Opinions

Nog maar mijn tweede Almodovar na Hable con Ella, maar er volgen er snel meer. Wederom erg geslaagde film van wellicht de beroemdste Spaanse regisseur met een fabuleuze en oogverblindende Penélope Cruz. Ik heb haar wat links laten liggen, maar ze geeft wel degelijk blijk van een grote actrice te zijn. Tussen al die pulpfilms zitten hier en daar wat uitdagende rollen zoals Abre los Ojos (1997) van Alejandro Amenábar.

Van Volver had ik al veel gehoord, maar dus nog nooit gezien. Een film ook met 2 losstaande plots, maar die uiteindelijk toch meer met elkaar gemeen hebben dan gedacht. Het is vooral het einde die voor mij de film zo sterk maakt en me een nipte 4,0* deed toekennen. De aanloop er naar toe is vrij monotoon en gaat zijn gewone gangetje. Er gebeurt weinig, maar het is vooral Cruz die het draaiende en boeiend houdt.

Ondanks enkele beladen thema's zeer luchtig en speels gebracht, misschien in dat opzicht té zodat het niet au sérieux genomen kan worden, want er zitten toch wel wat gaten en toevalligheden in het plot. Desalniettemin van genoten en in zijn geheel zeker een geslaagde film.

De Vlaamse of Belgische filmwereld is niet zo vertrouwd met rechtbankfilms. Het initiatief van Jan Verheyen mag dan ook aangemoedigd worden. Verheyen is niet mijn favoriete Belgische regisseur en maakt eerder vermakelijke luchtige films voor het brede publiek. Voor Het vonnis slaat hij een andere meer controversiële weg in. Eerst en vooral wil ik de opinie van Goongumpa van 2 februari 2016 onderschrijven. Het lag er net iets té vingerdik op in welke richting Verheyen de kijker wil duwen. De ondertoon is uitgesprokener en ja populistischer dan films met eenzelfde beladen thema's als bvb Dead man walking om er maar eentje te noemen. Nu niet dat Verheyen expliciet een nieuwe mars beoogt, maar met deze film stelt hij vrij ongenuanceerd en eenzijdig en op een erg emotionele manier de rechtstaat aan de kaak.

Goed, los hiervan is de film op andere vlakken best ok. Dit is mijn 6e Koen De Bouwfilm op korte termijn (het is eventjes genoeg geweest). Ik zag goede acteerprestaties, maar vond Veerle Baetens als advocate een beetje miscast hoewel ik haar ten zeerste apprecieer als actrice. Jappe Claes speelt ook hier weer geweldig. Hij heeft die kop om steeds weer een arrogante machtige topfiguur te vertolken, dit keer als Procureur-Generaal. Ook Johan Leysen deed het goed. De slotpleidooien waren van de drie partijen van een hoog niveau, zowel inhoudelijk als qua presentatie. Voor mij één van de beste momenten van de film. Al vond ik de verwijzing naar de jeugd van De Groot uit de lucht gegrepen. Dit kwam nergens anders te sprake en klonk in deze film stuntelig, plat, vrij hol en redelijk onrealistisch. Het principe "Dura lex, sed lex" vond ik dan stukken beter en relevanter.

Het geweld in de film was hard en expliciet, hoewel de moord op De Groot wel binnen de perken bleef (al dan niet bewust). Er werd goed aandacht besteed aan het trauma dat Segers ervoer. De vertwijfeling en het ongeloof in zijn ogen na de moord of het aanhoren van de procedurefout was sterk. Ook de leegte werd sterk geaccentueerd: tandenborstels, de cliché gedekte tafel, ... Ik twijfelde aan mijn quotering voor 3,0* en 3,5*, neigde eerder naar dit laatste, maar na het typen van mijn mening val ik toch terug naar een voldoende 3,0*. Het verhaal en de acteerprestaties zaten goed, de boodschap zelf was iets te uitgesproken.

