Opinions

En alweer zeggen de smaakpupilletjes 'au'. De film is een wel heel slechte herkauwing van Scary Movie, moet overigens bekennen dat ik in het begin oprecht geloofde dat we met een komedie te maken hebben. Zo treurig als een Shriek: I Know what you did Last Friday the 13th is het niet, maar het scheelt weinig. Club Dread is niet iets wat je moet kijken als je een geslaagde filmavond wil hebben.

Dit viel mij helemaal niet tegen. Joram Lürsen neemt een thema over de wrijving tussen allochtone en autochtone Nederlanders en gaat verder dan het clichématige drama of de bedroevende komedie die er normaal van wordt gemaakt door net iets verder te gaan. Vooral tegen het einde verbaasden de scènes bij het Marokkaanse gezin mij nogal en hoe minimalistisch ook; Lürsen verbreekt wel een barrière. Echt heel intens of ontroerend wordt het nooit en met het oog op het weinig uitdagende verhaal zat dat er ook niet in, maar Coach is niettemin erg interessant en zeker entertainend.

Het lijkt alsof Luc Besson als producent/scenarist zijn film Leon eventjes dunnetjes over wou doen. Er zit zelfs praktisch een scene in de film die hij nooit in de Director's Cut van zijn pareltje mocht stoppen. Alhoewel de film sporadisch sprankjes van leuke actie toont haalt hij het niveau van haar voorbeeld nooit. Een essentieel gemis is de lol van het filmen. Waar Leon vol zit met bizarre camerabewegingen, groteske filmische elementen en een verfrissend stukje creativiteit is Colombiana een lading hapklare brokken die het echte actie plezier onaangeraakt vlak voor je neus laat liggen. En dan neemt ie zichzelf nog te serieus ook... Jammer.

Pasolini levert met deze documentaire een zeer fascinerend tijdsbeeld omtrent de meningen over seks in de Italiaanse samenleving. De vragen waren scherp, maar toch had ik de behoefte dat er door had mogen worden gevraagt. Pasolini geeft zelf halverwege de film al aan dat hij niet helemaal tevreden is omtrent de afstandigheid van de antwoorden van de mensen, wat misschien reden kan zijn geweest dat maar weinig personen echt hevige en bijzondere verhalen opwekken. Als totaalplaatje is de film absoluut goed, misschien wat aan de lange kant maar al met al is Comizi d'Amore een zeer geslaagde documentaire.

De term 'documentaire' gaat wel heel ver voor deze ego-reportage. De hoofdpersoon refereert ook de hele tijd naar 'the programme', en zo is het ook gedraaid en gemonteerd... Als goedkope televisie. Tussen wat interviews door uitleggerige voice-overs en willekeurige "hippe" muziek. En dan nog de inhoud; mager met vrij weinig ontwikkeling. Vrijwel iedere scene zien we niets anders dan de eikelige hoofdpersoon die benadrukt dat hij veel seks heeft gehad en die om de reden dat hij zich laat filmen aangeeft dat "al die seks een probleem is."

Wat een troep, ik huiverde er van.

Lucio Fulci on LSD. Beetje een cross-over tussen Caligula en Star Wars. Het ene moment werd ik toch geboeid door de fantasie het volgende voelde ik me ronduit vies. Ben toch overwegend positief omdat er enkele goede momenten zijn die qua campyness en zieke fantasie zo extreem zijn en soms zelfs vanwege onvervalste visuele schoonheid. In ieder geval is La Conquista een film voor iedereen die nog niet overtuigd is van de ziekelijke kronkel in Fulci's hersenen.

