Opinions

Tom Cruise op een missie...

maar nu in een dystopische wereld.

De eerste helft oogt mooi gedesigned met het frisse helicoptervoertuig, klinisch huis en indrukwekkende drones in een dorre omgeving. Interesse gewekt tot het moment dat het geheugen weer werkt. Halverwege wordt het allemaal wel erg voorspelbaar en niet meer zo boeiend gelet op het thema 'save the world en get the girl'. Tel daar de bombastische muziek bij op en daar verslapte mijn attentieboog al heel snel.

Hoewel een zwak filmpje kon ik het einde toch wel waarderen.

Ik irriteerde me echter wel aan de erg aanwezige 'scary' bedoelde soundtrack bij scenes waar het wat mij betreft niet iets toevoegde aan de sfeer.

It' s not real.....

Wat is echt, wat is nep. Aardig verhaal over een spiegel met manipulatieve duistere krachten.

Film bevat geen heftige schrikmomenten maar heeft op zich een spannende opbouw met een passende niet storende soundtrack. De flashbacks van het verleden naar het heden en weer terug vond ik niet vervelend, het maakt juist dat je bij de film blijft. Het middenstuk daarentegen duurde me iets te lang zonder dat er veel gebeurde maar het end maakte het weer ruimschoots goed.

Een allergaartje deze 'I see dead people' film.

Het concept van de paranormale gaven was leuk maar helaas was de uitwerking niet goed gelukt.

Een mysterie thriller met wat leuk bedoelde humor. Die combinatie, het werkte niet voor mij.

Jammer.

Een uit de hand lopende kerstborrel is een leuk uitgangspunt maar komt qua grapdichtheid niet echt lekker uit de verf.

Het zat qua humor tussen The Hangover en Neighbours. Op een enkel grinnik moment na is het een beetje saai, flauw en langdradig.

Het personage Clay was ronduit irritant en non-komisch en de rest van de cast was ook maar tam en boring. Aniston was de enige die me niet irriteerde. Door haar redelijk normale bitchy voorkomen is ze toch best grappig an sich.

In je blote kont op straat te rennen en dat het ook echt oprecht grappig is, alleen Will Ferrell komt er mee weg. Kan er niks aan doen, Will Ferrell is geestig dat zelfs ritmisch gymnastiek hilarisch wordt.

Dertigers in een studentenomgeving dan weet je wel welke kant het op gaat maar het is toch wel anderhalf uur vermaak. Lang genoeg om grappig te zijn zonder dat het vervelend wordt.

Hippie assholes

Mooi tijdsbeeld van eindjaren 60 tot in detail doorgevoerd met decors, kleding, muziek en radioreclames maakt het een lust voor het oog en oor. Daar heb ik wel van genoten.

Het verhaal an sich was echter bij vlagen wat traag en langdradig. Vooral in het begin moest ik er wel echt even in komen. De ode aan Hollywood westerns en dergelijke duurde me wat te lang en leek eerder op opvulmateriaal.

Halverwege komt de vaart er dan eindelijk weer in en komt er op z'n Tarantino's weer lekkere humor en geweld om de hoek kijken, zij het wat afgemeten. Desondanks wel voldoende voor de sfeerschepping maar het zal niet mijn favoriete Tarantino worden.

Totaal onverwacht een erg leuke film!

Een getrouwd stel en relatietherapie...pfff, dat wordt een duf drama dacht ik.

Maar door de twilightzone-iaanse wending vond ik hem erg goed. Van begin tot het eind vond ik hem interessant. Je moet er wel erg bijblijven want anders mis je de ontwikkelingen.

Het levert tal van komische situaties en dilemma's op.

Aanrader!

Iedere extremistische vorm van religie is per definitie eng.

Zo ook dit Chassidisch jodendom. Een interessant inkijkje in de levens van de 3 ex-leden van deze ultra ortodoxe gemeenschap.

De strijd die geleverd wordt om echt vrij te zijn van de strenge gemeenschap en de regels en voorschriften is indringend. Je laat heel wat achter en dan moet je proberen om weer iets nieuws op te bouwen met een enorme achterstand die je inmiddels het opgelopen. En tel daarbij op de verwerking van diverse trauma's. Heftig en dapper.

Kleurboek

Buiten twijfel mooie doordachte shots die de film naar een visueel hoger plan trekken. Dat zal ik niet ontkennen.

Het verhaal an sich was natuurlijk niet bijster origineel of boeiend.

Alsof je Jean Claude van Damme's Kickboxer in een cinematografisch verantwoord verfbad hebt ondergedompeld.

Refn's films zijn niet echt mijn ding merk ik. Misschien over een tijd eens herzien.

Je vind hem goed of niet. Er is geen tussenweg.

