Opinions

Een galeriehouder [Uma Thurman] in geldnood betaalt haar schuld bij drugsdealer Reggie [Joe Manganiello] af door een deal te sluiten met zijn baas [Samuel L. Jackson]. Zij gebruikt haar galerie voor witwaspraktijken door Reggies “kunstwerken” te verkopen. Door haar enthousiasme wordt Reggie onder het pseudoniem “The Bagman” onbedoeld een mediasensatie, met alle gevolgen van dien. Misdaadfilm met satirische elementen slaat de plank mis door hopeloos, overdreven acteerwerk, vooral van de ondersteunende cast. Alleen Jackson komt er nog enigszins zonder kleerscheuren vanaf.

Kill Switch is het indrukwekkende filmdebuut van Tim Smit, met een uitstekend verhaal en overweldigende, maar vooral verrassende visuele ideeën. Er is ook een voortreffelijke soundtrack en een uiterst effectieve score die opvalt vanwege de beperkte percussie. In al die opzichten is Kill Switch een meesterwerk te noemen. Zijn acteursregie laat echter nogal wat te wensen over, al helpen de banale dialogen uit het scenario van Charlie Kindinger en Omid Nooshin hem daar bepaald niet bij. Vooral Gernandt lijkt zich niet goed raad te weten met veel van de onzin die hij uitkraamt.

De keuze om de film vrijwel volledig te filmen van uit 1st-person-perspectief voegt niets toe en lijkt vooral een excuus om Smits tekortkomingen als regisseur te verhullen. Smit heeft een hoop te leren, maar dit is een interessante, maar zeer onevenwichtige vingeroefening. Leer van je fouten en zorg voor een ervaren assistent-regisseur en dan kunnen we nog mooie dingen verwachten!

Regisseur en scenarist Dan Krauss maakte deze teleurstellend vlakke film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het betreft de jonge soldaat Andrew [Nat Wolff] die in Afghanistan wordt geconfronteerd met de wrede manier waarop zijn leidinggevende [Alexander Skarsgård] omgaat met de plaatselijke bevolking. Andrew lijkt de enige te zijn die zich beseft hoe moreel verwerpelijk dit is, maar hij weet niet goed hoe hij met de situatie om moet gaan.

Krauss weet nauwelijks spanning op te roepen en Wolff geeft een kleurloze vertolking weg als de soldaat die worstelt met zijn geweten. We hebben het bovendien allemaal al eens eerder gezien en veel beter, want ondanks de sensationeel gekozen titel ontbreekt hier de sfeer, de dramatiek en de zeggingskracht van meesterwerken als Platoon (1986) en Casualties of War (1989). Krauss heeft zich bewezen als regisseur van documentaires, maar een oorlogsdrama regisseren blijkt Different Koek waar hij vooralsnog weinig kaas van lijkt te hebben gegeten.

Het scenario van Peter Landesman neemt wat teveel hooi op de vork en daarom is de tweede helft van dit biografische journalistieke drama erg onevenwichtig. Dat is jammer, want Jenner is goed Gary Webb, de journalist die onthulde dat de CIA heulde met drugscriminelen om de politieke situatie in Nicaragua te beïnvloeden. De weg naar de onthulling is intrigerend, maar Cuesta had er beter aan gedaan om zich volledig te richten op de persoonlijke gevolgen van deze onthulling voor Webb en zijn familie en de politieke gevolgen in een epiloog te beschrijven. Door alles op één hoop te gooien komt de tweede helft nauwelijks uit de verf.

Op 13 augustus 1944 werd de 31-jarige conciërge David Kammerer [Michael C. Hall] vermoord door de 19-jarige Lucien Carr [Dane DeHaan], een student aan Columbia University die al jaren goed bevriend was met William Burroughs [Ben Foster] en tijdens zijn studie bevriend raakte met Allen Ginsberg [Daniel Radcliffe] en Jack Kerouac [Jack Huston] die de belangrijkste stemmen werden van The Beat Generation. Deze reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot deze daad geeft een levendig beeld van de cultuur op de Universiteit en in New York en de manier waarop Carr, Burroughs, Ginsberg en Kerouac elkaar beïnvloedden en is één van de films waarmee Radcliffe op overtuigende wijze afstand neemt van zijn imago als Harry Potter, ook al draagt hij hier nog wel een bril.

