Opinions

Een aardig Highschool filmpje.

En dat is vooral de verdienste van Emma Stone. Zonder haar was het waarschijnlijk een draak van een film geweest. Een verder luchtig filmpje ook leuk voor mensen die de highschool allang ontgroeid zijn.

Lijkt me heerlijk om te kunnen schansspringen!

En Eddie doet het gewoon. Hij was niet zo goed maar kwalificeerde zich toch mooi wel voor de Olympische Spelen met de hulp van een aan lager wal geraakte ex-springer.

Ondanks dat ik Egerton iets te veel het typetje Eddie vond spelen met zijn mimiek, is het wel een vermakelijke feelgoodfilm met een grappige 80's soundtrack geworden.

Narigheid.

Van deze film had ik weinig verwacht en dus heel lang links laten liggen omdat ik dacht dat het wel een cliché tiener slasherfilm zou zijn.

Nou, niet dus. Het gaat vooral over (het gevaar van) groepsdrang en (het gebrek aan) opvoeding "Nee, dat doen mijn kinderen niet". Ik had zo te doen met het stel. De cast tot aan de etterkinderen toe was werkelijk erg overtuigend. Kortom, een erg nare film maar wel goed.

Nu ben ik wel even toe aan iets vrolijker horror.

Een indringende film.

Prachtig geschoten (excusez la mot) met de steadycam. De personages en verhalen lopen in elkaar over en een en ander wordt via wisselende uitgangspunten gefilmd. Knap gedaan en houdt de saaie tienerperikelen verhaallijn daarmee toch ook wel boeiend.

De climax komt dan ook extra hard aan.

Een iets te enthousiaste Elf.

Als de film was gemaakt met iemand anders dan Will Ferrell in de titelrol dan had ik het lang niet zo leuk gevonden als nu het geval is. Ik kan het niet helpen maar ik heb een zwak voor Ferrell in dit soort rollen.

Natuurlijk is het allemaal best flauw, maar hij brengt het met zijn droogkomisch hoofd zo aanstekelijk leuk dat ik er echt van kan genieten. Natuurlijk is het einde tenenkrommend als iedereen in zingen uitbarst, maar ja, dat soort trucjes horen nu eenmaal bij dergelijke films. Ik heb me er niet aan gestoord, ook niet aan de bijrollen die het geheel prima ondersteunden.

Pretentieloos feelgood kerstvermaak.

Een kostuumthriller in een gesticht.

De film, gebaseerd op een verhaal van Edgar Allen Poe, begint sfeervol maar naar het einde toe duurde de film naar mijn mening iets te lang tot de ontknoping.

Wat onschuldig begon bij Turks Fruit eindigt met Elle in een bizarre climax.

Een verontrustende film die toch wel tot het einde toe blijft boeien.

De toch wel merkwaardige keuzes van Hupert om al dan niet bepaalde dingen wel/niet te doen blijven ook na de mondjesmaat vrijgekomen informatie enigszins vreemd.

Maar ach, de Franse Carice van Houten zet met haar toch niet al te sympathieke personage wel een geweldige performance neer.

Een hele vreemde film maar wel mooi geschoten.

Mede door de manier van filmen, de rustige soundtrack en prachtige shots van het Argentijnse (platte)landsschap bleef de film boeiend. De creepy kinderen, de Nazi-achtergrond, eng vervallen hospitaal en de wantrouwende kleine gemeenschap, het zorgt allemaal voor voldoende spanning en vooral mysterie. Zoveel mysterie dat ik nu nog niet helemaal de hoed van de rand snap.

Misschien eens een keer herkijken.

Nixon didn't want Elvis to leave the building

Leuk uitgangspunt om het verhaal rondom een foto zo uit te werken. Onverwacht een leuke film over een aparte ontmoeting tussen 2 heel verschilllende personen.

Het is af en toe net of je naar een toneelstuk kijkt door de dialogen.

Ik moest in het begin wel even wennen aan Michael Shannon als Elvis maar naarmate de film vorderde stoorde het me niet.

Fijn ook trouwens dat de soundtrack juist geen Elvis songs bevatte.

Zonder twijfel een interressante documentaire over de Encierro (stierenrennen, niet stierenvechten).

