Opinions

De Brusselse tieners Billie en Lukas zijn al bijna drie jaar een stel wanneer Billie begint te twijfelen aan de relatie. Deze vermeende documentaire volgt het stel tijdens die lastige periode en toont welke keuze ze maken. Billie lucht haar hart bij hartsvriendin Romane, Lukas vindt afleiding in de elektronische muziek die hij maakt voor zangeres Charlotte AKA Meyy. Zit vol authentieke dialogen die voor velen doen herinneren aan hun eerste liefde, maar de aanwezigheid van camera’s bij deze intieme gesprekken voelt dan wel ongepast, dan wel gekunsteld. Een interessant experiment, maar niet geheel geslaagd.

Talal Derki verschafte zich een uniek kijkje in de opvoeding van de zoons van een Syrische strijder voor Al-Qaeeda en we zien deze kinderen opgroeien en veranderen van ondeugende kinderen tot tieners die zich klaarmaken om de wapens op te nemen. Derki weerhoudt zich van oordeel over de ideologie die de vader overbrengt. Hij is duidelijk meer geïnteresseerd in de invloed die de constante aanwezigheid en zorg van een vader heeft op de vorming van zijn zoons. Vooral de scene waarin de jongens een bom maken en die testen doet je haren ter berge rijzen en krijgt een ironisch vervolg. Gewaagd, controversieel, fascinerend en zeker de moeite waard.

"I don't understand what your motives are", verzucht Simon [Gael Garcia Bernal], de leider van een poëziecursus wanneer hij ontdekt dat lerares Lisa Spinelli [Maggie Gyllenhaal] de prachtige gedichten die ze heeft voorgedragen heeft 'gestolen' van haar vijfjarige leerling Jimmy [Parker Sevak]. Het scenario van regisseur Sara Colangelo, die zich baseerde op een scenario van Nadav Lapid, geeft geen duidelijke antwoorden. Maggie Gyllenhaals subtiele (en Oscarwaardige) vertolking toont in ieder geval dat Jimmy een innerlijke leegte vult. Eén van de grootste verdiensten van Gyllenhaal dat Lisa ondanks haar twijfelachtige daden en motieven toch de sympathie van de kijker behoudt. Minstens net zo verwonderlijk is de volstrekt spontane vertolking van Parker Sevak als het wonderkind. Het komt zelden voor dat een kind zo overtuigend een kind speelt en dat verklaart ten dele waarom Colangelo op het Sundance Festival de prijs voor beste regie won. Een bijzonder fraaie karakterstudie waar je nog uren over na kunt praten.

Sid [George Somner], Diggs [Wilson Mbomio], Wolfie [Kaine Zajaz], Dribble [Conrad Khan] en Plod [Rory J. Saper] komen elk uit een gezin zonder broers of zussen en zijn uitgegroeid tot een veredeld broederschap. Drie jaar geleden kreeg Sid [George Somner] te horen dat hij niet lang meer te leven zou hebben en voelt het einde naderen. Daarom nodigt hij zijn vrienden uit om met hem een vreugdevuur te maken als onderdeel van een afscheidsritueel. Vlak voor het zo ver is ontmoet Sid Lily [Mia McKenna-Bruce], die hij niets vertelt over zijn ziekte. Door zijn afwezigheid ontstaan er spanning tussen Sid en zijn vrienden in dit goed geacteerde drama met mooi camerawerk van David Wright dat zeker in het laatste kwart jammer genoeg veel te sentimenteel wordt.

Veel van de eer moet uitgaan naar Michael John McCracken voor het ontwerpen van de monsters, maar vooral naar Matthew Mungle die met zijn make-up enkele zeer opzienbarende (en overtuigende) schokeffecten weet te bewerkstelligen in deze goed gemonteerde, spannende horrorfilm. Het scenario - mede geschreven door Joseph Stefano die het scenario schreef voor Psycho - zit bovendien veel beter in elkaar dan je van dit type horrorfilm zou verwachten. David Allen Brooks (die verdacht veel op een jonge Ryan O'Neal lijkt) speelt de jonge arts John Hollins wiens moeder [Kim Hunter] na een bijna dodelijk auto-ongeluk opbiecht dat ze zich bezig hield met een experiment dat op gruwelijke wijze verkeerd is gelopen. Het is aan John om het resultaat van dat experiment te vernietigen en daarbij krijgt hij hulp van Britse wetenschapper Melissa Leftridge [Amanda Pays]. Rod Steiger, met toupet, mag zich uitleven als Johns mentor die in het diepste geheim zijn eigen gruwelijke experimenten uitvoert. Een technisch bijzonder goede horrorfilm met een paar sterke twists. De rol van Johns vriendin Sharon wordt gespeeld door Talia Balsam, de dochter van Hitchcock-favoriet Martin Balsam en Joyce Van Patten en toekomstige echtgenote van George Clooney. Haar rol in deze film is wellicht wat kleurloos, maar dat is deze film zeker niet.