Begin jaren ’80 werkt Danny [Jason Statham] als hurling en is zijn mentor en Hunter [Robert De Niro] zijn enige vriend. Wanneer die gegijzeld wordt door sjeik Amr [Rodney Afif] wordt Danny gedwongen om een opdracht aan te nemen waarbij hij de Britse agenten moet liquideren die verantwoordelijk waren voor de dood van Hussain Bin Amir. Daarbij komt hij oog in oog te staan met Spike [Clive Owen], een geheim agent die Danny’s taaiste tegenstander blijft te zijn. Gebaseerd op het non-fictieboek “The Feather Men” van Ranulph Fiennes (hier gespeeld door Dion Mils), maar het resultaat is even competent als voorspelbaar. Voer voor actieliefhebbers.

Verfilming van de gelijknamige roman van Jim Thompson die in 1976 al was verfilmd met Stacy Keach in de hoofdrol. Begin jaren 50 is Lou Ford [Casey Affleck] hulpsheriff in Central City in Colorado met een duister geheim dat boven komt drijven wanneer zakenman Chester Conway [Ned Beatty] hem vraagt om prostituee Joyce [Jessica Alba] af te betalen die een affaire had met zijn zoon Elmer. Maar Lou blijkt een psychopaat te zijn en lost het probleem op een ongepland manier op en slaagt erin de schuld af te schuiven op iemand anders. Totdat zijn zwager Joe [Elias Koteas] begint te vermoeden hoe de vork in de steel zit. Affleck is geloofwaardig in de hoofdrol en het geweld is werkelijk schokkend, maar het blijft onduidelijk wat Lou aanzet tot zijn gedrag. Van spanningsopbouw is daarom nauwelijks sprake en mede daardoor zijn de gewelddadige uitbarstingen eerder afstotend dan indringend.

Wendell Corey is memorabel als Leon 'Foggy' Poole, een veelgeplaagde medewerker bij een bank die besluit zijn eigen bank te beroven. Wanneer de politie hem ontmaskert is het aan Sam Wagner [Joseph Cotton] om hem te arresteren. Poole weigert zich over te geven en verwondt Sams partner, die in de verwarring per ongeluk Pooles echtgenote dodelijk verwondt. Poole wordt veroordeeld tot 30 jaar cel en kan niet verkroppen dat de man die zijn vrouw doodde vrijuit gaat. Wanneer hij na 5 jaar goed gedrag wordt overgeplaatst naar een minder streng bewaakt verblijf, ziet hij zijn kans schoon en ontsnapt hij. De politie waarschuwt Sam die alles probeert om te voorkomen dat zijn vrouw Lila [Rhonda Fleming] ontdekt wat hij al weet: dat Leon uit is op wraak!

Deze nagelbijter ontstijgt het gemiddelde door een fascinerende schurk. De vriendelijke, ietwat sullig ogende Corey is slim gecast als Poole en hij geeft hem een uiterlijke onschuld mee die past bij de gevoelige kant van zijn karakter. Poole is geen sadist, maar een moralist die duidelijke grenzen heeft en niet schroomt om een ieder die grenzen overschrijdt het leven te ontnemen. De altijd betrouwbare Cotton levert opnieuw vakwerk af en ook Rhonda Fleming maakt indruk als de vrouw die zich niet realiseert dat zij een pion is in een dodelijk spel van kat-en-muis. Een sober gemaakte, maar zeer effectieve thriller.

Wanneer Chris Smith [Emile Hirsch] de financiële problemen van zijn familie vergroot door schulden op te lopen bij onguur volk, bedenkt hij samen met zijn alcoholistische vader [Thomas Hayden Church], naïeve zus [Juno Temple] en strippende stiefmoeder [Gina Gershon] een plan om zijn biologische moeder om zeep te helpen en de uitkering van haar levensverzekering op te strijken. Daartoe neemt hij contact op met een corrupte politie-agent met de bijnaam Killer Joe [Matthew McConaughey]. Maar door een samenloop van onvoorziene omstandigheden, loopt het volstrekt niet volgens plan.

