Opinions

Vind vreemdgenoeg een mocumentaire in zwart/wit lang niet zo overtuigend als in kleur (zal met gewenning te maken hebben), maar hij was prima entertainend. Ik gokte het eerste half uur dat door het nogal extreme ongebonden karakter de film me nooit echt zou gaan schockeren maar het tegendeel werd meermaals bewezen in het laatste half uur.

Waar Ti West met The Roost laat zien een degelijk stukje horror te kunnen maken en prettige, sfeervolle inspiratie bronnen te hebben laat hij met Cabin Fever 2: Spring Fever een waar horrortalent zien. Dit vervolg op de film van Eli Roth is zowaar beter dan haar voorganger vanwege de heerlijke campy highschoolsfeer, uitbundige gore en geweldige dialogen. Grootste minpunt van de film zijn de laatste twintig minuten. Waar het overgrote deel een geslaagde, creatief met cliche's omgaande film is wordt het laatste gedeelte een beetje formule werk. Het schijnt ook dat West met dit laatste stuk last had van bemoeizuchtige producers. Desalniettemin is Cabin Fever 2: Spring Fever een uitermate geslaagde highschool horror en een uiterst creatief en uitzinning tweede deel wat haar voorganger overtreft. Ti West is iemand om te blijven volgen.

Om nou te zeggen dat deze film geweldig is in het vertellen van verhaal; nou nee. Heel veel titlecards en het medium film was met momenten nog lastig. Kunnen we ze moeilijk kwalijk nemen aangezien dit nog pre-Griffith's feature films is. Cabiria is echter zeer memorabel vanwege de briljante sets. Ook opvallend is de subtiele camerabeweging die het geheel net ietsje dynamischer maakt De decoupage mag dan wat vlak zijn de film wist me met momenten oprecht kippenvel te bezorgen en een dusdanig spectakel zullen we niet veel vaker zien.

Kon hier vrij weinig mee. Redelijke sfeer maar toch echt te kil, traag en vooral weinig meeslepend voor een toch redelijk simpel principe (eenzame gek op hei laat bezoeker wegens obsessie niet gaan). Nee, was niet onder de indruk van Calvaire.

De film wil dan wel heel erg graag een aangrijpend verhaaltje vertellen over een vrouw, waanzin en een legende maar dat neemt niet weg dat de invulling met momenten erg creatief is. De zeer vlotte montage, enge maintheme en ijzersterke momenten van spanning maken dit een bijzonder geslaagde horror. Candyman zorgt meermaals voor een zeer onprettig gevoel en ijskoud kippenvel.

Behoorlijk verontrustende film en daarmee zeer geslaagd. Cannibal Holocaust is beangstigend door haar intense en slimme gebruik van gore en laat zien dat zelfs de meest provocerende smerigheid in functie kan staan van het verhaal. Voldoende reden om een mijlpaal te zijn in de horrorgeschiedenis naast het feit dat dit naar mijn weten de eerste film is waarin het principe van de huis-en-tuin camera zo wordt gebruikt (iets wat op het moment toch gezien mag worden als een revolutie).

Kan eigenlijk wel stellen oprecht geschockeerd te zijn door deze film.

Acteursregie-porno; vanaf het begin is het een genot om te zien hoe alle personages omgaan met gedragsregels en de momenten dat ze heer mee breken worden heerlijk subtiel gebracht en bouwen langzamerhand op tot een geweldige spanning. De film escaleert wellicht een beetje tegen het einde maar is overal prachtig en een puur genot om naar te kijken. Polanski weet ook in Carnage binnen de muren van een appartement, en deze keer zelfs zonder horrorelementen, een geweldige spanning te creeeren.

Waanzinnige film. Direct een van mijn favoriete romantische verhalen. Prachtig oog voor detail en het wordt ijzersterk gespeeld.

Verhaaltechnisch verre van m'n favoriete horrorfilm maar hij liep redelijk vlot. Vond het monster er netjes uit zien en de cinematografie was redelijk. Was wel erg gecharmeerd van de gore.