Vreselijk drieluik is Dadaïsme op zijn slechtst. Het eerste verhaal betreft een emotioneel kwetsbare man [Jesse Plemons] die zo bang is om zijn geliefde (of is het een manipulator?) [Willem Dafoe] te verliezen, dat hij ingaat op diens verzoek om een moord te plegen. In het tweede verhaal vermoedt een man [Jesse Plemons] dat zijn echtgenote [Emma Stone], die na lange tijd vermist te zijn geweest op een eiland wordt gevonden, iemand anders is. En in het derde verhaal probeert een vrouw [Emma Stone] met hulp van een man [Jesse Plemons] haar waarde te bewijzen aan twee cultleiders [Willem Dafoe, Hong Chau]. Elk verhaal heeft dezelfde ondersteunende cast. In de basis zijn dit verhalen die perfect passen in het format van Alfred Hitchcock Presents/The Alfred Hitchcock Hour. Hitchcock had ongetwijfeld toegezien op een fijne mix van spanning, mysterie en sardonische humor aan toegevoegd. Helaas verruilt Lanthimos amusement volledig voor absurditeit. Het gaat werkelijk helemaal nergens over, de pogingen tot humor slaan volledig dood en om er is een buitengewoon irritante score die je moet doen geloven dat het allemaal heel betekenisvol is. Daar trappen wij niet in, meneer Van Stoffelen!

Arthur James Hamp [Tom Courtenay] meldde zich, onder druk van zijn moeder en zijn vrouw, aan het begin van WOI als vrijwilliger voor het leger. Drie jaar later wordt hij aangeklaagd wegens desertie, omdat hij tijdens een veldslag wilde 'weglopen van de geweren'. Captain Hargraves [Dirk Bogarde] dient de man te verdedigen voor iets dat in zijn ogen onverdedigbaar is, maar persoonlijke gesprekken met de goudeerlijke soldaat doen hem realiseren dat deze man niet de doodstraf verdient die hem boven het hoofd hangt. Maar de vraag is of hij het tribunaal, waarin Arthurs commandant zelf plaats neemt, hiervan kan overtuigen.

Deze aanklacht tegen de arrogantie van de legerleiding in WOI is minder indringend dan Kubricks Paths of Glory (1957), maar met hulp van cameraman Denys Coop weet regisseur Joseph Losey wel de beklemmende situatie vorm te geven. Bovendien is Courtenay voortreffelijk in de hoofdrol.

Natuurlijk, het verhaal van Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel is niet meer dan een legende. Een legende vol romantiek die mensen al eeuwenlang fascineert, maar slechts mondjesmaat op feiten is berust. Er is dan ook niet mis mee om met die legende aan de haal te gaan. Helaas, maar niet geheel verrassend, moet ik concluderen dat Guy Ritchie bepaald niet de aangewezen persoon is voor zo'n hervertelling. Maar het zou ook zomaar kunnen zijn dat er mensen zijn die zijn idiote ideeën voor humor aanzien, ik zelf behoor zeker niet tot die categorieën. Bij mij begonnen de alarmbellen al luid te rinkelen toen ik in de openingsscène een gigantische olifant en een Sauron-achtig gedrocht in mijn gezicht geslingerd kreeg. Inderdaad, dit is Ritchies wanhopige poging om te profiteren van de inmiddels toch wel uitgebluste LOTR-franchise. Hij gooit er een hippe MTV-achtige montage door om te laten zien hoe de piepjonge Arthur uitbloeit tot een volwassen man [Charlie Hunman], die door middel van kruimeldiefstal in zijn levensonderhoud voorziet.

Jude Law heeft in inmiddels alle melodramatische acteerregisters opengetrokken om de melodramatische regie van Guy Ritchie nog meer om zeep te helpen wanneer Guy Ritchie opeens besluit om zijn montagetrucs uit "Lock, Stock & 2 Smoking Barrels" en "Snatch" weer eens af te stoffen. Het is zo'n WTF-moment die de voorstanders zullen roemen en waar de tegenstanders van walgen. Het is een flashback, verteld in een 20e eeuws Londens accent (!) vol hippe one-liners, waarbij de dialoog is gesynchroniseerd met die van de verteller. Ik behoor duidelijk tot de groep die zich enorm stoort aan dit soort foefjes die er alleen maar in zitten ter meerdere eer en glorie van de regisseur, die nog steeds een ziekelijke zelfoverschatter blijkt te zijn.

