Opinions

Smells like Fish spirit

Als kind gezien en hij is me altijd wel bij gebleven. Deze sympathieke lieve romantische komedie.

Ze zijn altijd wel leuk, van die films waarin iemand ineens in de moderne bewoonde wereld terecht komt en moet zien te dealen met het nieuwe leven.

Elle Driver, eh ik bedoel Darryl Hannah is perfect gecast als zeemeermin en Tom Hanks doet het aardig als onnozele jongen die tot over zijn oren verliefd wordt op het meisje.

Leuke eightties film. Grappig om terug te zien hoe de electronica afdeling van een warenhuis er vroeger uit zag . Platte tv schermen zag je vroeger nog niet.

De katholieke doofpot werd uit de beerput getrokken door dit doortastende team onderzoeksjournalisten.

Goed in beeld gebracht hoe de journalisten als team én als individu zoveel mogelijk informatie en bewijs bij elkaar sprokkelen om de schokkende waarheid te kunnen publiceren.

Merkwaardige film. Is het een drama, een horror of een liefdesverhaal?.

In alle 3 de opzichten dus niet daarin geslaagd. Een erg rommelig verhaal, dom plot, geen sympathieke cast, verschrikkelijke special effects en het langdurige geouwehoer maakt dat je na afloop denkt waar sloeg dit op.

De mooie plaatjes van Italie waren bij nader inzien het enige wat mij de film deed doen uitkijken.

Ik vond Melissa McCarthy helemaal niet zo heel grappig in deze JamesBond parodie. De film kijkt wel prima weg door het simpel te volgen verhaal, de actiescènes en de Europese locaties. De beste spy parodie blijft wat mij betreft Austin Powers.

Dat was een erg matige lange vervelende zit.

Het ging allemaal net iets te lang door en wist mij niet te boeien. Ondanks het grappige plot kon de humor mij niet bekoren. De blonde sidekick deed haar best maar het was het allemaal toch net niet.

Het zal vast aanslaan bij tieners. Ik vond het slaapverwekkend saai en flauw.

My name is Thaabet, Kamel Amin Thaabet

Indrukwekkende serie waarbij ik op momenten echt op het puntje van mijn bank zat. Gebaseerd op ware feiten dus dan doet het me meer dan een reguliere James Bond film.

Een klein inkijkje in de werkwijze van de Mossad en het spionnen leven. Heftig, je moet echt over stalen zenuwen beschikken wil je dit volhouden. Het leven wordt een groot toneelspel of neemt het toneelspel jouw leven over?

De eerste paar minuten van de eerste aflevering moest ik er even inkomen omdat ik steeds aan de komische personages van Sacha Baron Cohen moest denken. Maar gelukkig overtuigde hij mij heel snel met zijn spel. De decors inclusief auto's en kleding was prima en samen met het opvallend gedempte kleurenpalet zat ik helemaal in de jaren 60.

Het onvermogen van de moderne mens om zich te verhouden tot de primaire emoties die hem ooit eigen waren, maar dan anders. Ofzoiets.

Eigenlijk een hele grappige film die de pretentieuze museum- en kunstwereld een beetje op de hak neemt. Een mix van tragi-komisch en surrealistisch. En eigenlijk gebeurt er ruim 2 uur lang van alles.

De omschrijving bij deze film is trouwens wat summier. We volgen eigenlijk de belevenissen en gebeurtenissen van de museumdirecteur.

Er zitten een aantal erg grappige scènes in waar ik toch wel erg om moest grinniken.

Ik moet toch gauw weer eens een museumbezoek inplannen en genieten van hoopjes puin.

Geloofwaardige chemie.

Hoewel het middelmatige plot me totaal niet trok viel het me toch mee. Een drama over showbiz en alcoholisme daar moet je zin in hebben, had ik niet, maar de hoofdpersonen hebben een zeer overtuigende prestatie neergezet waardoor ik toch wel in het verhaal werd meegezogen. De liefde tussen de twee kwam heel naturel over.

Deze film heel lang links laten liggen maar hij is me toch erg meegevallen.

De combi Stiller en Owen is toch altijd wel aanstekelijk. De 70's sfeer is mooi kleurrijk doorgevoerd.
De serie heb ook ik niet gevolgd want beetje voor mijn tijd, maar daarom kon ik hier gewoon blanco naar kijken. Leuke bijrollen van Snoop Dogg, de originele Starsky & Hutch en Will Ferrell. Die scène in de gevangenis was ronduit belachelijk maar toch wel droogkomisch. Ik kan er niks aan doen, vond het geestig.

