Opinions

Prima voyeuristische docu. Dit zou nog uren door kunnen gaan met nóg meer personen en nóg meer verhalen.

Dit had makkelijk ook betrekking kunnen hebben op een andere stad en rondweg.

Misschien een idee voor een Nederlandse docufilmmaker: de 'rafel'randen van onze eigen hoofdstedelijke A10.

We volgen een snelle ambiteuze kantoorpik op de vrijmibo ter hoogte van Zuid, een opgeschoten jongen van Noordafrikaanse afkomst uit West, een hipster met ondernemingsdrift uit Noord, een idealistische bakfietsmoeder uit Oost/Watergraafsmeer, en een jager van een muskusrat. Zoiets.

Vreemde Back to the future-achtige film.

Het uitgangspunt, wie gaat er toch schuil achter de advertentie, is leuk maar wordt maar magertjes uitgewerkt.

De diverse typetjes met hun verhaallijnen werkten gewoon niet voor mij. Ik vond het wat geforceerd, onnatuurlijk en eigenlijk ronduit storend.

Nog steeds kippenvelscènes.... dat enge gezweef voor het raam. Brrrr.

Ik vond het als kind verschrikkelijk verontrustend en heb de film sindsdien nooit meer terug gezien. Tot vandaag dus.

Gelukkig is het nog steeds effectief eng. Ondanks dat de film/miniserie 3 uur duurt blijft de film erg spannend en bleef ik geboeid kijken.

Wat me wel heel erg tegenviel na al die jaren is de verschijning van de oppervampier.

Eigenlijk een beetje lachwekkend hoe die daar zo in die keuken staat.

Een ding is zeker: vannacht slaap ik met het raam dicht!

Had wel wat peper bij gekund.

Ondanks de vlotte actiescènes vond ik het geheel een zoutloos kat-en-muis spel. Tot vervelens toe achtervolging hier, gevecht daar, foute Russen, heen en weer geinfiltreer, dreigende oorlog, aftelmoment in commandokamer, je kent het wel, doodvermoeiend. Je moet er maar zin in hebben.

Prachtig! Deze western klopte voor mij helemaal.

De sfeer werd goed neergezet door de mooie belichting en western filter. De diverse internationale personages en accenten versterkten het gevoel van het pionieren.

De acteurs waren prima gecast en zelfs als er niet werd gesproken kwamen de emoties goed tot uitdrukking.

Mads Mikkelsen (wat bekt die naam toch lekker) vond ik al goed maar hij krijgt van mij nu nog meer plusjes achter zijn naam..

Een must-see wat mij betreft!

Vluchtelingenwerk en illegaliteit in films zijn nu van die typische onderwerpen waar je naderhand meestal niet bijster vrolijk de bioscoop uit loopt. Of ik ben niet links genoeg, kan ook.

Maar de film Samba weet die gevoeligheid van het onderwerp en de problematiek eromheen op een enigszins luchtige en komische wijze op het scherm te brengen. De saaie grijze muis Gainsbourg die helemaal opleeft bij het helpen van die grote vriendelijke Omar Sy was goed gecast.

Door de subtiele komische scenes verlaat je de bios niet met een naar en zwaar gevoel.

Af en toe heb ik daar zin in. Een lekkere drukke rampenfilm met heel veel actie.

Dergelijke films hebben als standaard ingredienten De Ramp met enkele bij- en na-rampen, een familiekwestie die tot een goed einde wordt gebracht, een ontluikende liefde en een stukje humor erbij. Niet persé heel verheffend maar dat hoeft niet altijd bij het kijken naar een film, zeker niet bij een rampenfilm.

Dit was gewoon een rampenfilm uit het boekje.

Special effects waren indrukwekkend genoeg, ik heb me niet geërgerd aan de personages en ik heb me er mee vermaakt.

Animatie voor volwassenen.

Over geile Taco's, Nazi zuurkool en worstjes die in een broodje willen zitten. Je moet er van houden. Niet helemaal mijn humor maar er zaten een paar politiek incorrecte grappen in die wel aardig gevonden waren. Het is in het begin een verfrissend idee al dat pratend voedsel maar na een half uur had ik het er wel een beetje mee gehad.

Daarbij vond ik de animatiestijl verder nogal lelijk en grof.

Wat een b*tch moet mw Travers zijn geweest.

Ik had nooit zin in deze film, vaak opgestart, maar vandaag toch maar eens afgekeken. Het verhaal achter Mary Poppins kende ik niet maar ben uiteindelijk best aangenaam verrast door het verhaal.

De flashbacks waren een prima onderbreking en verklaarden uiteindelijk het karakter en gedrag van mw. Travers.