Kort na de begrafenis van Koningin Elizabeth ontstaat er wrijving binnen de koninklijke familie. Charles [Tim Pigott-Smith] heeft recht op de troon maar omdat zijn zoon William [Oliver Chris] en schoondochter Kate [Charlotte Riley] zich wat beter weten te presenteren voor media en publiek neemt de druk toe om de troon aan William af te staan. Maar Charles wil zijn positie gebruiken om het politieke klimaat op te schudden. Op subtiele wijze opgestookt door de oppositieleider [Priyanga Burford] en gesteund door echtgenote Camilla [Margot Leicester stuurt Charles III aan op een confrontatie met PM Tristan Evans [Adam James]. Ondertussen vergroot Harry [Richard Goulding] de problemen van de koninklijke familie met zijn affaire met Jessica [Tamara Lawrance]. Verfilming van het gelijknamige toneelstuk dat zowel op West End als Broadway veel succes oogstte waarvoor een groot deel van de cast terugkeerde om hun rollen op fraaie wijze te herhalen. Goold probeert het geheel filmisch interessant te maken maar deze verfilming had baat gehad bij een aanzienlijk groter budget.

Jawel, daar is 'ie weer. Bert I Gordon slaagt er opnieuw in een ongelofelijk slechte film op het witte scherm te brengen. Een kansloze combinatie van talentloze acteurs en archiefbeelden die totaal niet bij elkaar passen.

Je kunt waarschijnlijk wel raden wat de King Dinosaur uit de titel werkelijk is. Als je niet kunt wachten om het antwoord op die vraag te ontdekken, ga er dan maar eens voor zitten. Volstrekt waardeloos...

Regie: Charles Chaplin

Wat krijg je als je Chaplin dezelfde beperkingen oplegt als de meeste van zijn collega’s in de filmwereld? Deze aardige, maar toch wat teleurstellende satire geeft antwoord op die vraag. Chaplin werkte met een beperkt budget en een strak tijdschema waardoor hij niet het geld of de tijd had om ideeën goed uit te werken. A King in New York zit vol goede ideeën waarvan je weet dat die beter uit de verf zouden zijn gekomen als Chaplin daar de mogelijkheden voor had gehad. Chaplin speelt King Shahdov die na een revolutie zijn vaderland ontvlucht en aangekomen in de VS ontdekt dat zijn Minister-President [Jerry Desmonde] er met zijn fortuin tussenuit is geglipt. En dus rest Shabdov weinig anders dan zijn tijdelijke Amerikaanse roem in te zetten om zijn financiële problemen op te lossen. Een scherpe analyse van de VS in de jaren ’50, zowel op politiek als op maatschappelijk niveau, maar het is een raadsel waarom Chaplin zijn zoon Michael koos voor de cruciale rol van het politiek onderlegde pseudo-revolutionaire kind Rupert Macabee: diens acteerwerk is ronduit beschamend! Al met al zeker niet slecht, maar verbleekt naast Chaplins voorgaande films.

Tiener Jack [Charlie Plummer] moet dagelijks kampen met plaaggeest Shane [Danny Flaherty] en diens vrienden voor wie hij een gemakkelijk doelwit is. Jack probeert wel iets terug te doen maar komt daardoor alleen maar meer in de problemen. Hij probeert iets van genegenheid te vinden bij de meisjes in zijn dorp, maar ook dat verloopt niet volgens plan. Jacks gevoel van isolement wordt doorbroken door de komst van zijn neefje Ben [Cory Nichols] met wie hij al snel een band ontwikkelt. Sombere coming-of-age drama met goed spel van de jonge cast, maar origineel is dit allerminst.

De Zuid-Koreaanse stamcelwetenschapper Hwang Woo-Suk werkt tegenwoordig in de Verenigde Arabische Emiraten, waar hij kamelen kloont voor onder anderen schoonheidswedstrijden en kamelenraces. In februari 2004 verkondigde hij dat hij samen met verloskundige Moon Shin-Yong een manier had gevonden om menselijke embryo’s te klonen. Journalist David Cyranoski was de enige die zijn kop boven het maaiveld uitstak en grote vraagtekens plaatste bij de methodiek en de onderzoeksresultaten. Terecht, want de man die aanvankelijk bestempeld werd als ‘King Of Clones’ is nu een paria in de wereld van de wetenschap. Alle hoofdrolspelers werkten mee aan deze documentaire en spreken met opvallende nuchterheid over het hoe en wat achter dit schandaal. Bio-ethicus Paul Root Wolpe weet zowel de wetenschap als de ethische dilemma’s met betrekking tot klonen op knappe wijze te verhelderen, zodat dit nooit een technisch verhaal hoeft te worden. Thayi legt joe een lastige, maar intrigerende vraag op: hebben we door het schandaal rondom Woo-Suk de baby met het badwater weggegooid als het gaat om klonen? De bijdrage van radioloog Alexander Ruebben maakt die vraag moeilijk te beantwoorden.

Ouderwetse hervertelling van het leven Jezus Christus is goedgekeurd door ‘The Angel Guild’, zo’n Amerikaanse club dat familievriendelijke (lees: fundamentalistisch Christelijke) films produceert. Hoe ironisch is het dat juist Charles Dickens [Kenneth Branagh], één van de grootste schrijvers van fictie aller tijden, de verteller is van het evangelie en dat hij benadrukt dat de legende van Koning Arthur gebaseerd is op het levensverhaal (of is het de legende) van Jezus Christus. De raamvertelling (waarin Dickens het verhaal vertelt aan zijn zoontje Walter [Roman Griffin Davis]) voorkomt in ieder geval dat het te prekerig wordt. Wel vreemd dat de achtergronden zeer gedetailleerd en realistisch zijn, terwijl de personages er simplistisch en levenloos uitzien. Maar de filmversies uit 1927 en 1961 zijn een stuk beter.

