Opinions

In Porto beleven de in Portugal woonachtige Amerikaan Jake [Anton Yelchin] en gescheiden moeder Mati [Lucia Lucas] een onenightstand waarvan die nog lang in hun hoofd blijft spoken, ook al hebben ze daar niet dezelfde gevoelens bij. Na een korte proloog volgt een reconstructie van de affaire vanuit drie achtereenvolgende perspectieven: die van Jake, die van Mati en die van een “objectieve” verteller. Ondanks een speelduur van nog geen 75 minuten worstelt Klinger om het magere gegeven van vlees en bloed te voorzien. Yelchin en Lucas zijn een goede match, maar de trage regie (met een overdaad aan nutteloze inserts en lange stiltes) komt de sfeer niet ten goede. Opgedragen aan Anton Yelchin die kort voor de première op 27-jarige leeftijd overleed na een tragisch ongeluk.

Kunstenaar Marianne [Noémie Merlant] valt voor haar model Héloise [Adèle Haenel] die op het punt staat te trouwen en moet poseren voor een huwelijksportret. Tot zover de slaapverwekkende eerste 75 minuten waarin regisseur Céline Sciamma geen muziek gebruikt en extreem veel gebruikt van nietszeggende stiltes die film met ruim een half uur rekken. Het is een technisch verzorgde productie met verzorgde make-up en kostuums. Na die haast niet uit te zitten eerste vijf kwartier volgt de scène waar de titel naar verwijst - waarin een aantal vrouwen de stilte doorbreken met een sterk stukje samenzang - het (relatieve) dramatische hoogtepunt, maar ook dat moment weet Sciamma te verprutsen. Liefhebbers van de schilderprogramma's van wijlen Bob Ross zullen wellicht genieten van de schilderscènes, ook al zijn die ogenschijnlijk door een stand-in gedaan. Maar kijk dan liever La Belle Noiseuse. Het is wellicht passend dat een film waarin schilderen een centraal thema is, net zo opwindend is als verf zien opdrogen. Maar dat is natuurlijk bepaald geen aanbeveling.

De erbarmelijke stroom aan horrorfilms waarmee we keer op keer worden geconfronteerd in de bioscoop komt eindelijk tot een einde in deze sfeervolle, bij vlagen kippenvel bezorgende horrorfilm. De proloog van "The Possession of Hannah Grace" doet wel erg nadrukkelijk aan The Exorcist (1973) denken, maar dat is deze keer gelukkig niet zo'n bezwaar omdat Penoza-regisseur Diederik van Rooijen zich niet beperkt tot pure imitatie. Belangrijker is dat het scenario van Brian Sieve, die meewerkte aan Scream: The TV Series, maximaal effect uit haalt de setting (een mortuarium) en daardoor erg veel suspense weet op te wekken, bijvoorbeeld uit het feit dat de verlichting in het mortuarium en de gangen rondom reageren op beweging, maar ook uit de dodelijke (!) stilte die daar heerst. Een ander sterk punt is de uitwerking van de karakters. Hoofdpersoon Megan Reed [Shay Mitchell] is een voormalige politie-agente die na een traumatische gebeurtenis aan de drank en de pillen is geraakt en via haar sponsor Lisa [Stana Katic] een baantje als lijkophaler in het ziekenhuis weet te bemachtigen. Megans persoonlijke verleden is op intelligente wijze verwoven in het plot, evenals de manier waarop zowel Lisa als Megans ex-vriend Andrew [Grey Damon] reageren wanneer Megan begint te geloven dat het pas binnengebrachte lichaam van Hannah Grace [Kirby Johnson in een tour-de-force] zichzelf aan het herstellen is! Van Rooijen weet uitstekend een onheilspellende sfeer neer te zetten en hoewel de actiescènes minder effectief zijn is het een verademing om eens een horrorfilm te zien die je regelmatig de stuipen op het lijf jaagt.

