Opinions

Gisteren op de late avond nog even aan de griezel met deze Two Evil Eyes, en poeh...dat was wel even een prettige verrassing deze te vinden bij de kringloop vanwege de naam Dario Argento in deze tweeluik waar ik hoopte dat deze beter was dan de andere Argento duopack samen met Joe Dante. Maar dat bleek niet zo heel moeilijk hoewel Jennifer nog best te doen is.

De beide verhaallijnen zijn in principe redelijk simpel, waar de eerste een 'soon to be widow' betreft die haar erfenis probeert veilig te stellen met behulp van haar lover en voor een serieuze verrassing komt te staan, draait het tweede verhaal rond een sadistische fotograaf die van de regen in de drup raakt na het met de verkeerde kat aan de stok gekregen te hebben en daarbij een afloop die tot tevredenheid stelt, crash and burn motherfucker, doe even normaal tegen dieren en vooral katten. Sterk is de stijgende nervositeit in het eerste deel en daarmee iets dat goed door Adrienne Barbeau geacteerd wordt, waar het slechte geweten afstraalt, en kostelijk is toch wel de wraak vanuit het graf die eerst nog geschoven kan worden op fantasie in combinatie met schuldgevoel, maar het blijkt al snel dat er toch meer aan de hand is. Hoewel het in het begin even zoeken is ontwikkeld de film zich daarna toch snel en sterk met de sinister geluiden uit de kelder en uiteindelijke wraak op zowel Jessica alswel Robert die nog even iets verontrustender is net als de verhalen van Valdemart zelf.

Dan is de sadistische fotograaf Rod toch andere koek die in de zucht naar roem, en als kattenhater met losse handjes en een slechte dronk, de degens kruist met de verkeerde zwarte kat met steeds grotere gevolgen. Één kat overigens die ontzettend veel op mijn eigen lijkt en daarom best wel moeilijk om naar te kijken. Keitel acteert op zich goed en is onsympathiek zoals vaker met halverwege een behoorlijk WTF momentje met de nachtmerrie van Rod, iets dat vreemd aanvoelt, misschien niet helemaal op zijn plaats en qua toon en gevoel geen navolging krijgt. De ontknoping mag er dan wel weer zijn met het web dat zich langzaam sluit en de ontdekking in de muur. Duidelijk is dat de Argento niet bepaal zijn sterkste is maar ook verre van zijn slechtste. Ik vraag me af wat de namen Carpenter en Craven aan dit project hadden toe kunnen voegen dat nu als voldoende uitpakt, en vooral het eerste deel als beste, en best leuk voor een keer maar niet de top die ik gehoopt had. Leuk zijn daarnaast nog een muziek van Pino Donaggio en een kleine Cameo van Tom Savini de man die alle Gore en make up gecreëerd heeft. Zoals reeds gezegd, leuk voor een keer.

Lang, lang geleden ooit eens gezien en toen vond ik de film aardig, maar irriteerde ik me vooral aan het personage Mann. Iets waar ik nog steeds wel last van heb, toch heb ik nu meer oog voor de spanningsopbouw en waardeer ik de film meer als geheel.

Zonder introductie zitten we al snel met Mr. Mann op de provinciale weg waar hij de truck voor de wielen rijd. Onwetend wellicht hoe een vrachtwagen in dergelijke terrein rijdt, of een chauffeur gebruik maakt van het geaccidenteerde terrein om snelheid op te bouwen voor de volgende heuvel, iets dat vooral de tweede keer heel duidelijk het geval lijkt, het inhalen en snelrijden heeft tot dan ook niets persoonlijk om het lijf, zitten ze elkaar vanaf daar constant in de haren en lijkt vooral de chauffeur uit de bocht te vliegen in een pest- en wraakoefening.