Dit fascinerende drama begint met een 5 minuten durende close-up van Jack Nicholson waarin hij een dramatisch verhaal vertelt. Een fantastisch geacteerde opening waarmee regisseur Bob Rafelson je als kijker meteen weet te pakken om je niet meer los te laten. Nicholson speelt David Staebler, een filosoof met een nachtelijk praatprogramma bij een radiostation in Philadelphia. Zijn oudere broer Jason [Bruce Dern] is altijd op zoek naar avontuur en het grote geld. Wanneer Jason David vraagt om naar Atlantic City te komen zodat ze samen een grote slag kunnen slaan is David sceptisch, zeker wanneer blijkt dat Jason nog wat verplichtingen dient na te komen bij Lewis [Scatman Crothers].

Wie denkt dat Nicholson vooral uitblinkt in extraverte rollen dient deze film zeker te bekijken. Zijn onderkoelde spel contrasteert uitstekend met de stijl van de energieke, onvoorspelbare Bruce Dern. De twee zijn ondanks die contrasten volstrekt geloofwaardig als broers. Ellen Burstyn schittert eveneens als Sally, een rol die totaal anders is dan die in The Exorcist , de film die ze hierna zou maken. In haar enige hoofdrol houdt Julia Anne Robinson (die in 1975 zou overlijden bij een brand) zich op knappe wijze staande als Jasons 'ster-in-wording' en het is daarmee een even treurig als indrukwekkend testament van dit veel te jong gestorven acteertalent. Bob Rafelson toont hier opnieuw tot de beste regisseurs van de periode te horen en naast de openingsmonoloog zijn er andere momenten die je bijblijven: de introductie van de flamboyante Burstyn, de tapdance van Robinson en niet vergeten de indrukwekkende finale.

Dat Pete Davidson dit autobiografische scenario schreef in samenwerking met zijn voormalige SNL-collega Dave Sirus en regisseur Judd Apatow blijkt een net zo meesterlijke zet als de aanwezigheid van Steve Buscemi in de rol van een ervaren brandweerman. Pete Davidson was zelf 7 jaar toen zijn vader, een brandweerman, stierf bij zijn poging om mensenlevens te redden na de aanslag op New York op 9 september 2001. Steve Buscemi werkte destijds zélf als brandweerman in New York en leunt hier op een persoonlijke ervaring die grote geloofwaardigheid geeft aan deze aangenaam realistische film.

Davidson speelt de rol van de 24-jarige Scott, die een stuurloos leven leidt dat grotendeels bestaat uit een combinatie van drugs, nihilisme en cynisme. Daarmee valt hij niet uit de toom bij zijn even stuurloze vrienden, maar hij vervreemdt zich wel steeds meer van zijn moeder Margie [Marisa Tomei] en zijn jongere zus Claire [Maude Apatow, de oudste dochter van de regisseur] die, in tegenstelling tot Scott, amper herinneringen heeft aan haar vader, een brandweerman die stierf tijdens een (niet nader genoemde) reddingsoperatie toen Scott 7 jaar oud was.

Wanneer Margie een relatie krijgt met Ray Bishop [Bill Burr], eveneens een brandweerman, en Scott vervolgens te horen krijgt dat hij binnen 9 maanden op zichzelf moet gaan wonen en verplicht wordt Rays kinderen vrijwel iedere dag naar school te brengen, doet Scott er alles aan om een breuk tussen zijn moeder en haar nieuwe liefde te forceren. Maar door een samenloop van omstandigheden gaat Ray zijn eigen leven, evenals dat van zijn vader, in een heel ander daglicht zien en dat heeft onverwachte gevolgen.

Hoewel niet alle karakters goed uit de verf komen - Bell Powley als Scotts vriendin (min of meer) Kelsey - is het acteerwerk over de gehele linie voortreffelijk, met Davidson verrassend goed in een rol die weliswaar sterk doet denken aan de tv-persoonlijkheid die ik in ieder geval ken van Saturday Night Live, maar vanwege het diep persoonlijke karakter ongetwijfeld enorm zwaar gewogen moet hebben.

Het scenario is een perfecte mix van drama en komedie - nooit uitgesproken humoristisch en (vooral) nooit sentimenteel, zelfs niet wanneer Scott kennis maakt met oud-collega's van zijn vader die hun persoonlijke verhalen met hem delen. Scotts geleidelijke verandering van stuurloze jongere naar jonge man die zijn kwaliteiten leert kennen en accepteren, is volstrekt geloofwaardig. Dit is een perfect voorbeeld van wat Chaplin waarschijnlijk zou hebben omschreven als 'a picture with a smile - and, perhaps, a tear'.

