Opinions

Broers Cemal [Tolka Tekin] en Kenan [Bartu Küçükçaglayan] en hun zus Suzan [Tugce Altug] die de weg wat kwijt zijn geraakt in het leven, komen samen in een afgelegen dorpje om hun vader te begraven. De botsing van hun karakters en de meningsverschillen over de laatste wensen van hun vader vormt de basis voor dit komische drama dat ik helaas zag in een versie met iets te letterlijk vertaalde Engelse ondertiteling waardoor een deel van de humor ongetwijfeld aan mij voorbij is gegaan. Het concept is niet buitengewoon origineel maar de cast is sterk en er is een mooi einde dat de titel verklaart.

Het verhaal van het beleg van Haarlem in de winter van 1572, dat een keerpunt in de strijd tegen de Spanjaarden bleek en waarin een koppige vrouw - de Kenau uit de titel - een sleutelrol speelt door voorop te gaan in de strijd en die zo de vrouwen in de stad weet te mobiliseren en er zo voor zorgt dat Haarlem maandenlang stand houdt tegenover een grote Spaanse meerderheid.

Aangezien we hier niet op kunnen tegen de Hollywoodbudgetten, wagen Nederlandse filmmakers zich zelden aan een film met veel actiescènes, laat staat een historische actiefilm waarin ook nog eens geld gestoken moet worden in kostuums. Maar Kenau is verrassend succesvol op alle fronten (sic!) en hoewel het scenario hier en daar terug valt op dialogen die rechtstreeks vertaald zijn uit Hollywoodformulefilms, is dit een film geworden die een goede balans weet te vinden tussen drama, actie aangevuld met een vleugje romantiek en snufje humor. Monique Hendrickx blijkt perfect gecast in de titelrol, maar de rest van de cast levert ook degelijk vakwerk af, waardoor hierop eigenlijk weinig aan te merken valt. Een boeiende, spannende geschiedenisles over een vrouw van wie de naam - tot nu toe - alleen bekend stond als een synoniem voor 'manwijf'.

Krijg je maar geen genoeg van die stroperige, kitscherige Kerstreclames (supermarkten hebben er een handje van) waarin grote problemen in 30 seconden worden opgelost met een chic Kerstdiner met familie? Dan zul je dit ongetwijfeld een hogere waardering geven. Dit is namelijk een collectie van dat soort flinterdunne familiedrama’s met als thema het belang van samenzijn. Een indrukwekkende cast, maar ik mag hopen dat dit ook voor de gemiddelde kijker tenenkrommend sentimenteel is.

"Willen de doden die zijn neergeschoten zich omdraaien?" Als ik het goed begrijp betreft deze artistiekerige 'thriller' een aantal geesten van recentelijk gestorvenen dat iets moet rechtzetten. Isabelle Adjani heeft haar vader [de 82-jarige Louis Negan] naakt geketend aan haar bed, al mag hij soms wel met een zweepje meppen. Een jong stel wipt er vrolijk op los, een naakte vrouw rent met haar honden door het huis, één geest neemt de (nog levende) schoonmaakster van achteren en er is nog een jongeman die zich nonstop masturbeert in een hokje onder de trap. Er is ook nog iets met een gijzeling, maar daar valt al evenmin een trouw aan vast te knopen. Alles is in kunstzinnig zwart/wit gefilmd, lichtbronnen zwaaien constant heen en weer en de montage is een treurige interpretatie van 'dynamisch'. Een pretentieuze puinhoop van de man die door sommigen gezien wordt als 'De Canadese David Lynch'. Diezelfde mensen beschouwen ongetwijfeld VV Gersloot als het FC Barcelona van Nederland. Niet serieus te nemen...

