Opinions

Een werkelijk meesterlijk overdonderende film. Edel richt zijn aandacht vooral op de actie maar slaat daarbij niet over aan de emoties die er aan verbonden zijn. Beweegredenen worden niet expliciet uitgelegt maar absoluut voelbaar gemaakt. Dit werkt in mijn ogen extra sterk en zorgt voor een uniek staaltje, rauwe en vooral beangstigend eerlijke filmkunst. Hopelijk mag Edel (net als bij Christiane F. bij nog een volgende film zo in details treden.

Gisteravond bijzonder verrast door deze film. De dynamiek in regisseren (vrijwel ieder shot beweegt) en het tevens dynamische verhaal maken het tot een schitterende film. In de prachtig vormgegeven wereld (moest aan een Lente-versie van Tim Burton denken) spelen zich vele schitterende taferelen af. De vis uit de kom, het hondje bij de brug, de openingsscène; hoe sfeervol de voorganger ook is Babe: Pig in the City overtreft hem zondermeer!

Beduidend interessanter dan 200 Motels. Zappa's performance is een feest om naar te kijken en deze film is een waanzinnig document van de waanzin die hij op het podium toverde. Zeer opmerkelijk dat dit in der tijd niet gewoon is uitgegeven (in een andere vorm dan bij Zappa zelf that is). De beelden backstage en de animaties gaan naadloos op in de sfeer van wat er op het podium gebeurt. Mijn inziens is Baby Snakes een van de beste rockfilms.

De film werkt voor mij niet helemaal, heeft voor mijn gevoel vooral te maken met de afwezigheid van een écht sterke verhaallijn en dat het vooral een opsomming is van Keitel's "streken". Wat we wél zien, de zelfdestructie, het onzinnige vasthouden aan een stukje hoop en de confrontatie met de non zorgen er bij mij dan voor dat de film ruim voldoende scoort.

Vond de film overigens erg goed. Cage speelt werkelijk fenomenaal in deze van krankzinnigheid gevulde film. Herzog verteld z'n verhaal op heerlijk eigenzinnige wijze en er gaat een goed oog voor bijzaken uit naar absurditeiten zoals hallucinaties en bizarre acties. De protagnist is in de zin van overlevingsdrang typisch Herzog, maar qua uitwerking iets wat we absoluut nog niet in diens oeuvre hebben gezien. Had helaas wel moeite met het einde wat me er van weerhoudt The Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans net niet wat hoger te beoordelen.

Een typische hollywood-formule met kloten, grofheid en heel veel humor creatief uitgewerkt. Bad Santa is de laatste kerstrecensie van de MMR van 2012 en te bekijken hier.

Bad Taste viel me wat tegen. Ik moet bekennen dat de dynamische en vlotte camerastijl van Peter Jackson erg prettig is en dat het natuurlijk een behoorlijke prestatie is om zoiets uit de grond te stampen. Ook erg geinig om te zien hoe hij nu al creatief is met extreme kostuums en hoe hij gebruik maakt van zijn omgeving. Het grootste nadeel zit hem toch in het platte verhaal. Aliens op aarde, veel gore; ik heb het allemaal al eens eerder gezien en los van de nodige humor steekt deze film weinig uit boven gemiddeld exploitation niveau. Hier en daar wat leuke gore maar dat kan het voor mij toch zeker niet dragen. Bad Taste is een erg sympathieke onderneming en absoluut een kijkje waard maar niet bijzonder noemenswaardig in het horrorgenre.

Werd niet hier niet warm of koud van, en dat is bijzonder slecht voor een film die alles uit de kast haalt om je juist óf heel warm óf heel koud te maken. De seks werkte niet en het geweld was hilarisch matig. Maar dat allemaal kan ik nog door de vingers zien als het camerawerk niet zo belabberd slecht zou zijn geweest. Zelfs wanneer je er rekening mee houdt dat het met een onding gefilmd is, blijft er nog voldoende ruimte om je te ergeren aan de desastreuze belichting. Ik vraag mij af hoeveel deze vrijetijdsbesteding de makers heeft gekost.

Redelijke Coen-film. Barton Fink wist me nooit innig te beroeren maar verveling zat er ook niet bij. Hier en daar kon ik eens grinniken en het totaal absurde einde kon er mee door. Ik had het echter wel leuker gevonden als er met dit einde meer was gedaan, in plaats van een vreemde laatste twist had dit voor mij nog een heel stuk aan verhaal mogen opleveren en die afwezigheid is toch wel een gemis. Leuke art-direction, prima film.

