Opinions

Hier werd ik toch wel erg blij van deze film dan eindelijk tegen te komen bij de kringloop. Deel 2 had ik een week of twee eerder al gevonden waarop ik vermoedde dat deel 1 een kwestie van tijd was voor ik hem in de bakken ging vinden. Zien deed ik de film ongetwijfeld hoewel een andere film uit de reeks mij beter bij staat. En hier had ik gisteren wel even zin in te zien ook al betreft het '78, en hoewel ik niets tegen Cavill heb, en hem in onderandere Justice League best oké vind, heeft dit beeld veel meer charme en vind ik de Zack Snyder films wel eens wat over de top.

Maar fijn, '78 en dat is te zien. Is dat erg? Als je het mij vraagt absoluut niet want Krypton met de veroordeling en het spiegelmoment vind ik overtuigend en toch zeker knap gemaakt voor die tijd. Het verhaal mag verder bekend zijn met een planeet ten einde en de keuze om Kal-El te redden met de evacuatie naar aarde alwaar hij liefdevol wordt opgenomen door de Kent's. Duidelijk is dat dit 1978 beeld hierendaar naar het oubollige neigt zoals bijvoorbeeld de kleding van Jor-El of de humor die door de hele film gebruikt wordt, van de andere kant is dat ook voor een deel de charme van de film waar Man of Steel van Snyder zichzelf heel erg serieus neemt. Van de andere kant, dit soort humor zou in tegenwoordige films niet meer gepruimd worden waar een film in '78 zou falen als hij zo serieus zou zijn.

Vanaf dat het kleine jochie de auto optilt is duidelijk dat dit allemaal niet heel serieus gaat worden, iets dat zich vervolgt in de tienertijd en als volwassene. En wat is het toch allemaal iconisch, dat moment dat hij voor het eerst met cape aan te hulp snelt. De bril, de S, het pak, de cape, in dit geval de draaideur, en niet te vergeten de tune waar ik me toch maar weer eens verbaasd dat John Williams vroeger toch echt wel een gewichtige en catchy tune kon schrijven, iets dat er de laatste films niet heel erg meer in zat en vaak inwisselbaar/nietszeggend was. Voeg daar verder een behoorlijke cast aan toe met Hackman als Bond-achtige villain, Brando, een leuke Kidder, zou overigens zo de moeder van Courtney Cox kunnen zijn, Ned Beatty als Luthor's onhandige sidekick en Reeve met zijn echte grote rol en doorbraak, en je hebt toch heel wat.

Het maakt toch bijna goed dat de film eigenlijk een kwartier tot half uur te lang duurt of dat er in het middenstuk verrassend weinig gebeurt, waar vooral de romantiek de boventoon voert, of zo'n moment dat Clark de trein te voet bijhoudt iets dat er serieus lachwekkend uitziet. Toch heeft de film meer dan genoeg leuke momenten zoals Luthor en Otis zoals met de trap waarbij op zijn vingers gaat staan en Otis de perfecte onbeholpen sidekick is. Tevens is er de humor waarin het dubbelleven van Clark wordt gebracht en vinkt de film alle genres netjes af om een geslaagde film te zijn zo eind jaren '70. Mijn oordeel is dan ook dat ik dit eigenlijk liever kijk dan de Snyder films waar ik me vooral erger aan de ravages en vernielingen. Afijn, een 4 is toch echt teveel waar een 3,7 toch een mooi cijfer zou zijn, dus dan maar afgerond naar beneden een 3,5.

Oh my, circus is in town.

En verder met deel 2 waar ik toch wel redelijke hoge verwachting van had mede omdat ik in de veronderstelling was dat in dit deel een vrouw door een supercomputer in een cyborg verandert, een scène waar ik als kleine jongen behoorlijk van in shock was. Maar halverwege had ik al zo'n gevoel dat het niet klopte, en die scène blijkt dus in deel 3 te zitten en niet 2.

Maar fijn deel 2 dus, die naar het schijnt niet alleen bijna tegelijkertijd opgenomen is met de eerste, maar natuurlijk ook aansluit bij de eerste waar het stof allemaal net een beetje is neergedaald op de San Andreasbreuk. Lois slaagt er nog altijd in om zich in de nesten te werken maar heeft nog altijd niets door van Clark's dubbelleven die een beetje sullige achter Lois aan blijft lopen. Wat dat betreft is er niets verandert terwijl Luthor nog in de bak zit en we daar eerst nog even niets van hoeven verwachten. Toch is het allemaal verre van saai met genoeg toestanden, gedoe en bad guys. Want er zijn meer die het pad van Krypton naar aarde weten te vinden en wat een lekkere bad guy is Terence Stamp later bijgestaan door de eveneens altijd goede Hackman.

