Opinions

Wanneer kunstenaar Barbora Kysilokova ontdekt dat Karl verantwoordelijk is voor de diefstal van twee van haar meest waardevolle olieverfschilderijen neemt zij een impulsieve beslissing. Ze spreekt hem aan en vraagt of hij voor haar wil poseren. Tijdens de sessies stelt ze allerlei persoonlijke vragen waardoor ze ontdekt dat Karl een doelloos bestaan als junk en crimineel leidt.. Het eindresultaat van de sessies blijkt een enorme impact te hebben op beide betrokkenen, maar vooral op Karl. Deze unieke, fascinerende documentaire toont de ontwikkeling van deze onconventionele vriendschap alsmede hoe kunst (goedschiks en kwaadschiks) het leven van de schepper en het subject kan beïnvloeden. Ree laat de twee hoofdpersonen voor zichzelf spreken en hoeft niets meer te doen dat registreren. Het resultaat is verbluffend, ontroerend en inspirerend

Winnaar van de juryprijs op het Cannes Film Festival, vraag niet waarom. Ansi [Alma Pöysti] is een alleenstaande vrouw die van baan naar baan hobbelt, Holappa [Jussi Vatanen] is een dronkenlap die geen baan weet vast te houden. Op de radio zijn berichten te horen over de oorlog in Oekraïne en in een karaokebar zingt Raunio [Martti Suosalo] op valse wijze een Finse smartlap. Ansa en Holappa gaan met elkaar uit, maar er gebeurt werkelijk niets interessants. Het gebrek aan emotie geeft het volgens de fans van Kaurismäki een diepere betekenis, maar het deed mij alleen maar gapen. Schijnt komisch bedoeld te zijn, maar alleen de persiflage van de openingsscène uit Plan 9 From Outer Space wist bij mij een vage, kortstondige glimlach op te roepen. De film die Ansi en Holappa bezoeken is The Dead Don’t Die van Jim Jarmusch.

Emre [Selahattin Pasali] is aangesteld als Open Aanklager in Yaniklar, een dorpje in het noordwesten van Turkije. Aan de afgrond van een kloof drukt rechter Zeynep [Sein Yeminci] hem op het hart dat hij rekening moet houden met culturele verschillen tussen dit dorpje en de spreekwoordelijke grote stad. Na een onstuimige jacht op een everzwijn door het dorp nodigt Emre twee betrokkenen uit. Advocaat en zoon van de burgemeester Sahin [Erol Babaoglu] en tandarts Kemal [Erdem Senocak] willen Emre stroop om de mond smeren. Ze halen Emre over om een avondje met ze te eten, te drinken en een feestje te bouwen. De avond loopt uit de hand en als gevolg van een black-out is Emre niet zeker van zijn eigen betrokkenheid bij wat er gebeurd is. Eerst vertrouwt hij op Murat [Ekin Koç], de eigenaar van een lokale krant die kritisch is op de huidige burgemeester. Totdat Emre zich steeds meer flarden van noodlottige nacht begint te herinneren. Alper weet je lange tijd in het ongewisse te houden over de ware intenties van Sahin, Kemal en Murat, waardoor je (net als Emre) vaak niet weet of je moet gniffelen of huiveren. Het resultaat is een sfeervolle, spannende thriller die jammer genoeg leidt tot een symbolisch bedoelde, maar frustrerende ontknoping.

Matthias Schoenaerts levert opnieuw een voortreffelijke vertolking af, hier als de kapitein van de Russische nucleaire onderzeeër Kursk die na een enorme explosie aan boord alles op alles zet om zichzelf en het handjevol overlevende bemanningsleden in leven te houden in afwachting van een reddingsoperatie. Het scenario (van Robert Rodat) zet de belangrijkste karakters zo sterk neer dat de onvermijdelijke ramp als een schok komt, mede door de indrukwekkende manier waarop dat ongeluk is gereconstrueerd. Bovendien erkent het hoe belangrijk humor is om de moraal hoog te houden in de meest afschuwelijke omstandigheden. Uiteraard draait de film vooral om de ontberingen van de bemanning - er is een onvergetelijke duikscène - en weet Vinterberg de barre omstandigheden zeer realistisch in beeld te brengen, daarbij beholpen door subliem acteerwerk en cameraman Anthony Dod Mantle. Deze scènes worden afgewisseld met de pogingen van de vrouwen van de bemanningsleden om duidelijkheid te krijgen van een regering voor wie gezichtsverlies belangrijker lijkt dan de verlies van de Russische bemanning. Colin Firth verleent veel autoriteit aan zijn rol als de Britse kapitein die de Russen aanbiedt te hulpen en de 89-jarige Max von Sydow is perfect gecast als het kopstuk van de Russische regering. Een uiterst indringende reconstructie van een veelal vergeten ramp uit de Koude Oorlog vol momenten die nog lang op je netvlies blijven branden.

