Opinions

Best een komische kortfilm over een soort teambuilding van nieuwe werknemers in hun nieuw bedrijf. Pikant detail hierbij is dat iedereen letterlijk in zijn blootje staat. Beetje zoals De Patrick (2019), maar dan zonder hamer.

Leukste scène vond ik die toch met de rode badjas. En ook Wim Willaert doet het zoals steeds voortreffelijk met zijn onbevangen verwonderde blik. De eeuwige twijfelaar die helemaal los gaat op het einde. Heerlijk!

Met Anatomy d'une chute gooide Justine Triet hoge ogen. Mede daardoor wou ik deze short ook meepikken op Mubi. Geen film om achterover van te vallen. Het betreft wat intermenselijke contacten tussen een vereenzaamde artiest met zijn familie, met iemand die hij leert kennen. Plezier en verdriet liggen dicht bij elkaar. Hij voelt er zich erg onwennig bij, sociaal onhandig ook. Degelijk, maar geen hoogvlieger.

Villa des Roses speelt zich af tussen twee tragische gebeurtenissen aan begin de 20e eeuw. Enerzijds heb je de schipbreuk van de Titanic in 1912 en niet zoveel later barst de Eerste Wereldoorlog in alle hevigheid los. Alleen jammer dat er zo slordig omgesprongen wordt met de Eerste Wereldoorlog waarvan men de nakende oorlog bij momenten te makkelijk in de verf zet. Ondanks de prachtige angstaanjagende openingsscène met de gasmaskers blijkt ook dat dit helemaal niet klopte met het tijdsbeeld van 1914, zelfs niet 1915, eerder 1916 en 1917, idem wat de Duitse Stahlhelm betreft (vanaf februari 1916 in Verdun).

Voor de rest wel vrij sfeervol geschoten met redelijke acteerprestaties van Britse en Belgische kant, die laatste met enkele bijrolletjes voor Dora van der Groen, Frank Vercruyssen, Fred van Kuyk, Jan Decleir en zelfs Peter Van den Eede.
Villa des Roses met zijn onsympathieke hoteluitbaters, dito hotelgasten is een oud groezelig pension in Parijs - hoewel vele scènes gefilmd zijn in Brussel (in de Galerijen, Koninklijke serres ...). Visueel een aangename film om naar te kijken. Ook de stoomtreinen bvb kwamen erg mooi in beeld.

Alleen het plot was jammer genoeg niet zo bijzonder en zelfs ergerlijk hoe afhankelijk en blind Louise wel niet is voor haar nieuwe liefde die haar reeds meermaals boertig heeft behandeld, waardoor het niet altijd geloofwaardig is. Jammer ook dat de andere personages te weinig uit de verf kwamen. Geen idee hoe deze film zich verhoudt tegenover de Vlaamse klassieker van Elsschot.

Hoewel The village door de meeste critici als matig wordt bestempeld, heb ik steeds The village bovengemiddeld bevonden. Misschien net niet van het niveau van The sixth sense (nochtans gaf ik dezelfde quotering), maar net daaronder vindt de film voor mij zijn plaatsje terug tezamen met Unbreakble en in mindere mate Signs.

Het mooie aan The village is het uitermate boeiende concept waarbij een dorpsgemeenschap zich afzondert van de boze immorele buitenwereld. Het is een idee die je ook wat terugvindt in Captain fantastic, maar dan iets ruimer. Ook de manier waarop deze overtuiging wordt uitgewerkt is vrij knap. Kinderen en jonge avonturiers worden afgeschrikt met een griezelige bed time story over afschrikwekkende wezens die in het woud huizen. En dit alles om de perfecte gemeenschap te vrijwaren. Het doet me denken aan mijn kindertijd toen mijn oma me vertelde over het monster in de kelder zodat ik als kleine ukkepuk niet de gevaarlijke trap zou afdalen...

Nu, mensen zijn maar mensen en deze zondigen nu eenmaal, ook in het “paradijs”. Door een misdrijf is men genoodzaakt het veilige dorp te verlaten om het leven van een lid te redden. Doet men dit niet en houdt men halsstarrig vast aan de bijna ‘fundamentalistische’ moraal, dan is men geen haar beter dan de buitenwereld. Het plaatst de gemeenschap voor een dilemma.

