Opinions

Verdwijnen is niet de film die het moet hebben van zijn ellenlange dialogen of gesprekken. De personages identificeren zich een beetje met de natuur: ondoorgrondelijk, afstandelijk, leeg en stil. Ook de relatie tussen moeder en dochter (Roos) is zoals de Noorse temperatuur: koud, ter hoogte van het vriespunt (en nog ver eronder).

Anders is de relatie tussen Roos en haar halfbroertje. Beetje bizar zelfs om vast te stellen dat naaktheid helemaal geen taboe blijkt. Hoewel er op emotioneel vlak ook daar weinig te verwachten valt, is de band tussen hen toch innig en er één van vertrouwen en begrip.

Het zijn dan ook de natuur en omgeving die extra cachette geven aan de film. De sneeuw, de bergen, het water en de ijspegels. Alleen dat is onvoldoende om een film te dragen. Het leed dat Roos draagt komt bijgevolg ook te weinig tot uiting. Niet slecht, goed voor mij, maar ik begrijp dat de film het gemiddelde van 3,0* niet haalt.

Een bijzondere - laat ons zeggen - detectivefilm in die zin dat de hele film uit niets anders bestaat dan uit ondervragingen van een getuige, een potentiële dader. De sterkte kan net zo goed zijn zwakte zijn. Niet eenvoudig omwille van het eenzijdige opzet. Alles staat en valt met de dialogen en de geloofwaardigheid. Daar zit het hem wel goed. Stukje per stukje worden de puzzel ontrafeld. Boeiend om te volgen, mede door het prima acteerwerk.

Wie dit goed vond, moet misschien ook eens naar Gemmeker (Film, 2020) kijken. Totaal andere context met de Tweede Wereldoorlog, zelfde opzet, maar volgens mij nog een (heel) stuk sterker dan dit.

Getwijfeld of ik La vérité in de zaal wel wou zien, maar door Kore-eda toch overstag gegaan. Het is geen typische Kore-eda geworden en het werd evenmin zijn beste, laat staan dat het een meesterwerk betreft. Maar ontgoocheld was ik evenmin. La vérité is een degelijke onderhouden film geworden over een filmdiva wiens hoogtepunten achter haar liggen. Haar familie komt haar bezoeken om haar memoires te vieren en om één van haar laatste rollen te aanschouwen.

Catherine Deneuve doet het geweldig als onsympathieke en egocentrische actrice. Ze geeft het zelf aan dat ze liever herinnerd wordt als een goede actrice dan als goede moeder. Haar uitspraken zijn vaak cynisch en ze schuwt de giftige commentaren niet. Ze is verwaand en kan moeilijk om met de nieuwe jonge rijzende (tegenspeel)ster in haar laatste film.

Juliette Binoche was degelijk, maar vooral Ethan Hawke liep er bij voor spek en bonen. Oninteressante rol en zelfs vervelend afwezig of nutteloos. Jammer voor een acteur met zijn palmares.

Niet alles is even goed uitgewerkt. De relatie met Sarah, de gespannen relatie met haar dochter. De waarheid (of verbloeming ervan) komt ook even aan bod, maar ook net te weinig. Toch is La vérité behoorlijk te noemen. Ik zat mee in het verhaal en ook in de sfeer van de zaal die de cynische opmerkingen van Deneuve best konden smaken. Geen idee of ik thuis hetzelfde gevoel zou gehad hebben. Een nipte voldoende alvast met 3,0*.

Mja, niet echt overtuigd van dit simpel hoogdravend kortfilmpje van Roskam. Zoals Onderhond het eigenlijk al verwoord is het oud nieuws, weinig vernieuwend, weinig inspirerend. Ik vond het zelfs weinig creatief en begeesterend. Alsof de regisseur of acteurs zélf niet geloven in de boodschap van de film. Ook de journalistieke dialoogstijl kwam weinig vlot over.