Het verhaal vond ik bijzonder droog verteld en de rol van Jeffrey Wright kon me nauwelijks boeien. Aan de andere kant zit de film propvol leuke rollen. Gary Oldman als kunstenaar, Benicio Del Toro als idiote vriend, Dennis Hopper als..., ach gewoon Dennis Hopper. De rol die deze film absoluut het kijken waard maakt is toch echt die van David Bowie als Andy Warhol. De film kabbelt wat weg maar blijft door de leuke rollen van deze topacteurs (en goede muziek) uitstekend vermaak.

Lastige film. De film wil graag een ode afleveren aan het sweden zelf wat zowel in subject als in filmstijl terugkomt. Veel vreemde jumpcuts en geluidsovergangen die vermoeden dat de hele film met de microfoon op de camera is gedraaid. Hierdoor krijg je een erg amateuristisch gevoel waarbij opbouw en filmtrucage te niet wordt gedaan en waarbij we het belang van onscreen gebeurtenissen uit de reacties moeten halen. Tsja, de film wil een ode afleveren maar dit gaat ten koste van het subject. En dat gevoel blijft de hele film een beetje hangen, het is vermakelijk maar niets wordt ten volste benut. Be Kind Rewind is een interessant concept maar als film werkt hij niet helemaal.

Ik heb volgens mij nog nooit zo hard in de bioscoop moeten lachen als bij deze film. Wat een zaligheid en wat een bevrijding, heerlijk film.

Van Erp levert in één jaar tijd, drie geweldige documentaires af waarvan Beatrix, Majesteit de laatste is. Boeiend concept en deze documentaire bevat vele filmische momenten waarbij op een mooie manier de kern van waar Van Erp naar zoekt wordt getoond. Erg knap hoe hier een beeld van de koningin wordt geschetst. Was overigens wat minder enthusiast over de toch wel heel veelvuldig terugkerende beelden van bezoeken en feestelijkheden; ik had maar een paar keer het gevoel dat er in deze shots dingen gebeurden die bijdroegen aan het verhaal. Hoe dan ook is Beatrix, Majesteit een bijzondere en zeer geslaagde documentaire.

Dit was niet best. Uitgangspunt is prima maar de film heeft geen flauw benul waar die naar toe wil, in ieder geval ik had geen flauw benul waar de film naar toe wou. Personages worden slecht geintroduceerd en de spelregels worden naarmate de film vordert maar een beetje verzonnen. Vooral Keaton's personage werkt totaal niet. Als een lokale dorpsgek zonder doel doet hij pijnlijke pogingen grappig te zijn en pas tegen het einde kwam ik er achter dat hij eigenlijk de antagonist moest voorstellen... Qua visuals een typische Burton, maar qua kwaliteit niet...

Een meesterwerk van Lumet.

De film gaat in eerste instantie helemaal niet over een overval. Althans niet op de manier zoals we die gewend zijn waarbij de nadruk ligt op spanning. "Before The Devil Knows Your Dead" gaat eigenlijk over de psychologie van de personages. Hoe deze zich ontwikkelen en hoe deze met hun zorgen omgaan. De hoofdpersonen brengen op magnifieke wijze hun personages tot leven. Hoffman speelt één van zijn beste rollen en is genadeloos goed. Deze film is een absoluute aanrader en zeer vernieuwend.

4,5*

Jean Cocteau weet dit schitterende verhaal in al haar glorie te vertellen. Ik was bijzonder gecharmeerd van de schitterende opbouw en de waanzinnige fantasie (ook in effecten) omtrent het kasteel. Het monster zier er geweldig uit en zijn ontwikkeling is bijzonder meeslepend. Ik heb in films weinig liefdesverhalen gezien die zo ongeloofelijk effectief uitpakken. Het is duidelijk waar de Disney-versie haar inspiratie vandaan heeft gehaald. La Belle et la Bête is een waanzinnige film. Een ongelooflijk sterke tragedie en één van de toppers binnen het fantasie-genre.

Prachtige concertfilm trouwens, hoort thuis in lijstjes met films als Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, Woodstock, Gimme Shelter, Rattle and Hum en Live at Pompeii. Schnabel's dochter heeft wat additionele beelden geschoten die als een soort clips door het concert heen dansen en de aftakelende stem van Lou Reed is nog nooit zo functioneel geweest als in deze show, overigens met een prachtige vocale bijdrage van Antony Hegarty.

Geweldige film! Ik kan vooral waarderen hoeveel verschillende aspecten van de stad op vaak unieke manier in beeld zijn gebracht. De cameramovements zijn met momenten zeer origineel en zorgen voor soms werkelijk denderende shots. The Man with a Movie Camera schijnt in dit genre dé montage revolutie te zijn geweest maar ik moet zeggen dat deze film ook op dat vlak toch al een behoorlijke stap vooruit was.