Het moet Noé’s meest serene, meest ingetogen film zijn. In navolging van Haneke’s Amour (Film, 2012) zijn er inderdaad wel wat parallellen te trekken. Eerst en vooral de eenzaamheid en de isolatie van een ouder koppel in hun appartement. Eenieder draagt het lot en het leed van de andere. Deels uit liefde, al is de liefde al lang niet meer amoureus te noemen, veeleer is de zorg of misschien beter het “oppassen”, een noodzaak, omdat het ook zo hoort …

Die split screen was een prima idee. Gewaagd en gedurfd, maar effectief en symbolisch waarbij het koppel door de aftakeling van mevrouw letterlijk afgesneden wordt van haar partner, van de omgeving. De afstand wordt hierbij visueel gecreëerd. De één is dichtbij, maar tegelijk veraf …

Hoewel de film een aantal uitstekende scènes bevatte, zeker naar het einde toe of bij de poging van een diepgaand gesprek tussen vader en zoon (met de dementerende mama ernaast), vond ik de film bij momenten vrij monotoon met zijn lange observerende shots. Het kabbelde soms wat verder, op het tempo van de bewoners. Het gaf me tegelijkertijd de tijd om zelf rond te neuzen in het rommelige kot. Er hing heel wat moois aan de muur (Une femme est une femme, Metropolis, Dr Mabuse, …) en ook in de zetels of op de tafel lagen interessante boeken (Jean Renoir), Stalker zag ik daar ook ergens liggen als DVD-hoes.

Indrukwekkend psychologisch oorlogsdrama dat me vooral begeesterde het laatste half uur tijdens de ondervragingen. Vaderlandsliefde, zelfopoffering en moed staan centraal en steken in schril contrast af tegen verraad en opportunisme. Zwart en wit, net als beide Partizanen. Beiden hebben een keuze ... en hebben die ook voor zichzelf gemaakt.

Het sterke van de film zit hem in de expressie en het tonen van emoties van zowat alle hoofdpersonages. De vele close-ups geven de menselijke gevoelens zeer mooi weer. Het zet je aan het denken wat jij zou doen in dergelijke situatie. Uiteraard zijn de vertolkingen op niveau. Zeker Boris Plotnikov en Vladimir Gostyukhin springen er bovenuit.

Het einde van de film gaf de doorslag voor een stevige 4,0*, maar ook het begin in de sneeuw onder erbarmelijke omstandigheden en de wanhoop (poging tot zelfmoord met zijn geweer) werd knap weergegeven.

Wat valt er hierover te zeggen? Mijn tweede Sokurov en ook met deze heb ik enige moeite. Plotgewijs stelt het erg weinig voor. De film is visueel sterk: vaag, mistig, mysterieus en grauw. Alsof je je in één of andere horrorprent bent belandt. De sfeersetting zit dus prima, alleen vond ik dat die gehele setting ook werd doorgetrokken naar het plot. Want ook dat vond ik vaag en bijgevolg flets.

Het komt ook allemaal repetitief over, want erg veel aan de setting verandert er niet. Het wordt een intense, maar tegelijk ook lange zit waarbij je zit te wachten op een soort climax (die er uiteindelijk niet komt). Toch bevat de film de nodige symboliek met die kraanvogel in een sfeer van rouw en dood al hoefde het voor mij toen niet meer. In Japan wordt de kraanvogel beschouwd als een symbool van geluk en lang leven. Maar ik vond dat het hier toch te weinig tot uiting kwam. Jammer.

Deed me sterk denken aan Revoir Paris (Film, 2022), die andere recente Franse film over de aanslagen in Parijs. Vermelde hier vond ik meer gelaagd en sterker dan deze "Vous n'aurez pas ma haine". Desalniettemin ook een film die binnenkomt met de idee zoals de titel het al verwoordt: wat als je geen haat wil uiten ten aanzien van de terroristen die je leven om zeep hebben geholpen?" Het is dat wat het hoofdpersonage Antoine Leiris overkomt.