De 70-jarige Mahin [Lili Farhadpour] is al 30 jaar weduwe en wordt iedere ochtend gewekt door een telefoontje van Puran [Mansoore Ilkhani] die klaagt over haar fysieke gebreken. Na een gezellig etentje met vriendinnen besluit Mahin de stoute schoenen aan te trekken. Ze bezoekt een aantal plaatsen waar ze mannen kan ontmoeten. In een restaurant voor gepensioneerden luistert ze naar een gesprek tussen oude mannen en ze besluit één van hen, taxichauffeur Faramarz [Esmaeel Mehrabi], te vragen of hij haar een lift naar huis kan geven. Het etentje met vriendinnen is zo naturel geschreven en zo ontspannend gespeeld dat dit direct doet denken aan een (buitengewoon vermakelijke) documentaire. Vanaf het moment dat Farhadpour en Mehrabi elkaar ontmoeten, hoeven Moghadam en Sanaeeha deze voortreffelijke acteurs alleen maar de ruimte geven om hun magie over ons uit te strooien. Een heerlijk, hartverwarmend romantisch verhaal … tot de totaal onverwachte ontknoping waarvan de betekenis en/of de meerwaarde volstrekt onduidelijk. Vertedering verandert in verontwaardiging en dat is werkelijk doodzonde.

Een grootschalige productie over een legendarisch conflict, fantastische locaties en een op papier perfecte cast: de Koning van de Epos is aanwezig in de vorm van Charlton Heston en de meest vooraanstaande Britse acteur van zijn generatie, Laurence Olivier, mag met hem het acteerduel aangaan. Heston speelt de Britse (!) generaal Charles Gordon, een volksheld sinds zijn heroïsche strijd tegen de opstandeling in de Taipingopstand, de opdracht krijgt om Khartoum te evacueren voordat de fanatieke volgelingen van Muhammad Ahmad - een zelfverklaarde Mahdi - de stad overrompelen en de inwoners uitmoorden. De Met Ralph Richardson, Michael Hordern en Nigel Green in belangrijke bijrollen, verwacht je een betere film dan dit. Eén van de schuldigen is Basil Dearden, de regisseur uit de Ealing-studio's, die er niet in slaagt om de massascènes de energie en de overtuiging te geven die nodig is. Figuranten doen halfslachtig mee, behalve als ze in close-up verschijnen en soldaten vallen letterlijk bij bosjes neer in vechtscènes. Een slag in de woestijn is zelfs ronduit amateuristisch: locatieshots van de oprukkende legers in de zonovergoten woestijn worden afgewisseld met opzichtige studio-shots van Heston waarop het bijna nacht is. Ondanks deze tekortkomingen is dit wel een ietwat geromantiseerde reconstructie van een sleutelmoment uit de Britse en Afrikaanse geschiedenis en het acteerwerk is - afgezien van Oliviers bizarre accent - prima in orde.

Jafar Panahi tart opnieuw het Iraanse regime met nog een film die op sublieme wijze de scheidslijnen tussen fictie en werkelijkheid betreedt. Omdat het hem verboden is om (zelf) films te maken, geeft hij zijn assistent-regisseur van afstand instructies bij het filmen van het op ware feiten gebaseerde relaas van Zara [Mina Kavani] en Bakhtiar [Bakhtiyar Panjeei] die een vals paspoort proberen te bemachtigen waarmee ze met hulp van een mensensmokkelaar naar Europa kunnen vluchten. Jafar communiceert vanuit een klein dorpje aan de grens waar hij gast is van Ghanbar [Vahid Mobasheri]. Nadat hij een aantal foto’s in het dorp heeft gemaakt raakt hij conflict met een aantal dorpelingen, aangevoerd door dorpsoudste Sherif [Naser Hashemi], en moet hij het opnemen tegen tradities die botsen met zijn eigen liberale normen en waarden. Een film zoals alleen Panahi ze op dit moment weet te maken, werkelijk uniek, maar minder meeslepend als 3 Faces.