Dit is de documentaire die Courtney Love koste wat kost wilde tegenhouden. De innemende, immer met microfoon en tape-recorder gewapende Britse filmmaker Nick Broomfield is er toch in geslaagd om een intrigerende, duistere documentaire te maken over Kurt Cobain en de omstandigheden die leidden tot zijn dood in 1994. Dit is ‘muckraking’ tot en met, maar het is de combinatie van Courtney Loves vijandigheid jegens dit project en Broomfields vastberadenheid om de film ondanks alle tegenwerking toch te maken, die deze film zo bizar en fascinerend maken. En zoals altijd brengt Broomfield ons uiteindelijk naar een spannende finale, die weliswaar geen antwoorden geeft op de vele vragen die er bij velen nog steeds zijn sinds de dood van Cobain, maar waarmee Broomfield wel op gewaagde wijze de vinger op de zere plek legt en intrigerende nieuwe vragen opwerpt.

Broomfield spreekt in deze film met mensen die Kurt en/of Courtney goed hebben gekend. Het begint allemaal nog mooi wanneer hij Kurts tante ontmoet, die mooie herinneringen ophaalt aan Kurt toen hij nog een kind was en hij bij haar thuis de eerste bandopnames maakte. Haar liefde voor Kurt oogt oprecht, maar wanneer ze een stukje van de muzikale opnames wil laten horen deelt de voice-over van Broomfield ons mede dat Courtney Love – als eigenaar van Kurts muziek – het gebruik van diens muziek heeft verboden. Het maakt duidelijk dat de schaduw van de dubieuze Courtney Love over de hele film hangt en dat versterkt alleen maar het vermoeden dat ze iets te verbergen heeft. Courtneys vader heeft er in ieder geval geen moeite meer om zijn dochter te beschuldigen van moord, maar hij is één van de vele figuren wiens motieven twijfelachtig zijn. Hij en Courtney kunnen elkaars bloed wel drinken, dus is het denkbaar dat vaderlief de dood van Kurt gebruikt om zijn gram te halen en ook nog een flink centje te verdienen met zijn onthullingen over Kurt & Courtney.

Broomfield praat ook nog met Rozz Rezabek, Courtneys ex, die zijn minachting voor haar ook niet onder stoelen of banken steekt en zich zelfs via de camera tot haar wendt en waarschuwt dat ze niet met hem moet fucken. Ook de doorgewinterde detective Tom Grant komt aan het woord. Hij schreef het boek “Who Killed Kurt Cobain?”, waarin hij – zoals de titel al doet vermoeden – tal van discrepanties in het officiële relaas aanhaalt om te suggereren dat Kurt vermoord is, naar alle waarschijnlijkheid in opdracht van Courtney Love. Volgens hem was de roemruchte afscheidsbrief gericht aan Dave Grohl en Krist Novoselic en legt hij daarin uit waarom hij besloten zou hebben zijn band Nirvana te verlaten. De onderste regels zouden door iemand anders [Courtney?] zijn toegevoegd om het op een zelfmoordbrief te laten lijken. Ook is hij ervan overtuigd dat Cobain met de aangetroffen hoeveelheid heroïne in zijn bloedstroom nooit in staat kan zijn geweest om daarna zichzelf dood te schieten. Maar Grants argumenten zijn weerlegt of in twijfel getrokken door forensische experts, waardoor zijn geloofwaardigheid ook is aangetast.