De muziekkeuze is uiteraard ook belangrijk. Ik heb tot ongeveer halverwege naar Mozart's Requiem geluisterd, schitterend stuk maar ik moet bekennen Berlin van Lou Reed (die ik dan ook halverwege opzette) beter te vinden passen bij deze film. Hoe dan ook het heeft enorm veel invloed op je kijkervaring.

Degelijke serie. Met momenten erg effectief en op andere momenten weer veel te uitgesproken soapig. Had veel meer met het verhaal van de jonge Bernhard dan dat van de oude, vooral omdat die oude constant direct is, analyserend terugblikkend en die Maxima een wel heel goedgelovie nieuwsgierige meid is. De jonge Bernhard is veel frisser, spannender en werkt verhalenderwijs veel prettiger. Bernhard, Schavuit van Oranje is een prima serie.

Ik vond de film behoorlijk traag en saai. Visueel prachtig vormgegeven maar het verhaal zwabbert en zwalkt aan alle kanten. Toen er na een uur nog geen vaart in kwam heb ik de zaal verlaten.

Zucht.

Zal maar meteen bekennen dat ik dit nooit had gekeken als ik niet te gast wasin een ruimte waar dit werd uitgezonden. Ik vraag me echt af wie vindt dat een neger vermomd als vadsige vrouw grappig genoeg is om een tig tal Hollywoodfilms mee te vullen. Deze film wijkt enkel af van die paar duizend andere formulewerkjes op het front van een nog gebrekkigere kwaliteit. De dramatische kant van het verhaal is tergend pijnlijk en de humor nog geen misplaatst grinnikje waard. Absolute troep.

Dit vond ik maar een matige documentaire. Het verhaal van Bart werd gortdroog verteld, geen leuke of interresante opbouw, vooral een chronologische opstapeling van zijn carriere waarbij hoogtepunten nooit echt volledige aandacht kregen of overstemd werden door voice-over. Ook werd in mijn ogen de nadruk wel enorm veel gelegd op zijn ziekte en hoeveel pijn dat wel niet deed. Allemaal vrij ernstig natuurlijk maar dat kun je ook één keer vertellen. Wat ik dan wel weer interresant vond was die vreemde band die hij met z'n zus en z'n moeder had en zijn "latere" seksuele broei. Vooral dat hij tot z'n 29ste bij z'n moeder in bed sliep vond ik merkwaardig. Ik vraag me af wat Freud hierover zou zeggen.

Een prachtige film en iets wat vaker moet gebeuren; filmmakers die filmmakers door middel van uitgebreide interview(films) vastleggen. William Friedkin deed het al heel interessant in 1974 met Fritz Lang, held Volker Schlondorff doet het met Billy Wilder. Een must om te zien voor filmmakers met constant waanzinnige anekdotes!

D.W. Griffith verteld met The Birth of a Nation een belangrijk stukje geschiedenis van Amerika. Echter is deze visie nogal gekleurt en het is algemeen bekent dat de film erg racistisch is. Dat kan ik onderstrepen, eventuele opmerkingen over historische context en dat dit vroeger anders zat voor een groot deel onjuist. Racisme is inderdaad minder geworden de laatste jaren maar in 1915 was er ook al veel controverse rondom Birth of a Nation en het boek waarop de film is gebaseerd. In een brief legde Griffith later uit dat hij niet zo bezig was met de maatschappelijke context van zijn film maar vooral bezig was met het maken van een film. Gelukkig maar want politiekgezien is Griffith narrowminded rn lijkt het alsof hij niet verder heeft gekeken dan het boerendorp waar hij is opgegroeid.

De film zelf is erg goed. En gezien ik bij Triumph des Willens heb geprobeert door de politieke context heen te kijken heb ik dat ook hier gedaan en dan zie je toch een erg vaardig verhaal. Drie en een half uur (geluidsloze) film is lang, dat werkt hem in het nadeel maar het neemt niet weg dat dit vaardig geregisseerd is. Zo is de aanslag op Lincoln wel een behoorlijk sterk stukje decoupage en weet Griffith het maximale uit zijn acteurs te halen. Erg sterke art-direction en een filmisch sterke visie maken van Birth of a Nation terrecht een klassieke en invloedrijke film.

Hele facinerende film van Fassbinder. In feite is het een tamelijke recht-toe recht-aan verfilming van een theaterstuk wat Fassbinder ook in filmtermen zeer interresant weet te houden. Vooral het laatste half uur was sterk en ik ken geen film die liefdesverdriet zo intens behandeld. Zoals gebruikelijk weer zeer interresante schetsen van de mens (wat is die Von Kant een egocentrisch figuur) en een heerlijke Fassbindersfeer.