Dubbelgangers...het levert altijd wel een interessante en/of spannende film op.

Denk Enemy, The Double, The Devil's Double, Face Off, The Parent Trap, Moon om er een paar te noemen.

De setting van The Scapegoat in het Britse jaren 50, met de kroning van Queen Elizabeth op de achtergrond en het prachtige aristocratische landgoed gaven het verhaal net dat beetje extra.

Hoewel niet alle verwikkelingen en reacties van de personages op de dubbelganger even geloofwaardig waren is het verder wel een hele aangename film.

Kampvuurverhaaltjes voor de beginnende horror fan.

Omdat het geluid in Pathé Munt altijd zo verschrikkelijk hard staat ben ik niet in slaap gevallen bij deze Horror Light.

Op zichzelf een redelijk onderhoudend verhaal over een boek wat zichzelf schrijft maar het werd toch allemaal niet echt heel eng. Redelijke effecten en sommige verhaaltjes waren nog best spannend en fijn uitgewerkt maar over het geheel genomen toch wel wat tam. Voor de doelgroep is het een prima popcorn-uitje, maar ik heb niks gemist als ik hem niet had gezien.

Trage film met weinig spanning. Sfeervol misschien? Nee, toch ook niet.

Ik zou deze film eerder kwalificeren als mysterie dan als horror.

De soundtrack Dies Irae van Berlioz vond ik prachtig maar is in The Shining met die mooi gefilmde intro een stuk indrukwekkender.

Geinig, Mickey de tuinman vond ik met zijn shabby look eigenlijk nog best modern en eigentijds er uit zien!

Weer een film over het zelfmoordbos.

Deze variant kon me echter niet bekoren. Trage opbouw, oninteressante onsympathieke personages, te lang gedraal in dat bos en tenenkrommende symboliek.

Van McConaughey had ik meer verwacht en Watts kan ik eigenlijk nooit goed verdragen in een film, maar dat terzijde.

Deze draak van een film zou ik lekker overslaan.

Zoekplaatje

Knap om een dergelijk verhaal te vertellen via de diverse social media en online platformen. De zoektocht wordt mede vanwege het gebruik van uitsluitend deze middelen daarom extra boeiend. Het zorgt voor een hele directe 'op de huid' sfeer en kreeg ik sympathie voor de betrokkenen. De ontknoping is verassend maar het feelgood einde maakt dat de film voor mij aan kracht verliest.

Matige animatie die wat mij betreft iets te lang doorgaat op het thema 'zoektocht naar baasje'.

De animatiestijl is niet heel bijzonder en de grapjes zijn helaas niet zo gevat. De film mist de aandoenlijkheid van WALL-E, de humor van Shrek en de ondeugendheid van de Minions. Dit is toch echt wel een kinderfilm geworden.

De headbangende poedel was het enige moment dat ik echt hardop heb gelachen.

(OV- versie gezien.)

Aardige film over Walter die maar niets beleefd in zijn leven maar in zijn dagdromen juist van alles meemaakt op heroisch en romantisch gebied.

Op zoek naar de fotograaf van negatief 25, aangemoedigd door zijn love interest, beleefd hij diverse avonturen die voorheen alleen in zijn dagdromen zouden zijn voorgekomen.

Het verhaal zit wat rommelig in elkaar, veel is ook niet realistisch maar als je dat gegeven los laat is het een leuke film.

Overigens prachtige beelden van Ijsland!

En om die sullige kop van Ben Stiller moet ik toch altijd wel lachen.

Te lang, te traag en te saai. Een snufje drama, thriller en romantiek is toegevoegd aan dit whodunnit raadsel.

Het pakte me over de gehele linie gewoon niet. Oscarwaardig? Nou nee. Het Birdman shot was natuurlijk aardig gedaan. Verder niet bijzonder.

Aardig filmpje in het "verwissel van lichaam" genre.

De transities waren niet echt heel spectaculair maar door de matte mimiek van Kingsley kon de overgang door Reynolds er wel mee door.

Het is allemaal wel eens eerder en beter gedaan met als top natuuurlijk Face/Off met Nicholas Cage en Travolta. Maar dat neemt niet weg dat ik me met deze variant prima heb vermaakt.

Minder deprimerend dan ik vooraf had gedacht, deze film met als thema de onderkant van de Britse samenleving.

Het is een aangrijpend drama met een erg goed acterende jonge cast. Zeer overtuigend!

Alsof je naar een aflevering van Memories kijkt.

Melancholische herinneringen blijken jaren later toch anders te liggen. Voor je daar achter komt heb je er een flinke zit op zitten.

