Opinions

Dit vond ik toch uiterst charmant en ik zou dit toch zeker niet zomaar bestempelen als pulp. Dat het monster 'de blob' geen briljant stukje effecten is moge duidelijk zijn maar het is zeker vermakelijk. Qua sfeer wordt er heerlijk gespeeld met de klein burgerlijke setting en de heerlijke zuurstok kleuren geven de film een algeheel prettig gevoel. Mijn inziens is The Blob sfeervolle '50s sci fi met een erg lekkere feel.

Erg vermakelijke '80s werkje met lekkere lading aan creatieve gore. Wat The Blob uit '58 is voor de fifties is deze voor de eighties. Er is in deze film helaas (vooral in het begin) wat meer geouwehoer rondom de enorme lading personages waardoor ie minder recht-toe-recht-aan is dan haar voorganger (en bij dit type film is dat wel lekker) maar de prettige sfeer en geweldige gore maken heel veel goed. Best een aanrader deze The Blob en hij zou het lekker doen in een eighties double feature met een werkje als Alligator.

Oei, oei, oei wat is dit slecht. Ik kan me maar weinig films voor de geest halen met een nog matigere decoupage en laat staan acteerwerk.

Als ik het goed heb staat Blood Feast bekend als de allereerste Splatter Horror, en daarmee werd het genre meteen goed afgetrapt. Lekker overdadig veel bloed en er wordt volop gesmeerd met ledematen. Veel scenes zijn te lang maar door het humoristisch slechte spel goed uit te houden. Herschell Gordon Lewis geeft de film een lekker absurde hoofdpersoon mee en levert met een behendig korte speeltijd een erg leuke Splatter film af.

Het begin van de film beloofd veel goeds; DePalma bouwt spanning en een redelijk eigenzinnige sfeer op rondom het ongeluk, Travolta en z’n geluidsopname. Helaas vervalt de film in nogal langdradig geneuzel over wat er nou wel en niet gaat gebeuren waarin mijn interesse verloren ging. Het voelde op den duur weinig origineel aan en door een wel heel povere casting en kledij kreeg ik het idee dat één van de hoofdpersonages al twee keer was vermoord voordat ze zelf achterna werd gezeten. Nee, DePalma is echt een regisseur die bij mij enorm schommelt tussen slaapverwekkend en bijzonder spannend.

Erg goede horrorfilm. De kale moordenaars zijn behoorlijk angstaanjagend en roepen creepy referenties op. Het is deze naargeestige dreiging met de sterke spanningsopbouw die zorgt voor een goede horrorsfeer. Al vanaf het begin straalt de film eigenheid uit en met enkele confronterende en mooi vormgegeven scenes mogen we gerust spreken van een bescheiden meesterwerk. In mijn ogen Lieberman's beste film.

Tsja, voor mij wordt deze film volledig gedragen door Dennis Hopper, rond wiens personage alles draait. Verder vond ik de regie behoorlijk matig evenals het zeer makke verhaal en de slechte poging tot spanning. Ik heb enorm het gevoel alsof Lynch nog niet precies wist wat hij met zijn absurde groep mensen aan moest. Ze lopen meer als een stel oversekste pubers rond dan dat ik het idee heb dat ze echt dreigend zijn. Ook de mise-en-scene die bij Mulholland Drive en Fire Walk With Me zo absurdistisch en naargeestig zijn mis ik bij Blue Velvet. Zoals ik al zei het draait hier om Hopper die voor een zeer memorabele rol zorgt.

Een nogal povere rip-off van The Blues Brothers die mij verhaaltechnisch totaal niet wist te boeien. De aanwezigheid van vier "Brothers" in plaats van twee voelde nogal geforceerd aan en ik had het idee dat enkel John Goodman nog redelijk uit de verf kwam. Muzikaal ook niet geweldig alhoewel ik het nummer "Ghost Riders" wel kon waarderen. Blues Brothers 2000 is een behoorlijk matige film.

Prima komedie. De muziekkeuze is erg lekker en er wordt een vermakelijke jaren '60-sfeer gecreeerd. Echt volledig los gaan, dolkomisch worden of filmisch interessant is The Boat that Rocked nergens maar we mogen hem toch minstens vermakelijk noemen. Overigens bizar hoe Phillip Seymour Hoffman met bepaalde dingen niet alleen weg komt maar ook nog eens glashard weet te overtuigen. Zeer degelijke film.