En op zich draait het steeds om hetzelfde. Geld en economie zijn prioritair en zijn boven alles verheven totdat er één dominosteentje ervoor zorgt dat het systeem in duigen valt. En dan ben je de pineut en kijken alle opportunisten en kazakkendraaiers de andere kant op. Hypocrisie ten top. En neen, multinationals die in naam van het klimaat de planeet trachten te redden doen dat niet voor Moeder Aarde, maar wel louter voor het eigen (financiële) belang, niets meer, niets minder. Niets nieuws onder de zon dus.

Wil niet alles afbreken, op zich is de idee wel goed, maar het kon veel beter uitgewerkt worden. Meer dan ooit is hoe je iets brengt belangrijker dan wat je brengt ...

Verlengd weekend was een aangename herziening. Voor mij persoonlijk toch één van de leuste Vlaamse films die ik de laatste jaren zag. Geen wereldtopper, maar gewoon vermakelijk. Een film die je ook niet 100% serieus moet nemen en onder die premisse kom je al ver.

Verlengd weekend is geen pure komedie, maar hier en daar zitten wel enkele aardige humormomenten ingelast. Dit gaat dan over gevatte antwoorden, tot knullig gedrag of absurde momenten zonder hierbij echt in een bulderlach te schieten. Het is de charme van de film om binnen het drama- en geweldaspect enige luchtigheid te creëren. En dit lukt erg aardig.

Hoewel al enige ervaring bij vooral TV-series waren Veerle Baetens en Wouter Hendrickx nog niet zo gekend bij het grote publiek. Beiden deden het goed, net als Jan Decleir en Koen De Bouw zonder echt memorabele rollen te vertolken. De film doet je ook nadenken over destijds actuele sociale rampen als de ontslagen bij Genk, Renault of de mijnenindustrie waarbij ook tal van mensen hun job verloren en de wanhoop die daar soms mee gepaard ging.

Sowieso een erg fijne film, naar het einde toe wat simpel en goedkoop vervuld met clichés, maar dat bederfde niet de pret voor een leuke filmavond. Degelijke 3,0*!

Degelijke politiethriller die de geijkte paden van dergelijke genres betreedt. Later uitgegroeid tot een degelijke serie op de Vlaamse buis. Ligt wat in dezelfde stijl van Flikken en Heterdaad. Niet wereldschokkends, beetje cliché en safe, maar wel degelijk.

In deze film vooral complimenten voor Joke Devynck, een steengoede actrice, die voor mij niet veel moet onderdoen voor Veerle Baetens. Ook Koen De Bouw zit hier goed in zijn rol. Film berust als zo dikwijls op vele toevalligheden, maar blijft boeiend en spannend. Niet dat je op het puntje van je stoel zat natuurlijk. Diverse verdachten met diverse motieven die dan één voor één afvielen. Geen onverwachtse plotwendingen.

Ooit zeker al eens gezien, maar kon er me nog weinig van voorstellen. Ook nu zal deze film gauw vervlogen zijn. Doet inderdaad wat aan als een dubbele serie-aflevering.

Om eerlijk te zijn was de Deventer-moord voor mij als Belg een onbekend gegeven. Ik veronderstel dat dit gebeuren in Nederland heel wat meer bekend is. Het speelde me toch wat parten, deels om het verhaal vlot te volgen, de impact in te schatten en zelfs enige betrokkenheid of voeling te creëren. De fragmenten met de Vries en van Nieuwkerk in DWDD doen vermoeden dat de zaak echt groot was destijds.

De film ziet er voorts netjes uit waarbij Burger vakkundig het gebeuren goed en vlot in beeld brengt. Blij hier te lezen dat de film vrij waarheidsgetrouw is neergezet. Schrijnend ook hoe levens verwoest werden en justitiële apparaten als het OM zich fouten kunnen veroorloven op de kap van mensen. De gevolgen zijn soms niet te overzien. En de media tja, dat zijn uiteraard ook geen heiligen natuurlijk.

Een wat aparte film die me niet helemaal in zijn greep had. Ik ontwarde hier en daar verschillende thema’s die ik niet altijd met elkaar kon koppelen. Een surrealistische film over het leven en de dood, over het in stand houden van herinneringen. Daarnaast ook wat maatschappijkritisch over het voormalige regime ten tijde van Pinochet.