De openingsscène van deze gitzwarte komedie - waarin Gina Gershon trailertrash-trut zich bloot geeft - maakt meteen duidelijk dat dit een film is die niet naar ieders smaak zal zijn. De hoofdpersonen zijn ronduit asociaal, de karakters behoorlijk over-the-top en regisseur Friedkin deinst niet terug voor expliciet naakt en geweld. Maar het scenario van Tracy Letts (gebaseerd op zijn eigen toneelstuk) geeft de acteurs volop kansen om te schitteren. Hirsch slaat door in zijn vertolking, Gershon en McConaughey stelen de film, vooral in de lugubere, maar indrukwekkende slotscène. Bijzondere vermelding ook voor Thomas Hayden Church, die een beheerste, genuanceerde vertolking weet neer te zetten tussen al het acteergeweld en daarmee voorkomt dat de film uit de bocht vliegt. Zoals gezegd, zeker niet naar ieders smaakt, maar wie houdt van gewelddadige zwarte komedie [denk: Very Bad Things] komt hier zeker tot zijn trekken.

Deze film over een paar dagen uit het leven Sam, een arbeider in een schapenslachterij die de uitzichtloosheid van zijn bestaan moeilijk kan accepteren, staat op de lijst van '100 Essential Films' die is opgesteld door The National Society of Film Critics. Geschoten voor een appel en een ei op locatie in Watts en dat is te merken aan een gebrekkig (zeg maar gerust 'ontbrekend') scenario en amateuristisch acteerwerk. Ook de montage laat nogal eens te wensen over. Feitelijk zit je 80 minuten te kijken naar 'The Dull Life of a Sheep Slaughterer' en de enige verdienste van deze no-budget-film is dat de leegheid van deze filmervaring een aardige weerspiegeling van de leegheid van het bestaan van de hoofdpersonen. Misschien wel de meest overgewaardeerde film aller tijden! Zijn er echt mensen die dit beter/invloedrijker vinden dan Lawrence of Arabia (1962), Metropolis (1927) en On the Waterfront (1954)? Mee tegen de muur zetten, die gasten!

Twintig minuten lang volgen we de voorbereiding van een niet bij naam genoemde huurmoordenaar [Michael Fassbender]. In voice-over legt hij uitgebreid uit hoe het allemaal moet om zijn klus in Parijs vervolgens op amateuristische wijze te verpesten. In zijn wereld wordt mislukking zwaar bestraft, daarom reist hij zo snel mogelijk van Parijs naar zijn thuisbasis in Santo Domingo. Daar ontdekt hij dat zijn vriendin [Sophie Charlotte] zwaar is mishandeld. De huurmoordenaar rest geen andere keuze dan zijn straatje schoon te vegen. Hij reist naar hot van her, herhaalt daar steeds dezelfde mantra’s en geeft hij ons geen enkele reden om enige empathie met hem te krijgen. Het restaurantgesprek met ‘The Expert’ [Tilda Swinton] slaat natuurlijk nergens op. Veel herhaling van zetten, geen spanning of verrassing.

Undercoveragent Moe [Liam Hemsworth] verliest zijn geheugen bij een verkeerd gelopen drugsdeal, waardoor hij zich gedraagt als de crimineel die hij tot op dat punt slechts pretendeerde te zijn. Zijn vrouw [Diane Guerrero] en ongeboren kind krijgen het zwaar te verduren, maar dan nog valt er geen greintje sympathie voor Moe op te brengen. Zijn plannetjes mislukken, met dodelijk gevolgen en al gauw is dit niet meer dan een warrige opeenvolging van executies en soortgelijk bloedvergieten. Nihilistische nonsens.

Drie jaar nadat geheim agent Spencer [Ashton Kutcher] na een klus en een bliksemromance in Nice trouwde met Jennifer [Katherine Heigl], haalt het verleden hem in wanneer zijn voormalige baas [Martin Mull] contact met hem opneemt. Vanaf dat moment is Spencer zijn leven niet zeker. Een dubbel probleem, want hij heeft zijn CIA-verleden geheim gehouden voor Jen. Heigl is goed en als romantische komedie heeft dit een paar aardige momenten, maar het verhaal komt erg langzaam op gang en wordt steeds absurder. Tom Selleck en Catherine O’Hara bieden wat soelaas als Jens eigenzinnige ouders.