Andermaal kunnen we stellen dat de cast prima is, er meer dan genoeg gebeurt, meer dan deel één ook al is hier ook weer zo'n leemte waar Clark ditmaal mens wil worden vanwege het relationele, is het gedoe met de trucker in het restaurant best aardig en ziet het er andermaal allemaal niet heel verkeerd uit. Maar de film kent toch serieus zwakkere momenten in zijn humor die ten koste gaat van de kwaliteit. Want wat in deel 1 een methode was om het geheel luchtig te houden gaat men nu te ver en is het regelmatig op het flauwe af. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit deel een stuk minder is dan de eerste en wat mij betreft met moeite een voldoende scoort, zoals de quote al zegt 'oh my, circus is in town' en dat is jammer.

Afgelopen vrijdag even een keuze uit de opgenomen films van tv en daarbij viel de keuze op degene die er het langste opstond en dat betrof The Survivor waar ik onvoorbereid en zonder voorkennis instapte.

Een verrassing was het best wel dat het een film met een bepaalde link naar de oorlog betrof waar bokser Harry Haft op latere leeftijd terugblikt op zijn periode in het concentratiekamp en de worsteling daarna om het leven weer op te pakken. Volgende verrassing betreft toch wel de acteur die Haft speelt waarin ik wel iets bekends zag, maar waar ik toch pas na het lezen van de naam zag dat het Ben Foster betrof die in de huid was gekropen. Alweer een voordeel trouwens, want ik mag graag Foster zien die zijn rollen altijd iets extra's geeft. Dus kom maar op met deze film die overwegend matig tot niet boven gemiddeld scoort en als verwijten heeft dat men het allemaal al eens gezien heeft en dat de accenten teenkrommend zijn. Ach ja, het zal ook niet, het eeuwig gezeur over dat men niet de juiste taal spreekt. Ik snap dat de verpakking belangrijk is, maar het gaat toch om de inhoud? En wat de verwijten van de inhoud betreft met 'allemaal al eens eerder gezien', ja in feite klopt dat. Zullen we dan sowieso maar ophouden met oorlogsfilms in het algemeen en over concentratiekampen, want ja, we hebben het inderdaad allemaal al gezien...onzin argument natuurlijk.

Maar goed terug naar mijn mening en gevoel bij de film die meer dan goed is en waar de uitspraak van Erich Maria Remarque over heelhuids uit de oorlog komen maar er niet minder erg aan toe zijn dan de verminkten ook hier van toepassing is. Haft heeft het overleeft, maar tegen welke prijs? Iets dat we in rauwe en in zwart wit gestileerde flashbacks te zien krijgen en iets dat hem ook nog dagelijks voor de ogen schemert net als zijn verloren liefde uit die tijd waar hij zich waarschijnlijk zelf kwalijk neemt geen verzet geboden te hebben. Bovendien heeft het nooit afsluiting gekregen. Temidden van deze molensteen speelt er veel om de bokser met de orthodoxe pose en behoorlijk incasseringsvermogen. Binnen dit tragische verhaal van deze tragische man met zijn flashbacks en overduidelijke schuldgevoel lijkt het praktisch bijzaak dat de man een begenadigd bokser was en mooie partijen en tegenstanders had met de mogelijkheid dat hij als sporter verder had kunnen komen. En ja, er is geen volk dat zo geleden heeft en zo kan lijden als de Joden. En de herkenbaarheid is sterk met een mooi tijdsbeeld maar vooral de geblokt en weinig flatuleuze kleding en dat beeld met dat krul haar, witte hemd, gouden ketting en dito horloge waarop Haft zo weggelopen lijkt te zijn uit Shoah.

Zijn er dan geen minpunten? Oh, zeker wel! De speelduur is riant voor het getoonde en het tempo is redelijk aan de trage kant. Maar daar zit ik niet zo mee met een film die een prima cast bezit en kippenvelwaardige momenten heeft zoals de reactie van Haft tijdens het vuurwerk. Ik vond dit een meer dan prima en intens beeld van het leven na de oorlog, of in dit geval de Holocaust, en kan dan ook niet anders dan een goed cijfer geven.

Gisteravond nog even een oudje erin en bleek ik tot mijn verbazing plotseling in een Hitchcock te zitten, maar waarschijnlijk had ik de film vanwege die reden opgenomen. Dat dit geen topper was werd vrij snel duidelijk, toch heeft Suspicion best wel redelijk momenten ook al wordt er niet zoveel van het einde gemaakt vanwege bekende redenen waarmee ik inmenging van de studio bedoel.