Maar dan krijgen we nog een keur van figuren die je gerust ‘kleurrijk’ mag noemen. De erg op Courtney Love lijkende oud-vriend van het stel die beweert foto’s te hebben waarop ze samen met Kurt en Courtney drugs spuit, de verdwaasd kijkende oud-babysitter van Kurt en Courtney die er bovendien een beetje omheen blijft draaien uit angst voor represailles. En natuurlijk de beruchte “El Duce”, de frontman van de controversiële punkband ‘The Mentors’, bekend van hits als “Sex Slave” waarvan we ook nog mogen genieten in de vorm van een fragment uit de bijbehorende videoclip. Ook de getuigenis van deze dubieuze verschijning heeft Broomfield grotendeels moeten schrappen. Moeilijk om serieus te nemen, ware het niet dat hij kort na het interview om zou komen bij een treinongeluk, wat natuurlijk weer speculaties over een samenzwering voedt.

Het intrigerende aan deze docu is dat je geneigd bent om op basis van vooroordelen de verhalen van de twijfelachtig ogende mensen af te doen als opportunistische leugens. Maar je mag de waarachtigheid van een persoon niet louter in twijfel trekken vanwege hun uiterlijk, hun taalgebruik of hun wroeging ten opzichte van degene die ze beschuldigen. En aan het eind van “Kurt & Courtney” valt het niet mee om met 100% zekerheid te kunnen zeggen dat Kurt Cobain zelfmoord pleegde. Zoals altijd roept Broomfield met deze documentaire meer vragen op dan dat hij antwoorden geeft, maar hij slaagt er in ieder geval in om je als kijker te dwingen na te denken over jouw perceptie van ‘de waarheid’.

De opening van dit trage, praatzieke drama zet de toon. Docent Samet [Deniz Celiloglu] keert na een vakantie tijdens een stevige sneeuwbui terug in het dorpje waar hij zijn vierde en laatste jaar als docent kunstgeschiedenis doorbrengt. Ceylan gebruikt minuten om iets te laten zien wat hij ook in een paar tellen had kunnen doen: het sneeuwt, het is koud, het is afgelegen. Deze film bestaat uit teveel vertragende momenten en statisch gefilmde gesprekken over zin en onzin van het leven. Verweven is een boeiende verhaallijn waarin Samet en zijn collega Kenan [Musab Ekici], met wie hij samenwoont, worden beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag. Omdat de schoolleiding weigert duidelijk te maken wie deze beschuldigingen heeft geuit, neemt bij Samet de frustratie toe. Zolang het zich richt op de oorzaken en gevolgen van dit conflict, is dit vaak fascinerend. Zodra de thee ter tafel komt en er allerlei losjes verwante thema’s bij worden gesleept, wordt het slaapverwekkend saai. Ece Bagci is buitengewoon als een van de betrokken leerlingen.

Begin jaren '70 vond regisseur Teinosuke Kinugasa deze film terug in een opslagruimte en besloot 'm uit te brengen met een prachtige soundtrack, maar zonder tussentitels - net als Der Letzte Mann (1924).

Met zijn bliksemsnelle montage en een arsenaal aan trucs om de visuele impact te verhogen, doet dit psychologische drama over een oudere man die zijn echtgenote wil bevrijden uit het krankzinnigeninstituut waar hij zelf werkt, meteen denken aan de meesterlijke Rusland-trilogie van Sergei M. Eisenstein. Het is dan ook niet verbazingwekkend te noemen dat Kinugasa en de Russische grootmeester na deze film bij elkaar kwamen om de mogelijkheden van het medium verder te bestuderen. Kinugasa gebruikt vaak verbluffende camera-effecten om je als kijker door te laten dringen in de waanzin van de hoofdrolspelers, maar weet ook op puur visuele wijze verband te leggen tussen hun gedrag, waaronder de obsessie met bepaalde voorwerpen, en hun persoonlijke verleden in de flashbacks die uiteraard sober zijn gefilmd. Technisch gezien is dit dan ook een absoluut meesterwerk, maar het verhaal is - ook voor 60 minuten - wat aan de dunne kant en doet vermoeden dat Kinugasa meer bezig was met een experiment dan met het vertellen een verhaal. Als experiment is het zeker geslaagd.