Niet voor mensen met zwakke magen, want er is veel expliciet geweld in deze intelligente thriller die veel morele vraagstukken opwerpt en je als kijker confronteert met de gevolgen van de menselijke fascinatie met geweld. Bayu [Oka Antara] is een zwijgzame fotojournalist die probeert de moeizame relatie met zijn geliefde en hun kind te redden. Bij toeval stuit hij op een livestream van een gemaskerde man [Kazuki Kitamura] die snuffmovies streamt waarin hij jonge vrouwen die hij heeft verleidt doodmartelt. De gefrustreerde Bayu raakt geobsedeerd door de livestream die geleidelijk Bayu's gedrag beïnvloedt, met dramatische consequenties.

De gruwelijke martelingen en moorden, vaak gefilmd in expliciet close-ups, confronteren je als kijker met de vraag waarom je hier zo graag naar kijkt. Wat voegt het toe aan ons leven, wat zegt het over ons en wat doen we als we zelf ooggetuige zijn van geweld? De manier waarop Nomura Bayu haast dwingt om zich met hem te vereenzelvigen is, mede door voortreffelijk gebruik van geluidseffecten, zeer treffend voelbaar gemaakt voor de kijker. De film duurt wellicht onnodig lang, maar de spectaculaire finale en de slotscène zijn voortreffelijk opgezet en blijven nog lang in je hoofd rondspoken.

Scorseses reconstructie van een misdaadgolf waarin voornamelijk Osaga-vrouwen om het leven komen. Vanaf het begin is duidelijk dat William Hale [Robert De Niro] de spil is en dat het hem alleen te doen is om de olierechten, die volgens de wet overgaan op de naaste familie. Ernest Burkhart [Leonardo DiCaprio] is een neef van William Hale die beweert verliefd te zijn op ‘het volbloedje’ Mollie, maar vervolgens letterlijk over lijken gaat voor de olierechten en het geld. Voor mij was het binnen een paar minuten duidelijk wat er ging gebeuren, maar dat heeft Scorsese er niet van weerhouden er 2½ uur over te doen. Voorspelbaar, maar mede dankzij sterke bijrollen van met name Ty Mitchell als een armoedige huurling en Cara Jade Myers als Mollies losbandige zus Anna en het goede camerawerk van Rodrigo Prieto verveeld het niet. Een potsierlijk overacterende DiCaprio slaat een modderfiguur in een rol die ongetwijfeld beter in handen was geweest van Plemons (die nu pas in het laatste uur verschijnt als FBI-agent Tom White). De Niro is gelukkig uitstekend als de meestermanipulator die zijn duivelse plannen verbergt achter een stevige dosis uiterlijk charisma, maar zodra Brendan Fraser (ook belabberd) en John Lithgow hun intrede doen als advocaten, zakt dit als een kaartenhuis in elkaar. Het lijkt dan nóg een eeuwigheid te duren voor we aankomen bij de ironische epiloog die eindigt met een cameo van een zichtbaar geëmotioneerde Scorsese.

Het eerste uur van deze Deliverance-wannabe kun je schriftelijk afwerken, aangezien Power die tijd louter gebruikt om het niet al te diepgravende basisverhaal en de bijpassende karakters te introduceren. Spanning en actie komen pas in het laatste half uur en dat levert enkele gedenkwaardige momenten op, o.a. met een baby, maar wijkt helaas weinig af van een versleten formule.

Taran Killam is een begenadigde komieks maar moet nog wat schaven aan zijn talenten als schrijver en regisseur getuige deze bij vlagen vermakelijke actiekomedie. Killam speelt tophuurmoordenaar Blake die een filmcrew 'inhuurt' om hem en zijn crew te filmen terwijl ze op jacht gaan naar Gunther [Arnold Schwarzenegger], Killams aartsvijand in zijn werk en in de liefde. Er zijn leuke momenten, onder anderen de aankomst in vermomming op een vliegveld en een demonstratie van de werkwijze van gifexpert Yong [Aaron Yoo], maar Moynihan (als explosievenexpert Donnie) en Killam zijn te vaak over-the-top. Schwarzenegger verschijnt pas in het laatste half uur en steelt met zichtbaar plezier - en een zelden vertoond komisch talent - deze film, maar ontknoping is teleurstellend.