Drie maanden na zijn scheiding van Stephanie [Kyra Sedgwick] heeft Clyde [Jeffrey Dean Morgan] een huis gevonden en nodigt hij zijn dochters Hannah [Madison Davenport] en Emily [Natasha Calis] uit om hem te helpen bij de inrichting. Bij een tuinverkoop vindt Emily een houten kistje en al snel begint ze vreemd en agressief gedrag te vertonen. Maar Clyde is de enige die gelooft dat dit te maken heeft met het houten kistje en zoekt hulp bij de chassidische Tzadok [Matisyahu]. Gebaseerd op het artikel ‘Jinx In A Box’ dat Leslie Gronstein 2004 schreef voor de LA Times. Vernieuwend is het niet, maar de regie en de technische uitvoering is uitstekend. Calis is zeer goed als het vervloekte meisje.

Brandon Cronenberg gaat waar nog niemand gegaan is. Behalve zijn vader dan, want deze SF-thriller vormt een mooie trilogie met Videodrome en vooral eXistenZ. In de intrigerende opening boort Holly [Gabrielle Graham] iets wat lijkt op een sonde door haar hersenpan. Het beïnvloedt duidelijk haar emoties en gedrag waardoor ze een gruwelijke aanslag pleegt. Het blijkt onderdeel uit te maken van een gevaarlijke technologie waarmee Tasya Vos [Andrea Riseborough] met hulp van wetenschapper Girder [Jennifer Jason Leigh] voor grote sommen geld het lichaam en de geest van mensen kan overnemen om doelwitten te vermoorden en vervolgens zelfmoord te plegen. Een geestelijke loodzware taak voor Tasya die in de problemen komt wanneer ze bezit tracht te nemen van Colin Tate [Christopher Abbott].

Goed geregisseerde en vooral door Abbott uitstekend geacteerde SF-thriller haalt interessante thema's aan over de relatie tussen mens en technologie, maar speelt het mentale duel tussen Tasya en Colin niet helemaal op een bevredigende wijze uit. Cronenbergs trage regie is een minpunt, maar hij lijkt over voldoende talent en visie te beschikken om uit de schaduw van zijn roemruchte vader te treden.

Philip [Sean Harris] is een poppenspeler die gelaagd wordt door nachtmerries over de monsterlijke pop (half Nosferatu, half spin) die hij heeft ontwerpen en waanbeelden die voorkomen uit een duister kinderrijmpje over een opossum. Heeft één en ander verband met de vermissing van een jongen [Charlie Eales] uit de buurt? En wat is de rol van stiefvader Maurice [Alun Armstrong] bij dit alles? Een intense vertolking van Harris en met behulp van de muziek van The Radiophonic Workshop weet Holness een macabere sfeer op te roepen, maar in feite gebeurt er helemaal niets tot het absolute einde. Meer stijloefening dan verhaal dus.

Het is september 1973 en de dagen zijn geteld voor de Chileense president Salvador Allende omdat generaal Augusto Pinochet op het punt staat een militaire coup te plegen. Mario [Alfredo Castro] werkt als verslagschrijver voor lijkschouwer dr. Castillo [Jaime Vadell] en besluit op onderzoek uit te gaan wanneer zijn overbuurvrouw (en burleske danseres) Nancy [Antonia Zegers], op wie hij een oogje heeft, net als haar broer [Santiago Graffigna] en Arturo [Ernesto Malbran] spoorloos verdwijnt. Daardoor wordt hij op confronterende wijze op de feiten gedrukt met wat zich voltrekt in de wereld buiten de geïsoleerde omgeving van het mortuarium waar hij een groot deel van zijn leven doorbrengt. De kleurloze vormgeving en het stoïcijnse spel van Castro symboliseert het repressieve klimaat van Chili in 1973 en de lange takes versterken de sinistere sfeer, maar dat rijmt niet helemaal met de zwartkomische ondertoon die vooral in het laatste kwart boven komt drijven.