Nee, nee, en nog eens nee. Vol goede moed opgezet maar ik vond hem vrij teleurstellend. Stiekem had ik ergens een beetje gehoopt op een soort The Machinist maar kwam bedrogen uit. Eerste helft van de film heb je nog zoiets van waar gaat dit naar toe. Is de interesse aanwezig, maar halverwege begon ik mij te irriteren aan de stijl van filmen en het hele mindfuckachtige verhaal an sich.

Misschien was ik er gewoon niet voor in de stemming, kan natuurlijk ook, en zal ik bij een herziening misschien wel een hoger cijfer toekennen, maar als bij mij de irritatie factor wordt getriggerd komt het, ben ik bang, met mijn kijkbeleveing voor wat betreft deze film niet meer goed.

Overslaan dus.

Een comedy in het onderbroekenlol genre. Je moet er van houden.

Desalnietemin bij deze film blijven hangen tijdens het zappen en het zorgde toch wel voor wat grinnik momenten bij me.

Wat een verschrikkelijke lul!

Maar wel een boeiend verhaal. Ik heb gefascineerd zitten kijken en had werkelijk geen enkel moment sympathie voor Jobs.

Ik heb niks met de Apple produkten en had eigenlijk niet zo veel zin in Apple, The Movie, maar ben toch blij dat ik hem heb gezien. Film focust op het karakter van Jobs.

De film is één lange dialoog met Jobs in de hoofdrol. Hij zit werkelijk in zowat ieder shot. Prima rol van Fassbender en Kate Winslet had ik in het begin niet eens herkend.

Prima drama over een verschrikkelijke ziekte en de impact die het heeft op de patient en de familieleden en omgeving. Het verloop van de film is enigszins voorspelbaar maar desalnietemin indrukwekkend.

Een fijne mysterie waar de spanning van begin tot einde aanwezig blijft.

De trage lome donkere sfeer komt de film ten goede. Prima casting met Kidman als labiele moeder en Wasikowska als wereldvreemde dochter.

Het duurt ruim twee uur voordat we het antwoord krijgen op de vraag wat de vreemdeling wil.

Maar de aanloop er naar toe blijft boeiend om te volgen. Linoge is met zijn sardonische grijns prima gecast als de vreemdeling en de onheilspellende winterstorm maakt het allemaal net iets claustrofobischer.

Onderwerpen als groepsgevoel, gemeenschapszin en opoffering komen goed tot uitdrukking in dit verhaal.

Reality rijmelarij

Reality Rap klinkt inderdaad positiever dan Gangsta Rap.

Ook als je niet persé liefhebber bent van rap en hiphop is het een interessante film om eens gezien te hebben.

Het geeft een prima inkijkje in de ontstaangeschiedenis van de band NWA, Ice Cube, Eazy-E en Dre. De hits kende ik natuurlijk wel maar ik was er verder niet heel erg mee bekend en heb me er ook nooit in willen verdiepen.

Maar ik heb me ondanks de lange speelduur geen moment verveeld. De onvermijdelijke strubbelingen die iedere band op een gegeven moment wel kent, zoals gezeik over royalty rechten, onderlinge irritaties, aasgieren van muziekbobo's en/of managers, beknotting van creatieve vrijheden en dergelijke, komen ook in dit genre voorbij. De cast was overigens ook helemaal prima.

Iets aan de grote klok hangen.

Spannend kat en muis spel tussen een nazi-in-disguise en nazi-jager. Een lekker vlot tempo en mooie schaduw shots maken deze film-noir erg genietbaar. Leuke bijrollen van de hulp en de komische shopkeeper / self-service cafébaas met zijn dambord die wat wil bijverdienen.

Prima drama. Wat doet het met een echtpaar als de kinderen verdwijnen in de uitgestrekte desolate verstikkende outback.

De mooie beelden van de outback en de mysterieuze soundtrack compenseren de lange duur van de film maar benadrukt tegelijktijd de tergend lange zoektocht en onbeantwoorde vragen.

De film blijft daardoor boeiend.

Een ratjetoe. Komedie? Zwarte komedie? Racisme? Thriller? Suspense? Drama? Van alles wat, maar toch ook allemaal net niet. En zeker niet samenhangend.

Een verhaal over verzekeringszwendel wordt afgewisseld met het verhaallijntje van de zwarte buren die in een all white neighbourhood hun intrek nemen. Het maakt de film op momenten wat rommelig en liever had ik gezien dat de film zich volledig richt op het eerste verhaal.