Hoewel dit is gebaseerd op het boek van de niet al te objectieve Fox News-presentator Bill O’Reilly, is dit een goed gemaakte en degelijk geacteerde reconstructie van de levens van zowel John F Kennedy [Rob Lowe] als Lee Harvey Oswald [Will Rothhaar], de man die volgens de fel bekritiseerde Warren Commission de Amerikaanse president op 22 november 1963 vermoordde. Het verhaal begint in de aanloop naar de Presidentsverkiezingen en wisselt de belangrijkste momenten uit Kennedy’s presidentschap af met de sleutelmomenten uit het leven van Oswald. Lowe is formidabel als Kennedy, ook al legt het scenario meer de nadruk op zijn buitenechtelijke praktijken dan op zijn prestaties als president. Oswald is in deze versie een miskende communist die zijn drang naar erkenning omzet in een daad die bedoeld is om eindelijk de aandacht te krijgen die hij verdient. Die lezing komt overeen met het officiële verhaal, maar deze versie is bij lange na niet zo enerverend als JFK en laat een flink aantal vragen onbeantwoord, vooral door ze te negeren.

40 minuten pure verveling, opgeleukt met een onheilspellende score. Dan volgt een bizarre onthulling die leidt tot een opeenvolging van aanvankelijk absurde, maar al snel louter belachelijke wendingen. De scène waarin Colin Farrell zijn diepste geheim deelt met zijn zoontje, is één van de meest smakeloze momenten sinds Divine verse hondenpoep opat aan het eind van Pink Flamingos (een eindeloos veel leukere film). De onderkoelde toon die 'Sacred Deer' domineert werkt averechts en deed mij hooguit een paar keer gniffelen om zwart-komische momenten. Maar helaas, grappig wil het ook al niet worden. Yorgos Lanthimos kent zijn stijlmiddelen, maar het openingsshot - een banaal gesprek over horloges - deed mij bij gelijk al de alarmbellen rinkelen. Dit is een treurig stemmende poging tot mooifilmerij, maar alleen aan te raden voor wie de 50-jarige Nicole Kidman naakt wil zien.

David [Clayne Crawford] doet er alles aan om het vertrouwen van echtgenote Nikki [Sepideh Moafi] terug te winnen zodat ze weer samen kunnen wonen. Hij probeert het vooral zijn kinderen naar de zin te maken, maar wanneer hij ontdekt dat Nikki regelmatig contact heeft met David [Chris Coy] kan hij zijn jaloezie echter nauwelijks bedwingen. De desolate locaties versterken het gevoel van isolement en er is een intrigerend begin en een schokkende wending tegen het einde. Maar Machoian gebruikt teveel overbodige shots van David achter het stuur of aan de wandel om de film te rekken.

Johnny Amato [Vincent Curatola] huurt Frankie [Scoot McNairy] en Russell [Ben Mendelsohn] in om een illegale gokavond te beroven. Aangezien organisator Markie Trattman [Ray Liotta] ooit zichzelf liet beroven, verwacht Amato dat die automatisch de schuld zal krijgen. Brad Pitt speelt de huurmoordenaar die de rekening komt vereffenen. Verfilming van ‘Cogan’s Trade’ van George V. Higgins heeft een sterke cast en is goed gespeeld, maar had wel wat meer spanning en verrassingen kunnen gebruiken.

Redelijk onderhoudende avonturenfilm naar een boek (dat in 1900 aanvankelijk als serial in een tijdschrift verscheen) van Rudyard Kipling, waarbij Kipling zijn eigen ervaringen als blanke jongen in India gebruikte ter inspiratie. Dean Stockwell speelt de titelrol, een wees van Westerse afkomst die heeft geleerd te overleven door middel van bedelen en andere vormen van list en bedrog. Twee ontmoetingen zorgen voor een keerpunt in zijn leven: Mahbub Ali [Errol Flynn] alias The Red Beard is een kleurrijke paardenhandelaar en spion die Kim niet alleen uit problemen houdt, maar ook ziet dat Kim alle kwaliteiten heeft om geheime boodschappen en documenten bij de Britten te bezorgen; Lama [Paul Lukas] is een rondzwervende Tibetaan die Kim laat inzien dat hij mensen ook kan helpen in plaats van ze te bedriegen.