Documentairemaker Duncan Lloyd [Pieter van der Houwen] heeft toestemming van het Koninklijk Huis om de Belgische koning Nicholas III [Peter van den Begin] te filmen tijdens zijn staatsbezoek aan Turkije. Zijn pers-attaché Lucie Debay [Louise van Craeyenest] houdt de touwtjes stevig in handen zodat de documentaire het gewenste imago van de koning niet ondermijnt. Wanneer hen het nieuws bereikt data België uitéén is gevallen omdat Wallonië zich onafhankelijk heeft verklaard, wil Lucie verdere opnames verbieden, maar de koning - die zich niet geheel prettig voelt in zijn rol als 'marionet' - houdt dat tegen en geen Duncan de toestemming om alles te vinden. Zelfs wanneer blijkt dat het vliegverkeer voor onbepaalde tijd is stilgelegd wegens een zonnestorm. Want dan begint de koning noodgedwongen aan een roadtrip naar zijn vaderland, waarbij ze hun identiteit echter geheim moeten houden omdat de Turkse regering hen terug wil halen om het voor hun cruciale staatsbezoek af te ronden.

Een uiterst geslaagde mockumentary, vooral door de sterke vertolking van Van den Begin. Hoewel het meteen duidelijk is dat hij zich niet prettig voelt in zijn keurslijf, weet hij toch net voldoende fysieke waardigheid te tonen tijdens zijn openbare plichtplegingen. Hij is het centrale karakter in deze odyssee, waarin hij voor het eerst in zijn leven echt gewone mensen ontmoet, die hem ook zien en behandelen als mens en niet als staatshoofd. Langzaam maar zeker merken we hoe hij zijn keurslijf van zich afwerpt en daarmee de controle over zijn eigen leven in handen neemt.

De humor is onderkoeld maar zeer effectief. Het lange shot van de koning en zijn naarstig Appende gevolg terwijl ze met een jacht met nadrukkelijk in beeld gebrachte Turkse vlag door de haven varen deed mij hardop lachen. De sequentie waarin de groep zich vermomt als leden van een traditioneel Bulgaars vrouwenkoor is werkelijk hilarisch, niet alleen wanneer we de koning voor het eerst in deze klederdracht zien, maar ook bij de verschillende pogingen om een videoclip van het koor op te nemen - de prijs die Duncan betaalt voor de reis. Wanneer Nicholaas III, die nauwelijks rij-ervaring heeft, eist de besturing van een krakkemikkige bus over een hobbelige weg over te nemen, zijn de reacties van zijn reisgenoten onbetaalbaar.

De film verliest zijn focus wanneer Duncan een oude vriend ontmoet. Dan lijkt de film bergafwaarts te gaan, maar gelukkig pikt het de draad tijdig op om de aandacht volledig te verliezen, al haalt het niet meer het niveau van alles wat eraan vooraf ging. Hoewel je steeds het gevoel hebt dat er een politieke overtuiging achter de satire schuilt, neemt de film nooit een duidelijk standpunt in. Enerzijds lijkt "King of the Belgians" duidelijk te willen maken hoe groot de culture verschillen zijn tussen de Belgen en de Balkan-bewoners, anderzijds ervaren de Belgische 'vluchtelingen' ook hoe het is om na een lange bootreis aan te komen in Europa zonder identiteitsbewijzen. De vergelijkingen met de actuele situatie zijn aanwezig, maar het is aan de kijker zelf om er iets of niets mee te doen. Dit is hoe dan ook een uiterst aangename, uitstekend gespeelde mockumentary.

Zeer slecht geschreven thriller waarin een openlijk racistische vrachtwagenchauffeur Barry [Guido Pollenans] tot zijn ongenoegen wordt opgezadeld met "kutmarokkaan"Sadiq [Majd Mardo] als bijrijder voor een lange rit naar het zuiden. Barry vernedert zijn bijrijder en spreekt hem consequent aan met “Apie” en Sadiq laat zich dat allemaal welgevallen. En, zoals dat gaat in de wereld, wanneer Sadiq één goede daad verricht is Barry opeens volledig bekeerd tot het multiculturalisme. Volstrekt belachelijk natuurlijk, maar het wordt alleen maar erger wanneer een detective [Sophie Höppener] ontdekt dat er iets niet in de haak is met het transport. Je moet het zien om het te geloven, maar neem maar van mij aan dat dit de moeite van het geloven niet waard is.