Geweldig concept en verhaal dus in mijn ogen. De uitwerking is redelijk en qua acteerprestaties springt die van Adrien Brody (Noah) er bovenuit. Ook zijn aparte rol in de film is fijn gevonden. Joaquin Phoenix is maar matig als Lucius, al was zijn rolletje maar matig uitgewerkt. Ook Weaver en Hurt bvb. blijven vrij oppervlakkig. Het einde met de put kon stukken beter en haalt het niveau en mijn quotering ietwat naar beneden. The village kent een dreigende mystieke sfeer die geweldig aanslaat. Zelfs bij de onthulling van het geheim weet je dat het niet over is. Het contact met de ranger was vreemd, maar kon ik mee leven. Voor mij zeker een geslaagde Shyamalan en mede hierdoor behoudt hij voor mij zijn status van “naar uit te kijken regisseurs” ondanks enkele zware teleurstellingen.

Uitstekende kort- en debuutfilm van Tim Burton waarmee we ook ineens weten waar hij zijn inspiratie haalde voor onder meer Frankenweenie. Zelfde stijl, zelfde insteek en ook de animatie is gelijkaardig. Komt daarbij de erg leuke aanpak in rijmvorm over een jongen die kampt met een gespleten persoonlijkheid of daar althans over fantaseert.

De verbeeldingskracht van Burton is eindeloos. Dat bleek toen, maar ook later als je er zijn oeuvre eens bijneemt. Fijn!

Mooie Vlaamse film waarbij drama met een vleugje humor mooi op elkaar afgestemd zijn en de film toch nog een zekere melancholische ondertoon krijgt. Het plot draait in zijn geheel rond Vincent, een suïcidale tiener die als een soort Greta Thunberg de planeet wil redden door ten strijde te trekken tegen de grootvervuilers en andere klimaategoïsten.

Goede rol van Spencer Bogaert, maar het was toch eerder genieten van Barbara Sarafian die met haar vaak cynische ondertoon en hysterische buien de aandacht van de kijker trekt. Ook de partner, Geert Van Rampelbergh is geweldig als sloef in deze heksenketel van het gezin waar er nog eentje op elk moment ongewenst kan bevallen.

Bij momenten ook geslaagd als road movie al zou ik deze film niet in dit vakje onderbrengen. Einde misschien net iets te makkelijk gezien de sterke overtuigingen van Vincent, maar dat kan ik best naast me neerleggen. Toch wel een film om even bij stil te staan, al is extremisme zelden tot nooit de oplossing voor een probleem.

Leuk uitgangspunt inderdaad waarbij een man willekeurig wordt aangevallen door zijn omgeving. De reden is onbekend, maar hij ontdekt al snel dat hij niet de enige is. De film geeft louter weer en zoekt dus niet naar verklaringen.

Prima casting overigens met die Karim Leklou. Met die verstomde wanhopige blik van hem werd de verwarrende absurde context perfect weergegeven. Degelijke film met een aantal sterke momenten al had ik het gevoel dat´men niet altijd even consequent was.

De romance was inderdaad totaal overbodig en klopt weinig met de rest van de film. Voor mij mocht het opgejaagde wild en het pariagevoel nog meer naar voren komen.

Het was voor mij even wennen die single frame shots per seconde. Alsof het letterlijk een draaiboek was waarbij telkens een bladzijde werd omgedraaid. De film heeft qua inhoud wat weg van een sprookje. Ook hier een gebod dat niet wordt gehoorzaamd en dat tot drie maal toe. Telkens wordt het erger en erger. Je voelt aan je kleine teen dat het niet goed zal aflopen.

Een zachte sappige stem zorgt voor een prima samenhang. Leuk om eens mee te pikken, maar niet zozeer om met kleine kinderen naar te kijken.

Erg vreemde film. Daar ben ik niet de enige in zo lees ik hier. Maar mij beviel de film me toch iets minder. Visueel vooral bijzonder met sterke karakteristieke beelden zoals die kalkwitte gezichten of de industriële machines die hun werk deden. Maar tegelijkertijd best bizar met een minutenlange fight tussen twee naakte mannen.

Voor mij was de "huh?" er al vrij snel. Daarvoor moest ik de aftiteling niet afwachten. Waar het precies over ging, weet ik nog steeds niet. Een erg introverte Emil dat wel met ideeën die werkelijkheid en fictie niet echt van elkaar kunnen onderscheiden.

