie uur. Gelukkig maken de liedjes veel goed. Ze passen goed in het verhaal en zijn erg goed getimed. Wat ik vooral prettig vond was dat ieder nummer ook volledig werd aangepast op het personage en op diens manier van zingen. Het eerste half uur was even doorzitten want het opzienbarend lelijke stemmetje wat Audrey Hepburn moest opzetten was een doorn in het oog, maar zodra het plot duidelijk wordt hebben we toch te maken met een redelijke vorm van entertainment. Prima musical.

Vandaag gezien op het Rotterdams Film Festival en ik was zwaar onder de indruk. Werner Herzog levert een film die de frisheid van films als Aguirre, Zorn des Gottes uitstraalt maar met een dramaturgische vaardigheid die ik bij hem nog niet eerder heb kunnen ontdekken. Deze werkelijk unieke achtbaan door de gecompliceerde geest van een jonge vent die verdwaald raakt in zijn eigen psychoses en depressie is een wonderbaarlijke ervaring.

Bovendien wordt zijn verhaal ijzersterk origineel neergezet en zorgt een afwisselende en gecompliseerde timing dat de bizarre wereld meesterlijk tot leven komt. In enkele stijlelementen (zoals dwergen en flamingo's) en het gebruik van muziek (vrij constant en klassiek georienteerd) is duidelijk de hand van Lynch te merken maar Herzog weet dit briljant te gebruiken voor zijn verhaal. Overigens hulde aan de geweldige cast. Michael Shannon laat een enorm talent zien en Udo Kier en Willem Dafoe stralen van het scherm. Ik kan niets anders zeggen dan dat dit een meesterwerk is. Misschien is My Son, My Son, What Have Ye Done zelfs nog wel beter dan Fitzcarraldo. Herzog rockt.

Een film die mij thematisch enorm aanspreekt maar die verhaaltechnisch te veel gebakken lucht bevat. Dat ons hoofdpersonage door volhardendheid bij een mooie filmproductie mag werken wil ik wel geloven maar dat hij daarbij in de eerste week al de vertrouweling (zowel professioneel als emotioneel) van zowel Laurence Olivier als Marilyn Monroe werd vind ik een ongeloofwaardig element. Bovendien kun je je afvragen of de relatie tussen ons hoofdpersonage en Monroe tot voldoende interessants leidt om een film over te maken.