Stockwell is uitstekend in de hoofdrol, ook wanneer hij de plechtige dialogen ["Wouldst thou give thy life?" e.d.] met Lukas moet uitwisselen. De meest vermakelijke scènes komen wanneer Flynn en Stockwell samen verschijnen, maar Flynns karakter komt in grote delen van het verhaal niet voor. De actiescènes zijn niet onaardig gedaan, maar het opzichtige gebruik van achtergrondprojectie is een minpunt. Vooral dankzij Stockwell prima uit te zitten, maar gezien het sterke bronmateriaal had hier een betere film in gezeten.

Hoewel deze biografische documentaire profiteert van de medewerking van Kim Novak zelf, is het qua vorm een statische combinatie van foto’s en filmfragmenten. Het commentaar geeft gelukkig interessante achtergrondinformatie over deze beoogde concurrent van Marilyn Monroe die letterlijk en figuurlijk weigerde om zich in een keurslijf te laten zetten. Ze moest knokken voor haar identiteit (tot aan haar naam toe) en keerde Hollywood in 1966 abrupt de rug toe. Novak blijkt met haar opstandige gedrag een belangrijke voorvechter te zijn geweest voor de veranderingen die Hollywood in recente jaren heeft ondergaan. Als Hitchcock-fan had ik verwacht dat Menéndez er even bij had gezegd dat Novak niet de eerste keus was voor Vertigo. Een niet onbelangrijk detail dat ze helaas negeert. Maar misschien til ik daar zwaarder aan dan nodig.

Manga-animatie met een standaardverhaal over een groepje demonenjagers dat het opneemt tegen een ogenschijnlijk onkwetsbare demon en een hoop hysterisch gegil, doet erg denken aan een ‘levende’ versie van Magic, met karakters die allerlei spreuken en de bijbehorende niveaus gebruiken om elkaar te bestrijden. Maar de achterliggende boodschap over de waarde van leven en sterven - wat de mensen van demonen scheidt – is op goede wijze uitgewerkt en liet mij niet onberoerd. De slotconfrontatie is visueel overdonderend en maakt dit een must voor de liefhebbers van Manga en/of Animé.

Angela Childs [Zoë Kravitz] werkt als voice stream interpreter voor de producent van Kimi [stem: Betsy Brantley], een variant van Alexa. Dat betekent dat ze meeluistert naar de gebruikers van Kimi om de interpretaties van de gesproken commando’s te verbeteren. Wanneer ze daardoor getuige is van de vermeende aanranding van Samantha [Erika Christensen] door Bradley [Dereek DelGaudio], de ontwerper van Kimi, meldt ze dit bij haar meerdere. Die probeert het vooral onder het tapijt te vegen en wanneer Angela dat weigert te doen wordt ze zelf het doelwit van duistere machten die haar het zwijgen op willen leggen. Moderne paranoiaklassieker is een moderne variant op Francis Ford Coppola’s The Conversation en werpt uiterst relevante vragen op over de manier waarop we onze privacy opgeven voor een apparaat als Kimi en de morele verantwoordelijkheid van de techbedrijven. Onderhoudende, spannende thriller mist de psychologische diepgang van The Conversation, maar komt kwalitatief aardig in de buurt en dat valt alleen maar te prijzen.

Animé roept bij mij altijd herinneringen op aan jeugdseries als 'De Familie Robinson' en 'Candy, Candy' en in dat opzicht stelt 'Your Name' niet teleur: de animatie van de karakters ontstijgt nauwelijks het niveau van Pikachu en kornuiten, al is er wel duidelijk veel zorg besteedt aan de achtergronden. Het bodyswap-gegeven is sowieso niet bijster origineel en in het eerste half uur valt dan ook weinig nieuws te bespeuren, al is het even slikken om te zien dat ook deze Animé, al is het in relatief beperkte mate, de traditie van seksualisering van Japanse meisjes in stand houdt in de vorm van de geobsedeerdheid met de borsten van Mitsuha, inclusief een shot waarin ze naakt voor de spiegel staat. Het middelste deel, waarin het dromerige plattelandsmeisje Mitsuha en de verlegen stadsjongen Taki proberen elkaars leven in de juiste richting te sturen, is een stuk interessanter en bevat de leukste momenten uit de film. De film zakt wat in wanneer het toewerkt naar de melodramatische finale die eigenlijk geen verrassingen kent. Onevenwichtig van toon en een goed bewijs voor het standpunt dat mooie plaatjes niet automatisch leiden tot een mooie film.