De 12-jarige Ali [Roohollah Zamani] is de aanvoerder van een groepje jongens dat volledig op zichzelf is aangewezen. Ze overleven door alles aan te nemen wat geld oplevert en dat maakt ze ideaal voor de twijfelachtige praktijk van Hashem [Ali Nassirian]. Er gloort iets van hoop aan de horizon wanneer het empatische hoofd van een school [Javad Ezati] de jongens besluit een kans te geven om lessen te volgen, maar de jongens zij zo gewend aan het leven op straat dat ze het geduld van hun nieuwe vaderfiguur danig op de proef stellen. Wanneer het Zahra [Shamila Shirzad], het zusje van Abolfazi [Abolfazi Shirzad], wordt opgepakt door de immigratiedienst besluiten de jongens ritselaar Hashem [Ali Nassirian] te helpen een ‘verborgen schat’ te vinden die zich ergens onder de grond bevindt. Het eerste uur van dit drama is ondanks het ééndimensionale spel van Zamani, die elke scène speelt alsof de dood hem op de hielen zit, enerverend genoeg met Shirzad een positieve uitschieter als de eigengereide Zahra. In de tweede helft betrekt scenario van regisseur Majidi en Nima Javidi teveel subplots in het verhaal.

Gebaseerd op het gelijknamige stripboek van Mark Millar en John Romita waarin de zelfverklaarde “onzichtbare nerd” Dave Lizewski [Aaron Taylor-Johnson] ervan droomt een superheld te zijn, zodat zijn klasgenoot Katie [Lyndsy Fonseca] hem eindelijk ziet staan. Hij besluit een superheldenpak aan te schaffen en loopt rond door de stad in afwachting van een kans om zich te bewijzen. Wanneer die kans zich op gelukkige wijze aanbiedt, wordt zijn alter ego Kick-Ass een mediasensatie. Dat valt niet direct in goede Aarde bij Damon [Nicholas Cage] en Mindy Macready [Chloë Grace Moretz}, die als superhelden Big Daddy en Hit-Girl al geruime tijd de straten veilig houden. Veel zorgwekkender is het feit dat miljonair en meestercrimineel Frank D’Amcio [Mark Strong] van plan is om Kick-Ass voorgoed uit de weg te ruimen. Een vermakelijke, fantasierijke actiekomedie met scherpe karakteriseringen, vermakelijke en bij vlagen indrukwekkende actiescènes en Nicholas Cage die op hilarische wijze Adam West als Batman persifleert. Moretz doet het ook bepaald niet slecht. Kreeg in 2013 een inferieur vervolg: Kick-Ass 2.

De heldendaden van Kick-Ass en Hit-Girl hebben vele mensen geïnspireerd om hun eigen superhelden te creëren. Mindy Macready alias Hit-girl [Chloë Grace Moretz] neemt het sinds de dood van haar vader alleen op tegen gespuis, maar beseft zich dat ze Dave / Kick-Ass [Aaron Taylor-Johnson] nodig heeft om haar werk te kunnen blijven doen. Ondertussen zint Chris D’Amico [Christopher Mintz-Plasse] op wraak voor het verlies van zijn vader en verzamelt hij een aantal superhelden om voorgoed met Hit-Girl en Kick-Ass af te rekenen. Die vinden hulp in een genootschap van superhelden onder leiding van Colonel Stars and Stripes [Jim Carrey]. Inferieure sequel bewijst dat overdaad schaadt en weet nauwelijks interesse op te wekken voor de personages of voor het onderliggende verhaal. Clark Duke en Augustus Prew zijn er gelukkig weer bij als Daves trouwe vrienden en Carrey is goed voor een glimlach hier en daar, maar het alter ego van Chris D’Amico (‘Motherfucker’), geeft een indruk van het niveau van de humor.

Kort nadat Kurt Sloane [Alain Moussi] een kampioensgevecht in Las Vegas heeft gewonnen, reist hij met zijn verloofde Liu [Sara Malakul Lane] naar Thailand. In de trein naar Bangkok (waar anders) wordt Liu ontvoerd. Echt waar! Opdrachtgever is Thomas Tong Moore [Christopher Lambert], die Kurt daarmee wil overhalen om – je raadt het nooit – mee te doen aan een gevecht tegen de gigantische Mongkut [Hafþór Július Björnsson]. Als Kurt blijft weigeren, laat Moore hem opsluiten in een gevangenis vol vechtersbazen. Een mooi excuus voor enkele (toegegeven) goed uitgevoerde en stijlvol gefilmde knokpartijen, al vraag je je af hoe handig het is om iemand af te laten tuigen zodat hij voor je kan vechten?! Van Damme is de inmiddels blinde mentor die Kurt met onconventionele methodes probeert te behoeden voor een slecht einde.

