Opinions

Grote Viezerik

Een ongemakkelijke zit die tot het einde toe wel boeit. Verschillende emoties komen in anderhalf uur voorbij. Het verleden heeft duidelijk littekens achtergelaten, vooral bij Una. De confrontatie, de onverwerkte emoties, onbeantwoorde vragen en wraakgevoelens komen in dialoogvorm op steeds verschillende plekken in de fabriek aan de orde. Dat werd op een gegeven moment wel wat hak op de takkerig.

Het hele zijplotje van de reorganisatie die op de achtergrond speelde voegde naar mijn mening niet veel toe.

Ik weet het niet zo goed met deze film.

Zowel de scenes op zee als de tijd in de krijgsgevangenkampen duurden tè lang en waren op sommige momenten gewoon te langdradig. Het feit dat het een waargebeurd verhaal is maakt dat je de film toch wel wilt afzien.

Ik vond de hoofdpersoon echter niet overtuigend in zijn rol. Hij zag er op momenten gewoon te clean uit. Als dat wordt bedoeld met Unbroken is Jolie daarin wel geslaagd.

Alles bij elkaar genomen kon de film mij niet echt pakken.

Wie wil er nu niet een diamanten furby?

Verrassend leuk. Ik vond hem eigenlijk best wel een nare man maar kreeg toch langzamerhand sympathie voor onze gokkende juwelier. Het kan eigenlijk niet goed gaan, maar hij weet zich op charmante wijze toch weer uit situaties te lullen en zijn schuldeisers te snel af te zijn.

De film is vrij druk en rommelig door de wijze van filmen en de vele verschillende personages, maar toch stoort dat niet. Het benadrukt juist de uitzichtloze en vermoeiende situatie van een gokker.

De horror van oorlog, de horror van het verplicht moeten dragen van een hoofddoek en uiteindelijk de horror van Djinns.

Een glimp van een beklemmende religieuze cultuur verandert halverwege in een beklemmende sfeer door de toestanden in het appartementencomplex. Het is sobertjes gedaan maar dat komt de naargeestige sfeer en de subtiele schrikmomenten juist ten goede. Zit het kwaad in het hoofd van de personages of is er echt iets niet pluis? Het heeft mij in ieder geval geboeid.

Zoek en gij zult vinden.

Een weirde zoektocht. Maar naar wat eigenlijk? Dat is voor velerlei uitleg vatbaar. Een vleugje neo-noir, snufje Hitchcock en wat Bernini mysterie gedoe met codes geven de film een vreemde mysterieuze vibe die best interessant is om te volgen. Mooie nachtshots en aardige droom cq. delier-achtige shots maken het allemaal wat spannender. Het duurt echter allemaal wat te lang om te blijven boeien.

Vooruit, 5* !

Inmiddels meerdere keren gezien maar het blijft een verontrustende film waar ik gebiologeerd naar blijf kijken. Scarlet is geweldig in haar gedaante als mysterieuze lokvogel. De mannen trappen in de val. Het 'hoe' is geweldig, het 'waarom' blijft een mysterie.

De film kruipt iedere keer weer onder de huid.

De soundtrack in combinatie met de beelden draagt bij aan die beleving.

Spookhuisfilmpje die veelbelovend begon maar naarmate de film vorderde meer op een komische klucht begon te lijken.

Het mysterie hield me wel bezig maar de uitwerking was allemaal maar wat matigjes.

Spannende remake die minder duister overkomt dan het origineel. Desondanks een fijne thriller/horror met een fijne twist.

Rassenkwestie, politiek en romantiek verpakt in een commonwealth geschiedenislesje.

De liefde en volharding van de zwarte Seretse en blanke Ruth is prachtig in beeld gebracht en het weerzien na de verbanning is ontroerend maar de hele soundtrack er om heen maakt het wel erg mierzoet. Dat is jammer en ik vond het storend want dat leidt mij af van het verhaal.

Interessante geschiedenis, dat wel, maar toch voor mij te weinig boeiend om te beklijven.

Het heeft me minder verrast dan Get Out maar is desondanks wel een interessante film geworden.

Het thema van döppelgangers is wat mij betreft het sterkste gedaan in de film Enemy (2013) . Maar Us is qua idee en uitwerking natuurlijk een andere film en totaal niet vergelijkbaar. Het springt een beetje van thriller, döppelgangers, house invasion, Bodysnatchers naar toch ook wel comedy.

Op het einde krijg je een beetje door hoe het in elkaar steekt maar het duurde wel even voor ik door had hoe het daadwerkelijk in elkaar stak. Bij voorbeeld het stemgeluid van de vrouwelijke dubbelganger hoofdpersoon vond ik werkelijk storend en irritant en deed afbreuk aan mijn filmbeleving. Ik vond het zo slecht overkomen. Pas later had ik door dat daar wel een reden voor was. Ik weet niet wie eerder was, maar de Casa de Papel pakjes hadden wat mij betreft wel een andere kleur en/of vorm kunnen hebben.