Met mooie beelden en prima opbouw word de spanning op bepaalde momenten tot het maximum opgedreven en lijkt een ongeluk dichtbij. Vooral bepaalde opnames van de truck, wat een zwijn, zijn erg cool net als verschillende shots onderweg. Mooi zijn de momenten waar de truck andermaal in volle vaart aan komt denderen net als het psychologische spel in de diner wie dan de chauffeur is. Mijn irritaties richting Mann zijn veel en beginnen al bij de aanzet tot problemen die hij zelf geeft. Daarna had hij zelf simpel de vrachtwagen de ruimte kunnen geven door te stoppen of juist door kunnen gassen en afstand nemen. Hoofdrolspeler Mann die in mijn ogen niet bepaald doortastend of slim bezig is, ook nog eens waardeloos rijd, en weinig tot niet aanspreekt, creëert vooral de meeste problemen voor zichzelf.

De apotheose is prima met het wrak in het ravijn, de chauffeur wordt prima buiten beeld gehouden waardoor er geen tijd aan diepgang verloren gaat en alle kaarten op spanning gezet kunnen worden en het hele geval random en incidenteel is. Duel is dan ook een behoorlijk vermakelijk prent die het vooral van zijn spanning moet hebben en daar prima in slaagt.

Was erg benieuwd naar deze film. Goede cast in combinatie met een bekende titel, één van mijn favoriete bands die de Soundtrack doet, Toto namelijk, en regisseur David Lynch die ik wel kan waarderen met bijzondere en vage producties als Lost Highway, Mullholland Drive en het uitstekende Elephant man. Toch komt het er voor mij bepaald niet uit.

Het tijdsbeeld en dat de film uit 1984 komt in gedachten genomen, zijn de eerst anderhalf uur nog wel door te komen, hoewel ik wel meteen al verzand in het grote verhaal met verschillende 'geslachten' die elkaar naar het leven staan eigenlijk ingegeven door een of ander gedrocht in een aquarium. Veel personages passeren de revue, afijn, het plan is wel duidelijk. De Atreides wordt in de val gelokt op de planeet die met Dune bedoelt wordt. Een typerende Lynch zweertje ontstaat van wazige karakters en zwijgzame doch sadistische moordenaars, niemand te vertrouwen en het is niet altijd even duidelijk wat bedoeld wordt en waarom wat gebeurt. De opbouw naar de eliminatie is wel aardig. De griezelige baron ook samen met zijn twee trawanten, de wat enge en androgyn aandoende Sting en de brute Paul L. Smith voor sommigen ook wel bekend als de sadistische cipier in Midnight Express.

De wormen, de oogstmachines, het complot, de hier en daar wat houterige ogende special effecten, het heeft allemaal wel wat. Maar dan toch op een gegeven moment slaat het om en boeit het allemaal niet meer zo. Wellicht dat het komt door die MacLachlan die ik gewoon niet sterk vind, alsof die kerel maar één uitdrukking heeft op zijn gezicht. Ik kan hem niet echt serieus nemen. Zijn hele ontwikkeling tot de ontwaking om het maar zo te zeggen, ik vind hem niet overtuigen. Als zijn haar maar goed zit. Dan wel weer goed, zijn zogenaamde zusje, en de mijmeringen en gedachten. Toch wordt het me op een gegeven moment allemaal wat te vaag.

Een Sci-fi film die je ongetwijfeld veel zal doen als je het boek kent of mooi vind, verder niet helemaal mijn ding/genre. Visueel lang niet zo mooi als 2001 ASO, en dat terwijl Dune toch 20 jaar jonger is...maar dat het een grootschalige productie is met grote decors en men wel iets 'in mind' had is wel duidelijk. Ik verbaasde me eigenlijk over het feit dat de film niet hogere waarderingen had maar dat is me nu wel enigszins duidelijk.

Hier keek al een tijdje naar uit en het spijte me best wel deze film te hebben gemist in de bios, dus gisteravond dan maar voor de thuispremiere en overtuigend is het eerste woord dat me zo te binnen schiet.