Zeldzaam geslaagde documentaire die slaagt in het strak en en weloverwogen gebruik van alle "standaard" documentaire-middelen om een ongeloofwaardig verhaal te vertellen. Cat Dancers is een schoolvoorbeeld voor hoe een "archief"-documentaire kan zijn.

Erg goed stukje horror. Ik was vooral gecharmeerd van de zeer geslaagde sfeer en het lekker verteldje stukje psychologie. Door een geweldig spel met schaduw en geluid en het briljant bouwen rondom een mythe krijgen we een heerlijk spannend stukje film. Alhoewel de Paul Schrader-versie vanwege haar seksuele ondertoon en waanzinnige muziek absoluut niet slecht is, verslaat deze originele versie haar vanwege het psychologische karakter en goedlopende verhaal. Jacques Tourneur levert met Cat People een sfeervol stukje horror.

Een totaal onzinnig verhaal dat het geheel allemaal behoorlijk lastig maakt. Maar de zeer sterke sfeer, creatieve regie, muziek van Bowie en de borsten van Kinski maken heel veel goed (en overigens niet alleen d'r borsten). Er zitten enkele originele vondsten in en vooral de laatste scene vond ik heel mooi.

Briljante film van Nichols en een meesterlijke ode aan Orson Welles's Le Proces. Ook hierin wordt (uit angst) gespot met machthebbenden en corruptie. De humor wordt geweldig gebracht door een zeer bijzonder geselecteerde cast. Een geweldige oorlogsfilm die uniek is in haar genre.

Dit werkt duidelijk niet. Een musical met dezelfde grootsheid en expressiviteit die voor het theater bedoeld is overdoen maar dan met camera's ervoor pakt vrijwel altijd slecht uit. Het was nog een beetje te versmaden bij de recente versie van Jezus Christ Superstar maar bij Cats had ik geen flauwste benul wat ik hier mee aan moest. Sowieso kon ik die hele mensen-in-kattenpak situatie maar geen plekje geven. Het zorgde in ieder geval voor een behoorlijk begrip bij het making-of verhaal van Cat People waarbij ze de hele kattenpakken hebben weggeflikkerd en de katmensen buiten beeld hebben gehouden. Hadden ze hier misschien ook maar moeten doen.

Nog nooit zo'n lage beoordeling hoeven geven voor een film van Werner Herzog. Volgens mij is hij zelfs nog nooit onder de 3,5 sterren gezakt bij mij (en dat is al uitzonderlijk).

Het grootste probleem? Herzog zit vast aan materiaal met filmisch te beperkte middelen om hier een film over te maken. Het gaat over het gissen naar dromen van mensen 35.000 jaar geleden en het enige wat hij daarvoor kan laten zien zijn wat wandtekeningen en (saaie) archeologen. Ik begrijp Herzog's enthousiasme rondom deze grot volledig maar met zijn ervaring had hij moeten weten dat hier geen film van is te maken. Zelfs niet met 3D (die technisch niet helemaal geslaagd is maar haar essentie duidelijk aantoond).

Beetje een vreemde documentaire. Niet iedereen komt even goed uit zijn/haar woorden (Michaelangelo Antonioni), niet iedereen heeft daadwerkelijk wat te zeggen over het onderwerp (Fassbinder, Godard) en sommigen zijn simpelweg niet interresant. Toch vind ik dit een goede documentaire. Door de simpele eenvoud in combinatie met de toch interresante individuen blijft de documentaire facinerend. En de momenten dat echte sprekers aan het woord komen (Spielberg, Herzog, Wenders) levert dit schitterende stukjes op.

Richard Attenborough is een begaafd regisseur en Chaplin is erg netjes geregisseerd. We hebben te maken met een prettige biopic die keurig het leven van Charles Chaplin schetst. Maar Attenborough is typisch Hollywood en neemt niet snel risico's en daar heeft Chaplin onder te leiden. Er wordt een beetje heen en weer gezeverd over Chaplin's leven en het is allemaal wel vermakelijk maar een scherpe analyse ontbreekt. Het is een vertelling op afstand met veel formaliteiten en op Chaplin's twijfelachtige aspecten zoals zijn houding op de set en relaties met extreem jonge meisjes (54 - 17...) wordt niet ingegaan. We hebben in Chaplin te maken met een keurige biopic over een interessant personage maar een echt scherpe visie op het leven van Charlie Chaplin is het niet.

