Opinions

Trash Humpers verteld ons over een groep volwassen mensen die in een viertal de stad doortrekken om gemaskerd bizarre activiteiten uit de grond te stampen. Dit verschild van (zoals de titel al vermeld) tegen afvalcontainers oprijden tot al rondfietsend babypoppen over de grond slepen en zelfs tot moord en vandalisme. Gefilmd met een belabberde videocamera die ons moet doen geloven dat het geheel een documentaire is, kunnen we tezamen met de totale lak aan verhaal concluderen dat we geen hoogwaardige cinema aanschouwen.

En toch is dit een heerlijke geflipte filmervaring doorspekt met een bizar soort humor waarin herhaling, absurditeit en vooral de zinloosheid van achterlijke handelingen de hoofdtonen zijn. Ronduit hilarisch is een scene waarin één van onze gemaskerde vrienden door twee gigantische prostituees in een slaapkamer rondom zijn kruis wordt gestreeld terwijl een derde "Silent Night, Holy Night" zingt. Het is haar vreemde timing en bijzondere plaatsing van clues die deze afschrikwekkend ogende film tot een bescheiden meesterwerk maakt. Humor als in Trash Humpers zul je niet snel in een andere film zien, laat staan vergeten.

Allemaal nog best vermakelijk alhoewel je wel van heel goede huize moet komen om een drie- of vier luik echt tot avondbevredigend entertainment te maken. De enige films die dat in mijn ogen echt goed doen zijn Pulp Fiction, Sin City en I Tre Volti Della Paura. Trick 'r Treat laat je eerder een beetje leeg achter en is meer vluchtig entertainment waarbij de verschillende verhaaltjes allemaal een nogal eenzelfde toon hebben. Vooral opvallend is de heerlijk overdadige art-direction die deze vaak nogal zwak ontknooptje shortjes naar een voldoende tilt. Trick 'r Treat is als horrorfilm best eens te kijken.

Ben geen aanhanger van de ideeen van Adolf Hitler maar in deze film worden ze toch wel heel overtuigend neergezet. De grootse door Speer ontworpen scenes zijn indrukwekkend. Riefenstahl legt ook heel tactisch het verband tussen het klassieke Duitsland en hoe Hitler's partij hier bij aan zou sluiten. De schots van Nuremberg zijn schitterend en de vlaggen met het hakenkruis zijn hier heel slim in verweven. Groots, imposant; in die opzet is Riefenstahl absoluut geslaagd, maar ook dat hebben we na zo'n anderhalf uur toch echt wel gezien. De film gaat zich al vrij snel herhalen en dat vind ik een duidelijk minpunt aan een stukje propaganda wat technisch toch behoorlijk sterk is.

Niet zo goed als Bleu vooral omdat er in mijn ogen op psychologisch vlak minder dingen gebeuren en op minder poetische wijze worden verteld. Aan de andere kant is deze vlotter en entertainender.

Heel bewust een film die zo slecht is dat hij goed wordt. En dat slechte zit hem vooral in het hoogst belabberde acteerwerk, de belachelijke dialogen en de extreme karikaturen om het verhaal nog maar achterwege te laten. Neemt niet weg dat er in het appartement een bepaalde intimiteit en gezelligheid ontstaat waarin ze met vrijwel alles wegkomen. De clichés worden vermakelijk en tezamen met de geslaagde artdirector en special-effects is Troll een lekker entertainende Fantasy/Horror.

Nóg uitbundiger slecht dan voorganger Troll en dat werkt hem toch vooral tegen. Inderdaad, de humor is met momenten wat meer aanwezig maar door de toch wel ernstig doorgetrokken clichés haak je wat sneller af. De zelfparodie en clichés bieden uiteindelijk niet meer dan clichés en met vele momenten blijft er weinig boeiends achter. Toch nog complimenten voor de hevig slechte artdirector en make-up.

De film valt veel beter te omschrijven als een horror/oorlog. Vooral omdat Boll de structuur neemt van een horrorfilm (vooral slasher) maar dit plaatst in de Vietnamoorlog, en daarmee ook nog eens verrekt dicht bij de waarheid komt. De tieners zijn vervangen door kansloze amerikaanse (jonge) soldaten en "het monster" zijn de tunnels vol Viet Cong en boobytraps.

Werkt dit? Absoluut, zelfs ondanks de nogal clichématige personages levert dit een ijzingwekkende film op. Zit hem vooral in de geweldige cinematografie en beangstigende claustrofobische sfeer. Het geluid is bijzonder goed en Uwe Boll weet voor het eerst echt de kijker intens te boeien. Daarbij belicht hij een stukje van de Vietnam oorlog wat tot nu toe over het hoofd is gezien en we kunnen gerust stellen dat deze tot één van de betere uit de grote reeks Vietnamfilms is. Dat einde... ijzersterk.

Gilliam levert weer eens puik werk af. Qua visuals moest ik heel erg denken aan 1984, die andere postapocalyptische film. Verder een film duidelijk in de traditie van Gilliam's eerdere Brazil alhoewel hij hem niet weet te evenaren. De onzekerheid van Willis wordt goed getoond en we zitten in een heerlijke wereld met haast Pythonachtige logica. Was bovendien erg gecharmeerd van de Hitchcock-switch die de film tegen het einde maakte. Twelve Monkeys is een zeer geslaagde postapocalyptische film.

Dit is natuurlijk een heel bijzondere film. Het einde van zo'n bijzondere filmreeks, die wij stervelijke mensen gewoon mogen gaan zien.

Mijn videorecensie hier.

Natuurlijk een hoogstamateuristisch bralwerk maar Herschell Lewis Gordon weet er met een dosis gore toch nog weer wat vermakelijks van te maken. Ik vond Blood Feast overigens net een stukje charmanter en effectiefer. Zit hem waarschijnlijk in het heerlijk overdadige personage en de kortere speelduur (want deze film is te lang). De dialogen waren overigens erbarmelijk (hoe vaak kun je "Special guests" zeggen? en dat accents is afschuwelijk. Was wel erg gecharmeerd van de opener met dat "the South's gonna rise again". Een degelijke en prettig overdreven setting van de locatie zijn toch grote veroorzakers van een lekkere sfeer. Two Thousand Maniacs! is goed te doen.