Vond dit een zeer sfeervolle film van Jean-Pierre Melville. Om het magere plotje gaf ik niet zo heel erg veel maar vooral de stijlgrepen vond ik erg interessant. De film bevat schitterende stedelijke shots en weer vooral goed het stadse gevoel (met zware film-noir trekjes) te integreren in de wereld (bijvoorbeeld het enorme raam in Bob's appartement). Bob le Flambeur vond ik een erg charmante film.

Je kunt het beste inderdaad eerst de film zien want met dat platte doel ik niet op de extravagante levensstijl van Mercury of het bombast en de commercie van Queen.

Wat betreft zijn AIDS; volgens Jim Hutton (Mercury’s partner schreef het boek Mercury and Me) was er een situatie in 1987 waarin hij zich had laten testen. Hij schijnt dit als eerste aan Hutton vertelt te hebben terwijl Mercury zijn snor afschoor (zodat hij een baard kon laten staan om eventuele vlekken te bedekken). Mercury was bang dat Hutton hem zou verlaten waarna Hutton uit solidariteit zijn eigen snor afschoor.

Volgens het boek van Mark Blake Is This the Real Life?, wat bij mijn weten vaak wordt aangehaald als de definitieve Queen biografie, vertelt Mercury aan zijn bandleden pas in 1988 (dus niet de repetitie voor Live Aid in 1985, toen was hij nog niet eens getest...) dat hij aids heeft. Hij trok zijn broekspijp omhoog waarna wat vlekken op zijn huid tevoorschijnkwamen en gaf aan er verder niet over te willen praten. Dus geen emotioneel gereutel met “You’re a legend Fred...”, “We all are legends” zoals deze film suggereert. Sterker zelfs; nog voor hij het de band vertelde vertrouwde hij het aan de vrouw van Roger Taylor toe omdat zij net had aangegeven dat ze kanker had. (De film suggereert een vijandige sfeer tussen Taylor en Mercury terwijl ze in feite bevriend waren).

Volgens de biografie over Mercury van Lesley-Ann Jones vermoedde Mercury in ‘82 /‘83 al wel dat hij AIDS zou kunnen hebben aangezien hij in Munchen samen met zijn partner/vriendin Barbara Valentin zo’n 20 a 30 vrienden had verloren. De angst voor AIDS was dus reëel, maar; die was voor het gros van de homoseksueel actieve mannen in die tijd zo.

De film verdraait de feiten dusdanig om het te laten lijken dat Live Aid artistiek, persoonlijk en qua succes een doorbraak en een afscheid was. Onzin; Eerder in 1984 en 1985 waren ze al meerdere continenten over gevlogen met hun The Works tour en slechts enkele maanden voor Live Aid speelden ze voor een record aantal bezoekers van 1,5 miljoen als headliners op het Rock in Rio festival. In 1986 volgde nog de gigantische Magic Tour waarvan de Live at Wembley show bij vrijwel alle muziekliefhebbers bekend is en misschien wel de meest herhaalde live-show op de Nederlandse televisie. Mercury kwam, zoals eerder aangegeven, pas later achter zijn ziekte en beschouwde de opnames van het album ‘Barcelona’ als zijn afscheid (hij had niet verwacht nog zo lang te leven als hij uiteindelijk deed).

Dan wat betreft zijn coming-out; Mercury wordt in de film neergezet als homoseksueel (terwijl hij zoals jij ook aangeeft) waarschijnlijk biseksueel was. Ik vind het moreel heel verwerpelijk, zeker in een tijd waarin we leren dat het voor je identiteit fijn is als mensen accepteren hoe je jezelf aanduidt. Om maatschappelijk een zo helder mogelijk beeld te hebben is het in ieder geval handig om er ofwel helder, open en genuanceerd over te zijn of er in taal totaal geen aandacht aan te schenken (je seksuele gedrag niet te hoeven verklaren maar jezelf ook niet inhouden of verstoppen was in feite wat Mercury deed). Daarbij is het zo dat hij zich nooit heeft uitgesproken ten opzichte van zijn ouders. Hij wou het zijn moeder schijnbaar besparen (en dat zeggen in feite alle bronnen in zijn nabije omgeving, dat was ook de reden waarom hij pas een dag voor zijn dood vrij gaf AIDS te hebben).