Ook al niet best dit. Oppervlakkige film waarbij ik het idee heb bijna twee uur lang naar hip opgeschreven doorzon gelul te hebben geluisterd. Filmisch een grote aanfluiting. Qua spanning en audio/visueel is hier helemaal niets te beleven. Ben geen fan van het regie-werk van Kevin Smith...

Charles Bronson speelt weer een erg leuke rol in deze geslaagde seventies western. De film laat een zeer vermakelijke achtervolging zien en is prettig entertainent. Moet ook bekennen altijd wel van Jack Palance gecharmeerd te zijn, ook hier, erg leuke rol. Chato's Land is een prima film.

Kon helemaal niets met deze Stephen King verfilming. En dat heeft vooral te maken met de bizar slechte manier waarop de dreiging getoond wordt. Zo is de openingsscene niet eens interessant te noemen en weten de ontmoetingen tussen de kinderen in het mais op geen enkel vlak te overtuigen. Zowel in dialoog als in decoupage en mise-en-scene wordt er ook nergens gepoogd om ook maar een beetje een spannende situatie te creeeren. Ze hebben alles gegooid op het belabberde acteerwerk en dat werkt nou niet echt imponerend. Children of the Corn is ronduit troep.

Children Shouldn't Play with Dead Things is een stukje typische camp. Helaas weet Bob Clark met deze debutfilm bij lange na niet in de buurt te komen van zijn grote meesterwerk, Black Christmas. Ik had toch echt veel meer sfeer verwacht van de beste man. Er zitten enkele interessante stukjes thematiek in de film verwikkeld maar die komen wegens het belabberde acteerwerk niet echt tot hun recht. Moet bekennen dat ik de creaturedesign wel erg geslaagd vond, maar als volledige horrorfilm viel deze film me toch echt tegen.

Niet best dit, Mick Garris heeft vaker een nogal goedkope poging tot geliktheid als uitstraling, en dat is hier niet anders. Grootste probleem zit hem niet in de look maar in het ronduit belabberde schrijfwerk. Verhaal slaat kant nog wal, weet nergens een fatsoenlijke spanningsboog op te bouwen en zit tjokvol met belabberde dialogen. Los van dat ze niet lekker klinken zeiden de personages simpelweg niet het juiste op de goede momenten, en dat maakte het geheel nog eens stroef ook. Chocolate is helaas niet zo'n beste episode in de Masters of Horror-reeks.

Erg leuke Carpenter die vooral in de eerste helft van de film goed werkt. De manier waarop de auto door middel van muziek een bepaald karakter wordt meegegeven vond ik een goede vondst en prettig werken. Qua horror had het absoluut meer gemogen, wie een bloederige slasher verwacht zal van een koude kermis thuiskomen maar de sfeer maakt veel goed. Bovendien werkt het drama bij de personages absoluut niet beroerd waardoor de film als geheel erg prettig wegkijkt. Christine is een zeer degelijke Carpenter.

Ben hier uitzinnig over! Zeer vaardige vertelling van het klassieke kerstverhaal. Sceneovergangen zijn ronduiot briljant en de cameravoering zorgt voor een soort van droomvlucht door het verhaal. Als Charles Dickens films kon maken had hij dit gemaakt.

Waanzinnig meesterwerk en de beste geluidsfilm in jaren. Hier gebeuren dingen met geluidsatmosferen en off-screen sound wat ik nog nooit op film heb gezien. Het verhaal? idd wellicht wat stuurloos, alhoewel constant fascinerend. Voor mijn gevoel toont de film een lamlendig alledaags spelletje met de dood voorzien van enorm veel symboliek. De film heeft haar verhaaltechnische nukken maar het blijft voor mij nog altijd one hell of a piece of sounddesign. Hulde aan La Ciénaga.