Het zwendeldeel is nog best aardig maar het racismedeel lijkt er wel bij de haren bijgesleept.

Iedere familie , wit of zwart, heeft zo zijn struggles maar voor de kinderen, de zgn. toekomst, maakt het niet uit, die willen gewoon samen met elkaar spelen en leven. Zucht.

Dat leek mij de boodschap van de film te zijn. Ofzoiets.

Het zal me niet bijblijven deze film maar wel complimenten voor de jaren 50 sfeer, dat zag er wel uit om door een ringetje te halen.

Indringende film over corruptie die kennelijk vuistdiep in alle lagen van de bevolking zit met de lange arm van de maffia die als een spaghetti sliert overal tussenkomt.

Zwaar deprimerend, beklemmend en weinig hoopvol relaas wat versterkt wordt door de grauwe sfeer in regenachtig Rome.

In het begin is het even doorbijten omdat het even duurt voordat de personages tot je doordringen maar gaandeweg worden de onderlinge verbanden steeds pijnlijker duidelijker.

Indrukwekkend en naargeestig

Grauwe donkere tinten en een ingetogen soundtrack ondersteunen de vertolking van deze tragische geschiedenis. Op een rustige wijze wordt je meegenomen in het verhaal en ik kreeg door de hele setting een gevoel van machteloosheid en claustrofobie.

Verschrikkelijk dat dit heeft kunnen gebeuren, of nog steeds gebeurd, Who knows. Voor zowel Stefano als de familie moet dit een hel zijn geweest. Politie-geweld, bureaucratie en de laksheid van de betrokken medici. Naar. Goed dat dit toch uiteindelijk aan de kaak is gesteld.

Een kink in de heldenstatuskabel.

Althans, dat leek er even op door het onderzoek van de luchtvaartauthoriteit. Lijkt me vrij normaal dat er een onderzoek plaatsvind naar het hoe en waarom van de actie. Dat er ergens een rekenfout wordt gemaakt is natuurlijk kwalijk maar wordt later recht gezet.

Ik kreeg de indruk dat het verhaal werd verteld om de heldendaad van de crew nog wat heroischer te maken. Ik had pas later door dat de film van de hand van de kritische patriottistische Clint Eastwood was. Dat verklaart het wel weer.

Ik kan hier niet zoveel mee.

In Suburbia is de buurman nooit pluis.

The Burbs meet Fright Night light. Varen op het succes van Stranger Things.

Een nieuwe film die zich afspeelt in de 80s. Tja , het is helemaal hip tegenwoordig om dat soort films te maken. Helaas maakt deze film de verwachtingen niet waar. Ik kan mijn vinger er niet echt op leggen maar het deed me gewoon niks. Het constante keyboard deuntje doet zijn best om de 80's sfeer te creëren, maar het deed wat geforceerd aan en werkte nogal op mijn zenuwen.

Het verhaal zelf is ook vrij makkelijk en simpel en de uitvoering ook magertjes.

Opgegroeid in de 80's heb ik toch echt liever de films uit die periode zelf dan films van nu die zich afspelen in dat decennia.

De film begint erg interessant omdat je stukje bij beetje doorkrijgt het hoe en waarom van beide personen op zee. Dit wordt duidelijk gemaakt door de dialogen en flashbacks.

Daarom is het eerste uur wel boeiend. Vooral ook omdat de film zich op één plek afspeelt. De tweede helft en het einde konden mij helaas niet zo bekoren. Iets te gemakkelijk.

Oude preutse dame en losbandige jonge blom ontmoeten elkaar in een landhuis in Frankrijk.
Het levert een verhaal op. Dat is de strekking van deze film.
De film kabbelt rustig voort tot het moment dat er iemand vermoord wordt en je dan tot het einde van de film afvraagt wat gebaseerd is op fictie of waarheid. Dat is best een leuk uitgangspunt. Maar toch kon de film mij niet genoeg boeien en was ik hem een dag later alweer compleet vergeten. Wat geen goed teken is.

Dat was toch echt een hele vreemde film!

Een beetje onsmakelijk ook, dat gesleep met een flatulent lijk. Maar desondanks was het bij vlagen best wel geestig maar ook wel een beetje sneu.

Het is wel duidelijk dat Hank een aantal issues heeft die hij probeert te verwerken met behulp van Manny. De dromerige soundtrack past prima bij deze zeer vreemde film.