Vandaar dat veel mensen de bioscoopzaal verlieten. Zwaai zwaai!!

De film vond ik cinematografisch mooi en sfeervol. De hele film is in de nacht opgenomen. Mooie shots van het vervallen Detroit, stoffige straatjes in nachtelijk Tanger, sfeervolle muziek, en voor de muzikanten zaten er mooie instrumenten in de film.

Film kabbelde wat voort eerste helft, van het gelamenteer van Adam werd ik een beetje moe, maar na de dweilpauze leefde het wat op. Sfeervolle film. Leuk om een arthouse verantwoorde vampierfilm te zien.

Huis, geest, kinderstemmen.

Dat zijn wel ingrediënten waar ik van smul in een horrorfilm. Na jaren weer eens herzien en ik kan me herinneren dat ik er destijds van onder de indruk was maar het exacte verloop van het verhaal was toch wel wat weggezakt.

Gelukkig maar, want nu kon ik toch weer redelijk fris de film bekijken.

De film heeft ontzettend veel sfeer door de locatie en is eigenlijk behalve een horror vooral een drama. De schrikmomenten zijn niet alom vertegenwoordigd maar de geringe schrik- en schokmomenten komen juist wanneer je het niet verwacht, of zijn juist subtiel van aard en komen daardoor des te harder binnen.

Erg fijne film, mijn 5* blijven staan.

Echt geen reclame voor adoptie. Brrr, je zal het maar in huis halen.

Een merkwaardig maar charmant kind ontpopt zich als adoptiekind from Hell. Langzamerhand wordt duidelijk dat het kind niet pluis is. De onmacht en angst van de moeder wordt goed overgebracht.

Het nare wicht drijft uiteindelijk een wig in de familie en het gaat van kwaad tot erger. Om naar van te worden. Maar de spanning wordt goed opgebouwd en de ontknoping is uiteindelijk verrassend. Een geslaagde thriller/horror uit het creepy kid genre wat mij betreft.

Ondanks de voorspelbaarheid van het verhaal en een zaal vol kletsende vriendinnen aan het begin van de film (ga naar een café als je wil roddelen ipv naar een film! ) heb ik me boven verwachting goed vermaakt en vind ik het echt een geslaagde comedy.

Eindelijk weer eens kunnen lachen bij bepaalde scenes in een comedy.

Het gestuntel van Diaz is altijd wel grappig in dat soort films.

En wat is Don Johnson oud geworden!!! De looks van Miami Vice zijn ver te zoeken.

Leuk feelgood tussendoortje! Ook voor mannen best te pruimen.

Mwoah. Als horrorfan vind ik dat ik alles moet zien. Maar deze had ik best over kunnen slaan.

Het is allemaal vrij voorspelbaar. Niet heel slecht of saai hoor, zaten een paar aardige scares in en de make up was goed gedaan. Ik heb me best vermaakt en gelukkig duurde de film niet te lang.

Op naar de volgende (horror) film.

Dit bordspelletje Ouija is me stukken beter bevallen dan de eerste Ouija.

De 60's setting was goed gedaan en de donkere tonen gaven het geheel een beklemmend sfeertje. Tel daar het enge kind bij op en het plaatje is compleet. Prima einde ook, dat mag ik graag zien.

Een Geestopwekmachine.

Leuk bedacht. Het drama van het gezin is een goede trigger voor de horrorelementen. Ben je door een persoonlijk drama vatbaarder voor bovennatuurlijke elementen. De kinderen acteerden overtuigend en waren gelukkig niet irritant, alleen de rokerige verschijningen vond ik dan wat minder geslaagd. Toch wel voldoende.

Slapie?

Eentje voor de 50+ bioscoop. En toch vond ik het een vertederende film. Eenzaamheid wegpraten midden in de nacht en blijf dan maar gelijk slapen. Niet meer en niet minder. De aanvankelijke akwardness maakt dan plaats voor gewenning en uiteindelijk kameraadschap en liefde. Verder haalden de verplichte familieperikelen de vaart, voor zover die er was, uit de film.

Bij het zien van de trailer dacht ik: "mwoah", misschien als ik een uurtje of twee te doden heb ga ik hem eens bekijken". Na het lezen van de diverse recensies werd ik toch nieuwsgierig.

Toch een mooie film over broederliefde, wraak en uitzichtloosheid.

De grauwe herfstige sfeer van het stadje/ dorpje met rokende schoorstenen vond ik treffend.

Woody Harrelson speelde zijn nare personage met overtuiging; wat een enge redneck zeg, brrr.

De rollen van Whitaker en dat grietje waren vlak.

De muziekscore was prima gekozen. Werd blij van "Release" van Pearl Jam.

Ik heb me prima vermaakt met deze film.

Leuk einde ook eens voor de verandering.