Opinions

Mother knows best.

Een bijna one location setting met mininale personages. Het kabbelt allemaal rustig door en toch blijft het wel intrigerend omdat je wilt weten hoe het nu in elkaar zit. Daar buiten maar vooral binnen. Wat zijn de bedoelingen van Mother? En de intenties van Swank? Wie kun je vertrouwen? Veel filosofische vragen kunnen er op los worden gelaten. Hoe dan ook, deze sci-fi is niet spectaculair of origineel in zijn genre maar best vermakelijk.

Alsof ik de hele tijd met de selectieve focus-functie van mijn camera op mijn S7 aan het klooien was.

Deze wijze van filmen gecombineerd met de one location locatie gaf deze slowburner wel een hele fijne mysterieuze sfeer. Tel dat op bij de erg effectieve muziekscore en je hebt alle ingredienten wat mij betreft voor een geslaagde supernatural spookhuis film.

Binnenkort toch ook maar wat doen aan die hardnekkige schimmelplek in mijn huis...

Mja. Ik denk dat ik hem ergens in de 90's wel eens eerder heb gezien want bij het herzien kwamen flarden me wel bekend voor.

Dan was ik dus toen al niet onder de indruk en nu bij de herziening dus ook niet.

Vrij makkelijke scare en slash momenten, matig verhaal en uitkomst en slecht geacteerd.

Eigenlijk was het eerder grappig i.p.v. griezelig om deze film te bekijken.

Wellicht een van de eerste artiesten die aan sex, drugs/alcohol & rocknroll, eh country, is bezweken.

Aardige biopic over een artiest en genre waar ik eigenlijk niet mee bekend ben.

Focus ligt toch wel op het liefdesleven van Williams waarbij de muziek eigenlijk min of meer een bijrol had.

Over het Engelse UWV

Vanuit het perspectief van de verzekerde worden de (stereo)typische bureaucratische kastje-muur perikelen in de sociale zekerheid vertoond.

Digibetisme, armoede, regels en wetten, aanvraagformulieren, onbegrip en machteloosheid in een mistroostig Newcastle maakt het een deprimerend geheel.

Er valt gelukkig ook wel wat te grinniken maar het is vooral een groot gecharcheerd sociaal drama gefilmd in een grauwe Engelse stijl.

Goed om af en toe eens bij stil te staan.

Houthakker op het ijs.

Ook al is het alweer 20 jaar geleden, het tragische Incident kan ik me nog goed herinneren. Wat een toestand was dat.

Een bizar gegeven wat inderdaad prima materiaal is voor een filmbewerking. En zo geschiedde.

Ik had wel een klein beetje moeite met de vertelstijl. De ene keer wordt het als een documentaire gepresenteerd, dan weer wordt er recht in de camera gekeken, of bekijk je het via de zijlijn. Dat in combinatie met het huiselijke geweld werkte niet echt voor mij. Er is immers niks grappigs aan huiselijk geweld. Dat gezegd hebbende is het wel een bijzonder verhaal.

Een zo niet stereotiep kunstschaatster (minder elegant, grof, ZZTop's 'Sleeping Bag' als begeleidingsnummer, enz) die het toch redelijk ver schopt in de schaatswereld is an sich al erg bijzonder. Jammer voor haar dat het zo heeft moeten aflopen.

En die Allison Janney die de moeder speelt mag wat mij betreft de Oscar voor Best Supporting Role krijgen. Ik werd er echt bang van!

Waargebeurd kijkt altijd prettiger.

Het idee dat hij zoveel mensen heeft vermoord en er zo lang mee weg heeft kunnen komen is onvoorstelbaar. En daarnaast een liefdevolle familyman is maakt het ook bizar. Alhoewel, liefdevol....dit interview Married to Iceman geeft een heel interessant beeld.

Het feit dat het een waargebeurd verhaal is maakt de film boeiend maar inhoudelijk heeft de film verder weinig te bieden. Na de zoveelste moord-opdracht had ik wel behoefte aan de eindcredits.

Wel leuk gedaan is het verloop van de decennia qua muziek-invulling, kleding/haar/make-up en muziek. En Michael Shannon heeft natuurlijk een perfect hoofd voor zijn rol. En Ray Liotta als maffia-baas is uiteraard vanzelfsprekend.

Sinds The Shining krijg ik toch altijd wel de kriebels van tweelingen.

Compleet blind de film ingaan is het beste want pas op het einde kreeg ik pas door dat ik dit verhaal wel kende van een andere film met dezelfde opzet.

Deze variant was echter wel wat traag maar bleef wel verontrustend. Het zag er stijlvol uit mede door de nachtmerrie scènes en het mooie huis en interieur.

Brutale collectanten trouwens in Oostenrijk!

Zoals in de film zelf ook opgemerkt deed het me denken aan het Agatha Christie verhaal And Then There Were None.

Leuke mystery thriller waarbij pas op het eind duidelijk wordt hoe de vork nu precies in de steel zit. Ik zag die wending niet aankomen en werd er dus in positieve zin door verrast.

Een ernstig onderwerp luchtig gemaakt.