Allemaal erg mooi in beeld gebracht ook. Nostalgisch en poëtisch bij momenten. Symboliek duikt regelmatig de kop op, visueel, maar ook textueel. Maar de verhaallijn nam me onvoldoende mee in het gebeuren. Nochtans lag het niet aan de mysterieuze protagonist al staat hij waarschijnlijk ook symbool voor de herinneringen aan het leven en de dood...

Best wel een geslaagde survival thriller waarbij de spanning vrij strak wordt gehouden. Beetje heldengedoe en spierballengerol in de Himalaya op de tweede hoogste berg op deze planeet, de K2.

Ik ben niet thuis in het wereldje, maar ik begreep niet dat er geen zuurstofflessen aan te pas kwamen. En dat met die ontploffend goedje begreep ik ook niet zo. Dat lijkt me nu geen standaard uitrusting.

Nu los van dit alles best vermakelijk. Een vrij vlotte film eigenlijk met ook nog een vervelende klier in de hoofdrol. Beetje sentimenteel soms, maar ik genoot er wel van. Bergfilms kunnen sowieso weinig verkeerd doen bij mij.

Mijn derde film van James Stewart in een Hitchcock-movie na Rear window en The man who knew too much. Ook deze Vertigo beviel me wel al heb ik niet het wow-gevoel van "de beste Hitchcock" die deze film torst. Nochtans bekruipt je een gevoel van ongemakkelijkheid als je de intro ziet. Ook ergens middenin de film wordt er ook nog eens geëxperimenteerd met kleuren en draaicirkels. Leuk! Vertigo is een psychologische film geworden van een rechercheur die door een ongeval lijdt aan hoogtevrees. De hele film door vraag je je af waartoe dit dient, maar gelukkig kon je er op het einde nog iets mee. Was deze subplot absoluut noodzakelijk om eenzelfde film te produceren, wellicht niet. Toch is die achtervolgingsscène op de daken bloedstollend.

Het verhaal gaat grotendeels over Madeleine, de vrouw van een kennis. Ze is een bizarre vrouw met zelfmoordneigingen die worstelt met het verleden van één van haar voorouders. Het knappe aan het verhaal en het plot is dat de geschiedenis zich herhaalt en Ferguson eveneens in een obsessie terecht komt bij een "donkerharige Madeleine". Vanaf dan wordt de film echt boeiend. Het einde daarentegen vond ik wat bizar. Die non bvb?

Technisch zit de film knap en stijlvorm knap in elkaar, maar dat mag geen verbazing wekken bij Hitchcock. Het lijkt vanzelfsprekend, maar deze film is volgend jaar al 60 jaar oud. Het blijft knap vast te stellen dat deze en vele andere van zijn films lekker blijven wegkijken.

Ik was wat terughoudend door de mindere quotaties hier, maar was eerlijk gezegd blij verrast met de film. Geen absolute topper en de 3,5* is vrij royaal gegeven. De film is weliswaar traag en an zich gebeurt er ook niet zo heel veel.

Los hiervan toch een vrij duidelijk plot ontwaard waarbij het draait rond geloven ... of het ontbreken daarvan. Nadat een kustdorpje verder moet na een grote tragedie is de tijd voor hen blijven stilstaan. Jongemannen trekken weg, de rest blijft achter, zichzelf onderdompelend in rouw. Rouw, woede en verdriet liggen vaak dicht bij elkaar en wanneer Leo miraculeus de verdrinkingsdood ontsnapt, verandert de perceptie en verwachtingen over hem, met alle gevolgen van dien.

Fijn vond ik de dialogen met de priester waarvan ik twee sterke quotes onthouden heb. “Als een man een kind dood, wordt hij ter dood veroordeeld. Wanneer God er 47 neemt, moeten we Hem loven”. En ten tweede: “Een ramp is een mirakel op de verkeerde plaats en op het verkeerde tijdstip”.

Een film over rebelse tienermeisjes die graag willen verschillen van de andere oppervlakkige opgemaakte trutjes hoogstens naar new wave en disco beluisteren. Neen, punk moet het zijn en als we die richting uitgaan, doen we het meteen goed en nemen we zelf de micro en drums bij de hand. Als je de meisjes ziet, merk je onmiddellijk al hoe zich ze zich afzetten tegenover de huidige standaard met hun kapsel en temperament. Als buitenbeentjes leven ze zich uit in de muziek.