Erg happy is de film allerminst. Wat zwartgallig en troosteloos, zowel de omgeving als het hoofdpersonage. Je zal maar in zo'n situatie zitten. Niet dat de film uitdooft, maar de film eindigt niet, hij loopt gewoon door. En bij de aftiteling blijf je verbouwereerd achter (al ontbrak het wow-gevoel wel bij mij).

De naweeën van de tsunami in het Zuid-Oosten van Azië... Naast de talloze doden, ook vele vermisten. Het moet verschrikkelijk zijn niet te weten wat er gebeurd is met je dierbare, zeker als het een minderjarig kind betreft. Wanneer een moeder haar zoon lijkt te herkennen na het zien van een toevallige reportage gaat ze samen met haar partner op zoek naar de locatie.

Je voelt dat de film een bepaalde duistere sombere toon vasthoudt. Een happy end zit er niet onmiddellijk in. Hun hoop of wanhoop is tergend. En als rationele kijker voel je dat ze langs alle kanten bedrogen worden. En toch betaal je, en blijf je betalen ...

En dan dat einde. Onthutsend en right in your face. Verder prima montage en cinematografie. Ook de sfeer wordt goed vastgehouden. Fijn!

Ik las hier ergens een stoutere versie van Home alone. Nuja, er komt even een moment voorbij met wat boobytraps, maar eigenlijk bleef dit tot erg beperkt waardoor mijn verwachtingen toch bijgesteld moesten worden. Zoals het een Wirkola betaamt weet je dat het er hard aan toe zou gaan, en dat deed het ook.

Op een soort komische wijze wordt er bikkelhard afgerekend met het hebberige gespuis. Een kerstfilm? Nouja, daar heb ik toch een ander en meliger idee over. Over de familie zelf valt weinig te vertellen. Erg sympathiek kan je hen moeilijk noemen. David Harbour deed het trouwens prima als grofgebekte en doorgedraaide Santa.

Niet hoogstaand allemaal, maar vermakelijk is het wel. Niet iets om met je kroost te bekijken, dat is zeker.

Deze lag al erg lang op de stapel. De eerste langspeelfilm van Sofia Coppola? Toch wel een sterke ietwat onbehaaglijke mysterieuze film over een overbeschermd gezin met 4 prachtige dochters. Ze zitten in een familiaal keurslijf welk hun sociale relaties hypotheceert.

Niet met alles tevreden en de dood van het eerste meisje wordt nogal kil opgevangen. Voor emoties of rauw is weinig plaats of er is in de film althans geen ruimte voor. Maar zeker wel graag naar gekeken. Het is een soort van coming of age met een luguber kantje.

Prima rol overigens van Kirsten Dunst wiens personage van de zussen het meest wordt belicht. Een film om even bij stil te staan al had ik het eerlijk gezegd nog iets scherper en sterker verwacht. Goede film, maer dat tikkeltje meer ontbrak toch.

Bunuel laat het in zijn films niet na om tegen de schenen te schoppen en zelfs te provoceren. Ik vond het een vrij eigenaardige film die in twee grote delen op te vatten is. Je hebt het gedeelte met de aristocratische heer Jaime die met zijn nicht wil trouwen en er alles wil aan doen om haar bij hem te houden. Geen idee wat ik moet denken van die man. Hij klonk me vooral erg verbitterd, wanhopig en eenzaam.

Viridiana is voornamelijk erg naïef en goedgelovig. Barmhartig in hart en ziel en dat leidt niet noodzakelijk tot dankbaarheid. Niet van het personeel of de zoon die de armen en bedelaars liever kwijt dan rijk zijn. Maar ook niet van de armen zelf. Ook daar is er sprake van sociale klasse wanneer de vermeende leprapatiënt wordt buitengezet en zelfs wordt gepest. Enig fatsoen of respect hebben ze evenmin, de tong op het hart is snedig en brutaal. En wanneer de kat van huis is, dansen de muizen.

Provocerend ook wel met dat tableau van het Laatste Avondmaal. Typisch Bunuel dus. Wel van genoten, maar niet perse geweldig. Goed om gezien te hebben.

Best wel genoten van deze documentaire van Agnès Varda. Mijn eerste film/docu overigens van haar die ik zag. Meteen al een schot in de roos waarmee ze met haar onbevangenheid en een vleugje ondeugendheid de kijker en de vooral ook JR en andere figuranten bespeelt.