Er wordt zo veel gesleuteld en verzonnen aan het verhaal van Mercury dat het in feite niets meer over Mercury zegt. Het wordt een plat homoseksueel coming-out verhaal (met een muzikaal succes verhaal) terwijl dat precies niet is wat Mercury was. Bovendien zou de huidige tijd veel beter geschikt zijn geweest om de complexe situatie (hier zit een goed drama in) zo genuanceerd mogelijk uit te werken.

Ik vind ook dat de maker ongeveer net zo veel schade heeft gebracht aan het verhaal van de band (en haar muzikaliteit) als aan het persoonlijke verhaal van Mercury. Ze worden nu als een hersenloze hitmachine neergezet die als een sitcom gezelschap samenleeft. Mercury komt notabene op het idee om Bohemian Rhapsody te schrijven doordat hij enkele seconden over een weiland staart. Notabene een uitgelezen kans om het succesverhaal te verweven met het persoonlijke; hij schreef dit rond de tijd dat hij Mary Austin vertelde biseksueel te zijn, in de tekst refereert hij naar het afscheid nemen van een oud leven en een nieuw leven instappen (hij heeft het zelf nooit bevestigt of serieus ontkent maar die vrijheid zou je als maker juist wel mogen nemen, door de suggestie te wekken) en als klap op de vuurpijl is de persoon die Bohemian Rhapsody op de radio heeft gelanceerd en doorgedrukt, Kenny Everett, degene die hem geholpen heeft bij zijn zelfacceptatie (daar gaat de documentaire When Freddie met Kenny over).

In de film is het een spontane hit met het spontane idee om opera met rock te mixen. Zo plat als een dubbeltje, en precies het voorbeeld van wat er de hele film lang misgaat; succes wordt verheerlijkt, artistieke worsteling en ontwikkeling bestaan niet en de koppeling naar het persoonlijke drama wordt nauwelijks gemaakt of in erbarmelijke verzinsels.

Af en toe een leuke vondst maar over de linie genomen zijn te veel dingen ongeloofwaardig. Bij een dusdanige mocumentaire moet je vooral cameratechnisch geloven, en dat zag me er allemaal iets te gelikt uit. Vooral de montage en vele camerastandpunten vind ik bij real-life situaties ongeloofwaarig bovendien komt de montage vaak niet verder dan een sfeerimpressie en worden vele reacties en dialogen ruw onderknipt.

Een heel bijzondere thriller die met een werkelijk unieke montage op de proppen komt. Worden we in het begin gestuurd door een bizar gebruik van splitscreen om op een andere manier aan het 'scherm lezen' te wennen, kunnen we tegen het einde minuten lang naar één punt in hetzelfde shot kijken. Bovendien wordt deze bizarre schermindeling meesterlijk gebruikt om flashbacks te geven en in een aparte flow naar het verhaal te kijken. En dat verhaal is ijzersterk. Henry Fonda speelt op geweldige wijze de rechercheur die achter een seriemoordenaar aan gaat. Wordt ons in het begin chaos en spanning getoond zien we tegen het einde een ijzingwekkende tocht door een verstoorde psyche. The Boston Strangler is een waanzinnig meesterwerk en oversteeg beduidend mijn verwachtingen. Een absolute aanrader.

Goede film die erg lekker loopt en verbazingewekkend veel lef toont met het einde. Het perspectief van het kind is een sterk element in het verhaal maar wordt niet altijd even goed uitgewerkt. Zo vond ik de scenes tussen Bruno en Shmuel niet sterk geschreven en vond ik het hele spoortje over de moeder die niet zou weten wat er zich afspeelt een beetje twijfelachtig. De kracht van Boy in the Striped Pyjama's zit hem echt in het concept en 't einde.

Van William Friedkin had ik na het zien van Bug, The French Connection en The Exorcist al een hoge dunk maar hij verbaast me toch enorm met The Boys in the Band, wat ik direct als zijn beste werk ervaar. Filmisch gebeurt er weinig indrukwekkends en het is duidelijk dat we naar de verfilming van een toneelstuk kijken maar dit is dan ook uitzonderlijk gedaan. Het spel spat van het scherm, de personages staan ijzersterk en Friedkin is scherp tegenover iedereen. Gedurende de hele film wordt de setting van het appartement niet verandert wat ook absoluut niet nodig is in deze confronterende en intieme sfeer. Bovenal is de film menselijk en staat sterk voor wat zij wil uitdagen. Niets minder dan een meesterwerk.