Leuk plotse, maar voor mij weinig begeesterend. Ik had er niet zo heel veel mee al vond ik het wel allemaal netjes en prima gedaan. Goede casting, leuke sfeersetting, degelijk plot, maar niet het gevoel van "die zal ik me nog lang herinneren". Niet van het niveau van Fucking Amal of Lilja 4-ever, maar dat hoeft geen schande te zijn natuurlijk.

Door het overlijden van zijn vrouw beslist Carillo om een punt te zetten achter zijn roemrijke carrière van accordeonspeler en neemt hij voor om zijn instrument aan de figuurlijke haak te hangen. Hij onderneemt een tocht om het muziekinstrument terug te brengen bij zijn geestelijke vader.

De film profileert zich vervolgens als een soort van roadmovie op een ezel doorheen de Colombiaanse vlaktes. Hij, achternagezeten door een jonge fan die het werk van de meester willen leren om zelf ook zijn brood te verdienen. Leuk wordt het - en het is eveneens een aangename afwisseling - dat er in de vele dorpjes die ze passeren er enkele muziekfestivalletjes of -wedstrijden aan de gang zijn met de accordeon als centraal muziekinstrument.

Niet onvergetelijk, maar luchtig en amusant, over een lokale held in rouw.

Vice is een McKay die me zeker in vele opzichten doet denken aan zijn vorige film The big short, qua aanpak althans. Ook hier met Vice bewerkt hij een saai en complex item tot een boeiend (commercieel) luchtige film. De montage is dan ook subliem waarbij hij allerhande technieken vervat tot één mooi geheel. Voice-overs, acteurs die zich rechtstreeks tot de kijker richten, flashbacks, authentieke nieuwsberichten, een aftiteling midden in de film, reality-TV, actie onder vorm van oorlogsbeelden en dat allemaal met een sausje van humor (satire) zonder steeds de ernst uit het oog te verliezen ... Verveeld heb ik me zeker niet bij deze Vice. De dikke twee uur vlogen zo voorbij.

Het is natuurlijk de vraag hoe “waardevol” of waarheidsgetrouwe deze biografie van Cheney is. Dat hij samen met Rumsfeld de échte macht in handen had ten tijde van Bush Jr., dat lijkt me evident. Het is geen geheim dat Bush Jr. nu niet meteen als één van de briljantste presidenten in de geschiedenis van de VS ingaat. Integendeel, niemand schrikt ervan dat hij eerder een marionet was. En ook de speech bij de VN door Powell is alom bekend. Hoewel de geschiedenis gekend is, blijft het toch frappant hoe de wereld zich zo in de doeken heeft laten doen betreft de massavernietigingswapens in Irak.

Cheney wordt in de film ook op momenten gepakt waardoor de context en de nuance soms wel wat ontbreekt. Desalniettemin toch wat dingen geleerd van de man zoals zijn dochters, zijn verleden, zijn gezondheid en zijn sterke vrouw Lynne. Erg overtuigende rol overigens van topactrice Amy Adams. Ook Christian Bale deed het uitstekend. Sam Rockwell apprecieer ik enorm, maar hier vond ik het als Bush toch wat minder. En Carell als Rummie viel wel mee. Geweldig einde trouwens waarbij ik bijna in de lach schoot met dat groepsgesprek alsof het iemand allemaal kan schelen. Op naar The fast and the furious ...

Interessante film over het ontstaan van de nieuwe staat India en de geboorte van Pakistan wanneer de Britse kolonisatie op zijn einde liep. Een moeilijke evenwichtsoefening zo bleek om de vele sikhs, moslims en boeddhisten tevreden te stellen en vooral een toekomst te bieden. Zoals één van de locals ook treffend verwoordde door te zeggen dat zij wel achterblijven met de legacy van de overdracht en de Britten gewoon rustig terug huiswaarts keren ver weg van India.