Het verhaal richt zich uiteraard op Johnny en Lina, vrijbuiter versus een serieuze doch knappe dame, die van een ontmoeting als vrij snel terecht komen in een relatie en huwelijk. En het karakter Johnny is omgeven met humor die het allemaal niet zo serieus neemt en er maar op los lanterfantert. Doch beginnen al snel zaken verdacht te worden waarop Lina ook nog het een en ander ontdekt waarop de olievlek steeds groter wordt qua leugens, geleend geld, fraude, schulden en andere dingen die niet het daglicht kunnen verdragen.

Maar, zoals in het geval van Beaky of het uithoren van de schrijfster over moord en gif, wil dit nog niet heel veel zeggen en is er sprake van heel veel indirect bewijs en vermoedens. Het kan allemaal, maar dat betekent nog niet dat het zo is. En zo blijft Suspicion een bepaalde fase mooi in evenwicht omtrent wel of niet. Op het uur stijgt de spanning toch iets meer en is de lol er een beetje af als Johnny uit zijn doorgaans goedlachse rol valt en boos wordt. Zou Johnny toch tot meer in staat zijn? Buiten dat wordt er goed geacteerd tussen Grant, Fontaine en Nigel Bruce.

Jammer is dan toch het einde waar de film serieus wordt afgeraffeld en opeens alles duidelijk is en het geheel een uitgemaakte zaak is. Zoals bekend zou dit een knieval zijn van Hitchcock naar de producent die niet mee wilde op de oorspronkelijke koers van Hitchcock. Hoewel nu niet heel slecht voelt het aan als incompleet en blijft de vraag wat het had kunnen zijn.

Gescoord via Marktplaats, apart gelegd voor het paasweekend, en zodoende zag ik al een tijdje uit naar deze film aangezien ik een goede Argento zeer kan waarderen en dit volgens de stemgemiddeldes zijn beste zou zijn. Nu valt over dat laatste te twisten, vind ik persoonlijk dat er betere Argento's zijn, maar verveelt deze Suspiria geen moment.

En van begin af aan kunnen we de Argento bingokaart er wel bijpakken. Mooie dames? Check. Een soundtrack van Goblin? Check. Sfeer? Check. Bloed en Gore? Check. Mysterie en beleving? Check. In die zin is het toch wel altijd hetzelfde lijstje wat Argento af vinkt maar vervelen doet het eigenlijk nooit. Toch is het in het begin even zoeken rond Suzy die niet binnen gelaten wordt weer vertrekt en de moordpartij die daarop volgt. Want ik vind het niet heel duidelijk wie daar nu precies vermoord wordt, want even denk ik dat het Suzy is die zegt alweer weg te willen. Afijn, de volgende dag kristaliseert dat uit met de intrede in het bijzondere huis en kennismaking met personeel en leerlingen waarop het mysterie zich kan ontvouwen.

Maar dat valt tegen, dit keer is het niet onduidelijkheid wat de film parten speelt maar het feit dat er eigenlijk in de middenfase niet zo heel veel gebeurt. Er is sprake van wat geheimzinnigheid, een aantal vreemde dingen en verdwijnt op een gegeven moment Sara. Toch gebeurt er voor het gevoel erg weinig belangrijks tot aan de finale, maar wordt die finale wel weer grandioos opgebouwd. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat het verhaal wel enigszins tegenvalt en eigenlijk ondergeschikt is aan sfeer en muziek. Want laat dat nu weer verrekt goed in elkaar zitten en eigenlijk hetgeen zijn dat de film naar een ander niveau tilt. Want wat een kleurrijk mozaïek van sfeer, dynamiek, dreiging en muziek weet Argento toch weer neer te zetten, het is bij tijd en wijlen op het kunstzinnige af en kan bij momenten bizar genoemd worden.

Grappig overigens nog de ontzettend jonge Udo Kier, onder de gamers beter bekend als Yuri. Verder heb ik alles wel zo'n beetje gezegd rond een film die een voorbeeld is qua sfeer en geluid ook al valt het verhaal een beetje tegen. Op dat vlak vind ik Tenebre en Phenomena net iets beter, toch ligt het allemaal dicht bij elkaar wat ook te zien is aan de cijfers. Maar goed, wie weet wat een herkijk kan doen.

Oh shit! There goes the neighbourhood!

