Opinions

Niets minder dan briljant, meermaals kippenvel en ik werd intens meegezogen in de gebeurtenissen. Met werkelijk minimale middelen maakt Watkins een ijzersterke apocalyptische mocumentaire en weet met bijzonder veel logica afschuwelijke taferelen te tonen. Misschien wel de beste "documentaire" die ik ooit heb gezien.

Wat op papier niet veel meer is dan pijnlijk Amerikaans sentiment (twee broers gaan allebei boxen, de ene voor zijn familie de ander voor een oorlogstrauma) pakt in praktijk opvallend sterk uit. En dat heeft vooral met de regie te maken, O'Connor heeft een goeie acteursregie (en goeie acteurs) en vind veel handige oplossingen voor de vaak clichematige situaties. Door soms net een iets andere toon aan te slaan en een lekkere grauwe cinematografie weet hij te boeien. ook heeft hij slimme vondsten, zo vond ik de manier waarop hij bij het grote toernooi zijn reporters er in verwerkte erg slim gedaan. Briljant wordt de film nooit, op papier is dit simpelweg een wat lullige soap rondom boxen maar als totaalplaatje is Warrior met gemak zeer degelijk vermaak te noemen.

Geen al te beste film uit de Masters of Horror serie. Heeft vooral te maken met het afschuwelijke acteerwerk en de overdrevenheid waarin het verhaal verteld wordt. Aan de andere kant wordt het ook nergens prettig fout of een vermakelijk overdadige horrorfilm. De cliché's zijn erg vermoeiend en de washingtonians zelf bijna lachwekkend slecht. Nee, The Washingtonians is geen goede horrorfilm.

Het commentaar op 300 dat er een gebrek aan verhaal was is Znyder duidelijk niet in de koude kleren gaan zitten. Watchmen is een film-noirachtig stripheldenverhaal vol commentaar op de mensheid en met een fascinerende visie op de koude oorlog. Vooral de eerste helft weet vrijwel constant te interesseren met boeiende personages die op een Europeaans arthouse-achtige wijze worden verkend in deze grauwe comicwereld. Warner Brothers zal dan ook wel vol afschuw dit project hebben meegemaakt omdat dit niet is wat een gemiddelde actieliefhebber wil zien (wat de halvering van het aantal bezoekers in de zaal bij mij in de bioscoop zou verklaren). Anderzijds wacht de Europeanse arthouseliefhebber weer niet op interessantdoenerij in strakke maillots. Znyder anticipeert hier in de opening meesterlijk op door zijn superhelden niet af te schilderen als een Superman of Batman maar als echte mensen zonder superkrachten. Hier slaagt hij de eerste helft in, maar er moet worden bekent dat het lastig is om samen met een blauwstralende doktor in z’n blote snikkel het over de toekomst van de wereld te hebben. Vooral wanneer het zorgvuldig opgebouwde verhaal in een nogal halsoverkop tempo moet worden afgerond naar het einde. Het is dan ook de tweede helft dat Znyder waarschijnlijk de hete adem van de gebroeders Warner in z’n nek voelde en het niveau wat naar dwarrelt. We hadden in het eerste gedeelte te maken met een haast droomachtig briljante combinatie van arthouse en Stripboek-Hollywood maar moeten naar huis gaan met een onbevredigd gevoel. De ontknoping is gewaagd, haast literair maar wat er in het laatste uur aan voorafging was dusdanig onovertuigend dat het de film net niet tot een meesterwerk maakt. Znyder zet in feite veel knappe dingen neer; geweldig geschoten scènes en een uitbundige creativiteit in het vertellen van het verhaal maar het concept is te gewaagd om bij het grote publiek te slagen en hij kreeg niet de ruimte om z’n verhaal zorgvuldig af te ronden. Het wordt wachten op de een uur langere directors cut (waarin ik er van uitga dat de ontknoping beter wordt uitgewerkt) waarna de film waarschijnlijk als een meesterlijke cultfilm de archieven in gaat.

Bizar dat ik me nog kan herrineren dat er een tijd was dat ik niet begreep waarom mensen Adam Sandler zo irritant vonden. Had dan ook enkel Anger Management, Little Nicky en Big Daddy gezien. Het echt pijnlijke moest dus nog komen, en The Waterboy behoort daar toe. Het stemmetje, de vervelende pogingen om uit simplistisch oninterresante 'vreemde' situaties humor te halen en de ontzettend puberale humor...The Waterboy is moeilijk uit te zitten.

Erg leuke aflevering in de Masters of Horror-reeks. Het gegeven van een moordlustige ijsjes-clown sprak me erg aan. Bovendien waren zaken als de ijsmuziek en de dalende temperaturen prima vondsten die de suspence uitstekend versterkten. Ik had echter wel moeite met de acteurs, wat overigens vaker terugkomt bij deze reeks. Veel van die tv-acteurs hebben een onprettige en overdreven soap-look waar ik vrij weinig mee kan en daar heeft We All Scream for Ice Cream ook last van. Verder een zeer prima horrorfilmpje met een prettige verhaalconstructie.