Die romance was niet zozeer aan mij besteed, maar zat er wellicht in om een extra dimensie te geven aan het plot. Interessanter vond ik vooral naar het einde toe de combi met reële beelden van de overdracht en de historisch-sociale context uit die tijd. Summier weliswaar, maar toch boeiend.

Acteerwerk op niveau en ook professioneel Britse aanpak van het stijve ceremoniële gebeuren, prima setting, decor en kostuums. Wel graag naar gekeken al werd het hele gebeuren wat rooskleurig of luchtig aangepakt. Een zware film is dit allerminst, wel een prima wegkijker voor wie wat geïntroduceerd wil worden in het thema. Het doet me ineens ook zin krijgen om eindelijk naar Gandhi (Film, 1982) van Attenborough te zien.

Een vrij typische Woody Allen lijkt me. Wat sloom, veel geleuter, luchtig, sfeervol en gaande over alles en niets. Veel aandacht voor de setting en het decor waarbij ook de personages en hun dialogen tot hun recht komen. Mooi warm portret van onder meer Barcelona, alsof het een promofilmpje was.

Het sterke aan de film is de chemie tussen de drie hoofdrolspelers Bardem, Hall en Johansson. Speels en naturel, sterk op elkaar ingespeeld met fijne dialogen. Cruz is de vreemde eend in de bijt en de storende factor in deze triorelatie. Ze brengt extra peper in de film, wat misschien wel nodig was.

Normaal heb ik geen problemen met voice-overs, maar hier vond ik het vrij storend en overbodig. Laat de beelden en gedachten voor zich spreken ...

Uiteraard valt het op dat Victoria geschoten is in één shot of die indruk geeft het alvast. Deze benadering geeft voor onrustige gejaagde beelden. Het geeft je het gevoel dat je er zelf bij bent. Sowieso erg knap gedaan en fijn om dit af en toe te kunnen ervaren in een filmgebeuren.

Het eerste uur van de film echter moest ik toch even doorkomen. De film komt erg langzaam op gang en vertelt niet zo heel veel. Wat je te zien krijgt is een naïef jong meisje dat na een feestje vier jongeren tegen het lijf loopt. Ze zeveren en zwanzen met elkaar en uiteindelijk gaat het feestje privé verder door op het dak van een appartementsblok. Pas na een uur komt de film in een stroomversnelling en wordt het interessanter wanneer de kwajongensachtige lui eerder criminele bedoelingen hebben door een heuse heist te plegen.

Het probleem van one shot films is vaak de beperkte tijdspanne waarin een verhaal verteld moet worden. De gebeurtenissen zijn real time en dat is soms moeilijk te vatten met bepaalde metamorfoses van personages. Zo ook hier: in een mum van tijd verandert een naïef meisje naar een op zijn minst medeplichtig gestelde vrouw zonder echt te weten te komen waarom ze zo geïnteresseerd is in die losers. Er waren nochtans kansen genoeg om de dans te ontspringen. Waarom zou ze in godsnaam haar café alsnog verlaten voor een wel zeer vaag en vreemde reden?

Qua plotverloop dus niet altijd even logisch (ook de politie-inval in het appartement was te easy), maar los hiervan wel een fijne film met een knappe montage, goede acteerprestaties, een sterke spanningsboog en hoog tempo vanaf halverwege de film.

Ik had wat schrik om Victoria & Abdul te zien omdat ik het vooroordeel had om een saai nietszeggend kostuumdrama te moeten zien. Niets is echter minder waar. Nu niet dat elke filmkijker wild zal zijn van deze film, maar wie bvb The Favourite (2018) van Lanthimos, The King's Speech (2010) of The Remains of the Day kan appreciëren, zit ook hier wel goed. Het op waarheid beruste verhaal was me onbekend, maar dat was het blijkbaar voor iedereen tot 2010.

Geen meesterwerk, zeker niet, daarvoor komen bepaalde scènes wat geforceerd over. De overgekomen familie bvb was iets te slordig uitgewerkt. Judi Dench doet het fantastisch als Queen, een rol die haar op het lijf geschreven is en eentje die waarmee ze reeds ervaring heeft opgedaan in Mrs Brown (1997). Ali Fazal blijft wat onder de radar ten aanzien van Dench, maar dat is geen schande. De anderen kwamen ook wat karikaturaal over.