Enkele jaren nadat zijn moeder om het leven kwam bij een bombardement op Tokio, trekt de 13-jarige Mahito [Soma Santoki] met tegenzin in bij zijn tante en stiefmoeder Natsuko [Yoshino Kimura]. In tegenstelling tot zijn vader [Takuya Kimura] heeft Mahito de dood van zijn moeder nog niet kunnen verwerken. Een zonderlinge grijze reiger [Matsaki Suda] lokt Mahito naar een oud, verlaten gebouw waar Mahito belandt in een wereld waar de doden en de levenden door elkaar lopen. Wanneer hij terugkeert, blijkt Natsuko bij een zoektocht spoorloos te zijn verdwenen. Samen met de stokoude Kiriko [Kô Shibasaki] keert hij terug in die magische andere dimensie om zijn tante terug te vinden. Miyazaki (Princess Mononoke, Spirited Away, Ponyo) zorgt opnieuw voor een stortvloed aan prachtige animaties, maar het gebrek aan inhoudelijke originaliteit is een tikje teleurstellend. Door de overvloed aan visuele ideeën zie je door de spreekwoordelijke bomen het bos soms niet meer.

Na zes jaar in de gevangenis te hebben gezeten, moet Jimmy Solinski [Jack Reynor] razendsnel een schuld van $ 60.000 aflossen bij de meedogenloze Taylor Balik [James Franco]. Zijn poging om het geld bij elkaar te krijgen loopt uit op een ramp, waardoor hij samen met zijn broertje Eli [Myles Truitt] op de vlucht slaat. Eli heeft letterlijk en figuurlijk een geheim wapen bij zich, waardoor het tweetal ook nog eens door twee geheimzinnige, razendsnelle motorrijders worden gezocht. Zoë Kravitz speelt de sympathieke stripper die zich voegt bij het tweetal na een handgemeen in een stripclub. De gebroeders Baker weten de elementen van misdaadthriller, roadmovie, familiedrama en SF-actie succesvol samen te brengen in deze originele genreoverstijgende film, daarbij geholpen door de prima cast.

Opzichtige montagetrucs ondersteunen een standaardverhaaltje over poolvossen Kina en Yuk die elkaar uit het oog verliezen nadat Yuk wegdrijft op een ijsschol. Kina staat op het punt haar welpen te werpen en moet een nieuw onderkomen zoeken wanneer een rode vos haar hol overneemt. Yuk moet een weg terug zien te vinden door de wildernis, Kina belandt in het stadje Jack City waar de hond Rita haar helpt. Zonder de vertelstem van Virginie Efira was er helemaal geen verhaal geweest. Jonge kinderen zullen daar niet rouwig om zijn, maar dit steekt bijzonder schraal tegen bijvoorbeeld genreklassiekers The Incredible Journey, Tarka The Otter of Benji. Helaas, zo maken ze die niet meer tegenwoordig. Verscheen ook in een Nederlands gesproken versie met commentaar van Ilse Warringa (De Luizenmoeder).

Na een miskraam krijgen Jaimy [Noortje Herlaard] en Leon [Vincent van der Valk] van hun gynaecoloog [Mehrnoush Rahmai] te horen dat Jaimy haast onmogelijk op natuurlijk wijze een zwangerschap kan voldragen. Na hun gesprek geeft een onbekende vrouw [Anne-Laure Vandeputte] een folder aan Leon van een holistische groep onder leiding van gynaecoloog Nicole [Tamar van den Dop] die “vrouwen in hun kracht zet”. Binnen een mum van tijd zit Nicole bij het rouwende stel op de bank en belooft ze gouden bergen. Stijlvol gefilmd, maar hol psychologisch drama met twee bordkartonnen hoofdpersonen en een oppervlakkig, ondermaats scenario dat geen inzicht geeft in de voorgeschiedenis van Jaimy en Leon en geen moment duidelijk maakt waarom zij zo snel en zo gemakkelijk meegaan in de twijfelachtige praktijken van Nicole, het goede spel van Herlaar en Van den Dop ten spijt.