Niet zo'n beste documentaire. Ik kan het initiatief erg waarderen maar wat mij betreft wordt er te veel geklungeld en wordt de informatie op wel heel taaie manier gegeven. Ellenlange fragmenten van films waarbij de clue al vroeg tijd wordt bereikt plus het schandalig lang tonen van quotes die onscreen met gemak vijf keer kunnen worden doorgelezen. De hele functie van telkens terugkomen op het taai tonen van filmposters waarbij jaartallen worden genoemd ontgaat me ook nogal. Los daarvan kun je ernstige vraagtekens zetten bij de keus voor voice-over. De Weg naar Bresson is een sympathieke onderneming maar als film niet sterk.

Toch één van de beste films van Michael Haneke. Ik was erg gecharmeerd van de afstandelijke benadering en hoe er vooral met vermoedens wordt gespeeld ,alhoewel dit dit soms zorgt voor onduidelijkheid. En eigenlijk is de algehele onduidelijkheid het grootste gevaar van de film. Je ziet niet alles (schaduwrijk belicht), je hoort niet alles, en wie nou eigenlijk wie is... het komt ook niet altijd even goed over. Een beetje onwennig in een wereld zijn heeft absoluut z'n charme maar het werkt ook vaak wat lastig en dat weerhoudt me er van om deze uiterst sfeervolle en schitterend ogende (en klinkende) film de volle pont te geven. Das Weisse Band is een erg goede film alhoewel soms een beetje onduidelijk. In ieder geval herziening waard.

Zeer sfeervolle Heinz Ruhmann film. De dynamiek tussen de vader en zoon is erg goed en ik was vooral gecharmeerd van de intieme manier van vertellen. Geslaagde film.

Iedereen zit wel altijd over die make-up van Lon Chaney Jr. maar ik vind die van deze film toch echt beter. Sowieso is de hele film beter dan The Wolf Man. Qua sfeer behoorlijk sterk en zeer prettige bijpersonages. Ik heb sterk het idee dat Stuart Walker heeft geleerd van James Whale. Zijn ruimte voor humor (en tevens het gevoel voor) komen zeer overeen. Ook de keuze voor belichting en locaties lijken me door hem geinspireerd. En dat werkt prima bij dit soort films. Werewolf of London is een zeer degelijke weerwolffilm.

Where the Wild Things Are gisteren gezien en het is een zeer bijzondere film. Ik was erg gecharmeerd door de geweldige veelzijdigheid van de sociale- en ervaringswereld van het jochie. Met een zeer precies gevoel wordt op unieke wijze meermaals een intense herkenning op het scherm gecreeerd. Onnavolgbaar in haar simpliciteit en geweldige verhaal. Klein meesterwerkje!

Dit was nogal een tegenvaller en dat heeft voornamelijk te maken met de vele gaten in het plot. Zo leren we de generaal waarvoor het hele spectakel zich plaatsvind enkel kennen door allemaal dankwoordjes, sterker zelfs; z'n introductie is een dankwoordje. Alle sympathie die de personages voelen lijkt daardoor nogal uit de lucht te vallen. Daarnaast zijn de personages een beetje te makkelijk en cliché uitgewerkt en zijn er behoorlijk wat niet werkende nummers die nogal misplaatst zijn. Voordeel is de geweldige aankleding en ik denk dat je White Christmas (zoals hierboven beschreven) toch echt het beste op kunt zetten terwijl iedereen wat anders aan 't doen is.

Was met het oog op de cast nog enigzins geinteresseerd in wat dit zou worden maar het werd al snel duidelijk dat we niet met een uniek stukje entertainment te maken hebben. De introducties van de personages zijn simpel en oneffectief, terwijl deze juist de vrijheid biedt voor wat leuks. Het geheel is allemaal nogal clichématig en je bereikt al snel een dieptepunt wanneer je niet alleen het verloop van de film maar zelfs het precieze verloop van een scene direct kunt voorspellen. [i]Wild Hogs[/i[ is een typische stukje formuletroep waarin de creativiteit ver te zoeken is.

Het beeld werd wel heel extreem door alles naar daglicht te filteren. Dit valt nog best mee in de vele mooie scènes aan het water maar op bijvoorbeeld de kermis neemt het duidelijk de overhand. Echter zelfs wanneer het de overhand neemt (vooral in de nachtscènes) kun je nog je vraagtekens zetten bij het feit of dit wel zo’n fout stijlicoon is. Ook kreeg ik sterk het vermoeden dat het voornaamste licht eigenlijk te danken is aan een weid opengezet diafragma waardoor het aanwezige licht heftiger wordt, tevens zou het de extreme contrasten met tussen schaduw/licht verklaren.

Maar voldoende over het licht want verhaaltechnisch gebeurt er voldoende. Het verhaal van een Zeeuwse jongen die weg wil is aandoenlijk en wordt alleen maar versterkt wanneer tegen het einde de egocentrische houding van zijn omgeving aan het licht komt. Het camerawerk houdt het geheel enerzijds fris maar wekte bij mij anderzijds weer een enorme afstand op waardoor de film me nooit écht kon meeslepen met het geweldig gespeelde drama. Het scenario was in mijn ogen voldoende geschikt voor een meer rechttoe-rechtaan verfilming zodat het fascinerende camerawerk misschien beter bewaard had kunnen blijven voor een iets passender project. Er zat een leuke ode aan Kubrick in en al met al vond ik hem redelijk entertainend.