Steven Spielberg heeft de gave om onderwerpen aan te snijden die op het moment van release aan de orde van de dag zijn. In de tijd waarin Trumps klungelige relatie met de pers en de manier waarop de Russen de Social Media manipuleren, komt Spielberg met een reconstructie van het moment waarop een ultrageheim onderzoek van voormalig Minister van Defensie Robert McNamara wordt gelekt naar de New York Times en later naar de Washington Post. Deze zogeheten Pentagon Papers bevatten onthutsende onthullingen met betrekking tot de besluitvorming rondom Vietnam. Tom Hanks speelt een redacteur bij de Washington Post en Meryl Streep als de vrouw die pas sinds kort, na een tragische gebeurtenis, de eindverantwoordelijkheid is geworden.

Dit is feitelijk een prequel op 'All The President's Men' en de sets en de cameravoering op de redactie van The Post is simpelweg gejat van dat meesterwerk. Wanneer we Hanks met zijn voeten op het bureau zien zitten, kun je niet onttrekken aan het idee dat Hanks probeert Jason Robards Sr te imiteren. Spielberg vond het blijkbaar nodig om de film een wat luchtige toon te geven, gezien de geforceerde pogingen tot humor (de man die 'het pakketje' inlevert en het limonademeisje) en dat versterkt de onevenwichtigheid van deze film. Het is een ongelukkige combinatie van thriller, drama en komedie en nooit vervelend is maar slechts zelden de middelmaat ontstijgt. Niet geheel verrassend is Meryl Streep degene die de film naar een hoger plan tilt en een volkomen verdiende Oscar-nominatie mag toevoegen aan haar indrukwekkende erelijst. Maar dit is Spielberg op zijn middelmatigst, helaas.

Een wat zonderlinge update van de stop-motion kinderserie uit de jaren '80 (in het Nederlands bekend als Pieter Post, met de stem van de onvolprezen Marnix Kappers) die leunde op de nostalgie naar het leven op het Britse platteland, waar iedereen elkaar kent en de drukte van het moderne leven ver weg is. Die nostalgie is nog steeds aanwezig in deze animatieversie in de vorm van het dorp, de bewoners en vooral Postman Pat zelf, die nog steeds de belangen van zijn familie en zijn vrienden boven alles stelt. Maar de moderne wereld komt wel heel dichtbij, aanvankelijk vooral omdat de vriendelijke postbode besluit auditie te doen voor een talentenjacht (met jurylid Simon Cowbell), eigenlijk alleen omdat hij daarmee tickets kan winnen voor de droomreis naar Italië die hij en zijn echtgenote al zo lang willen ondernemen. Pat blijkt voortreffelijk te kunnen zingen, maar zijn succes houdt hem veel van huis. Zijn baas ziet de kans schoon om wat radicale moderniseringen in de postbezorgingen door te voeren en de vader van Pats concurrent doet er alles aan om Pats kansen te verpesten.

Het verhaal sluit niet zo goed aan bij de geest van de oorspronkelijke serie, maar regisseur Mike Disa maakt het nog erger door het plot te doorspekken met wilde slapstick. lawaaiige actie en campy personages die uit een ander animatie-universum lijken te komen. Maar Postman Pat zelf blijft desondanks als karakter fier overeind en geeft deze film toch een ziel waardoor het toch acceptabel kijkvoer is voor jong en oud. Maar fans van de originele serie zullen wel even moeten slikken...

Deneuve schittert als de ideale huisvrouw (en grootmoeder) die door een speling van het lot ontdekt dat ze leidinggevende talenten heeft. Het is 1977 en de manier waarop ze uit haar traditionele vrouwenrol stapt valt vooral bij mannen lang niet altijd in goede aarde. Kleurrijke, vlotte komedie weet satirische punten te scoren zonder ooit zwaar op de hand te worden. Ozon speelt op vermakelijke wijze met kleur en heeft een prima ondersteunende cast verzameld, waaronder de altijd betrouwbare Depardieu, maar dit is een fraaie showcase voor één van de meest geroemde Franse actrices alle tijden.