Geweldig toch die kunstaffiches van levensechte grote posters op de wanden. Het doet wat denken aan een kruising van Christo en Bansky. Maar meer dan de kunst op zich zijn die kleine verhalen van de kleine man in de straat die het een aangename geheel doet vormen. Het lijkt wel een rubriek van Man bijt hond of Iedereen beroemd.

De dialogen tussen JR en Varda lijken soms wat geconstrueerd, maar dat stoorde me niet. Het bracht wat humor in de reeds fijne docu die werd gepresenteerd. Het busje is geweldig en brengt je van de ene plek naar de andere. Fijn!

Shyamalan blijft een regisseur die ik blijf opvolgen. Hoewel hij me al enkele keren heeft ontgoocheld, heeft hij ook een aantal sterke films geregisseerd. Alleen lijken zijn hoogdagen niet meer geëvenaard te zijn. Ook deze The visit heeft wel iets. Spanning en sfeer zitten zoals steeds vrij goed bij Shyamalan. Dat is hier niet anders. De spanning is zowel overdag als ‘s nachts voelbaar.

Ik vond de found foutage wel even wennen, maar was al bij al verfrissend van aanpak. Mede ook doordat de kinderen het best prima deden. Waar het wel vaker aan schort bij Shyamalan de laatste jaren is de plotontwikkeling en aanpak van het verhaal. Dit werd toch maar weer matig uitgewerkt. De opbouw is prima, maar de afwerking kon beter. Op het einde slaat de film lichtjes door en loopt het eigenlijk op een sisser af. Ik had na de twist net dat tikkeltje zout en peper verwacht. Gelukkig wel dat de oudjes zoals in vele andere films geen 9 levens bleken te hebben.

The visitor is een aangename goede dramafilm zonder echt hoge toppen te scheren. Walter Vale is een wat uitgebluste norse man die twee illegalen aantreft in één van zijn appartementen in New York. Een New York dat zich situeert na 9/11 en waarbij de immigratiediensten strenger zijn dan ooit tevoren. Dat blijkt ook wanneer Tarek in de metro bewust wordt tegengehouden en wordt opgesloten in een gesloten centrum.

Veel medewerking, duiding of empathie hoef je van het personeel niet te verwachten. Het contrast met het begin van de film is groot waarbij een wederzijdse vriendschap ontstond tussen Tarek en Walter. Wat volgt is een kil systeem waarbij (illegalen) via schijnprocessen uitgeleverd worden. Het zijn gegevens die de gewone bevolking amper weet van heeft, maar nu tot uiting komt. Angst regeert duidelijk en ook gewone burgers worden er het slachtoffer van vereenzelvigd te worden met terroristen. De film toont ook aan dat andere culturen verrijkend kunnen zijn voor een samenleving. Grens- en normvervaging is het thema binnen The visitor. Gelukkig bevat de film ook een aantal warme momenten. Zo was de djémbe-spelende Walter een welgekomen verademing.

Een degelijke film die erg op safe speelt zonder echte pieken (of dalen). 3,5*!

Een vrij ongemakkelijke film van Bergman waar de stiltes werden doorbroken door het het geschreeuw van de aan pijn lijdende en stervende Agnes. Ze wordt bewaakt door haar zussen en dienstmeisje, maar al snel wordt duidelijk dat het verleden bepaalde wrevel tussen hen heeft doen ontstaan.

Fijn regiewerk van Bergman met mooie shots. Een film die me een mistroostig gevoel gaf niet goed wetende hoe ik om moest met de familiesituatie, een situatie waarop ik als kijker uiteraard geen vat of invloed op had.

Erg mooie film die me geraakt heeft en waar ik geboeid heb naar gekeken. Prachtige trailer ook overigens van dit ingetogen drama. Sophia Loren staat er nog steeds. Gracieus en stijlvol. Mooie rol van haar als een soort opvangmoeder van verstoten kinderen. Ook Momo doet het prima en hoewel hij een lastpak is, is hij zorgzaam en lief. De straat en de mensen die hij daar ontmoet maken hem echter explosief.