In City Lights redt Chaplin het leven van een rijke stinkerd die hem alleen maar herkent na een paar stevige borrels. Deze op alcohol gebaseerde vriendschap vormt een mooie aanleiding voor vele meesterlijk gechoreografeerde dronkenman scènes waarin Chaplin’s totale controle over z’n lichaam duidelijk blijkt. The Tramp is zoals gewoonlijk erg innemend en één van de prettigste protagonisten in de filmgeschiedenis, diens liefje (een blind meisje) één van de meest interessanten uit het Chaplin-oeuvre. Haar handicap en armoede weet Chaplin op mooie hartverwarmende manier te benaderen terwijl hij het geheel goed afwisselt met hilariteit. Een meesterwerk.

De eerste voldoende die ik voor een Kevin Smith-film geef, en ja Clerks II is best geslaagd. Net als in haar voorganger gebeurt hier ook niet al te veel maar Kevin Smith is zich al een stuk meer bewust van fatsoenlijke timing en rekt dingen niet zo lang als in veel van zijn andere werkjes. Ik ben voornamelijk overwegend positief vanwege een paar echt leuke grappen; de LOTR-dialoog en de Silence of the Lambs-referentie zijn vermakelijk maar het enige wat de film echt de moeite waard maakt is de 'Pillow Pants'-scene; echt ernstig geestig.

Totaal niet filmisch werkje waarin een groep vrienden anderhalf uur met monologen tegen elkaar staat te ouwehoeren. Los van de wat sfeervolle setting kon ik in Clerks. niets vinden wat deze film anderhalf uur kijktijd waard maakt.

Waanzinnige film. Was diep geraakt en ontroerd door het geweldige verhaal en de niets minder dan briljante personages. Bokma speelt een heel kwetsbaar mens en wist diep te raken. Cloaca is zondermeer een van m'n favoriete Nederlandse films.

In 1977 balanceerde Columbia Pictures op het randje van een faillissement. Als redder in de nood namen ze regisseur Steven Spielberg aan, die na zijn succes met Jaws twee jaar eerder, één van de meest gewilde regisseurs op dat moment was. In december van dat jaar moest hun redding, Close Encounters of the Third Kind uitkomen. Door de weinige tijd kon Spielberg niet zijn volledige idee visualiseren. Close Encounters was een groot succes en in 1980 gaf Columbia Spielberg alsnog wat geld, zodat hij z’n visie kon afmaken. Uiteraard hing hier ook een "maar" aan, zodat hij pas twee uitgaven later - in 1997 - eindelijk zijn film had. Sony heeft onlangs een drie DVD box uitgebracht met daarin alle drie de versies van de film.

Enkele verloren gewaande vliegtuigen worden midden in de woestijn teruggevonden. Een hele stam mensen in Azië begint spontaan één en dezelfde melodie te neuriën. Een enorm schip strandt op een plek waar in de verste verte geen water is en een Amerikaanse stad zit een avond lang zonder elektriciteit. Roy Neary (Richard Dreyfuss) is één van de weinige burgers die deze avond in contact komt met de oorzaak van deze vreemde gebeurtenissen. Terwijl de bevolking deze avond langzaamaan vergeet, blijft het in Neary’s hoofd zitten. Hij wil weten wat hij precies zag.

In de jaren ’70 waren er al behoorlijk wat varianten verzonnen op aanvaringen met buitenaardse wezens. Deze ontmoetingen waren meestal bijzonder negatief en pakten dan ook niet prettig uit, zoals in films als Plan 9 From Outer Space en Invasion of The Bodysnatchers. Nicolas Roegg gaf ons in 1976 een visie met veel meer realisme met z’n film The Man Who Fell to Earth. Spielberg nam het realistische aspect van ontmoetingen, gooide het idee tezamen met het science fiction ballet Star Wars in een blender, et voila; Close Encounters of the Third Kind.

Lees deze review hier verder:

http://www.moviemotion.nl/content/review/5099/Close_Encounters_of_the_Third_Kind_Visite.html