Tegen het advies van zijn broer Kurt [Alain Moussi] in laat Eric Sloane [Daren Shahlavi] zich door Marcia [Gina Carano] verleiden tot een zeer lucratief gevecht ‘tot de dood erop volgt’ in Thailand. Tegenstander is kampioen Muay-thai Tong Po [Dave Bautista]. Dat loopt natuurlijk niet goed af en dus zint Kurt op wraak. Hij bereidt zich voor op zijn eigen strijd op leven dood met behulp van Duran [Jean-Claude van Damme]. Verwacht niet te veel, dan krijg je wat je verwacht.

Humphrey Bogart staat weliswaar groot op deze poster, maar hij speelt hier een bijrol als de meedogenloze, door-en-door corrupte concurrent van bokspromotor Nick Donati [Edward G Robinson]. Nick hoopt al jaren op de ideale bokser 'who can go all the way', zodat hij goede deals kan sluiten en grof geld kan verdienen, ook al gaat dat ten koste van de bokser zelf. Wanneer een vriendelijke, naïeve ober [Wayne Morris] op een feest een topbokser tegen de grond slaat omdat die Nicks vriendin Louise [Bette Davis] heeft beledigd, denkt hij zijn man te hebben gevonden.

Een uitstekend vehikel voor Robinson die vakwerk levert. De (volledig Italiaans gesproken) keukenscène waarin Nick zijn moeder [de charmante Soledad Jiménez] verrast, is een juweeltje. Bette Davis is een verademing als de uiterst sympathieke, warme Louise. Bogarts rol is vrij ondankbaar en de boksscènes zijn wat gedateerd. Wayne Morris is bovendien wat kleurloos in de titel, maar dat past eerlijk gezegd ook wel bij het karakter dat hij speelt. Dit is niet de ultieme boksfilm, maar liefhebbers van Robinson en vooral van Bette Davis zullen deze film niet willen missen!

Deze muzikale komedie mist de inventieve choreografie van Busby Berkeley en de glamour van Florenz Ziegfeld. De grote shownummers kunnen simpelweg niet tippen aan die in 42nd Street en Gold Diggers of 1933, al komt het (in Three Strip Technicolor gefilmde) slotnummer behoorlijk in de buurt. Maar Eddie Cantor is in absolute topvorm en zijn 'dansduel' met The Nicholas Brothers is geniaal. Arthur Sheekman, Nat Perrin en Nunnaly Johnson zijn verantwoordelijk voor het script dat Cantor als gegoten zit en vol zit met hilarische dialogen die soms als een spervuur worden afgeschoten en je best wel eens de slappe lach zouden kunnen bezorgen. Eddies kennismaking met zijn 'moeder' ("You look a bit young to be my mother. How old are you?" "I'm 19" "Gee, I'm 25... maybe I'm YOUR mother!") en zijn 'oom' ("You don't kiss like mum, uncle Louie!") is subliem. Eva Sully is een genot als de volstrekt gestoorde Princess Fanya, de dochter van Sheik Mullah [Paul Harvey] met wie Eddie eveneens de ene na de andere woordspeling uitwisselt. Dat Eddie Cantor ook kon ontroeren blijkt wel uit zijn prachtige vertolking van het dromerige 'When My Ship Comes In', een sentimenteel lied dat het publiek tijdens de depressie in het bijzonder geraakt zal hebben. Een heerlijke film!