Toch is de rustige opbouw boeiend genoeg om te blijven plakken bij het verhaal en tel daar de vertelstijl via de schakeling van heden naar verleden bij op en je hebt een ingetogen Brits drama te pakken waar je wel voor in de stemming moet zijn. Vandaar mijn 2,5* voor nu.

Een deprimerende of feel-good film?

Het is maar hoe je het bekijkt. Gaandeweg kom je er achter waarom de personage Will is zoals hij is en doet wat hij doet.

Halverwege was het mij wel duidelijk welke kant de film op zou gaan maar dat neemt niet weg dat ik het einde toch wel mooi vond.

Een comedy dus.

Nou, ik heb er niet echt smakelijk om kunnen lachen. Bedroevend slecht. Dit had veel beter uitgewerkt kunnen worden.

Het rolletje van Rob Lowe was misschien nog wel het leukst hoe hij verandert van uber-nerdige CEO naar een Slayer luisterende cokesnuiver.

Snel vergeten maar.

This is Egyptian Cotton, motherfucker...

Ik moet zeggen dat Peoples Hernandez, de sleazy crimineel, eigenlijk wel hetleukste character in deze film was. Die stal wel echt de show. Ook Christian Bale was lekker eng charmant en het deed me denken aan zijn rol in American Psycho. Samuel L. deed zijn ding en was degelijk maar daar had ik wat meer schwung van verwacht als Shaft.

Het begin en middenstuk was sterk en leuk om naar te kijken maar daarna zakte het ondanks de achtervolgingen en schietpartijen wat in. Ik weet niet waar het nu precies aan ligt. Dat is jammer want daardoor duurde de film net iets te lang.

Goede acteerprestatie van de meeuw.

En de locatie was prachtig. Voor de rest was deze Jaws/Open Water-kloon niet echt om over naar huis te schrijven.

De rouwverwerking was er bij de haren bijgeleept als een poging er nog enige diepgang in te brengen maar slaagde daar niet in.

Ik kan er niet meer van maken helaas.

Wil je mosterd bij je rottende vinger?

Een donker doch romantisch fantasy sprookje.

De outcasts vinden elkaar. Natuurlijk is het concept van de film ronduit belachelijk maar ik werd toch wel meegevoerd in het verhaal.

De sfeervolle cinematografie, de letterlijke non-verbale communicatie tussen de stomme Eliza en het zeewezen ondersteunt door een lieflijke soundtrack, was allemaal perfect op elkaar afgestemd. Ik werd helemaal in het verhaal meegezogen.

Michael Shannon is toch wel mijn favoriete badguy. Maar goed, hij heeft zijn gezicht dan ook mee. Of tegen.

Het wezen, zolang het in het water lag, zag er prachtig uit met die bewegende amfibie ogen, maar zodra hij uit het water kwam leek het net een man in een morf-pak op weg naar carnaval. Maar dat is dan ook het enige minpunt van de film.

Ik zou zeggen, gewoon verstand op nul en laat je onderdompelen in het warme bad van dit verhaal en geniet.

Een hele lange zit deze Escape from Shawshank maar zeker wel een goede film. Persoonlijk sprak The Green Mile in het (gevangenis)genre mij meer aan.

Woody Alleneske film die wat traag op gang komt omdat de characters eerst geintroduceerd moesten worden. Maar na drie kwartier kwam de klucht eindelijk los!

Geestige film met prima acteurs! Leuk.

Traag- en saaiheid troef.

De vergelijking met Rosemary's Baby was niet zo gek gelet op de filmposter en het thema demonenbaby, maar daar houdt de vergelijking dan ook wel op. Daar waar Rosemary's Baby dynamisch was bleef Shelley erg vlak en naar het einde toe nogal onbevredigend.
Nee, dit deed me werkelijk niks.

Een absoluut meesterwerk!!!!

Bijna iedere scene is memorabel en raak. De beklemmende sfeer in het hotel, de roaring twenties sfeer in de balzaal " hello Lloyd" , de geweldige cast met een werkelijk maniakale Jack , de wanhopige Wendy, het schattige ventje op zijn driewieler scheurend door de gangen over dat tapijt,tegels, tapijt, tegels, " come play with us" . En de begintune met de auto door de bergen, ja zo kan ik wel door blijven gaan.

Doe ik niet, dit is nou echt een film die zelfs na 20 keer herkijken nog steeds niet verveeld en je keer op keer weer pakt.

Heerlijk!!!!!

Wat een goede film noir suspense was dit. Een verrassing.

Een soort Rear Window avant la lettre.

Met een jonge Vincent Price die in deze film nog niet zijn theatrale acteerstijl laat zien.

De film kijkt lekker weg en is verbazingwekkend vlot voor die tijd!

Leuk!