Uitstekende film over Ian Curtis. het verhaal wordt gortdroog verteld en dat heeft zo z'n voor- en nadelen. Zo mogen we zeggen dat de cinematografie ijzersterk is en dat de grijzige zwart/wit beelden een bepaald soort angstige realiteit bevatten waar moeilijk uit te ontsnappen valt. Ook de cadering is erg apart, door veel lege ruimtes krijgen we een leger gevoel en dat versterkt in feite de deprimerende emotie van de protagnist. Het is dan ook vooral het droge, en de leegte en de vele zaken die worden weggelaten die (ook op verhaaltechnisch en letterlijk psychologische wijze) dit tamelijk unieke beeld vormen. Het staat allemaal prima in functie van het hoofdpersonage maar oversneeuwd in mijn ogen absoluut het gevoel voor muziek. Iggy Pop, Bowie, we zien ze allemaal langs komen maar voelen er niks van. Het zou mooi geweest zijn als dat wel het geval was geweest maar ik ben bang dat dat ook weer afbreuk zou doen aan het uiteindelijke effect. Hoe dan ook een erg goede film, alhoewel meer een aanrader voor liefhebbers van films als Christiane F. en The Wall dan van Walk the Line en The Doors.

Zeer pijnlijke kijkervaring. Cronenberg lijkt de laatste tijd weer te neigen naar de films waar hij mee begonnen is. Net als Stereo en Crimes of the Future zijn z'n huidige films, werkjes waarin de gesproken tekst vrijwel enkel bestaat uit theorieen en filosofieen. Bij A Dangerous Method leek dit nog te werken omdat we het hadden over baanbrekende psychologen met interessante carrieres soepel vervlochten met hun persoonlijke levens. Met Cosmopolis slaat Cronenberg de plank echter volledig mis. Geen zinnetje lijkt er natuurlijk uit te komen en zelfs de meest oppervlakkige personages spreken in intelligente monologen. Denk overigens ook maar niet dat er zich op het scherm ook maar iets anders afspeelt dan een reeks dialogen. Het taalgebruik is onuitstaanbaar en er wordt geen moment gepoogd om de hersenen laat staan het gevoel te bereiken. Cosmopolis heeft een waanzinnig interessante setting maar heeft een pijnlijk en pretentieus scenario wat alles vloert tot een geestdodend saai werkje.

Niet slecht. Deze documentaire weet je redelijk snel mee te nemen in het verhaal van de dolfijnenvangst. Heeft vooral te maken met de gepassioneerde manier van vertellen van de oud Flipper-acteur. Heb zelf vrij weinig met dolfijnen maar dit wist goed te boeien. Minpuntje vind ik dat me nergens echt duidelijk werd waarom specifiek dolfijnen niet gegeten mogen worden en haring wel.

De wel heel goedkoop-ogende digitale beelden worden in Crank constant onderbroken door beeld- en montagetrucjes en poogt druk, interessant maar bovenal adrenaline verhogend te zijn. Waar het niet dat het wel heel duidelijk is dat Neveldine en Taylor nogal angstvallig en schreeuwend proberen een actiefilm te maken waardoor de schreeuw meer aandacht vraagt dan dan de boodschap. De trucendoos raakt na een tijdje op en het enige wat uiteindelijk overblijft is een lichte charme en een paar geslaagde knokscenes. Crank is pretentieus maar heeft zo wel z'n momenten.

De film lijdt zwaar aan het Kinski-syndroom. De keus om Klaus Kinski als antagonist te kiezen kan makkelijk als gevolg hebben dat hij het middelpunt van de aandacht wordt. Zowel Il Grande Silenzio als Nosferatu: Phantom der Nacht speelden daar meesterlijk op in, waardoor je een geweldig eindresultaat krijgt. Crawlspace weet er niet zo goed mee om te gaan. De film voorziet zijn personage van een motivatie en minstens de helft van de film bestaat uit indrukwekkende scenes waarin Kinski met zichzelf wordt geconfronteerd.