Een vlotte, vermakelijke variant op de legende van Koning Arthur met prima spel van de jonge hoofdrolspelers en een aantal originele ideeën. Angus Imrie steelt de film als de jonge Merlijn die weinig moeite doet om zich aan te passen aan de omgangsvormen van jongeren in de 21e eeuw. Er is een prima finale, helaas vond regisseur en scenarist Cornish het nodig om te eindigen met een bombastisch en volstrekt overbodig special effects-spektakel. Werkelijk zonde.

Chaplin begaf zich op glad ijs door een poging te doen ouderwetse slapstick te combineren met onvervalst melodrama, maar zijn eerste lange speelfilm bleek een triomf. Chaplin liet zijn grote ontdekking Jackie Coogan alle scènes precies naspelen zoals hij voor had gedaan en het gevolg is dat Coogan zijn mentor en regisseur bijna van het scherm speelt. Chaplins zwervertje stuit op een achtergelaten baby en door een briljant bedachte samenloop van omstandigheden rest hem geen andere keuze dan het kind onder zijn hoede te nemen. Vijf jaar later hebben de twee een slimme manier gevonden om in hun onderhoud te voorzien en gelukkig te zijn, ook al leven ze in armoede. Maar dan komen goedbedoelende instanties tussenbeide en dreigen het kind en zijn surrogaatvader voorgoed van elkaar te worden gescheiden. Goed voor” een lach en, misschien, een traan”, verklaart de openingstitel. Reken maar van yes!

Lu [Rosa van Leeuwen] verblijft in een kinderopvang en is natuurlijk dolblij wanneer haar moeder Karina [Friede Barnhard] haar komt bezoeken. Wanneer Karina meldt dat ze Lu mee wil nemen naar Polen om geld te halen bij haar moeder, weet Lu niet goed wat ze moet doen. Al gauw laat Lu zich meeslepen in de Hollywood-fantasieën van haar moeder. Een zonderlinge roadmovie vol verwijzingen naar oude films die kinderen over het hoofd gaan, maar ook volwassenen (en filmkenners) niets toevoegen. Er is een prettige chemie tussen de twee hoofdrolspelers en vooral Van Leeuwen maakt indruk, maar het scenario geeft de personages geen enkele diepgang en hobbelt betekenisloos van incident naar incident. Een zonderlinge roadmovie, maar geen al te beste.

Onvoorstelbaar saai... onvoorstelbaar dom... onvoorstelbaar dat dit de Nederlandse schermen kan komen vervuilen... onvoorstelbaar dat Oscarwinnares Halle Berry zich hiervoor laat lenen... onvoorstelbaar dat ik 'm heb weten uit te zitten. Als je van een dergelijke uitdaging houdt...

Peter R. De Vries, die in een later stadium een sleutelrol zou spelen in de klopjacht op de daders van de Heineken Ontvoering, werkte mee aan het scenario van de tweede verfilming van de ontvoering van Freddy Heineken in 1983. Dat betekent ongetwijfeld dat deze versie dichter bij de feiten blijft dan De Heineken Ontvoering (2011), maar het biedt vanzelfsprekend minder ruimte voor dramatisering. Hopkins speelt een weinig uitdagende bijrol en ook de ontvoerders zijn oppervlakkig uitgewerkte personages. Het resultaat is een degelijke, maar wat mechanische en dramatisch vlakke reconstructie.

Kidnep (2015) ***½

Avonturenfilm met Teun Stokkel, Martin van Waardenberg, Ruth Becquart

Regie: Diederik Ebbinge

Bo [Teun Stokkel] brengt het grootste deel van het jaar door op een kostschool in Oostenrijk terwijl zijn vader [Marcel Musters] en moeder [Katrien van Beurden] proberen hun toch al niet geringe fortuin verder te vergroten. Fred [Martin van Waardenberg] verspeelt het geld dat hij voor de veroordeelde Leo [Steven van Watermeulen] had moeten bewaren tijdens een spel poker. Wanneer Leo uit de gevangenis komt moet Fred dat geld in korte tijd zien terug te krijgen. Met hulp van Olga [Ruth Becquart] ontvoert hij Bo en houdt hij hem vast in een afgelegen chalet in Oostenrijk. Terwijl Olga contact legt met Bo’s familie om losgeld te eisen, verpest Fred het plan bijna met zijn naïviteit en incompetentie. Van Waardenberg is erg goed als de stuntelende crimineel die toch voldoende sympathiek én geloofwaardig blijft om jonge en volwassen kijkers te overtuigen. Jammer van het gemakzuchtige einde. Dat is de Vlaamse Peter van den Begin als de niet geheel geschikte familiechauffeur.