De film kijkt verrassend genoeg vrij lekker weg met enkele leuke grappige momenten waarbij ik regelmatig een glimlach tevoorschijn kon toveren. De reactie van de familie/hofhouding van de Queen is enerzijds kortzichtig, maar tegelijk leuk om volgen. Hoe meer de Queen haar Munshi opwaardeert, hoe meer haar hofhouding niet weet van welk hout pijlen te maken. Verder is de cinematografie, aankleding en decor prima. Fijn ook om even de eenzaamheid, de verplichtingen van haar bestaan en de kruiperigheid van haar hofhouding aan te raken. Goed om eens gezien te hebben. Verdiende 3,5*!

Andrès is een reisblogger en zit veelal in het buitenland. Exotische bestemmingen, toeristische trekpleisters, leuke terrasjes en culinaire verwentips ... het hoort allemaal binnen zijn takenpakket om te verwerken. Lijkt allemaal leuk. Toch wenst hij zich definitief te settelen ergens in het buitenland en zoekt hij nog één maal zijn roots op. Hij ontmoet hen op een feestje.

De gesprekken die vaak erg keuvelend en alledaags zijn doen hem beseffen dat weinig heeft opgebouwd, dat hij weinig houvast heeft. Zijn vrienden hebben intussen kinderen of hebben een stabiele relatie of vriendenkring. Hij komt stilaan tot het besef dat bij hem alles vluchtig is.

Geen film voor iedereen denk ik. De scène met de aquarium is visueel best leuk, maar het blijft voor velen voorts erg oppervlakkig allemaal. Eentje voor de arthouseliefhebbers.

Ik was er eergisteren niet met de volle aandacht bij en heb flarden gemist waardoor ik hem gisterenavond (in zijn geheel) heb herzien. Daar heb ik geen spijt van gehad. Mocht er aandacht besteed zijn aan het leven van de moeder en vader en de film nog 20 minuten rekken, je kon spreken van een geweldig familie-epos. Geweldig was het al, de parallelle levens van de zusjes Gauda en Eurydice worden schitterend naar voren gebracht.

Intens en rauw, elk verstrikt in de liefde of voornamelijk de gevolgen hiervan. Keuzes die gemaakt worden en nimmer teruggedraaid kunnen worden. Vrijgevochten dames, zo leek het wel, en toch ondergingen ze hun situatie en hun leven.

Levensverhalen die toch binnenkwamen. Sterke acteerprestaties, prima camerawerk en een betrokkenheid die binnenkwam tot in de huiskamer. De verpauperde uitzichtloze omgeving van vele Brazilianen wordt prima neergezet in een soort observerende status zonder ooit enige dramaporno te willen beogen. Toppertje!

Degelijke Vlaamse film over een oude norse en eenzame man die weigert in te trekken in een rusthuis, maar noodgedwongen toch enige thuishulp moet aanvaarden. De relatie met zijn dochter loopt stroef en de thuishulp was ook niet steeds professioneel. Hij is een opportunist en krijgt af en toe het deksel op de neus. Zijn kleindochter en later zijn buurvrouw zijn de lichtpunten in zijn leven en dat levert een ontroerend portret op.

Nand Buyl doet het uitstekend als de kwieke Lucien, maar ook Viviane Demunck en Marijke Pinoy kwijten zich uitstekend van hun rol. De relatie met Sylvia was boeiend om te volgen, maar ook zijn eigenwijze karakter was leuk. Geen topper, daarvoor bleef het wat te oppervlakkig, maar spijt had ik zeker niet.

Ongetwijfeld een cultfilm deze Cronenberg. En moeilijk te ontwarren deze surrealistische bevreemdende trip. Maar wel boeiend! Niet met alles mee, maar met de grote lijnen kom je ook al ver. Sowieso een interessant uitgangspunt van Cronenberg om de media te zien als een soort medium die onze kijk op de realiteit vervormt of verstoort.