Waargebeurd en gebaseerd op echte feiten. Geen evidentie. Dat is het zeker niet, want het is niet omdat je niet kan haten, dat het geen pijn doet. Integendeel. Zijn boodschap wordt in de (social) media gretig opgepikt. Mooie kleine tedere film over verdriet en rouw. Fijn in elkaar gezet. Mooi!

Ik heb wellicht een gerestaureerde versie gezien, want dat zag er toch vrij behoorlijk uit voor 1902. Bij deze ook met toch enkele jaren voorsprong de oudste prent die ik al zag. De beelden van de maan zijn overbekend, maar voor de rest wist ik niet veel over de film.

Toch vrij knappe film, verfrissend ook en ook toen al blijkbaar een fascinerend onderwerp om naar de maan te reizen. Toch een aantal leuke technische effecten met rook en vuur. Mooi zicht ook op de industriële stad.

De camera uiteraard statisch, alsof het puur toneel was (en dat was het misschien ook). En de film toont ook aan welke rollenpatronen er golden in die tijd. Het waren de mannen die op ontdekking gingen, de vrouwen zijn louter opvulsel.

Moeilijk te beoordelen. Leuke en fijne beelden van de kosmos, van het water, van het leven op aarde. Maar ik vond de beelden weinig samenhangend. Het sprong vaak van de hak op de tak. Een reis door de tijd, kan best zijn, maar er zat geen structuur in de beelden.

Als je dan ook nog afkomt met een nietszeggende en eerder irritante voice-over, dan doet dit meer slecht dan goed. Dan vond Samsara of Koyaanisqatsi een stuk relevanter en duidelijker waarover het ging.

Documentaire heeft een poëtische filosofische ondertoon, beetje hoogdravend, maar dat kwam er niet goed uit. Fijn alvast dat de prachtige beelden me nog enigszins aan het scherm kluisterden.

Sterke film over een meisje dat ondergedoken leeft in de schouw van een school. Rauw en authentiek lijkt het me. Zeer eentonig ook, want buiten je stil houden en de tijd te doden zonder te veel lawaai te maken, kan e niet doen. Of toch, de dagelijkse zoektocht naar voedsel, drinken of kledij zorgt ervoor dat ze steeds inventiever moet zijn.

Een film ook waarbij beelden en daden meer zeggen dan woorden. Anna's war is een doordringend portret van een overlever die zich elke dag moet heruitvinden, niet wetende wat de volgende dag zal brengen of hoe lang het nog zal duren.

In mijn ogen alles behalve een saaie film, maar veel gebeurt er inderdaad niet. Dit is een mooie typische filmhuisfilm. Toch wel de moeite om eens te zien. Sterke rol ook van het meisje.

Sterke eigentijdse en eigengereide versie van het beroemde toneelstuk door Almodovar met Tilda Swinton in een glansrol. De setting en het decor was fabuleus en was naast Swinton een streling voor het oog. In elke hoek van de kamer was wel iets te ontdekken: van humanistische schilderijen tot boeken op de boekenplank van regisseurs Bergman en Capra tot andere high design fancy meubels. Doordat je met Earpods de ruimte kon rondwandelen kreeg je een erg mooie rondleiding van het knap ingerichte appartement te zien terwijl de vrouw aan het praten was.

Visueel dus zeker erg knap gedaan. Op een bepaald moment kreeg je ook een langzame 360° beeld rondom swinton’s hoofd. Dat vatte het eigenlijk allemaal wat samen: de blik en de mimiek van Swinton temidden van haar kleurrijke fancy omgeving. Ook de sterke volle kleuren, vooral rood, kwamen tot uiting. Fijne blik ook op het decor dat temidden een loods werd gezet, surrealistisch en tevens een mooie blik van bovenaf waarbij er geen plafonds lijken te zijn.

Rood, de kleur van passie, onverzettelijkheid of wraak staken in schril contrast af tot de aanvankelijk ontredderde bede van de vrouw tegen haar ex. Ze kan het voorval maar niet plaatsen. Tegelijk is ze strijdvaardig en daadkrachtig, sterk dat ze is. Interessant portret en een top Swinton. Mooi!