Om meteen maar af te trappen met alle kritiek die ik gelezen heb. En nee, ik ben geen scifi en fantasy liefhebber. Films als Star Wars, die ik toch eens moet zien voor een beoordeling hier, behoren niet tot mijn genre en smaak. Maar soms heb je films die hun genre ontstijgen en waar je naar kan kijken zonder dat dit van invloed is, en wat mij betreft is Dune zo'n film die op alle vlakken zo goed in elkaar steekt dat het genre bijzaak is. Dan het door velen genoemde tempo dat te traag zou zijn en in principe is de montage in die zelfde adem te noemen. Ja, inderdaad deze voelt traag aan, maar dat hoeft niet meteen verkeerd te zijn. Sterker in het geval van Dune is het trage tempo in combinatie met andere elementen is juist van grote schoonheid en past ontzettend goed bij de film. Er wordt echt de tijd genomen, zo voelt het voor mij. Dan de opmerkingen dat het begin pas begrijpbaar is als je de film helemaal gezien hebt. Uhmmm...want? Ik snap niet wat hier mee bedoeld wordt want de film is vanaf het begin prima begrijpbaar of ik moet een voorsprong hebben omdat ik Lynch zijn Dune uit '84 qua plot nog redelijk voor de geest heb.

Dune overdonderd en betoverd vanaf het begin met een fenomenale visuele stijl die verschillende malen pure schoonheid genoemd mag worden. Dit in combinatie met de fraaie montage van sfeervolle en dreigende momenten. Zimmer heeft ook weer eens zijn beste beentje voorgezet en verbaasd me toch weer om met een hoogst stijlvolle en futuristische soundtrack te komen. Zimmer blijft niet alleen op gebaande paden blijkt. Dan de cast waar ook verschillenden van genoemd mogen worden. Chalamet timmert toch op indrukwekkende wijze aan zijn carrière, Ferguson sterk en fraai als altijd, Skarsgard blijft ook verbazen en is een acteur waar je zelden echt aan denkt als heel bekend, maar ondertussen wel heel wat sterke rollen en titels achter zijn naam staan heeft, en dan Bardem met een in eerste instantie beperkte rol. De op bepaalde momenten opgebouwd spanning zoals met de hunter-killer in de slaapkamer is geweldig, de artwork en het ontwerp van bijvoorbeeld de ornithopters is ook erg geslaagd.

En zo is Dune op alle vlakken een ontzettend uitgebalanceerde, maar vooral, stijlvol en overtuigend geheel te noemen die pas het laatste half uur wat stroperig begint te worden rond het gekibbel met Stilgar en zijn volgelingen. Het zijn details rond een film die mij even nieuwsgierig maakt naar een eventueel vervolg als een herkijk van deze, en dat laatste zal ook redelijk snel gaan volgen. Ik hoop dat Part 2 ook niet te lang op zich laat wachten. Zoals ik inmiddels al zei, Dune, zonder meer overtuigend maar eigenlijk had ik niet anders van Villeneuve verwacht.

Aangeschaft en klaargelegd voor de vakantie en hier had ik echt heel veel zin in, dus kom maar op dacht ik zondagavond. Maar aangezien deel 1 alweer 2,5 jaar geleden was en ik geen idee meer had van de ontwikkelingen, verhoudingen en afloop viel me dit toch allemaal koud op mijn dak, werd het net geen sof en schreeuwt de film zelfs al voordat ik er klaar mee was al om een herkijk samen met het eerste deel.

Afijn, Dune, Villeneuve, de cast, Hans Zimmer, het is allemaal weer van hetzelfde laken en pak en toont vanaf het begin de visuele spierballen die in het eerste deel op het betoverende af was. En in part 2 is dat dus niet anders. Sterk is de sfeer waarin Paul zich onder het volk van Stilgar gevoegd heeft, toch begint dat zoals het geëindigd is in part 1 want in die fase begon de eerste ook een beetje stroperig te worden en zijn intensiteit een beetje te verliezen, en dat is in part 2 niet anders waar alleen rumoer en discussie even een kwestie is van doorkomen en uitfilteren. De opleiding die volgt van Paul biedt soelaas en doel met het ritje op de worm toch wel als bruut hoogtepunt in combinatie met muziek. Daarna volgt de switch naar andere families, volk en hatelijke beslommeringen waar ik toch regelmatig de weg even kwijt ben wie ook alweer wie is en wat ze met de zaak te maken hebben. Het was toch beter geweest om deel 1 eerst te herzien.