Een kat en muit spel die zich ontpopt tot roadmovie met niet al te grappige personages. Bateman speelt weer de gebruikelijk Sul en McCarthy doet haar best grappig te zijn maar het pakte me allemaal niet. Eigenlijk was het een vervelende lange zit.

De film zal niet ieders cup of tea zijn want is nogal traag en grauw. Maar wie geïnteresseerd is in de enigma code en de bijdrage van de machine van Turing aan het winnen van de oorlog door de geallieerden zal dit een goede film vinden. Het enigszins tragische levensverhaal van Turing is aardig in beeld gebracht mede door de flashbacks. Die zorgen nog voor enige dynamiek in de iets te lange film.

Enge lui

Het zijn niet altijd de obvious en usual suspects die narigheid veroorzaken. Dat blijkt ook wel weer uit deze film. Prima undercover verhaal over een subcultuur waar je maar ver weg van moet blijven.

Jaren geleden American History X (1998) gezien en die is in het Nazi-genre me toch altijd wel bijgebleven. Maar deze vond ik toch ook wel sterk.

Daniel Radcliffe is al jaren bezig het Harry Potter juk van zich af te werpen en dat lukt hem gelet op zijn filmkeuzes prima.

Het is net alsof je naar een docu kijkt op National Geographic, interviews met de betrokkenen afgewisseld met reconstructies, maar dan zonder irritante reclames ertussen. De stijl van Locked Up Abroad zeg maar. Dat is dus niet zo bijzonder.

Desondanks is het wel een boeiend en ongelofelijk verhaal. De meedogenloze bedrieger en de white trash familie die wellicht ook iets te verbergen heeft of misschien gewoon echt dom en goedgelovig zijn? Geen idee, maar docu was de moeite waard om te zien.

Ben benieuwd wanneer van dit waargebeurde verhaal een Hollywood filmpje gemaakt gaat worden.

Voor het boeken eerst Tripadvisor checken!

Wat een leuk uitje had moeten zijn eindigt in een nachtelijke nachtmerrie op het platteland. Een minimalistische thriller / horror en in feite afspeelt op één plek. Namelijk in de auto met af en toe een plasstop. Het geeft de film een claustrofobisch tintje. Tel daar de onvermijdelijke irritaties bij op van 2 mensen die te lang in een auto zitten onder vervelende omstandigheden en je hebt er een psychologisch tintje aan toegevoegd.

In het begin dacht ik dat ik per abuis een bouquetreeks-film had opgezet maar al heel snel ontpopt dit liefdesverhaaltje in een spannend drama. En toen werd het boeiend.

Het speelt zich voornamelijk binnen af in donkere ruimtes maar dat komt de sfeer wel ten goede.

Ik had wel iets meer van het Parijs uit die tijd willen zien.

Film kijkt als een jongensboek.

Spannend verhaal rond de walvisvaart. Zwaar en vies werk en met al die ontberingen was het zeker geen pretje. Solide en geloofwaardige cast en de walvissen zagen er ook prima uit.

Zo zie je maar...een boek lezen is gevaarlijk...

Weer eens herkeken na járen. In mijn herinnering vond ik hem bij de eerste kijkbeurt spannender en beter dan nu het geval is.

Ik vond hem nu eerder een komische ondertoon hebben. Maar toch nog voldoende kijkplezier gehad bij dit malle horror verhaaltje.

It's like watching grass grow.

Dat gevoel had ik tijdens het kijken naar deze film. Na een spannende start blijft de film maar draaien in rondjes om het gras. De kracht van herhaling werkt hier jammergenoeg niet.

Het claustrofobische van de locatie werkt prima gedurende het eerste kwartier maar daarna wordt het gewoon vervelend.

Ik kon me ook niet identificeren met de personages, ga maar allemaal dood in dat gras dacht ik.

Een Escape Room spel maar dan in Florence.

Echt zo'n film waar je doodmoe van wordt tijdens het kijken. Puzzeltje hier, mysterie daar, hup weer in een trein naar een andere locatie, op zoek naar een aanwijzing of een object. Ik trek het vaak niet.

Het duurt bovendien even voor je in de film komt en door hebt welke personages bij welke organisatie horen.

De enige reden dat ik hem toch heb afgekeken is vanwege de prachtige herkenbare locaties in Florence. Daarnaast is het einde, als je door hebt hoe het in elkaar steekt, uiteindelijk nog best spannend.

Heimwee naar Crockett, Tubbs, Castillo, Armani-pakken, sokloze schoenen, pasteltinten, lekkere soundtrack, oftewel Miami Vice...

Dat kreeg ik tijdens het kijken naar The Infiltrator.

De hele undercover operatie compleet met informanten, intriges, winnen van vertrouwen, witwaspraktijken, onderwereldfiguren en witte boordcriminaliteit is spannend om te volgen wetende dat het gebaseerd is op ware feiten.

De nadruk ligt in de film op Bob Musella en op het infiltreren zelf en niet op Pablo Escobar. Daar zijn zat andere films / series van.

Ondanks het vlotte verhaal kreeg ik toch niet echt de 80's vibe over me heen.