Het debuut van Zvyagintsev en eveneens mijn eerste film van deze regisseur nadat ik door omstandigheden tot driemaal toe op het laatste nippertje niet naar Loveless ben geraakt. Beetje een eigenaardige film waarbij een vader na 12 jaar plots opduikt. Je zou denken dat dit tijdens de film verhelderd ging worden, maar niets is minder waar en het mysterie wordt alleen maar groter. Zvyagintsev legt de klemtoon volledig op de tienerbroers Andrej en Ivan en diens wedervaren met hun teruggekeerde vader. De volgende dag staat een roadtrip gepland om te gaan vissen.

Hoewel de broers een uitleg verwachten van hun vader doet die laatste alsof er niets gebeurd is. Zijn toon is erg autoritair en een beetje het stereotiepe idee van hoe wij Westerlingen de emotieloze norse en zwijgzame Russen aanzien. Vermoedelijk zit hij in het criminele milieu (met die vreemde telefoontjes en die afspraak met die lui). Vooral de jongere Ivan heeft het zeer moeilijk met de vader-zoonrelatie en schept weinig vertrouwen in zijn vader. De oudere Andrej daarentegen is volgzamer. Op de achterkant van de hoes las ik dat Vladimir Garin (personage van Andrej) later tijdens de vakantie in datzelfde meer verdronken is ...

Vozvrashchenie is een rauwe troosteloze rozdmovie geworden in een desolaat en kil stukje Russische flora. Het einde van de film is erg sterk en aangrijpend, zeker het afscheid snijdt door merg en been. Alleen hiervoor al een 4,0* waard. Verder zeker sterk camerawerk en goede vertolkingen.

Niet zozeer iets voor hondenliefhebbers dit filmpje. Vrij rauw portret van een duo 'dogkillers' dat het probleem van de zwerfhonden in de stad eigenhandig (of vanuit de overheid?) oplost. Kan me inbeelden dat deze mannen sympathie verkrijgen. Uit ervaring als filmkijker wéét je dat het eens fout ging aflopen. En dat doet het ook. En wat de regisseur ervan gemaakt heeft, is niet eens zo onvoorspelbaar.

Desalniettemin een best geslaagde kortfilm dat de hele tijd lang een onbehaaglijke sfeer achterliet.

Zeer mooie visueel sterke film uit de oude Deense doos. Mijn eerste Dreyer en ik denk dat er gauw nog snel zullen volgen. De hele heksenvervolging loopt als een rode draad doorheen de film. Het start en eindigt al met de onheilspellende en nietsontziende generiek van één of ander boek/pamflet. Maar ook de vervolging van die dame zette onmiddellijk de toon en liet zien dat we in een tijdperk zaten waarbij de vervolging van vermeende heksen deel uitmaakte van de religieuze cultuur.

Deze omkadering was van belang om het eigenlijke plot te ontvouwen waarbij ontrouw centraal staat. Dat komt er natuurlijk van als je liever jonge blaadjes lust. Dan is het niet denkbeeldig dat zelfs je eigen vlees en bloed ermee vandoor gaat.

Meer dan uitstekende acteerwerk en prachtige zwart-wit composities kenmerken de film. Zeer stijlvol uitgevoerd allemaal. De hele film ademt een onbehaaglijke dreiging uit die tot uiting moest komen op het eind. Mooi!

Een niet zo toegankelijke film in die zin dat hij erg oubollig oogt. Zeker voor niet-Vlamingen kan dit een beproeving zijn. Geen boerenepos, maar de Vlaamse katholieke keutermentaliteit sijpelt er wel doorheen.

Gelukkig is het thema best interessant met een man die net de gevangenis heeft verlaten na een zedendelict met zijn dochter. Zwaar is het thema echter niet. Je krijgt ook niet de idee dat de man een pervert is, daar zijn dochter een lichtekooi is.

Een knappe Van Mieghem die nogal wat weg heeft van de hedendaagse Marie Vinck, niet onlogisch omdat het haar dochter betreft, maar de gelijkenis is érg treffend. Al bij al best onderhoudende film. De film was me vrij onbekend, maar bij deze afgevinkt.