Maar heel erg veel schade lijdt de film daar niet onder met de wetenschap dat me vast duidelijker zal zijn en meer zegt met een dubbele herkijk. Want buiten dat allemaal is Dune 2 toch weer een film die buitengewoon genietbaar is. De artwork, ontwerp, muziek, sfeer, visueel, CGI, de actie, het is allemaal om van te smullen met de aanval op de harvester, slagvelden en ringgevecht van Feyd-Rautha als hoogtepunten. Uiteraard is de cast sterk, zit er een goede opbouw in richting een intens ontknoping, wil ik ook nog zeker even de geluidsmix en montage benoemen en loopt het geheel over van de lading en sfeer. Zoals duidelijk mag zijn smaakt het, maar heeft het niet de 'swept of my feet' indruk die ik vooraf had gehoopt en dat is mijn eigen schuld. Maar daar komt te zijner tijd wel verandering in verwacht ik zo. En nu is het wachten op deel 3 Messiah waarop ik vast niet weer dezelfde fout maak onvoorbereid erin te stappen.

Donderdag op de namiddag even aan de slag met deze Dunkirk die ik op de gok mee had genomen bij de Boekenvoordeel. En eerlijk gezegd had ik hier een veel nieuwere serie van verwacht maar bleek deze toch al 20 jaar oud te zijn. Niet dat dit nu perse een minpunt is, maar goed...

Afijn, aan de slag ermee, maar ook daar verbaasd de serie weer want in tegenstelling tot een 'full blown' miniserie met verhalen en acteurs zit ik hier toch naar één of andere hybride aan te kijken, met vrij korte scènes, origineel beeldmateriaal, en een voice over die constant alles aan elkaar praat. En ook dat allemaal is niet perse een mimpunt als wel iets anders dan verwacht. En eerlijk gezegd komt het allemaal nogal droog en oudbollig over, en zoals reeds gezegd, als je dan een vrij nieuwe serie verwacht van hooguit een jaar of twee oud en je zit opeens hier middenin is dat toch wel even wennen en bijstellen.

Maar goed, nu genoeg geklaagd. Want Dunkirk toont toch wel degelijk een minutieus en gedetailleerd beeld van de aanloop, het ontstaan van de pocket, de druk, de paniek, en en het belang van een geslaagde operatie. Dit uiteraard groots opgezet met veel karakters, de operatie en problemen gezien vanuit alle oogpunten zowel op het land, de marine, als wel de admiraliteit en de politiek, met als gewicht het voortbestaan van het land. Buiten dat is er ook nog oog voor oorlogsmisdaden, tactische fouten en blunders aan beide kanten, en zien we bijzondere staaltjes van opoffering en moed zoals de marineofficieren die aanboord van een brandend schip gaan om het vuur te bestrijden. Het is een verhaal dat draait rond daadkracht, improvisatie en onverzettelijkheid.

Dat het allemaal wel wat gedateerd overkomt, en sommige scènes erg kleinschalig zijn opgezet, nemen we dan maar voor lief en zal wellicht ook een beetje in het tijdsbeeld gezien moeten worden met wat er mogelijk was voor een serie uit 2004 met een budget van 2 miljoen dollar. Oh, en natuurlijk alleszins beter dan Nolan zijn film.

Ronduit hysterische en overhypte film die me steeds meer tegen begint te staan, en waarvan ik nu na de derde kijkbeurt denk en verwacht dat het héél lang gaat duren voordat ik me hier weer aan waag.