Reconstructie van de roemruchte diefstal van goederen met een waarde van ruim 14 miljoen pond uit een zwaarbeveiligde kluis in Hatton Garden in april 2015 met een blik aan Britse acteerveteranen als gepensioneerde criminelen die nog één keer een grote slag willen slaan. Met Michael Caine, Jim Broadbent, Tom Courtenay, Ray Winstone en een klein rolletje voor Michael Gambon is dit op papier een droomproject waarmee je talrijke fans van deze topacteurs zonder problemen naar de bioscoop of streamingsdienst had moeten kunnen lokken. Dat lijkt regisseur Marsh ook gedacht te hebben, want zijn regie is op zijn zachtst gezegd routinematig te noemen. De acteurs mogen dan op leeftijd zijn, maar dat is geen excuus voor het trage tempo waarmee dit verhaal zich voltrekt. Broadbent probeert de boel zo nu en dan wat leven in te blazen met wat vinnige verwensingen, maar de acteurs lijken zich enorm te vervelen, tot aan de allerlaatste scène waarna ze vermoedelijk opgelucht waren dat het einde nabij was. Als kijker kun je je daar vast mee vereenzelvigen.

In stemmig zwart/wit gefilmde Brits oorlogsdrama doet met het openingsshot, waarin een wat oudere officier in de versleten kleding in zijn ééntje in de snikhete zon zit, meteen denken aan The Bridge On The River Kwai. Gebaseerd op de gelijknamige roman van James Clavell vertelt dit het relaas van een groep soldaten met verschillende nationaliteiten in een Japans concentratiekamp in WOII. King Rat speelt zich af in kamp Changi in Singapore, waar de Japanners zich nauwelijks bekommeren om hun gevangenen omdat de ligging van het kamp in hun ogen garandeert dat ontsnappen zinloos is. Het is aan Grey [Tom Courtenay] om de orde te handhaven in het kamp en hij heeft het vooral gemunt op Korporaal King [George Segal], die wat onderhandse deals heeft weten te sluiten met de Japanners waardoor hij beter wordt behandeld en er fysiek ook gezonder uit ziet dan de rest. King sluit vriendschap met de Britse Marlowe [James Fox], een man van aristocratische achtergrond, met wie hij een nieuwe handel wil opzetten.

Goed geregisseerde film met sterk en energiek spel van de drie hoofdpersonen. Afwisselend spannend en vermakelijk, waardoor het menselijke verhaal - inclusief de onderliggende boodschap - goed uit de verf komt. John Mills maakt indruk in een relatief kleine rol als Smeldey-Taylor.

Biografisch drama over de jaren waarin Venus [Saniyya Sidney] en Serena [Demi Singleton] Williams zich ontwikkelden van jeugdige talenten tot jongvolwassen toekomstige toppers in het vrouwentennis die allebei een onuitwisbare stempel hebben gedrukt op de sport. De ironische titel verwijst naar vader Richard [Will Smith], die stug vasthoudt aan ‘zijn plan’ en zich keer op keer opwerpt als beschermeling van zijn dochters. Het scenario van Zach Baylin verklaart die houding, waarmee hij zichzelf bewust als doelwit van spot (en mishandeling) opstelde, op overtuigende wijze, maar laat er geen twijfel over bestaan hoe belangrijk de rol van moeder Brandy [Aunianue Ellis] was en welke invloed hun flamboyante coach Rick Macci [de voortreffelijke John Bernthal] – destijds trainer van superster Jennifer Capriati – had op het spel en het zelfvertrouwen van de beide zusjes. Smith beschikt over onvoldoende dramatische draagkracht in de titelrol, maar dankzij het ijzersterke scenario komt hij daarmee weg. Greens regie is bovendien formidabel. De chaotische scènes in huize Williams, met vijf opgroeiende dochters, voelen volstrekt authentiek en de uitmuntend gefilmde tennisscènes dragen er toe bij dat Sidney en Singleton volstrekt overtuigen als de zusjes Williams. Let zeker ook op Marcela Zacarias die haar rol als toptenniser Arantxa Sanchez Vicario duidelijk tot in detail heeft bestudeerd. Zeker een aanrader voor tennisfans.

De ontstaansgeschiedenis van het geheime agentschap ‘The Kingsmen’ staat centraal in deze aardige actiethriller die in grote lijnen echter een stuk conventioneler is dan de twee voorgangers. Centraal staan vader Orlando [Ralph Fiennes] en zoon Conrad [Harris Dickinson] Oxford. Orlando heeft zijn vrouw [Alexandra Maria Lara] vlak voor haar dood belooft Conrad in veiligheid op te voeden en daartoe leven de Oxfords een relatief teruggetrokken bestaan met Polly [Gemma Arterton] als voogdes en hoofd van het huishouden. Maar wanneer de Eerste Wereldoorlog dreigt uit te breken staat Conrad te springen om zich aan te sluiten bij het leger. Orlando zet vervolgens alles op alles om het naderende bloedbad te voorkomen. Daarvoor moet hij het opnemen tegen een keur aan historische figuren. Het scenario fantasie koppelt aan ware feiten (waaronder de aanslag op Franz Ferdinand) waardoor het verhaal regelmatig wat verwarrend is. Al gauw ontaardt het in een serie vlotte actiescènes met als hoogtepunt de strijd tegen Rasputin [Rhys Ifans], met fantastische stunt/danswerk van Lasha Mdzinarashvili.