Een kleine opleving kreeg ik aan het einde bij het nummer Eminence Front van The Who.

Spaans. Huis. Oma.

Dat zijn de ingrediënten voor een fijne horrorfilm dacht ik zo. Voor de liefhebber van Spaanse horror is dit gewoon prima vermaak.

En dat was ook wel het geval. Uiteraard niet heel vernieuwend en het volgt wel het gebruikelijke stramien, maar desondanks is het wel vermakelijk en spannend genoeg. Nergens heel eng of verrassend, maar genoeg entertainment value om eens op te zetten.

De Spanjaarden kunnen een dergelijk donker naargeestig sfeertje altijd wel erg goed neerzetten vind ik.

Een vroege psychologische horror die mij in positieve zin heeft verrast. Je moet hem misschien meerdere keren bekijken om hem helemaal te bevatten maar dat maakt de film dus wel sterk: als je na afloop nog in je hoofd bezig bent met de film.

Het zwart-wit werkt ook sfeerverhogend. De volwassen houding en taal die de kinderen uitkramen "my dear" is ook erg passend bij de subtiele creepyness van The Innocents.

Prima.

"Everything you touch turns to shit - you're like King Midas' idiot brother"

Het onfortuinelijke leven van een onsuccesvolle muzikant in de jaren 60 werd treffend weergegeven.

Het verhaal was af en toe een beetje hap snap. De rit naar Chicago, de zwangere ex etc etc, maar dat geeft misschien ook wel weer een aardig tijdsbeeld weer.

En wat was het toch een lieve kat hè

Dus daar heeft La Casa de Papel inspiratie vandaan gehaald.

Een kat en muisspel in het bankoverval genre. Op het eerste gezicht niet een film die me zou interesseren ware het niet dat je vanaf het begin al meteen in het verhaal wordt gezogen en door de flashforwards en de grote "Waarom"-vraag geboeis blijft kijken. Prima ontknoping ook. Niet iedereen in de sterrencast was noemenswaardig. Denzel bijvoorbeeld doet het zoals altijd prima maar Willem Dafoe had jammergenoeg maar een niemendalletjesrol.

Nu snap ik pas hoe het in mijn hoofd werkt!

Erg leuk filmpje met een sympathieke boodschap dat alle emoties ook wel weer afhankelijk zijn van elkaars sterke en zwakke punten. Ik vraag me alleen wel af of de kleinsten het helemaal begrijpen. Het gesjouw met de verschillende herinneringsbollen en/of emoties werd halverwege wel een beetje langdradig en ik raakte daardoor zelf wel wat ongeduldig.

Maar de vrolijke kleurtjes en simpele animatiestijl hebben daarentegen ook wel weer wat aantrekkingskracht.

Leuk, maar zeker niet de topper zoals ik had verwacht.

Als die-hard horrorfilmfanaat keek ik erg naar de film uit.

Het is een logisch vervolg op deel 1 dus je moet wel deel 1 hebben gezien om te begrijpen waar het over gaat. Ik irriteerde me dan ook mateloos aan de bioscoopgangers die deel 1 niet hadden gezien en de hele tijd uitleg kregen van de mede bioscoopganger die deel 1 wél had gezien. Zucht. Hou je bek dicht of blijf weg denk ik dan.

De film vond ik prettig wegkijken, hoewel er niet heel veel schrikmomenten. Ik vond het verhaal met The Further wel goed doordacht. De twee semi-komische sidekicks van Elise kon ik nu wat beter verdragen dan tijdens deel 1.

Wat mij betreft mag er een deel 3 komen!

Ik heb zo'n hekel aan demonen met vieze voeten

Aardig om eens gezien te hebben maar haalt het niet bij deel 1 en 2. Ik hou gewoon niet zo van expliciete demonen. Ik ben meer van de suggestie, dat ligt meer in mijn straatje. Deel 3 is best onderhoudend, daar niet van, maar het zal me niet bijblijven. Ik miste toch wel spanning en het voel-met-de-characters-mee element.

Mooie beelden van het koude Alaska versterken het grauwe verhaal over een niet zo zuivere rechercheur. Pacino was sterk in zijn rol maar Williams vond ik er maar een beetje slap bij hangen. Het meest interessante stuk is de confrontatie tussen de twee halverwege waarbij hun beider belangen goed uitgelicht werden. Het einde daarentegen was nogal voorspelbaar.

Verder kabbelt de film voort, tot halverwege de film is dat prima, maar de tweede helft sleept gewoonweg maar voort waardoor ik ongeduldig wordt en denk "ok, klaar nu".

Tegenvaller.

Met RobertdeNiro in de hoofdrol had ik een fijne vlotte komedie verwacht maar dat pakte helaas anders uit.

De film komt bijzonder traag op gang en sommige scenes duurden gewoon overbodig lang.

Voor een feelgood film deed het mij verder ook niks. Nee, dit was 'm niet.

Grote reclamespot voor allmighty google maar desondanks mij prima vermaakt bij deze komedie over teambuilding, vriendschap, competitie en nerds.

Geen dijenkletser maar een aardige feelgood komedie.