Het is 1958 wanneer de beroemde violoist Nasser-Ali Khan [Mathieu Amalric] overweegt een einde aan zijn leven te maken omdat hij geen waardige vervanger kan vinden voor zijn door zijn ex-vriendin [Golshifteh Farahani] vernielde viool kan vinden. Bovendien blijkt de grootste liefde van zijn leven [Maria de Medeiros] hem na al die jaren totaal niet te herkennen! ‘God des Doods’ Azraël [Edouard Baer] houdt de violist een spiegel voor en deelt zijn gedachten over Khans leven met de kijker in deze episodische, maar goed geacteerde en onderhoudende tragikomedie. Er is een klein rolletje voor Isabella Rossellini.

Troma teerde jarenlang op het cultsucces van The Toxic Avenger (1984) en het duurde meer dan 20 jaar voor producer en regisseur Lloyd Kaufman met een film kwam die net zo vermakelijk is. Opvallend is dat de hoofdrolspelers Jason Yachanin en Kate Graham - zeker voor Troma-begrippen - over acteertalent en komische timing beschikken. Zelfs in de meest waanzinnige scènes vervallen ze niet in het hevig overacteren dat zoveel Troma-films verpest. Kaufman heeft bovendien zelf een belangrijke en niet onverdienstelijke rol als de volwassen versie van hoofdpersoon Arbie [Yachanin]. Hij zingt en danst zelfs in één van de verrassende (en verrassend vermakelijke) muzikale intermezzo's.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, is de eerste helft vooral een romantische, muzikale komedie en ontaardt het in de tweede helft pas in de waanzinnige (en wat langdradige) splatterhorror waar Troma zo bekend om staat. Vermakelijke cameo's van Motörhead-frontman Lemmy, porno-acteur Ron Jeremy en Troma-favoriet Joe Fleishaker en de inventieve wijze waarop Kaufman ontelbare heilige huisjes omver schopt maken dit tot een absolute aanrader. Het sublieme liefdesduet 'Slow Fast Food Love' is de slagroom op de taart.

De western krijgt opnieuw een vrouwelijke impuls onder de regie van Jane Campion, die echter teveel bezig is om een lange neus te trekken naar klassieke ‘mannenfilms’ en daardoor het oog op het verhaal en de implicaties daarvan meermaals dreigt te verliezen. Bovendien blijkt de rol van Kirsten Dunst, als de alcoholistische weduwe die een speelbal wordt in de rivaliteit tussen twee veedrijvende broers [Benedict Cumberbatch, Jesse Plemons] opvallend ondankbaar te zijn. Het verhaal betreft twee broers die al 25 jaar samenwerken, maar totaal verschillende normen en waarden blijken te hebben. Dat blijkt tijdens een bezoek aan het restaurant dat gerund wordt door Dunst en haar zachtaardige zoon [Kodi Smit-McPhee]. De ongemakkelijke sfeer is vooral het gevolg van de onconventionele, uitmuntende score van Jonny Greenwood.

De campy kinderserie uit begin jaren ’90, bedoeld om speelgoed op de markt te zetten, zat bepaald niet te schreeuwen om een reboot, maar dat weerhield de makers van de update er niet van geld over de balk te smijten en een beperkte hoeveelheid talent te verspillen. Elizabeth Banks een Bryan Cranston wisten hopelijk hun bankrekening flink te spekken met hun beperkte bijdrage aan deze dwaze SF-actiekomedie over de vijf archetypische tieners die moeten zien te voorkomen dat Rita Repulsa de Zeo Crystal in handen krijgt die zich ergens op Aarde bevindt en waarmee ze de heerschappij over het heelal kan verkrijgen. Niets nieuws, alleen betere special effects, maar van de beperkte kinderlijke charme van de oorspronkelijke serie blijft weinig over.