Verder met Swamp Thing die ik al even vaak aan wilde schaffen via marktplaats als dat ik dit wegens twijfel weer cancelde. En dat dit een Wes Craven betrof was ik glad vergeten. Maar daar is dan ook alles mee gezegd wat de naam Craven betreft want eigenlijk is dit de regisseur onwaardig hoewel het soms nog best vermakelijk is.

Experimenten in het moeras dus waar ene Holland er op los rommelt aangevuld door zijn vrouw en nieuw lid Alice Cable. Maar al snel slaat de tering toe binnen het kamp met verstrekende gevolgen voor allen met een overlevingstocht voor Alice Cable door de moeraslanden met het nodige aan crapuul op haar hielen. En zoals de titel reeds verraadt duikt er zo nu en dan één of ander creature uit het moeras op dat haar helpt. En opzich is het idee niet slecht, is de omgeving vijandig en broeierig, en laat de welgevormde Barbeau zich zien als een behoorlijke mannetjesputter.

Maar buiten dat is het toch echt Wes Craven onwaardig waar het ontbreekt aan spanning, zijn typische stijl of anders wel soundtrack. Buiten dat rammelt er nog eens veel meer aan dit geheel waar toch, voor die tijd, en meer dan behoorlijk budget gebruikt is en de duurste film van Craven was tot dan toe. Maar dat is eigenlijk nergens te zien binnen de schare B-acteurs, dat groepje bad guys in hun foute uniformen en styling vaak ook nog eens in combinatie met slechte humor dat de groep huurlingen eerder een hoog Laurel en Harley gehalte geeft, en begrijp ik net zo min waar die doodgewaand Arcane opeens weg moet komen en wat die voor voorgeschiedenis had. Buiten dat hebben Holland en zijn vriendin vreemde methodes qua experimenten en andere proeven.

Zoals reeds gezegd, dit blijft ver weg van een topper en is wellicht een van de slechtste Craven films die ik tot nu toe gezien heb daarom geen voldoende.

En zaterdagavondook nog maar even aan de herkijk van deze film die mij de eerste keer bijna vijf jaar terug niet echt raakte en overkwam als een traag drama waar ik niet echt feeling mee kreeg.

Duidelijk, net als de vorige keer, het drama dat afgespeeld heeft en mondjesmaat tussen de gesprekken met de bewoners door getoond wordt en daarmee een loden last op de schouders van de treurende ouders. Het betreft zoals de meeste drama's een typische samenleving met mensen van verschillend pluimage, gebruiken, gewoonten, problemen en geheimen. Toch blijft het een beetje de vraag waar Stevens zich nu eigenlijk mee bemoeit en daarmee iets waar de samenleving zelf ook wisselend op reageert want. Raaf overigens hoe men die bus daar zo langs de weg laat staan notabene bij een garage waarvan de werknemer twee kinderen heeft verloren. Dat zou toch niet moeten kunnen en gebeuren denk ik dan...

Maar The Sweet Hereafther komt deze keer toch beter als degelijk en sober drama beter binnen en zie en snap ik ook beter de frustratie van Stevens omtrent zijn eigen dochter die hij soort van gewroken wil zien in een succesvolle zaak. Toch stuurt de film daarnaast subtiel aan op de kern die zoveel inhoudt als rouw, acceptatie en dat gedane zaken geen keer nemen. De wereld zal nooit weer hetzelfde zijn en betreft daarmee iets waar de bewoners van dit dorpje zelf uit moeten komen. Daarmee komt de film deze keer een stuk beter maar buitencategorie is dit toch zeker niet.

Een film waarbij ik bij voorbaat al zoiets had van wat gaat dit worden?

Een ronduit bizarre komedie over een aangespoelde Paul Dano, die door middel van een eveneens aangespoeld lijk, Radcliffe, met bijzondere eigenschappen, terug geraakt naar de bewoonde wereld. Eerst lijkt de film behalve absurd en flauw niet veel te bieden, tot het lijk opeens begint te praten en tot leven te komen. Een ronduit aparte wisselwerking komt tussen de dode en levend op gang met vrij hilarische en teen krommende momenten tot gevolg. Het niveau van soms wel wat flauwe poep en pies grappen lijkt de film toch niet helemaal te ontstijgen behalve dat er vooral voor de levende toch een bepaalde ontwikkeling in zit. Waar hij eerst vooral bang was voor zichzelf en nergens geaccepteerd ontwikkeld hij zich en leert en ervaart. Waar hij bij zijn zelfmoord poging nog rept over het ontbreken van een leven dat aan zich voorbij flitste, flitst er wel heel subtiel een paar momenten met het lijk voorbij als ze in het ravijn vallen. Het wereldje wat ze niet ver van de bewoonde wereld creëren is bijzonder. De afloop en groei die Dano op het einde heeft opgedaan is grappig.