Uitgebracht in hetzelfde jaar dat Keith Moon, de even geniale als beruchte drummer van The Who, overleed aan een overdosis medicijnen. De film begint met het legendarische optreden bij The Smothers Brothers Show, waarbij gitarist/songwriter Pete Townshend, frontman Roger Daltrey, bassist John Entwistle en Keith Moon op wat koddige wijze worden voorgesteld alvorens Keith Moon 'My Generation' afsluit met een enorme explosie. Deze muzikale documentaire bestaat uit veelal puntige passages uit zeer openhartige (en soms uiterst onbeheerste) interviews met de band. De meeste aandacht gaat uit naar de even directe als intelligente Pete Townshend en naar Keith Moon, ook al kun je uit zijn 'overpeinzingen' met Ringo Starr weinig meer opmaken dan dat Moon zo gek als een deur was. We zien The Who live op hun allerbest, bijvoorbeeld tijdens Woodstock, maar er zijn ook minder fraaie momenten waarop het lijkt of alle bandleden bezopen zijn. Dit is hoe dan ook een prima introductie in de wereld van The Who, een geniale rockband die nooit helemaal onder de schaduw van hun nog succesvollere tijdgenoten (The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin) wist uit te komen, ondanks meesterwerken als Tommy en Quadrophenia.

Ex-bokser Andi [Jannis Niewöhner] moet in zijn eentje zorgen voor zijn kinderen Nikki [Eline Doenst] en Ronni [Giuseppe Bonvissuto] en deelt de voogdij van baby Fiou [Sophia Demer] met Sonja [Lena Tronina]. Andi wil Sonja terug, die nu een relatie heeft met Mike [Rostyslave Bome] en omwille van Fiou de band met Andi niet verbreekt. Andi zet alles op het spel voor een bokswedstrijd waarmee hij uit de financiële problemen hoopt te komen. Regie, camerawerk, montage en acteerwerk (vooral van Doenst) zijn van hoog niveau, maar het deprimerende verhaal is voorspelbaar en heeft een geforceerd, ongeloofwaardig happy end.

Sharan Bala en Marieke Schoutsen leerden elkaar kennen via een tussenpersoon en die kennismaking was een bevrijding. Hoewel ze allebei de 30 al zijn gepasseerd, was het de eerste keer dat ze iemand spraken die ook intersekse was. Die ontmoeting gaf ze de moed om te onderzoeken hoe en waarom medische specialisten hen al op heel jonge leeftijd onderwierpen aan medische onderzoeken en ingrepen. De titel is ironisch: Sharan, Marieke en hun ouders is de kans om te kiezen ontnomen. Deze documentaire volgt Sharan en Marieke tijdens hun zoektocht in hun medische verleden en in een periode waarin ze besluiten om hun geheim te delen met de buitenwereld. Gezien het taboe op het onderwerp (naar schatting wordt meer dat 1,5% geboren met X en Y-chromosomen) is dit een prijzenswaardige en moedige documentaire. De structuur is echter wat rommelig en de opzet weinig opwindend. Pas halverwege maakt Marieke tijdens haar coming-out bij vrienden duidelijk wat intersekse precies is en dat had in het begin gemoeten. Verder bestaat dit vooral uit droge gesprekken, statisch en sober gefilmd. Authentiek en respectvol is het wel, maar dramatisch is het erg vlak waardoor de impact van wat deze twee vrouwen hebben doorgemaakt onvoldoende overkomt.