Zeer geslaagde, serieuzere en meer volwassen variant op het concept dat begon in 2012 met Welkom In De Gouden Eeuw en oorspronkelijk tot doel had om kinderen op een luchtige wijze kennis te laten maken met geschiedenis. Meesterinterviewer Coen Verbraak vertoont geen spoortje ironie en helpt met zijn kenmerkende vriendelijke doortastendheid de cast hun personages (die allemaal direct verwant zijn aan het schilderij ‘De Nachtwacht’) op een volstrekt natuurlijke wijze een openhartig gesprek aan te gaan. Kapitein Frans Banninck Cocq [René van Zinnicq Bergman], luitenant Willem van Ruytenburch [Joris Smit], vaandeldrager Jan Visscher Cornelisen [Minne Koole], schutter Jan van der Heede [Tijn Docter] en tamboerspeler Jacob Jorisz [Ruben Brinkman] doen hun verhaal. Uiteraard komen ook Rembrandt van Rijn [Ramsey Nasr] en Saskia Uylenburgh [Anna Raadsveld] aan het woord. Alles wat je maar kunt wensen van een Rembrandt-docudrama met een heerlijke cast.

De wetenschappelijke consensus zegt nu dat conversietherapie schadelijk is voor de doelgroep. Toch wisten groeperingen als Exodus en Living Hope vanaf de jaren 70 de indruk te wekken dat je (met hulp van de Bijbelse leer) kon afkomen van niet-heteroseksuele gevoelens. Zogenaamde ‘ex-gays’ als John Paulk en Yvette Cantu Schneider speelden een sleutelrol met hun mediaoptredens. Samen met andere sleutelfiguren kijken ze terug op de periode van “pray the gay away” in deze opmerkelijke, boeiende documentaire.

Deprimerende verfilming van het sombere waargebeurde verhaal van Billy Moore, die zelf een cameo heeft in de slotscène maar hier gespeeld wordt door Joe Cole. Moore is een thai-bokser die vrij plotseling van zijn bed wordt gelicht en terecht komt in een Thaise gevangenis, waar de omstandigheden werkelijk verschrikkelijk zijn en waar hij alleen kan overleven met behulp van drugs, vechtlust en sporadisch menselijk contact met ladyboy Fame [een uitstekende Pornchanok Mabklang]. Meer verhaal is er niet en het gebrek aan karakterisering is een ander groot minpunt. Daar staat tegenover dat regisseur Jean-Stéphane Sauvaire de even erbarmelijke als gevaarlijke omstandigheden in de gevangenis op indrukwekkende wijze tot leven te brengt, dat de bijrollen stuk voor stuk geloofwaardig zijn en dat de bokswedstrijden voortreffelijk zijn geënsceneerd. Onvermijdelijk zeer gewelddadig en een film waar je absoluut niet vrolijk van wordt, maar ondanks het oppervlakkige scenario zonder twijfel goed gemaakt.

Deze frontale aanval op de Republikeinse Partij waarschuwt voor de ernstige gevolgen van een eventuele herverkiezing van Donald Trump als President van de VS. Subtiel is het niet, maar omdat Schei en Rowley een aantal hoofdrolspelers achter de schermen voor de camera weten te krijgen, is het wel journalistiek onderbouwd. De nominale hoofdpersoon is Lee Fang, een politieke verslaggever die zich al jaren verdiept in de manier waarop fundamentalistische evangelisten hun invloed op de Republikeinse partij (en daarmee ook de presidentskandidaat) aanscherpen en zo een bepalende rol spelen in het Amerikaanse beleid. Pastoor Gary Burd leidt een motorclub en schermt met Bijbelteksten om de nieuwe leden te overtuigen van een geloof dat vele Amerikanen met hem delen: wanneer Jeruzalem en Israël weer in handen zijn het Joodse volk, zal Jezus terugkeren om alle afvalligen uit te roeien. Burd bereidt zijn manschappen voor om Jezus daarbij een handje te helpen. Het voornaamste tegengeluid komt van Frank Schaeffer die als zoon van theoloog Francis Schaeffer jarenlang een zeer hoog aanzien had in de Evangelische gemeenschap, maar nu naar eigen zeggen is afgekickt en vanaf een geheim adres meer inzicht geeft in de machinaties van de organisatie waar hij lange tijd één van de voornaamste gezichten van was. Het is zo nu en dan wel wat dik aangezet, maar de sterk onderbouwde boodschap is hoe dan ook verontrustend. De tijd zal leren wie het bij het juiste eind heeft.