Waanideeën, hallucinaties en flashbacks wisselen elkaar af en het is soms wat zoeken tussen de scènes door. Toch behoudt de film zijn drive. Dat heeft ook te maken met James Woods zelf die het uitstekend doet. Het personage komt goed uit de verf en je leeft er ook met mee. Niet zo makkelijk als je zijn rol bekijkt van televisieproducer die zijn plekje onder de zon wil claimen met softporno en hard core geweld.

De sfeer mede door de muziek is spannend en mysterieus. Het houdt de film in zijn vaart. En enkele horror gore effecten doen de rest. Niet over alles even enthousiast, maar deze film blijft toch een beetje hangen.

La vie d'Adèle is een meeslepende innemende film geworden van drie uur. Liefde, passie, sensualiteit en intimiteit staan centraal. Ook de dichte close-ups versterken dit gevoel alleen maar. De uitstekende acteerprestaties van jonge Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux zorgen voor authenticiteit en geloofwaardigheid. De film kwam door hun goede prestaties naturel en oprecht over, mede dankzij de mimiek.Die zachte, mooie ronde lippen en die onschuldige puppy-ogen van Exarchopoulos, wie valt daar nu niet van in zwijm als man? Heerlijk!

Het verhaal zelf vond ik niet zo boeiend, het was eerder het gevoel errond dat me het meest aangreep. Ook de bewuste seksscène(s) is al veel verteld, maar vond ik zeker niet overbodig. Of er veel liefde aan te pas kwam, weet ik niet, bij de jonge onzekere Adèle wellicht wel. Die scènes hebben klaarblijkelijk heel wat gevergd van beide actrices, zoveel zelfs dat er een onherstelbare breuk is ontstaan met de veeleisende Abdellatif Kechiche. Het is natuurlijk de vraag hoe ver je kan gaan met je verwachtingen naar je acteurs toe om die of die prijs binnen te halen. Vraag het maar eens aan onder andere Uma Thurman/Tarantino of Shelley Duval/Kubrick...

Voorbij halfweg verslapte mijn aandacht wat. Het kabbelt rustig voort zonder boeiende verhaallijnen. Het kon gerust iets korter. Geen slechte film, maar verwachtte er wat meer van. Toch omwille van de uitdieping en prestaties van de hoofdrolspeelsters een 3,5*.

Een film over drie miskende kunstenaars. De één een schilder die nog wel wat te doen heeft met zijn portretten, de andere een mislukt auteur en dan nog een componist. Het lijkt zich wel af te spelen tussen het Parijs van Van Gogh en Gaugain. En ook de barmadam, hier met Mimi, mag niet ontbreken.

Het verhaal kennende weet je dus dat armoede en afwijzing om de hoek loert. Elke dag is het sukkelen en is het wachten op die ene opportuniteit. Best een olijk trio met Pellonpää op kop als Albanees die plots zijn verblijf verliest. Fijn ook om te zien hoe hun vriendschappen gesmeed en gehard worden. Treurig, maar eveneens grappig bij momenten, zoals het Kaurismäki betaamt.

Zeer leuk om te volgen. Je hebt wel te doen met deze stumperds die zeker de slechtste niet zijn.

Schrijnend portret over een jong koppel op zoek naar gezinsuitbreiding, maar in eerste instantie zorg en opvang moet bieden aan de moeder, dan aan hun eerste kind. Tragikomische aanpak waarbij genant open gesproken werd over de seksuele activiteiten in bed omdat het blijkbaar via natuurlijke weg niet zo makkelijk verliep.

Nadien wordt de klemtoon meer naar moeder geschoven die met haar vreemde gedrag meer en meer (letterlijk) de hoofdrol opeist. Later blijkt dat er sprake is van semantishe dementie. Interessant uitgangspunt van de film vond ik toch wel de beslissing van Noémi om ondanks alle zorgen en problemen met haar schoonmoeder toch door te gaan om zelf voor kinderen te gaan. Het is niet omdat het leven om je heen moeilijkheden kent, dat je je eigen geluk opzij moet schuiven en dat je moet wachten op "betere" tijden.

Emoties lopen hoog op, van frustratie tot machteloosheid. Zwaar thema dat eveneens met de nodige kwinkslagen wordt verhaald. Intens en ontroerend. Prima film!