Remake van The Little Death [2014] over een verschillende Madrilenen die zich geconfronteerd zien met een stagnatie in hun seksuele relatie, of een bijzondere fetisjisme ontdekken en daar een plaats voor proberen te vinden in hun relatie. Natalia [Natalio de Molina] krijgt spontaan een orgasme tijdens een beroving en haar vriend [Àlex Garcia] doet er alles aan om haar dat gevoel te laten herbeleven; Paco [Paco León] en Ana [Ana Katz] proberen hun seksleven nieuw leven in te blazen met hulp van hun vriend in Belén [Belén Cuesta], die werkzaam is in een seksclub; Candela [Candela Peña] wil dolgraag kinderen, maar krijgt geen orgasme tijdens de seks met Antonio [Luis Callejo]; José Luis [Luis Bermejo] verlangt naar seks met zijn bittere, invalide vrouw [Maria Paz Sayago] en verzint daarvoor een list; en Sandra [Alexandra Jiménez] is een doventolk die verlangt naar een relatie. León benadrukt dat het gaat om wetenschappelijk onderbouwde fetisjismes, maar steekt er toch vooral de draak mee. Het enthousiaste spel van de cast helpt en voor wie open staat voor het onderwerp is er voor elk wat wils. Mijn favoriete moment: Sandra die namens een cliënt een gesprek met een sekslijn in bijzijn van collega’s moet vertalen.

Komisch drama waarbij de regie, het acteerwerk, de muziek en de montage perfect zijn. De 9-jarige Masao [Yusuke Sekiguchi] woont bij zijn hardwerkende grootmoeder die nauwelijks tijd voor hem heeft. Daarom krijgt een familievriend [Beat Takeshi] van zijn vrouw [Kayoko Kishimoto] de opdracht Masao een dagje naar het strand te brengen. 'Mister' blijkt echter een vuilbekkende bullebak die met zijn lompheid mensen keer op keer tegen hem in harnas jaagt. Toch besluit hij om Masao niet naar het strand, maar naar zijn moeder te brengen.

Uiteraard groeien de twee naar elkaar toe door een serie van ontmoetingen en gebeurtenissen, maar hoewel sentiment vaak op de loer ligt, weet Takeshi Kitano altijd op het juiste moment dat sentiment te doorbreken met een geslaagde grap. De film zit vol grappige en/of hartverwarmende momenten die Kitano keer op keer op inventieve, maar effectieve wijze over weet te brengen. De droomsequenties zijn prachtig vormgegeven en schitterend gefilmd en de personen die Masao en 'Mister' onderweg ontmoeten hebben allemaal hun impact. Er zijn teveel hoogtepunten om op te noemen, maar ik moest nog heel lang nalachen om de scène bij het zwembad. De spelletjes die Masao speelt met 'Fatso' 'Mr Nice Guy' en 'Baldy' zijn ook fantastisch, maar dat geldt eigenlijk voor deze film die de perfecte combinatie is van een lach en een traan en die je met een heerlijk warm gevoel achterlaat. Een meesterwerk!

Amrit [Lakshya] besluit zich niet neer te leggen dat zijn grote liefde Tulika [Tanya Maniktala], dochter van de machtige Baldeo Singh Takur [Harsh Chhaya], per trein naar Delhi vertrekt voor een gearrangeerd huwelijk. Hij besluit stiekem mee te reizen en vraagt Tulika ter plekke om haar hand. Ze heeft nog maar net ingestemd of een bende schurken gijzelt de treinreizigers. Virat [Pratap Verma] heeft een rekening te vereffenen met Baldeo en met sterke mannen als Fani [Raghav Juyal] en de imposante Siddhi [Parth Tiwar] gebruikt hij Tulika als schaakstuk. Amrit, een actieve commando, neemt het met zijn collega Viresh [Abhishek Chauhan] tegen hen op met een bloedbad als gevolg. Een volstrekt absurde actiethriller waarin Amrit direct een aantal messteken moet incasseren. Dat blijkt geen belemmering, ook niet als hij meerdere keren op sterven na dood lijkt te zijn. Met de subtiele ironische humor van John Wick of het razendsnelle tempo van The Raid was dat amper een bezwaar geweest, maar Bhat maakt er een bloedserieus romantisch melodrama van en beschikt niet over de inventiviteit om de beperkingen van de setting te overwinnen. Wat we te zien krijgen is een hoop bloedvergieten in rommelig gemonteerde actiescènes. Jammer, want Lakshya, Juyal en Tiwar lijken gemaakt voor dit genre.