Formulematige heistfilm waarin juwelendieven Jack [Mark-Paul Gosselaar] en Karen [Claire Forlani] proberen gangster Eddie [Bruce Willis] te slim af te zijn. Gosselaar en Forlani doen het niet onaardig maar Willis speelt op de automaat in deze vlotte, maar vrij leeghoofdige misdaadthriller die zijn tekortkomingen tevergeefs probeert te verhullen met een hoop schietpartijen en stunts.

Quinn McKenna [Boyd Holbrook] is het type sluipschutter dat met z'n maatjes een weddenschap afsluit over de vraag of de gijzelaars die ze moeten redden toch worden geëxecuteerd door de gijzelnemers. Want ja, dat doen Amerikaanse soldaten nou éénmaal, toch?! Zijn vrouw Emily [Yvonne Strahovski] is het type moeder dat voor een kind met Asperger een briefje achterlaat met de boodschap 'als je rommel maakt, dan snij ik je in stukken!' Want ja, kinderen met Asperger moeten maar leren dat ze niet alles letterlijk moeten nemen, toch?! Er is ook nog iemand die zogenaamd leidt aan Tourette, hetgeen voor de scenaristen nóg een excuus was om een serie beledigende grappen te maken. Ik moet eerlijk zijn, er is één goede grap in deze film. Hij is gemakkelijk te herkennen, want de overige pogingen tot humor zijn totaal mislukt. Ik geef een hint: "Is everything OK back there, guys?" Overigens is er iets wat moet doorgaan voor een verhaal: Predators komen op Aarde om DNA te verzamelen. Had ik al gezegd dat er zowaar een ecologische boodschap valt te ontwaren? Wie denkt dat deze recensie een puinhoop is, heeft de film nog niet gezien. Het eerste uur is al rommelig, maar daarna klopt er werkelijk he-le-maal niks meer van en valt er nauwelijks nog een touw aan vast te knopen. Kan zich qua slechtheid meten met Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000 (2000) en dat is een bijzondere prestatie.

Als zwakste schakel binnen de familie dreigt Dek [Dimitriu Schuster-Koloaman] uitgeroeid te worden door zijn vader [Schuster-Koloamatangi in een dubbelrol]. Deks broer [Mike Homik] offert zich letterlijk en figuurlijk op om hem te redden. Vader verbant Dek in feite naar de ‘Badlands’, waar Dek zijn broer wil eren door zijn waardigheid te tonen. Daarvoor moet hij een berucht monster al trofee mee naar huis nemen. Hij krijgt hulp van een ernstig beschadigde androïde [Ella Fanning] en een schattig ogend beestje [Ravi Narayan], dat niet zo schattig is als het lijkt. Het centraal stellen van een Predator zal niet iedere fan van de franchise gelukkig stemmen. de verwijzingen naar Alien (o.a. een computer genaamd MU/TH/UR(!)) hadden ook niet gehoeven, maar dit is zo slecht nog niet. Schuster-Koloamatangi geeft knap emotionele diepgang aan een personage met een minimum aan uiterlijke expressie en Fanning doet het prima in haar dubbelrol (ze speelt ook een kwaadaardige androïde). Geen meesterwerk, maar degelijk vermaak voor genreliefhebbers.

Een Predator krijgt opdracht om “de sterksten van de sterksten” als trofee mee te nemen van Aarde. Daartoe reist hij door de tijd en richt hij waar/wanneer hij komt een bloedbad aan. De laatste overlevenden van ieder bloedbad moeten het in de finale tegen elkaar opnemen in een strijd op leven en dood om als “Killer Of Killers” door het leven. Een hoop testosteron en oeverloos bloedvergieten, maar geen verhaal.