Achteraf gezien zie ik de film wel een beetje als een metafoor voor het afsluiten van de buitenwereld, niet zozeer fysiek zoals Dano op een onbewoond eiland te zitten, maar wel geestelijk, en niet in staat te zijn contact met de buitenwereld te maken wegens het ontbrekende gevoel van acceptatie of een twijfelend zelfbeeld, iets waar de social media van tegenwoordig een negatieve katalysator in is. Een lijk moest echter verandering brengen in Dano's manier van doen, een lijk die naarmate de film vordert meer leeft en wil leven dan de levende zelf die dood wil.

Bij tijd en wijlen grappig, bizar, aardig bedacht en wellicht een verholen aanklacht/metafoor voor afstomping, afsluiting en de negatieve effecten van social media. Bijzondere en niet gemakkelijke rollen voor Dano en Radcliffe, en vooral Dano overtuigt me weer eens in het bijzonder.

Hier had ik wel even zin in, een jaren '80 product, Israël, Mossad, Operation Wrath of God en uiteraard München '72. Eerder gezien...? Nee, dat dacht ik niet, en was ik bovendien in de veronderstelling dat het een miniserie van vier uren betrof omdat er op de hoes een speelduur van twee keer twee uren staat, maar dat klopt dus niet.

Toch na de opening en met de introductie van de naam Avner gaat er wel een lichtje op, en dat lichtje is Steven Spielberg gekleurd. En ja, Steven Spielberg heeft in München ook het karakter Avner Kaufman, en gedurende de film stapelen de parallellen zich op. Is dat erg? Nee hoor. Kaufman wordt net als in Munich geronseld, er is sprake van een samengesteld team, cart blanche om te pakken die gepakt moeten worden, wel met de regels dat er niets met omstanders mag gebeuren en dat ze bij problemen op zichzelf aangewezen zijn waarop de rustige en degelijke opbouw zich vervolgt met het team op verschillende Europese locaties en op jacht naar verschillende doelwitten.

We hebben verschillende aanslagen plus de hitwoman gevonden in Nederland die in Munich één op één gekopieerd worden, en in beide gevallen prima zijn. Er is de cast met een jonge maar degelijk presterende Bauer, we hebben York en Steiger die ook in goede doen zijn. Fraai is de opgebouwde spanning op sommige momenten, mooi is ook het jaren '70 tijdsbeeld met alle auto's, mijn collega die Citroën liefhebber is zou zijn hart op kunnen halen met deze film, en vooral de spanning waar York het appartement op boobytraps onderzoekt is sterk en komt me achteraf niet heel erg onbekend voor. Mogelijk heb ik dit toch al eens gezien. Vervelen doet het geheel ook niet ondanks zijn aanzienlijke speelduur. Jammer is dan weer zo'n dingetje dat Jean zo hard rijd terwijl ze net in Rome zijn, er geen aanleiding voor is, en men natuurlijk niet op wil vallen, ronduit stupide dus.

Mijn verdere interesse is wel gewekt met deze prima film en ik zal op termijn eens op zoek gaan naar het boek Vengeance van George Jonas waar dit alles op gebasseerd is.

Deze film heel wat jaartjes terug al eens geprobeerd, en een succes was dat niet. Ik vond er weinig aan maar had achteraf wel het gevoel dat ik geen moment in de film gezeten had en de film ook niet helemaal een kans gegeven had. Dus een herkijk was een kwestie van tijd.

Olie, olie en nog eens olie. Het is het zwarte goud en de handel daarin die bepaald. Het bepaald wie er aan de touwtjes trekt, wie op posities komen, wie prins wordt, wie er dood moet en vooral wie de winst op strijkt. Genoeg interessants zou je zeggen, iets dat in de film onvoldoende naar voren komt. Herkenbaar is de grootste afstand met de cultuur in de olie staten en de net zo bekende behandeling van immigrant arbeiders.

Maar ondanks de schimmigheid, het omvangrijke verhaal waar de tijd voor genomen wordt en de brede cast komt het verhaal niet over en ontbeert de film iedere vorm van spanning. Aardig is op zijn minst de soundtrack en vooral Mark Strong valt op met een goed optreden. Maar daar blijft het verder bij wat de goede dingen betreft. Syriana is zo'n typische film die waarschijnlijk op de tekentafel er goed uitzag maar in de uitwerking erg veel mist. Syriana is dan ook een film die wat dat betreft snel vergeten kan worden en zal worden.