Ik heb de Belgische Lubna Azabal hoog zitten na eerdere films van haar gezien te hebben. Hier speelt ze een weinig opzienbarende rol waarbij ze haar kwaliteiten niet geheel kwijt kan. De focus ligt ook eerder bij Bruni-Tedeschi die als alleenstaande moeder van een tiener het financieel bijzonder lastig heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Ook psychisch zit ze er compleet door en neemt ze een aantal vreemde beslissingen. Het komt de relatie met haar nochtans welopgevoede zoon niet ten goede.

Die Parijse banlieus zijn nu eenmaal troosteloos en weinig stimulerend. Je wordt dagelijks geconfronteerd met je eigen falen. Wat een kerstcadeau ook geeft ze haar zoon!

Inhoudelijk niet geheel overtuigd. Ik zat best in de film en leefde mee met de moeder, maar het verdere verloop wordt wel erg simplistisch weergegeven. Een film die iets te weinig zijn stempel drukt om echt aan te slaan.

Een ode aan het van de kleine Jan Bucquoy, opgroeiend in een streng conservatief gezien waar vooral de moeder regeert met ijzeren hand. Letterlijk zelfs. Liefde was ver te zoeken en tegenspreken werd niet geduld, zelfs niets als de leuze van het huis “het is goedkoop” werd aangehaald. Leuk was vooral het jeugdige leven van kleine Jan, maar ook toen hij vertrok naar Brussel bleef het interessant.

De film is doorspekt met humoristische en luchtige elementen. Beetje vreemd die Franse taal in het oer West-Vlaamse Harelbeke. De Vlaamse bekrompenheid en de liederlijkere levensstijl van Jan staan in schril contrast tegenover elkaar. Dat laatste straalt dan ook af op het gezin dat hij niet meer heeft.

De film doet me wat denken aan het eerdere Crazy Love (Film, 1987) van Dominique Deruddere waar ook de liefde en het conservatieve Vlaamse gezin voorop staat.

Niet geheel enthousiast over Une vie. Niet dat het een slechte film was, maar hij sprong er voor mij ook nergens echt bovenuit. Degelijk zonder meer. Een film die gaat over de positie van de vrouw en hoe men over het traditionele huwelijk dacht. Opmerkelijk was ook de rol van de kerk en de poging om de brokken te lijmen en vergeving te vragen wanneer de echtgenoot er de echtelijke kantjes afliep. Alsof het de fout van de vrouw betrof en vooral zij onredelijk zou zijn als ze haar huwelijk geen tweede kans wou geven.

Judith Chelma kende ik niet, maar doet het hier overigens prima. Ze draagt haar rol met verve en komt naturel over. Cinematografisch ook allemaal erg behoorlijk. En toch greep de film me niet bij de keel.

De laatste Bond met Roger Moore vooraleer Timothy Dalton het heel even overneemt. Al bij al een matige Bond, maar dan wel eentje met een aantal leuke scènes. Zo was de opening op de ijsvlakte best leuk. Alleen dat deuntje van The beach boys had echt niet gemoeten.

Mooie locaties verder op de exclusieve paardenranch, maar de film gaat af en toe uit de bocht. De achtervolgingsscène in Parijs bijvoorbeeld met die halve auto was eerder sullig dan grappig. Wel prima achtervolging op zich met May Day op de Eiffeltoren. Ook een prima einde op de Golden gate bridge en de trolley met May Day blijven toch onuitwisbare scènes. In navolging van Jaws in Moonraker helpt ook hier de schurk een handje mee nadat ze bedrogen werden door de bad guy. Prima bad guy overigens met Christopher Walken.

Geen legendarische Bond, maar zeker meer dan degelijk al is Bond zelf wel aan wat verfrissing toe.

Fijne animation short die erg dynamisch is en speelt met de kijker. Zwart en wit flitsen door het beeld in erg actieve animaties. De film speelt ook met perspectief en deed me in dat opzicht denken aan de wonderlijke tekeningen van Escher.

Creatief en vlot, erg graag naar gekeken. Het stuk dat de Hongaarse opstand moest voorstellen, kwam misschien iets te weinig uit de verf, maar visueel was erg hoogstaand vond ik.