Na een uitbarsting van dodelijk geweld in het plaatselijke ziekenhuis wordt verpleegkundige Suzanne [Auumn Reeser] aan de tand gevoeld door twee FBI-agenten [Peter Stormare, Maria Conchita Alonso]. Zij willen achterhalen of en waarom zij geprobeerd heeft om huurling Phillip [Jean-Claude van Damme] te beschermen. Het heeft allemaal verband met de louche praktijken van Russische gangsterbroers Radovan [Daniel Bernhardt] en Zoran Brokowski [Kieran Gallagher]. In flashbacks zien we hoe het uit de hand is gelopen in slecht gemonteerde actiescènes en er is de plichtmatige stompzinnige plottwist die je doet afvragen waarom je naar het voorgaande hebt zitten kijken. Reeser is OK in de hoofdrol en Van Damme laat zo nu en dan iets zien van zijn acteertalent (waarover hij wel degelijk beschikt), maar dit is slechts formulematige pulp.

Een aantal huurmoordenaars komen opdraven in een aftands hotel. Het heeft iets te maken met diamanten en de scalp van een beruchte misdadiger, maar het is slechts een excuus voor een serie erbarmelijk gefilmd en nog slechter gemonteerde actiescènes die je zowel kopzorgen als koppijn bezorgen. Nicolas Cage speelt de mysterieuze hoteleigenaar, maar is lange tijd volledig uit beeld. Een waardeloze misdaadthriller.

Jay [Neil Maskell] is een oorlogsveteraan die zijn gezin onderhoudt met klussen waarvoor hij soms maanden weg is, tot frustratie van echtgenote Shel [MyAnna Buring], zelf ook een ex-soldaat, die Jay verwijt dat hij te weinig tijd besteedt aan hun zoon Sam [Harry Simpson]. Na een hoog opgelopen echtelijke ruzie besluit Jay zijn oude legervriend Gal [Michael Smiley] te helpen bij een nieuwe klus en al snel wordt duidelijk dat het geen al te zuivere koffie is. Het eerste half uur is een realistisch familiedrama waarin Wheatley en co-scenarist Amy Jump hints geven dat dit verhaal een zeer, zeer duistere wending gaat nemen. Vervolgens bouwt Wheatley de spanning flink op in deze foutloos geacteerde, extreem gewelddadige en volstrekt onvoorspelbare horrorthriller met een soundtrack die je de haren ten berge doen rijzen Onvergetelijk, meeslepend meesterwerk heeft ook nog eens een verdorven gevoel voor humor. Absoluut niet aan te raden voor mensen met zwakke magen.

Seriemoordenaar Charlie ‘The Mangler’ [Brendan Fehr] bezoekt het Killer Cafe (met o.a. Majandra Delfino als serveerster en voormalig MMA-vechter Tait Fletcher als kok) en doet zijn ding. Tot zijn grote verbazing staat hij direct daarna opnieuw voor de deur van het café en gedragen alle andere aanwezigen zich op precies dezelfde wijze. Charlie is in een timeloop beland en probeert wanhopig te achterhalen hoe hij uit deze loop komt. Gezien zijn “arbeidsverleden” heeft hij wel een idee, maar de keuze is groot. Zwarte komedie leunt op een niet onaardige grap die met een betere acteursregisseur een aardige film had kunnen opleveren in een korter format. Fehr heeft weinig komische flair en het gegeven is te mager voor een avondvullende film.