In 1925 vraag Koning George V [Michael Gambon] zijn zoon Albert [Colin Firth] om eerste speech te houden in Wembley, een speech die bovendien via de radio wordt uitgezonden. Het loopt uit op een fiasco, omdat Albert zijn angst voor spreken in het publiek niet weet te onderdrukken. Na een hoop mislukte behandelingen zoekt Alberts echtgenote Elizabeth [Helena Bonham Cartere] hulp bij Lionel Logue [Geoffrey Rush], een voormalige acteur die erin slaagde de spraakproblemen van getraumatiseerde WOI-veteranen te verhelpen. Albert scepsis, onzekerheid en schaamte maakt hem tot een lastige cliënt, maar geleidelijk weet Lionel de aanstaande koning voor te bereiden op de kroningsceremonie. Maar de echte vuurdoop komt op 3 september 1939 wanneer de inmiddels tot George VI omgedoopte koning het Britse volk per radio toespreekt om ze moed in te spreken bij het begin van WOII. Firth won een welverdiende Oscar, maar die had evengoed mogen gaan naar Rush want het is de veranderende relatie tussen Lionel en de koning dat dit verheft tot een meesterwerk.

Goed onderzocht maar conventioneel gebrachte documentaire koppelt het relaas van de Saudi-Arabische journalist Jamal Kashoggi, die op 2 oktober 2018 op gruwelijke wijze werd vermoord, zeer waarschijnlijk in opdracht van kroonprins Mohammed bin Salman, aan de recente politieke geschiedenis van Saudi-Arabië. De ongemakkelijke relatie tussen dit land en de VS, met name na de Russische inval in Afghanistan in 1979, speelt daarbij een centrale rol. Kashoggi was lange tijd één van de belangrijkste verdediger van het regime van de Saudi's, maar nam later een meer kritische houding aan die hem uiteindelijk zijn leven zou kosten. Veel belangrijke spelers komen aan het woord, maar het verhaal is eenzijdig en de combinatie van pratende hoofden en vaak vertoond archiefmateriaal getuigt van een weinig originele visuele benadering.

300 jaar na de dood van de oorspronkelijke Caesar [Andy Serkis] is de eenheid tussen de aapachtigen verslechterd. Proximus [Kevin Durand] heeft de macht gegrepen en met harde hand de gorilla’s de macht in handen gegeven. Chimpansee Noa [Owen Teague] verliest een groot deel van zijn vrienden en familie als gevolg van een door Proximus bevolen inval. Hij besluit een poging doen om zijn soortgenoten te bevrijden en krijgt daarbij hulp van een mens [Freya Allen]. Het verhaal van David en Goliath blinkt niet uit in originaliteit en op emotioneel niveau is er weinig diepgang. Maar de kwaliteit van de Performance Capture is beter dan ooit en er is een aantal uitstekende actiescènes, met de finale vanzelfsprekend als absoluut hoogtepunt.

In 1961 voert Kim Woon-beom [Sol Kyung-gu] actie tegen het dictatoriale regime. Hoewel hij over charisma beschikt en zijn integriteit te prijzen valt, ziet Jeong-hyeon [Park Hyoung-soo] in dat integriteit niet voldoende is om het bewind te veranderen. Als campagnestrateeg gaat hij op alle manier de strijd aan met de Republikeinen, vooral door hun geniepige spelletjes tijdig te doorzien en soortgelijke trucs te gebruiken om de publieke opinie tegen het regime te laten keren. Maar er zijn meerdere kapers op de kust waardoor er interne spanningen ontstaan en de Republikeinen bijten steeds harder van zich af. De taalbarrière en de vele personages maakte het voor mij waarschijnlijk wat verwarrender dan voor het Koreaans sprekende publiek waar deze film voor is bedoeld. Ze zullen vast de parallellen met de Koreaanse geschiedenis herkennen in dit ‘fictieve scenario’ dat ‘gebaseerd is op ware gebeurtenissen’. Goed gemaakt is het zeker, maar best ingewikkeld.

De weduwe van de in 1989 overleden Filipijnse president/dictator Ferdinand Marcos kijkt terug op de periode van 1965 tot 1986, waarin Marcos de scepter zwaaide over De Filipijnen. In haar beleving was het land destijds een paradijs: het was een paradijs op aarde, dankzij een slagvaardige regering heerste er orde en gezag en genoot de familie Marcos veel respect onder wereldleiders. Vol trots spreekt ze over haar ontmoetingen met onder anderen Mao, Khadaffi en Hussein en verklaart ze dat zij lange tijde 'de moeder van de wereld' was.