De excentrieke Bernhard [Lenn Kudrjawizki] woont samen met zijn schaap Fiete. Wanneer zijn vader [Michael Hanemaan] zijn hulp vraagt, omdat hij ernstig ziek is, komt er een voorlopig einde aan Bernhards rustige leventje. Vriendin Agata [Sophie Mousel] dreigt hem bovendien te verlaten. Geen wonder, want Kudrjawizki speelt Bernhard met een kilheid en afstandelijkheid die geen enkele sympathie opwekt. Imanov heeft duidelijk gekeken naar de films van David Lynch, maar vergat zijn bizarre visuele ideeën te verwerken in een interessant verhaal met dito personages.

Femke [Katja Herbers] schrijft columns op het scherpst van de snede en wordt daardoor mikpunt van trolls in de vorm van zware beledigingen, laster en doodsbedreigingen. Collega’s adviseren haar het te negeren en ook de politie voelt zich niet geroepen om in actie te komen en dus besluit Femke het heft in eigen hand te nemen. Begint veelbelovend, maar al snel blijkt scenarist Daan Windhorst dit actuele en uiterst relevante onderwerp met de botte bijl behandelt. Het resultaat is een oppervlakkige zwarte komedie die geen enkel inzicht geeft in de oorzaken van trolling en de emotionele gevolgen die het heeft op het slachtoffer. Herbers onevenwichtige spel lijkt te bevestigen dat Van Aart ook niet goed wist wat hij ermee aan moest.

Monica [Barbara Sloesen] is chef-kok van een goedlopend restaurant in Amsterdam dat ze heeft opgericht met haar vriend Bastiaan [Manuel Broekman]. Om de verhuizing naar een groter pand te kunnen financieren, besluit Monica voor het eerst sinds haar ouders 10 jaar geleden omkwamen bij een auto-ongeluk terug te keren naar haar geboorteplaats Noorbeek in Zuid-Limburg om haar erfdeel op te eisen. Daarvoor moet ze wel een overeenstemming bereiken met de andere erfgenaam (en haar ex-vriend) Sjeffie [Frans Dam]. Het verhaal is voorspelbaar en sommige personages grenzen aan karikatuur, maar Schuurmans acteursregie levert aangename verrassingen op, bijvoorbeeld in de scène in het dorpscafé waarin Monica (die eigenlijk Loes heeft) in een dronken bui in het bijzijn van al haar vrienden van vroeger haar hart lucht. Het einde ziet je mijlen van tevoren aankomen, maar de weg daar heen is zeer vermakelijk.

Een jonge bergwandelaar valt in een spelonk en stuit op dino-eieren. Die hebben er natuurlijk miljoenen jaren geleden, maar ze komen precies op dat moment uit. Uiteraard gelooft niemand haar en ook wanneer een prehistorisch ogend monster in een meer bij Mount Fuji wordt gesignaleerd zijn de autoriteiten nog niet overtuigd. Ze beginnen wel een onderzoek met 'de beste wetenschappers', maar deze vinden geen enkel spoor.

De makers van dit pulpprutswerkje proberen zo lang mogelijk de 'monsters' uit beeld te halen. Dat is niet zozeer om de suspense eruit te halen, maar om ons klaar te maken voor de grote finale waarin uiteraard een hele zooi volstrekt onovertuigende prehistorische monsters elkaar bestrijden op leven en dood. Slecht gemaakt, slecht geacteerd, pure tijdverspilling.

Verschrikkelijk saaie, nietszeggende navelstaarderij waarin een visser [Simeon Tsakiris] zijn jong volwassen kinderen Konstantinos [Konstantinos Georgopoulos] en Elsa [Elsa Lekakou] meeneemt op zijn boot voor een reis naar een vakantieplaats waar ze vroeger vaak kwamen en goede herinneringen aan hebben. Konstantinos en Elsa vermaken zich met elkaar en helpen een verdwaald 5-jarige meisje [Ioli Kalaitzi] terwijl Babis ouwehoert over vis. Stemmige muziekjes, poëtische voice-overs en montagetrucs moeten ons doen geloven dat het ergens over gaat. Het tegenovergestelde is waar. Voer om binnen vijf minuten bij in slaap te vallen.