Beiden groeien naar elkaar toe al is het niet geheel duidelijk wat nu die klik heeft gemaakt. Desalniettemin overtuigende relatie waarbij vertrouwen centraal staat, mede natuurlijk door het top acteerwerk van beiden. Ook mooie rollen overigens van de verkoper en de dokter. Knap einde dat me wel een brok in de keel gaf.

Verder opmerkelijk dat de regisseur Ponti de zoon is van Loren. Het was al een hele poos geleden dat Loren nog eens in een langspeelfilm speelde. Geslaagde “comeback” alvast!

Het was intussen weer een poos geleden dat ik La vita è bella nog eens zag. Het blijft een prachtige film, maar het zal wellicht de leeftijd zijn waardoor ik mijn huidige appreciatie iets meer wenst te nuanceren. De beelden toen hij al kruipend over de stoelen Sophia Loren tegemoet kwam toen hij het begeerde Oscarbeeldje (voor beste niet-Engelstalige film) in ontvangst mocht nemen, blijven legendarisch. Amai, die man was gelukkig! En hij verdiende het ook.

De film bestaat eigenlijk uit twee grote delen. Het ene deel is een romantisch veroveringsgedeelte waarbij de hyperkinetische en aimabele Guido zijn 'principessa Dora' het hof probeert te maken. Dit gaat gepaard met grappen en grollen, de één al wat flauwer dan de andere. De vele toevalligheden en aanstekelijke situaties zorgen voor een aangenaam kijkstuk. Het tweede deel - mooie overgangsscène in de serre trouwens - wanneer Giosue een jaar of 6 is, wordt grimmiger. Jodenhaat wordt explicieter (maar kwam af en toe in het eerste deel ook al aan bod). Qua tijdsindeling en correctheid mangelt het langs alle kanten, maar dat was ook niet het opzet van de film. Ook de kijker weet dit en zal zich hier waarschijnlijk niet aan storen, ik alvast niet.

Benigni heeft een zeer aparte invalshoek gecreëerd om zijn punt te maken. Ik begrijp best dat niet iedereen hiermee gediend is. Ook ik bekijk het nu iets genuanceerder omdat de grappen en grollen op den duur vervelen en richting absurditeit gaan. Humor zelfs op het kinderlijke af (vooral in het tweede deel). Zelfs de oom of de medegevangenen hadden er stilaan genoeg van te zien aan hun gezichten.
Je zit constant met dubbele emoties: lachen of wenen ... Je wéét hoe dramatisch de situatie is. Je weet wat hen te wachten staat en toch brengt Guido het met een kwinkslag, in de eerste plaats voor Giosue, maar eveneens voor de kijker. De twee prachtige melodietjes die de film dragen zijn geweldig en blijven maar door mijn hoofd spoken. De hereniging op het einde is erg pakkend.

Of je nu tegen het concept of ervoor bent, laat ik even buiten beschouwing. Dat Benigni het aandurfde en het lef had met deze insteek een film te maken over dergelijk gevoelig onderwerp, is bewonderenswaardig. Chaplin maakte er met The great dictator ook een amusante film van, maar een parodie op Hitler of er eentje over een Nazi-concentratiekamp is toch nog heel wat anders. Ik devalueer hem met 0,5*, toch nog steeds een knappe 4,0*.

Er staan wel wat Zweedse oude films op Netflix. Wellicht om te voldoen aan de Europese wetgeving. Dit is alvast één van de betere die ik er al van zag. Een erg fijne film over een man met geheugenverlies die wil te weten komen wat er is gebeurd en vooral wie hij is.

Leuk acteerwerk van Kjellin en Helling, zeker samen met elkaar als apart. Het plot zit behoorlijk in elkaar en blijft lange tijd mysterieus. Best spannend dus ook. Aangename film om te volgen van begin tot het eind.

Deed me wat denken aan Memento, maar dan in chronologische volgorde. Licht aanbevelingswaardig.

Het is ondertussen al 5 jaar geleden dat er hier nog iets is gepost. Dat zal wellicht veranderen nadat de film opnieuw opdook in de Top1000 lijst van 2023.

Niet zo geheel overtuigd van Vital. Ik vond het allemaal maar erg vaag en afstandelijk. Ik zat nergens ook echt in de film. Ik wist soms ook niet altijd in welk tijdsperspectief ik me bevond. Nu lees ik hier dat de film niet alleen bij mij inhoudelijk niet zo aansloeg. Dat de meerderheid hier de kwaliteiten eerder in het visuele of het auditieve zagen. Fascinerend was het wel die dissectie van het menselijk lichaam. En ook die tekeningen waren bijzonder mooi weergegeven.