De gevoeligheid en nuance die in de psychologische scenes naar voren komen ontbreken echter volledig in de horrorscenes. Kinski's personage is daarin plat en alhoewel we helemaal niets met het slachtoffer hebben zien we plots het hele gebeuren vanuit diens perspectief. Dit werkt vervelend, interessante handelingen in geluid vervallen tot simpele trucjes en het eigen universum klopt van geen kant.

Toch ben ik overwegend positief. Vooral omdat de film te veel moois bevat om slecht te zijn. De scenes waarin Kinski russische roulette speelt met zichzelf, het clownsgezicht en de projector en zelfs de simpele confrontatie met een nabestaande van één van zijn slachtoffers zijn ronduit ontroerend. Klaus Kinski speelt meesterlijk. Van betekenisvolle blikken tot het wegkouwen van een stukje chocolade; alles wat hij doet en waarbinnen hij ruimte heeft wordt spontaan cinema. Dat kun je moeilijk een slecht cijfer geven.

Echt dreigend is de film niet (zoals dutchuga al zegt) maar de film scoort toch behoorlijk op het vlak van een deprimerende apocalyptische sfeer. Absoluut niet Romero's beste werk maar vanwege de wel erg sterke sfeer en vormgeving toch absoluut een sympathiek stukje horror. Durf zelfs te zeggen dat ik onder de indruk was van de geweldadige smack-in-your-face van een openingsscene. The Crazies is een lekkere sfeervolle horrorfilm.

Mja, ben zelf ook helemaal in de kerstsfeer, verslind kerstfilms en heb een hele hoge kitchgraad in deze dagen, maar deze film is gewoon stront. Zelden zulk belabberd acteerwerk gezien van zowel de maincast tot de tergend vrolijke figuranten. Extreem slechte manier van communiceren waarin schrikbarend neppe beelden voor kerstsfeer moeten zorgen met een sounddesign wat voornamelijk leunt op het constant laten horen van belletjes. De pogingen hartverwarmende acties te tonen zijn zo ongeloofwaardig in hun al niets overtuigende context dat ik enkel kan zien wat de schrijvers ooit gewild moeten hebben te bereiken om hier niet op een passende, laat staan originele manier gehoor aan te geven. "Au" zeggen de smaakpupillen.

Het middelste verhaal is duidelijk het beste. Ik ben absoluut geen fan van Leslie Neelson nog van de acteur die Becker speelt, maar er wordt prettig gewerkt met een creepy gegeven. De rest vond ik maar behoorlijk zo-zo. Ik kon het 'midnight-movie' gevoel wat de film uitstraalde absoluut waarderen maar de film bevat net iets te veel belachelijk slechte plots om écht goed te zijn. Een voorbeeld is dat belachelijke verhaal met Stephen King die een irritante boer speelt waarbij letterlijk het enige wat er gebeurt is dat hij een meteoor vindt en langzaam in een plant verandert. Er is geen moeite gedaan om fatsoenlijke scenes en situaties te verzinnen we zien hooguit eens een vervreemde fantasie. Creepshow is prettig sfeervol, maar veel meer ook eigenlijk niet.

Cronenberg's poging om zijn concept uit Stereo te vercommercielen? Een andere reden voor de serieus debiele keuze om het geheel nu in kleur te schieten kan ik niet bedenken. Het zou tevens de toegevoegde stukjes soundtrack verklaren die net als de kleuren afbreuk doen aan het concept van diens eerdere film.

Het vlak waarop hij dan weer had kunnen verbeteren ten opzichtte van Stereo, het verhaal en acteerwerk, blijft onverandert. Dezelfde gebrekkige acteurs met een dezelfde gebrekkig verhaal. Begrijp me goed, ik ben gek op psychologie maar bij deze is de toegevoegde waarde van film, op dit vlak, afwezig. het klinische en afstandelijke maakt het niet voelbaar noch interresant. Al met al een behoorlijk slechte tweede uitwerking van Cronenberg's eerdere Stereo, waarbij je als kijker serieus de vraag kan stellen of de beste man bij beide films enig flauw benul had wat hij deed.