Inhoudelijk niets nieuws (zeker niet het beloofde kijkje achter de schermen van de PVV) en vormtechnisch zwaar amateuristisch. Zonde dat deze kans tot inzage zo onbenut is gebleven.

Waarschijnlijk de allerslechtste voice-over die ik ooit in een film heb gezien. Van de overbewuste onnatuurlijke stem van de maker tot de inaccurate "feitjes" die hij er in rap tempo doorheen jast. Sowieso is de gesproken voice-over tekst vaak overbodig en herhalend. Vooral zijn verdraaiingen van feiten schieten me nogal eens in het verkeerde keelgat (ongeacht mijn eigen politieke voorkeur), vooral omdat flotte research (of zelfs enkel goed geheugen) al snel veel genuanceerdere originele verhalen toont.

Gisteren The Silent Army gezien in Utrecht en ik vind niet dat de film haar onderwerp eer aan doet. De montage is te vlot om drama te ontkoppelen bij de gruwelijke beelden van kindsoldaten waardoor het nogal aandoet als een met momenten op sensatie gerichte film. Ook vond ik bepaalde scenes aan opbouw missen, ik neem aan dat hier ooit soundtrack zat, niet in de laatste plaats omdat ze ritmetechnisch niet lekker waren gemonteerd. Borsato is geen groots acteur maar echt slecht is hij ook niet, het grootste probleem is zijn belabberd geschreven personage. Vlak na de brute ontvoering van het vriendje van z'n zoon en het aanschouwen van het afgehakte hoofd van diens vader verteld Borsato's personage dit ongeinteresseerd tussen neus en lippen door aan z'n zoontje. Ik snap dat z'n stresvolle baan gevisualiseerd moest worden maar dit slik ik echt niet, al helemaal niet omdat hij te makkelijk omschakeld naar het andere uiterste. Bij een arthouse-cut zou ook het tempo moeten worden aangepast, het zou mooi zijn om ooit eens een versie te zien die de van oorsprong toch minstens interessante beelden eer aan doet. The Silent Army doet dat helaas niet.

Een van de weinige écht goede weerwolffilms die zich w mij betreft tussen de top van films als The Howling, An American Werewolf in London en Silver Bullet mag rekenen. De film gaat haar origineel uit 1941 vrijwel op ieder vlak met gemak voorbij. De horrorscenes en make-up effecten zijn beduidend beter en alle belangrijke rollen komen beter tot hun recht. Hoe zeer ik ook een fan ben van Claude Rains, Anthony Hopkins speelt hem hier meteen eruit. Heeft ook veel te maken met het veel scherpere script. De film gaat veel vaardiger om met het moment van na de ontdekking dat Benicio Del Toro een weerwolf blijkt. Vooral het idee om tijdelijk naar London te gaan vond ik erg effectief. De gore was ook goed aanwezig en de film is uitstekend sfeervol. Dat die vader/zoon stand-off wellicht wat dubieus is, is snel vergeven. The Wolfman is een heel gaafe horrorfilm en overstijgt haar origineel.

Hij is natuurlijk ongelooflijk lang maar absoluut het uitzitten waard. Een bijzonder concert en daarmee ook gelijk een bijzondere film. De acts zijn geweldig en waarschijnlijk kun je het hippietijdperk niet beter uitleggen dan met deze show. Moet bekennen dat het optreden van The Who me een beetje tegenviel, ze waren blijkbaar niet in topvorm. Sowieso is de geluidsopname van de optredens niet je van het. Qua documentaire-aspect wordt de nadruk gelegd op het vredelievende van de hippies en dat het lukte om drie dagen zonder voldoende voorzieningen in vrede te leven. Belangrijk voor het tijdsbeeld en past prima bij de film maar tegenhanger Gimme Shelter is natuurlijk vele malen spannender en opwindender met het oog op frictie en het breken van een tijdsperk. Woodstock is vooral een document, vrij eerlijk en straight naar film gebracht. Filmisch misschien zelfs wel saai maar dat wordt zwaar gecompenceerd door de magie van het evenement zelf.

Dit is niet de beste Werner Herzog/Klaus Kinski film maar desalniettemin zeker geslaagd. Ik was bijzonder gecharmeerd van de sfeer en de setting waarin Herzog een prettig verhaal weet te vertellen. Kinski is zoals gewoonlijk geweldig. Zijn hoofd tesamen met zijn totale controle over zijn acteerwerk zijn iconisch. Woyzeck is een zeer degelijke film.

Eerste goede film van Darren Aronofsky. Eindelijk geen overdrukke montage en geen belachelijk pretentieus geneuzel over hoe erg het leven wel niet is. In The Wrestler was alles netjes in balans met enkele filmische hoogtepunten zoals Rourke's eerste werkdag en het eindshot. Wat gezegt wordt over Mickey Rourke is waar; hij is geboren voor deze rol.