Ook van de hoofdpersonages kon ik weinig hoogte krijgen, van Hiroshi in het bijzonder dan. Want behoudens apathisch en wezenloos voor zich uit staren, zat er niet in, getraumatiseerd of niet. Moeilijk.

Op zich niet zo'n verkeerde film. Uiteraard al meermaals uitgevoerd, maar deze film waarbij 2 tegenpolen door elkaar worden vervangen is best een fijn uitgangspunt. Uiteraard kan je je steeds de vraag stellen naar de haalbaarheid en de dosis realisme bij dergelijke plots, maja. Diegene die de film doet slagen en naar een iets hoger niveau brengt is sowieso Toni Servillo, een prachtige rol die uitstekend werkt gebracht. Toni Servillo geniet ervan en dat komt de film alleen maar ten goede.

Verder ook een fijne satirische draak naar hoe politici soms wereldvreemd zijn en de dingen soms helemaal verkeerd aanvoelen met hun soms oeverloze gewauwel. Ondanks hier en daar wat leuke momenten is dit alles behalve een komedie te noemen. Lichte satire, maar niets verder dan dat.

Eigenlijk geen idee hoe ik bij deze film ben uitgekomen. Geheel toevallig wellicht tijdens het googlen wanneer ik op zoek ging naar folk horror ofzo. Ik heb het me alvast niet beklaagd en met zijn korte speelduur perfect gebald tot de essentie. Bijzonder sfeervol alvast, het is meteen de grootste kwaliteit van de film waarbij de aankleding, het decor en de mysterieuze bloedmooie vrouw in het oog springen.

Wat een scène daar met die vliegende vlucht. Erg mooi, poëtisch zelfs bijna. Bijgeloof en mystiek staan dan ook centraal hier en we bevinden ons in een tijd waarin inderdaad religie erg belangrijk en verklarend was voor vele mensen.

Je kan de film ook zien als een Russisch horrorsprookje. Het is maar hoe je het beleeft. Maar bijzonder is het zeker!

Behoorlijke Vlaamse film die me onbekend was. Nochtans een sterke casting die goed acteert. Vleugels is een kleine warme film waarbij op zich niet zo heel veel gebeurt, maar toch onderhoudend is. Ook het einde is mooi. Men heeft de keuze genomen om niet te veel stil te staan met de nasleep van de ziekte van Chris. Plots was ze verdwenen en ook zo eindigt de film. De film focust daarom vooral op de situaties ervoor, die vooral luchtig en ontspannend zijn. Licht komisch ook met het geflirt van de mannen om haar heen.

Bij momenten wat karikaturaal, maar op zich best herkenbaar. Mooie vrouwen krijgen nu eenmaal makkelijker dingen gedaan (van mannen). Joke Devynck is een topactrice, geen Veerle Baetens, maar toch er net onder. Heeft de nodige flair en talent om er steeds iets,van te maken.

Verder ook enkele mooie beelden zoals de mooie openingsscène met de snorfiets, de moestuintjes, het leven zoals het zou moeten zijn: vredig, onbezorgd en genietend ... Fijn!

Degelijke Spaanse horrorprent over paranormale gebeurtenissen in een huis. In se niets nieuws onder de zon dus. Al veelvuldig gefilmd. Hoewel de film er nergens echt bovenuit springt of origineel uit de hoek komt, toch best fijn gedaan.

Er een een zekere spanning aanwezig en ook de sounds mochten er zijn. Soms neemt het plot wat een loopje met zichzelf en zit niet alles logisch in elkaar of wordt er niet verder op ingegaan. Wel interessant zijn de zelfmoordpogingen die het slachtoffer in spe opgedragen wordt om te doen.

Met de dood van het zoontje neemt het plot een hele andere wending aan. De vloek van de heksen is wederom niet bijster origineel en ook de oplossing is dat niet. Al bij al wel eens goed voor een keertje.

Tijmen Govaerts is wel een fijne acteur. Hem echt leren kennen en appreciëren in het ongemakkelijke Muidhond (Film, 2019). Hier speelt hij een jongeman die zijn oud studiegenoten gade slaat tijdens een schoolreünie. Ik kon me wel iets voorstellen met zijn redenering en afkeuring.