Van 2004 tot 2027 werkte NBC samen met de politie aan het programma ‘To Catch A Predator’. Hierin deden volwassen acteurs zich online voor als kinderen om pedofielen naar een woning te lokken waar presentator Chris Hansen de mannen met een cameraploeg de wacht aanhield. Het was een doorslaand succes waar ook de politie (die betrokken was bij de operatie) aanvankelijk blij mee was. Osit kijkt terug op dit programma met Hansen en andere betrokkenen, maar wat begint als een lofzang op een kijkcijferhit verandert geleidelijk in iets heel anders. Osit heeft daar zeer persoonlijke redenen voor en dwingt iedereen die om wat voor reden dan ook geniet van dit soort programma’s om eens goed in de spiegel te kijken. Briljant geconstrueerd, aangrijpend en fascinerend.

Intrigerende, complexe SF-thriller gebaseerd op All You Zombies, een kort verhaal van Robert A Heinlein uit 1959. In 1981 is tijdreizen uitgevonden en Ethan Hawke speelt een elite-agent die van deze technologie gebruik maakt om bepaalde gebeurtenissen uit het verleden te voorkomen, waaronder een serie bombardementen door de zogenaamde Fizzle Bomber. Anno 1970 werkt hij echter als barkeeper en spreekt hij met een man [Sarah Snook] die een column schrijft onder het pseudoniem ‘The Unmarried Mother’. De man gaat een weddenschap aan voor een fles drank dat zijn levensverhaal het meest bizarre verhaal is dat de barkeeper ooit heeft gehoord. Wat volgt is een boeiende parabel over seksuele identiteit, zelfbeeld en de rampzalige paradoxen van tijdreizen. Ik ben normaal gesproken allergisch voor zogenaamde ‘intelligente’ SF-films als Looper en Inception, maar dit is een bijzonder aangename uitzondering waarvan de fans van het genre zeker van zullen genieten. Snook en Hawke leveren bovendien uitstekend werk af.

Goed geregisseerd en prima gespeeld, vooral Stijn van Opstal maakt indruk als de chauffeur die er persoonlijk op toe moet zien dat de Premier de klus klaart. Maar de centrale premisse maakt geen sense: wanneer de premier aan het brein achter de aanslag vraagt waarom juist hij het moet doen, krijgt hij een uitleg die behoorlijk haaks staat op de plot. Als het de bedoeling is spektakel te maken gelijk 9/11 of 7/7, dan is het toch veel logischer dat de premier de moord pleegt tijdens één van de openbare plichtplegingen? En het motief voor de aanslag is even overbodig als onzinnig, alsof de schrijvers pas na maanden ontdekten dat het hele verhaal eigenlijk nergens op slaat en het maar zo hebben gelaten. Een uitleg over hoe de samenzweerders denken de schuld af te schuiven op de Moslims doen ze af met een 'laat dat maar aan ons over'. Zo wordt de film steeds ongeloofwaardiger en dan weet regisseur Van der Looij er ook nog een wel heel erg dubieus happy end aan vast te plakken. Gezien de veelbelovende opening en het ijzersterke werk van Van Opstal een uiterst teleurstellend eindreultaat.

Fietskoeriers, fietspolitieagenten en corrupte agenten zouden niet misstaan in de Top 3 van meest gehate mensen in het hart van New York. Toch staan die centraal in deze vlotte, gelikte actiethriller waarin fietskoerier Wilee [Joseph Gordon-Levitt] het verkeer onveilig maakt om een pakketje van Nima [Jamie Chung], de kamergenoot van zijn vriendin Vanessa [Dania Ramirez], op tijd te bezorgen bij ene Sister Chen [Wai Ching Ho]. Een corrupte agent [Michael Shannon] heeft zijn eigen redenen om de inhoud van dat pakketje voortijdig in handen te krijgen. Wat volgt is een even bespottelijke als amusante serie strak gemonteerde achtervolgingen met indrukwekkende stunts en verkeersgedrag waar iedere weggebruiker zich groen en geel aan ergert. Maar gezeten op de bank of in de bioscoopstoel is dit prima te pruimen.