De verwachtingen voor Vuelven lagen hoog. De film wordt zelfs gecatalogeerd onder het horrorgenre. Dit gaat wel erg ver. Mysterie en fantasy kan ik nog inkomen. Misdaad en drama ook, want de situatie van deze straatkinderen in de buitenwijken van een Mexicaanse stad zijn niet benijdenswaardig, maar wel reëel waarbij ze worden overschaduwd door de drugkartels.

Ze mochten wel twee minder verwarrende namen gebruikt hebben voor El Shine en El Chino, ik had het eerst niet geheel door over wie men het had. Leuk acteerwerk wel van de kinderen die vrij naturel acteren. Het sfeertje is inderdaad duister, zeker met die onheilspellende voice en het mysterie, maar ik zou het zeker niet overroepen.

Visueel wel leuk gedaan, die bloedlijnen waren bijvoorbeeld origineel, maar ik raakte behoudens de armzalige situatie van de kinderen voor de rest weinig betrokken met die fantasy elementen.

Misschien is het grote voordeel van de film voor mij dat ik die Marco Kroon helemaal niet ken. Die hele hetze in de media - ik neem aan dat het wel een dingetje was in de al dan niet gespecialiseerde pers - is me dan ook compleet voorbij gegaan. Ik las op Wikipedia (nou niet de meest betrouwbare bron altijd, maar wel handig om snel snel up to date te zijn) dat er nog wel wat meer loos was met de man.

De film dan. Puur filmisch vond ik het een vrij knappe film. Zeker daar in Afghanistan. Goed in beeld gebracht, knappe actiebeelden, mooi gedaan alvast. Het bracht ook wel wat schwung aan het verhaal. Anders was het maar een dooie boel geweest. Ik vond de montage wel OK, die afwisseling was wel nodig.

Waarom men die juridische (en publieke) heksenjacht wou starten is me niet geheel duidelijk. Vanuit de film leek het wel dat het OM zijn hand overspoeld heeft. Gegokt en verloren, niet netjes.

Acteerwerk was goed. Ook van Torenstra. De PTSS kwam er naar mijn gevoel iets te zwak uit. Daar zijn betere films over.

Ik zag onlangs The Lighthouse (2019), Eggers’ nieuwste film op het filmfestival van Gent en was er zo door geïntrigeerd dat ik snel op zoek ging naar zijn debuurfilm The vvitch. Eggers mag wat mij betreft in het rijtje geplaatst worden van jonge veelbelovende (cult)horror regisseurs als Ari Aster en Jordan Peele. Niet zo sterk als The lighthouse, maar evenzeer mysterieus en iets minder toegankelijk dan de doorsnee horrorfilm. Geweldige poster ook die tegelijk dreigend is, maar ook een zekere schoonheid uitstraalt. Vreemd dat deze film slechts als 12+ staat gecatalogeerd. Niet dat hij supereng is, maar voor een simpele actiefilm gaat men toch al gauw naar 16+.

The vvitch is vooral een film die het moet hebben van zijn beklemmende sfeer. De bossen, riet en struikgewas ademen een doodse stilte uit. Aan de rand van het bos leeft een verbannen extreem gelovige familie. Godsdienstfanatisme en bijgeloof drijft hen tot waanzin. Wanneer een aantal onverklaarbare dingen gebeuren wordt al snel (haast letterlijk) een zondebok (of verklaring) gezocht.

Sterk acteerwerk van Anya Taylor-Joy die we ook onder andere al in Split en Glass konden bewonderen. Veelbelovende actrice! Fijne mix tussen realiteit en fictie waardoor je als kijker op zoek gaat naar verklaringen. Het houdt de film drijvende. Het slot is prima en de eindscène is uiterst geslaagd. Niet alles is onmiddellijk duidelijk voor me en ben ook niet van plan dit te achterhalen, want dat zou de film aan kracht inboeten.