Die visie staat echter in schril contrast tot dat van journalisten en activisten, alsmede van de voormalige bewoners van Calauit. De familie Marcos besloot dit eilandje op te kopen, importeerde een aantal exotische dieren en sommeerde de toenmalige bewoners deze dierentuin voorgoed te verlaten. In 1972 kondigde Marcos een staat van beleg aan om de invloed van radicale Communisten en Moslims te bestrijden en gebruikte ieder dictatoriaal middel om al zijn ideologische tegenstanders de mond te snoeren. In 1986 moest de machtige familie het land echter met de spreekwoordelijke staart tussen de benen verlaten, vanwege beschuldiging van verduistering en andere vormen van machtsmisbruik. Wie denkt dat de rol van de familie Marcos daarmee uitgespeeld is heeft het echter mis.

Filmmaker Laureen Greenfield bewijst op schrijnende wijze het aloude adagium dat wie niet leert van de geschiedenis, gedwongen wordt het te herhalen. Imelda heeft alles in het werk gesteld om haar eigen imago flink op te poetsen en gebruikt haar zoon Bong Bong, alsmede haar (letterlijk) ongekende financiële vermogen om terug te kunnen keren in haar rol als 'moeder van de wereld'. De opening maakt duidelijk dat ze deze film denkt te kunnen gebruiken om ook haar internationale imago te verbeteren. Greenfield schroomt echte niet om Imelda's media-manipulatie bloot te leggen, maar weet desondanks voldoende objectief te blijven om de kijker uiteindelijk tot één conclusie te laten komen: "Perception is real, truth is not." Daarover kunnen we het sowieso eens zijn met Imelda Marcos.

In 1991 is de spanning tussen de politie van Los Angeles en de zwarte bevolking tot een kookpunt gekomen als gevolg van twee incidenten: de Koreaanse winkelier Soon Ja Du schoot op 16 maart de 15-jarige Latasha Harlins van achter in het hoofd omdat ze dacht dat het meisje sinaasappelsap wilde stelen en kreeg niet meer dan 500 dollar boete en een voorwaardelijke straf. Twee weken eerder werd Rodney King bij zijn arrestatie gefilmd terwijl hij door een aantal blanke agenten in elkaar werd geslagen. "Kings" speelt zich af tijdens de rechtszaak tegen de betreffende agenten. Een rechtszaak die resulteerde in vrijspraak en de grootste rellen uit de Amerikaanse geschiedenis. Centraal staat het gezin van Millie Dunbar [Halle Berry], die kinderen opvangt die onder toezicht vallen van de kinderbescherming. De oudste van de kinderen is Jesse [Lamar Johnson] die zoveel mogelijk probeert te helpen bij het voeden en opvoeden van kids.

Uitstekend geacteerde film waarin Halle Berry eindelijk weer eens kan laten zien waarom ze een Oscar won. Ze is innemend als de moederfiguur en de speelse scènes met de kinderen zijn aandoenlijk en volstrekt overtuigend. Deze film toont ook hoe mensen als Millie lange tijd weten te voorkomen dat de onvrede omslaat in geweld, maar ook hoe zij, op het moment dat de zaak volledig uit de hand loopt, zelf een doelwit worden van de politie en hoe paniek kan leiden tot wanhopige daden. Een uiterst boeiende film, ook al lijkt de rol van Daniel Craig louter bedacht te zijn om een breder publiek te trekken.

'The Granddaddy Of Them All'. Dit melodrama was één van de belangrijkste inspiraties voor de film Peyton Place en daarmee de blauwdruk voor het soapgenre. Dominerende, veeleisende ouders, een geestelijk labiele jonge vrouw, een driehoeksverhouding, een sterfgeval, een tragisch ongeluk, een dronken dokter, moord, zelfmoord!!! Genoeg ingrediënten voor een heel seizoen GTST, met de kanttekening dat we hier te maken hebben met een voortreffelijke cast waarin Ronald Reagan zich uitstekend staande houdt. Robert Cummings is de enige zwakke schakel in de cast. Liefhebbers van soaps zullen zich hier ongetwijfeld mee vermaken, maar het is onvermijdelijk behoorlijk gedateerd.

Een geniale opening op de muziek van 'Let's Go Crazy' van Prince. Maar de alarmbellen begonnen al te rinkelen toen dat niet het einde bleek van de achtervolgingsscène en helaas werden mijn vermoedens bewaarheid. De film gaat snel bergafwaarts dankzij een scenario dat geen focus heeft en er te lang over doet om de verschillende losse eindjes af te werken voor het naar een veel te lang durende finale gaat. Belangrijkste manco is een totaal gebrek aan originele ideeën waardoor nieuwe karakters niet uit de verf komen en de actiescènes een vermoeiende herhaling van zetten beginnen te worden. De cameo van Elton John is aanvankelijk een goede grap, maar Vaughn denkt dat die grap leuk blijft als je 'm maar regelmatig genoeg herhaalt. Dergelijke denkfouten betekenen de doodsteek voor de film en - hoewel er een opzet is naar een sequel - hopelijk ook voor de serie. Een grote teleurstelling gezien de kwaliteit van zijn voorganger.