Ben een beetje teleursgesteld in deze aflevering. Stuart Gordon zet (zoals gewoonlijk) een sterke sfeer neer maar ik vond het verhaal niet zo handig verteld als in andere varianten. Zo hebben Dario Argento en Roger Coreman beiden veel betere versies gelevert onder andere doordat het hoofdpersonage in hun versies vanaf het begin al niet pluis is. Hier hebben we weliswaar te maken met het personage van Edgar Ellan Poe (wat toch interessant is) maar zijn ontwikkeling werkt vanwege opgewekte sympathieen duidelijk minder overtuigend. Met het spel is overigens niets mis, Jeffrey Combs laat zeer zeker zijn kwaliteiten zien en speelt overtuigend. De sfeer en decors zijn aanstekelijk en de film is absoluut geen slechte aflevering maar The Black Cat is helaas al vaker en beter verteld

Black Christmas is een meesterwerk. Vanaf minuut één hangt er een duistere sfeer die goed samengaat met het kerstgevoel (heb het idee dat sinds Dickens' A Christmas Carol deze twee sowieso sterk samen gaan). Hulde aan de art- en sounddepartment. Door de constante geluidstrack van waaiende wind soms gemixt met ongepolijste kerstliedjes ontstaat er een intieme en realistische sfeer. Het huis is ongelooflijk aangekleed, met een enorm detail en creatief gevoel voor klassieke gezelligheid ontstaat een locatie die legendarisch is. Vooral de aankleding van afzonderlijke ruimtes en bijbehorende thema's sprak me erg aan. Dat al deze ruimtes dan weer schaduwrijk verlicht zijn met zo hier en daar een pover gekleurd kerstlampje geeft hem die naare sfeer mee. En dan wil de film ook nog eens verhaaltechnisch lekker lopen. Black Christmas is simpelweg een meesterwerk in het horrorgenre en zal me vooral bij blijven vanwege de geweldige combinatie in sfeer.

Nathalie Portman's personage staat als een huis en de wereld waarin zij leeft is bijzonder geloofwaardig. De film laat erg prettig de grauwe kant achter het podium zien en de worsteling voor passie van het personage Nina is een geweldige leidraad in deze Drama/Horror. Ik kreeg al kippenvel door de manier waarop Portman haar moeder via de telefoon vertelde dat ze de rol had gekregen. Helaas verliest de film zich na een tijdje in genrecliché's die het geheel uit haar dramaturgische concentratie halen. Het zit hem niet zozeer in de CGI (die ik hier zelfs ongelooflijk goed vind werken, vooral de zwarte zwaan scene toont een briljant gebruik van computer effecten) maar wel over de clichématige horroreffecten en twist tegen het einde. Iets wat ik zo graag wil geloven wordt met simpele schrikeffecten en geforceerde plotelementen afgebouwd en het einde heeft geen geloofwaardigheid meer. zo wil ik er nog best in meegaan dat ze de tweede helft zo gepassioneerd danst dat ze een snijwond niet doorheeft maar dat ze hier dan A. aan dood gaat en dat B. die wond pas (na ong. een uur) besluit hevig te gaan bloeden, toevallig net op de dramatische climax... Tsja, dan zie ik die oude Aronofsky weer die koste wat kost darmatischer wil eindigen dan een Shakespeare zonder daar écht de middelen voor te hebben. het eerste uur van Black Swan was briljant en maken de film zeker tot memorabel maar als de afronding degelijk was geweest hadden we pas écht een meesterwerk gehad.

Totale kitscherige troep gemaakt op het niveau van matige Britse televisie. Er zit geen uniek idee in of een geloofwaardig gespeelde scene. Zelfs de muziek van Bruce Springsteen kon dit voor mij niet de moeite waard maken.

De film begint erg leuk met Statham die met een heerlijke macho monoloog een groepje autodieven in elkaar tikt. Gooi er een paar Tarantinolike cultuur-referenties doorheen en je hebt een toffe opening. So far so good, we krijgen een redelijk vermakelijk verhaaltje voorgeschoteld rondom een psychopaat die agenten afschiet en contact opneemt met de pers. Helaas gaat het al snel mis, los van het feit dat de politie al veel te snel weet wie de moordenaar is (waarmee een stukje spanningsboog afsterft) is het een behoorlijk waaierig gebeuren wat betreft perspectief. Het bijverhaaltje over de afgekickte agente lakt aan alle geloofwaardigheid maar bovenal essentie. Dan gaan we op een gegeven ogenblik ook nog veel te veel mee met de moordenaar en we kunnen constateren dat 't al met al niet een echt goede film is. Vermakelijk is Blitz absoluut maar echt een aanrader? mwoi...