Dit viel me behoorlijk verkeerd. Ik vond Audrey Hepburn erg leuk in Roman Holiday en My Fair Lady dus de verwachtingen waren degelijk en helaas totaal niet ingelost. Kon barweinig met het saaie liefdesverhaal en ik vond Hepburn's karakter storend oppervlakkig en hebberig. Het werkte allemaal niet zo heel erg best en als je dan ook nog eens de humor denkt te halen uit een ras-Amerikaan die door hard te schreeuwen en door z'n ogen dicht te knijpen op een Chinees moet lijken... tsja dan gaat het al snel mis. Breakfast at Tiffany's vond ik een behoorlijke tegenvaller.

Was van John Hughes' Ferris Bueller's Day Off totaal geen liefhebber en vond het nogal simplistische eighties highschool trash. The Breakfast Club beviel me gelukkig al een stuk beter, niet dat het genre "komedie" ook maar een enkele keer wordt waargemaakt (er kon zelfs geen grinnikje van af) maar de verhalen van de verschillende jongeren zijn weldegelijk vermakelijk. Ook de intieme setting en het een enkele locatie gegeven zorgen voor een prettige sfeer. The Breakfast Club is wat mij betreft absoluut niet het meesterwerk waarvoor het vaak wordt aangezien maar ik vond het absoluut een vermakelijke film.

Wat was nou eigenlijk de spanningsboog? Iets met een kind? Fascinatie voor het personage van Hauer? Of een natuurlijke interesse in het reilen en zijlen van de personen? Er vaanuitgaande dat het laatste het geval is kunnen we het verhaal toch niet volledig geslaagd noemen. De introductie van het viertal is dusdanig pover dat ik pas halverwege de film iets van interesse voor hen begon te voelen, en dan nog blijft het drama (op een enkele briljante scene na) matigjes. De film moet het dan ook vooral hebben van het uitstekende acteerwerk, de wel heel geweldige cinematografie en bijkomende sfeer. De film heeft het verhaal haast niet nodig om een film te worden die het stempel ‘klassieker’ verdient, alleen al omdat er alles aan wordt gedaan om een dusdanig gevoel uit te stralen. De vertelling van Bride Flight is weinig bijzonder, de ervaring gelukkig wel.

Met Bride of Frankenstein overtreft James Whale zijn eigen voorganger Frankenstein. Het hele idee van een bruid voor het monster kwam al voor in het originele boek van Mary Shelley en het is dan ook erg interessant dat het er in deze film eindelijk van gekomen is. Ik was vooral gecharmeerd van het tempo en de dynamiek waarmee Whale de eenzaamheid van het monster neerzet. De paralellen met de regisseur zelf zijn aandoenlijk en deze film scoort nog beter op dramaturgisch vlak dan op horrortechnisch vlak. Wat overigens niet betekent dat de horror verwaardeloosd wordt. De decors zijn weer schitterend en het geheel is bijzonder sfeervol. Bride of Frankenstein is een heel erg goede film.

Brian Yuzna heeft van Bride of Re-Animator een zeer degelijk tweede deel gemaakt. Een bizarre horrorervaring is het duidelijk niet (wat Re-Animator of uberhaupt de Gordon/Yuzna films wél waren) maar de film weet nog een groot deel van de feel van het origineel over te dragen. Het lekkere zit hem dan ook vooral in de extended sfeer van het origineel en een lekkere lading aan gore. Prima vervolg.

Geweldige komedie met in mijn ogen de allerbeste rol van Cary Grant. Heerlijk vaardig geregisseerd en geschreven en vrijwel constant komisch. De manier waarop Hepburn als een soort ‘Alice in Wonderland’ fungeert voor Grant die er onbeholpen inrolt is de basis voor vele heerlijke situaties en een constant interessante en scherpe band tussen beide hoofdpersonen. Howard Hawks levert met Bringing up Baby een oprecht hilarische film die zondermeer behoort tot mijn favoriete komedies.

Niet de beste film van Terry Gilliam maar hij is in ieder geval erg sfeervol. Ik was erg gecharmeerd van het donkere randje wat zeer zeker bij (de originele) verhalen van de gebroeders Grimm past. The Brothers Grimm is een prima stukje fantasy.