Chris [Chris Sullivan] en Rebekah [Lucy Liu] betrekken een oud huis (met een antieke spiegel) in de hoop dat Rebekahs zoon Tyler [Eddy Maday] daar zijn zwemcarrière kan voortzetten en tienerdochter Chloe [Callina Liang] de tragische dood van een vriendin daar beter kan verwerken. Chloe krijgt al snel het gevoel dat een entiteit door het huis waart. Een medium [Natalie Woolams-Torres] bevestigt dat, maar het is onduidelijk waarom deze entiteit rondwaart. Steven Soderbergh benadert het uitgekauwde thema op eigenzinnige manier door te filmen vanuit het perspectief van de entiteit. Dat levert knap camerawerk op, maar het voelt erg gekunsteld aan, vooral wanneer voorwerpen voor het oog van de camera/entiteit door de lucht beginnen te zweven. Het mysterie heeft een verrassende uitkomst, maar deze poging om het spookhuisgenre nieuw leven in te blazen, is mislukt.

Eind 2017 kwam na 27 jaar een einde aan de heerschappij van dictator Robert Mugabe in Zimbabwe. Ruim een half jaar mag het volk naar de stembus om een nieuw parlement en een nieuwe president te kiezen. Emerson Mnangagwa, de voormalige rechterhand van Robert Mugabe, neemt het daarin op Morgan Tsvangirai, leider van Movement for Democratic Change (MDC). Vier maanden voor de verkiezingen overlijdt Tsvangirai aan de gevolgen van kanker. Zijn opvolger is de 40-jarige advocaat Nelson Chamisa die kort na zijn aanstelling als oppositieleider ernstig wordt mishandeld. Maar niets weerhoudt hem ervan om campagne te voeren. Deze documentaire volgt Chamisa en zijn team in de laatste vier weken voor de “eerlijke en transparante verkiezingen”. De verkiezingsdag zelf staat in het teken van het verzamelen van bewijs voor de gebruikelijke verkiezingsfraude. De close-ups van rechter Priscilla Makanyara Chigumba (de voorzitter van de kiescommissie) tijdens de aankondiging van de verkiezingsuitslag zijn veelzeggend. Een kijkje in de keuken van een door en door corrupt land en de tot mislukken gedoemde pogingen om de cyclus van corruptie te doorbreken.

Natuurlijk wilde Macron deze documentaire gebruiken om zichzelf neer te zetten als een bekwame President en een onbetwiste wereldleider, maar daarvoor hoeft hij eerlijk gezegd weinig moeite te doen. Lagache volgt Macron in de periode van toenemende internationale spanning die voorafging aan de inval van Rusland in Oekraïne in 2022. Hij reist van hot naar her voor gesprekken met hoogwaardigheidsbekleders in Rusland, binnen de EU en de Verenigde Naties, maar wat dit zo bijzonder maakt is de relatieve openheid van zaken (als is er op toegezien dat er geen staatsgeheimen wordt gelekt) en de nadrukkelijke aandacht voor de normaal voor de kiezers onzichtbare aanwezigheid en invloed van de diplomaten, in dit geval topdiplomaten Isabelle Dumont en Emmanuel Bonne, die zich duidelijk met hart en ziel inzetten voor een zo goed mogelijk uitkomst.

Begrafenisondernemer Louis [Bernard Campan] leidt Igor [Alexandre Jollien] aan en brengt hem naar het ziekenhuis. Igor heeft een fysieke beperking als gevolg van een hersenbloeding bij zijn geboorte en dat moet voor de kijker voldoende reden te zijn om de tegeltjeswijsheden en constante verwijzingen naar filosofen voor lief te nemen. Ik zou ‘m het liefst een keer op z’n smoel timmeren! Het moge duidelijk zijn wat mijn inziens het enige goed moment is in deze sentimentele, formulematige flauwekul.