Nergens komt echt een enorme beeld over, zoals het waarschijnlijk was, met een strand waar bijna een half miljoen mannen stonden te wachten, Dunkirk verliest zich dan ook in een random, chronologische wanordelijk suspense rit, zonder diepte in de personages. Pas bij terugkeer in Engeland, de montage, zowaar eens een paar inhoudelijke dialogen, de combinatie met de muziek en de nadruk op 'het wonder', betrap ik de film op enige diepgang en dat ik iets met deze mensen mee voel. Maar de anderhalf uur daarvoor ervaar ik vooral door de muziek, Zimmer val ik niet graag af, als overhysterisch, te gericht op suspense, enkele mooie plaatjes en opnames, de luchtgevechten zijn wel erg mooi, maar vooral een inwisselbaar aantal personages een gebeurtenissen. Wellicht dat dit Nolan's hele opzet was, mij doet het weinig tot niet...

Dunkirk, een filmische en chronologische puinhoop, iets waar ik op zich wel van hou maar in combinatie met de weinige diepte die de karakters krijgen blijft de film te veel op de vlakte. Jammer, gemiste kans dit...

Na grote nieuwsgierigheid de film gezien op YT met Engelse ondertiteling. En al snel valt op dat de film twee kanten heeft, een hele goede en een matige.

De goede: de film ziet er fabelachtig mooi uit. Fantastische landschappen met filmische shots, ondergaande zon, de kanonnen opgesteld tegen een azuurblauwe lucht, prachtige kleurenfilters. cinematografisch is de film werkelijk van grootse schoonheid. Bijvoorbeeld wanneer de commandant zijn troepen in het maanlicht toespreekt.

Het oorlogsgedeelte is ook meer dan prima. Wat ziet het er verdomd echt en mooi uit. De wapens de voertuigen, de uniformen, echt geweldig mooi. Maar ook andere dingetjes kloppen, zoals het oefenen met een namaaktank, de bouw van neploopgraven en later het beeld van de commandostructuur, of bijvoorbeeld de spotter en zijn radioman die communiceren met de batterij. Eén dingetjes echter in het oorlogsgedeelte, het gemak waarmee die Duitsers zich aflaten slachten zit op het randje, en het constant sturen van nieuwe tanks terwijl men overduidelijk tegen een sterke linie is aangelopen vind ik ook té. Dit zal lijkt mij niet snel gebeuren.

Het matige deel: de personages blijven erg vlak en eendimensionaal. Er is weinig diepte en dialoog, of dat moet er niet goed uitkomen zijn in de Engelse ondertiteling. Ofwel, film is qua diepte, karakters en verhaal erg vlak en dat valt me toch bijzonder tegen omdat dit een Russische productie is en als het verhaal Panfilov inderdaad zo'n legende is dan vonden ze het niet echt de moeite dat wat meer cachet te geven. Jammer in dat geval.

Fantastisch ogende oorlogsfilm, lust voor het oog, maar verder een vlakke gebeurtenis met weinig diepgang. Gemiste kans wat mij betreft.

Met lage verwachtingen aan begonnen vanwege de matige waarderingen. En even lijkt het aardig uit te pakken om dan toch als een pudding in elkaar te zakken. Reden waarom een degelijk verhaal me überhaupt trok is omdat het gelijkenissen toont met Peter Benchley's Amfibie, een boek dat ik geweldig vond als tiener.

Het idee is nochtans goed, de jeugd die tijdens hun vakantie al duikende het wrak van een U-Boot vind. De nate droom van iedere sportduiker en of 2de Wereldoorlog kenner. Het is vervolgens het mystieke en mysterieuze toontje van dichtslaande deuren en onzin die de tot dan redelijke sfeer in doen slaan naar iets koddigs en jeugdig, zeg maar een jongensboek avontuur.

De realiteit gaat natuurlijk helemaal overboord bij de leefbare toestanden in de U-Boot. Met zoveel lucht in de romp is het een wonder dat het gevaarte onder water ligt. Waar de 'concurrentie' met agenda even voorspelbaar als aardig is, is de daadwerkelijke lading dan weer matig te noemen om maar te zwijgen van de special effects. Het maakt het fenomeen van dekinderen tot iets weerzinwekkends slechts en tot iets wat de filmmakers vast niet in gedachte hadden.

Nee, Beyond is zoals verwacht niet best. Snel op naar de volgende.