De film kijkt op zich best lekker weg (en dat zeg ik niet snel). Het is echter wel jammer dat de film redelijk oppervlakkig als een soort wikipedia-pagina Buddy Holly's verhaal verteld. Hij moest zich vrij worstelen uit het zuiden van de VS en dat is wel zo'n beetje de enige worsteling (die al na 30 minuten gelukt lijkt). Verder heeft hij vrij weinig complexen en wandeld hij als een alwetende superheld van de rock 'n' roll door het leven.

Eens een ander geluid over Cuba dan de deprimerende verhalen over onderdrukking; mensen die lang en gezond leven en al zuipend, liefhebbend en muziek makend door het leven gaan en blij zijn vrij te zijn van materialistische verleiding. Wim Wenders verfilmd dit op de meest rustieke manier mogelijk en dwarrelt met zijn steady-cam net zo vogel vrij door de straten als de personages in de film. Bueno Vista Social Club is werkelijk een prachtige film en een waanzinnig document.

Uitstekende body-horror van William Friedkin. Het verhaal stroomjt lekker voort vanuit de personages en verloopt vlot en als een prettige flow. Echt vuurwerk of intense spanning blijft uit maar Friedkin weet op zeer goede wijze Bug tot een naargeestige vertelling te maken.

Moet bekennen niet te hebben verwacht dat dit zo'n brute film was. D'Amato creeert een erg bizarre sfeer in zijn film en verteld een ernstig ziekelijk verhaal. De ellenlange scene waarin Kieran Canter's personage één van zijn slachtoffers op een tafel heeft vastgebonden en aan het berwerken is voelt bijzonder ongemakkelijk en bevat erg naare gore. Duidelijk een extreem geval van Italiaanse exploitation en daarin erg sterk. Buio Omega is een zeer geslaagde Italiaanse shock-horror met overigens een geweldige soundtrack van Goblin.

Bij deze film een beetje hetzelfde gevoel als bij Hearts of Darkness, op het vlak dat ik het idee heb dat de problemen te feitelijk worden behandeld. Ik vind het prettig om bij een dusdanige making-of om meer te worden meegesleurd in de gebeurtenissen zoals bij Lost in La Mancha. Bovendien vond ik dat de enorme kracht en moeite die de film kost sowieso al naar voren komen in Fitzcarraldo zelf. Hoe dan ook een entertainende documentaire met redelijk wat interresante weetjes. Herzog's doorzettingsvermogen is ongelofelijk en werkt aanstekelijk.

Betwijfel of het ooit wat wordt tussen mij en de Coen-brothers. Vond Barton Fink nog te doen en No Country for Old Men redelijk goed maar hun die-hard komedies... Heb er moeite mee, zo ook met Burn After Reading. Kan me niet herrineren dat ik één keer heb gelachen. Ben best voor bizarre situaties maar om dat nou direct als grappig te bestempelen... Nee, niet mijn film.

Vergeet Friday the 13th want The Burning is een veel geslaagdere camp-slasher. Het typisch amerikaanse summercampsfeertje wist me erg goed te pakken en de simpele perikelen van de jongeren wisten goed te boeien. Bovendien hebben we een heerlijke moordenaar (die overigens al in het begin wordt geintroduceerd). Ik was erg gecharmeerd van de cameramovements (alhoewel de belichting wat saai was) en de film heeft een paar behoorlijk goede schrikmomenten. Effectief gebruik van gore en een erg lekkere opbouw in verhaal; The Burning is een waanzinnig stukje horror.

Viel me tegen. Normaliter vind ik western en horror altijd een interessante combinatie maar bij The Burrowers werkt het niet helemaal. Zit hem vooral in een zwaktebod aan de horrorkant. Ik kon helemaal niets met de monsters en vond dat ze er maar belabberd uitzagen. Ook gebeurt er qua spanningsopbouw of gore weinig opzienbarends waardoor de film als snel saai wordt. Nee, The Burrowers is geen hoogvlieger.

Weergaloze western. Van de opening, tot de achtervolging tot het krachtige einde een geweldige film die door haar creativiteit aan een bijzondere band met de kijker werkt. Sowieso een geweldig idee om western te mixen met nouvelle vague. Een groot deel van de credit behoort tevens aan Newman en Redford, heb het duo zelden samen zo sterk gezien.