Velen gaan naar zo'n reünie om mensen terug te zien en verhalen op te halen, maar het start toch voornamelijk van de idee of je het gemaakt hebt of niet in het leven. Niet dat iedereen zal gaan staan pochen met zijn pilootopleiding, maar als werkloze zonder diploma's heb je weinig zin in die sociaal narcistische omgeving. Ik las ook onlangs in een boek dat je gelukkig voelen afhangt van waar je jezelf positioneert ten aanzien van je buren, vrienden of andere homogene groepen.

Interessant plot dus. Later komt daar nog een subplot bij met de zwangere vrouw waarbij het voldoen aan de maatschappelijke verwachtingen wordt afgewogen tegenover het carpe diem principe.

Ontgoochelende film. Zeker omdat ik van Möller wat gewoon ben zoals zijn debuutfilm Den Skyldige (Film, 2018). Het probleem zit hem vooral in het plot dat totaal ongeloofwaardig overkomt. Het is me sowieso al een raadsel hoe beide individuen met elkaar in contact kunnen komen. Alsof dat nergens geweten is in al ellenlange verslagen... Maar het is niet enkel dat. Het verdere verloop van de film is in hetzelfde bedje ziek wanneer zij als nieuweling op de strengste gevangenisafdeling blijkbaar dingen voor gevangenen kan bekomen (en dat zijn niet zomaar wel eenvoudige verzoeken). Daar wordt toch wel erg licht overgegaan. En tot slot gaat zij - als persoon die hem heeft aangevallen - nog eens op verlof met hem. Alsof dat allemaal wordt toegelaten.

Ook naar de personages toe bleef ik op mijn honger zitten. Los van de link tussen beiden snapte ik de beweegredenen van Eva niet altijd. Ze draait met de wind en eigenlijk weet je helemaal niet wat de bedoeling is. Van de gevangene hetzelfde. Weinig context en duiding. In de plaats krijg je stereotiepe lege karakters

Een geslaagde, maar eveneens een wat bizarre bevreemdende horror waarbij het allemaal nogal vaag is wat er allemaal gebeurt. Een groepje mensen zit vast in een klein ziekenhuis doordat ze omsingeld worden door een occulte moorddadige sekte.

Alsof dat nog niet genoeg was loert ook ín het ziekenhuis gevaar met slijmerige monsters met lange tentakels. Het groepje zelf vertrouwt elkaar bovendien ook niet waardoor de aandacht en het plot dus ruim verspreid zit.

Saai is het dus allerminst. Geweldig ook niet, maar plezant wel. Beet wel een grappig personage die flik die moeite heeft om zijn gezag uit te stralen.

Film die me vooral leek te bestaan uit kleine sketches. Dat er in elk fragment wel iets staat te gebeuren is daar niet vreemd aan.bij momenten absurde en grappige film. Tegelijkertijd eveneens wat eigenaardige scènes. Acteerwerk staat zeker op punt, net als de dialogen.

Waarom de film in zwart-wit,geschoten is, is me niet helemaal duidelijk. Leek me zelfs overbodig. Eerste gedeelte vond ik erg sterk, zeker wanneer de focus werd gelegd op Daniel, maar ook zijn vriend Morfar is best leuk. Die scènes als scheidsrechter. Geweldig!

Droogkomisch gedurende meer dan de helft van de film, maar eveneens evoluerend naar iets meer moraal of poëtische elementen.

Een kleine inkijk op het leven van de beroemde acteur Jules Maugin. Zijn populariteit is omgekeerd evenredig met zijn tactheid en vriendelijkheid. Veelal loopt hij rond als een opvliegende brompot. Zijn oude liefde wijst hem af en voorts kabbelt zijn leven dat gedrenkt is in alcohol maar verder.

Hij ontmoet echter de innemende Alie en haar dochtertje Baba. Schuilt daar toch ergens een blanke pit onder dat harde pantser?

De film kenmerkt zich door prima acteerwerk. Hoewel niet de meest memorabele rol van Depardieu, hij voelt zich wel in zijn sas. Fijne dialogen ook en een mooie afwisseling tussen toneeloptredens en leven naast het podium. Beetje eenvoudig allemaal voorgesteld - denk bvb aan die taxiritten - maar best onderhoudend.