Degelijke actiefilm. Was niet direct bijzonder gecharmeerd van het verhaal en had hier en daar wat moeite met het opgeblazen actiehelden idee maar de art-direction en zeer degelijke sfeer maken veel goed. The Crow is een prima film.

Fincher neemt in feite een doodgewoon liefdesverhaal waarbij nog enkele algemenere stukken over het leven zijn aangeplakt en voegt er een trucje aan toe om het geheel toch fris te maken. Dit trucje, waarbij het hoofdpersonage niet ouder maar jonger wordt, moet het geheel fris houden en laat vele ervaringen extra sterk ervaren omdat al het herkenbaars op een originele manier getoond wordt. We worden een tijd lang verrast, meegesleurd maar er wordt vervolgens overgeslagen aan het feit dat Benjamin Button na een tijdje helemaal niet meer zo'n zonderling is.

Na de eerste wip en de eerste borrel (het eerste uur) was Button in mijn ogen niets bijzonders meer en was alle fascinatie voor het personage (wat vrijwel het enige is waaruit wordt geput) bij mij op. En toen moest er nog anderhalf uur aan relationeel drama komen wat bij niet verder kwam dan middelmatig oninteressant geneuzel. Dit liefdesdrama heb ik al vele malen vaker gezien en zelfs de gehele film als concept (waarbij we het totale leven zien van een zonderling) heeft al eerder veel meer indruk op me gemaakt in de vorm van Forrest Gump, al is het alleen al omdat in die film veel meer met het hoofdpersonage wordt gespeeld.

Bovendien probeert de film me een "Que sera, sera, whatever will be will be"-boodschap op te dringen, waarbij een passieve houding het hoofdpersonage prima door het leven leidt, die er bij mij niet in gaat. Ik ben jong, maar in mijn ogen is het leven vechten, vooral voor een zonderling, en die paar relationele perikelen weten het voor mij echt niet een grootse film over het leven te maken. Ik moet bekennen dat de laatste paar minuten me absoluut oprecht hebben geraakt, maar ik vond het geheel te veel berusten op een simpel trucje wat bij mij al snel was uitgewerkt.

Wat deze Hammer-productie voor heeft op haar 26 jaar oudere variant is duidelijk een betere toelichting van het personage van de baron. Zijn interesse voor de wetenschap wordt hier frisser en verdiepende gebracht dan het simpele stereotype van de geflipte professor. Nadeel is dan weer dat dit ten koste gaat van het horroraspect. Ik moet bekennen dat dit de eerste Frankenstein verfilming is waarbij het eigenlijk morbide aspect van zijn experiment goed op me overkwam maar de momenten dat Christopher Lee rondloopt en eng moet zijn blijven schaars. Verder was ik wel erg gecharmeerd van de geweldige sfeer, gotische decors en mooie kleuren. The Curse of Frankenstein is een uitstekende verfilming.

Wat ik vooral erg goed vind aan deze geslaagde Hammer-productie is de heerlijk lange opbouw. De voorgeschiedenis wordt prachtig verbeeld en de sfeer van het Spaanse stadje komt goed tot leven. Eigenlijk is het begin een geweldig stukje film waarin handig van perspectief wordt gewisseld. Van bedelaar tot de ouders tot de jager; het levert allemaal een interessante kijk op het hele gebeuren. Het is dan ook heel erg jammer dat na het eerste uur de volledige aandacht opeens uit gaat naar de volwassen Oliver Reed. Zonder twijfel; Reed is geweldig, maar ik was juist gecharmeerd en gewend aan die originele kijk op de zaak die dan moet worden ingewisseld door het perspectief wat we al lang gewend zijn. Neemt niet weg dat het een zeer degelijke film is en dat hij wat mij betreft Lon Chaney's The Wolf Man overstijgt. The Curse of the Werewolf is een geslaagde Hammer Horror.