Je ziet wel eens een flard van het stierenrennen in Pamplona in het nieuws maar door de docu begrijp ik nu meer van de achtergrond en de motivatie van mensen om aan deze gevaarlijke festiviteit mee te doen. Het is niet iets wat 'je even doet' voor de gein. De geinterviewden doen al jaren mee. Er gaat een enorme voorbereiding aan vooraf zowel fysiek als mentaal. De persoonlijke verhalen/ervaringen van de renners worden goed in beeld gebracht afgewisseld met foto's, uitleg over de verschillende gedeeltes van de route en leuk maar ook minder leuk beeldmateriaal van de Encierro.

De docu is met 3D camera's opgenomen maar het ruimtelijk effect was naar mijn mening niet heel opvallend aanwezig dus had ook best 2D kunnen zijn.

Een aanrader!

In het begin had ik, met Nightcrawler nog vers in het geheugen, even een beetje het gevoel alsof ik naar Lou Bloom keek met zijn camera, maar het goede acteerwerk van de heren nam dat gevoel al heel snel weg.

Ik vond dit een sterke rauwe politiefilm die mede door de manier van filmen blijft boeien. Net als agenten in hun dagelijks werk weet je als kijker niet wat er gaat komen.

De band tussen de heren, met name de gesprekken in de auto, en de familieperikelen eromheen waren prima als afleiding van het straatleven en werd nergens te langdradig of sentimenteel.

Tjah, in de sneak gezien. Ik zat te hopen op American Hustle maar helaas.

Ik zat te dubben should I stay or should I go.

Puur omdat ik helemaal niks met het genre scifi heb.

Maar goed, ik had een hapje en een drankje en ik zat lekker warm dus ik gaf het een kans.

Toch uitgezeten en vroeg me tijdens de film af af of deze film niet spectaculairder zou zijn geweest als het een 3D film zou zijn geweest. Ik weet uberhaupt niet of er ook een 3D versie is?

Ik kon me niet erg verplaatsen in het jochie met zijn zogenaamde battletalent. De opleiding duurde maar en duurde maar, maar toch wel een leuke ontknoping naar het einde toe. Had de oeverloze training toch nog zijn nut gehad.

“Chaos is order yet undeciphered"

Intrigerende film. Vanaf het begin geboeid zitten kijken en me steeds afvragend hoe gaat dit aflopen....

Het einde is mind blowing in de zin dat ik nog steeds niet eruit ben hoe het nou zit. De spin op het einde zal wel een metafoor zijn. Ik verliet heftig nadenkend de bioscoopzaal. Gyllenhaal was geweldig in zijn dubbelrol. De karakterverschillen tussen de 2 personages kwam goed tot uiting. Zelfs bij de 'switch' kon je nog door het subtiele spel zien wie in de huid kroop van de ander.

Leuk trouwens om de Maman sculptuur van Louise Bourgeois in de film voorbij te zien komen. Heb die zelf in Bilbao gezien, vond het een indrukwekkend ding.

Mwoah.

Het verhaal is leuk, de uitvoering vond ik echter niet geslaagd.

De chemie tussen de 2 hoofdrolspelers was totaal niet aanwezig.

Drama? Nee.

Comedy? Nee.

Romkom? Nope.

De bijrollen waren ook saai, eigenlijk vond ik de hele film boring.

Alleen de Toyota Prius was goed gecast in deze middelmatige film.

Elaine was leuker in Seinfeld.

Gaap!

Wéér een sci-fi in het genre waarbij gevoelens ondergeschikt/uitgeschakeld/onderdrukt worden.

Leuk uitgangspunt maar werkt niet altijd voor mij.

De laatste die ik had gezien in genoemd genre was Equilibrium (2002) en die vond ik erg fijn. Dat kwam mede door Christian Bale zijn performance.

Dan is het even doorbijten met Equals. Het constante blauwige instagramfilter en de klinische witte pakken en dito witte slofjes is stylistisch vast heel mooi en gebalanceerd maar op een gegeven moment had ik er wel genoeg van. Dan helpt het trage liefdesverhaaltje tussen de twee ook niet mee. Ik leefde niet mee.

Sense-offender

Een gestyleerde actiefilm met een mooi strak futuristisch design in kleding en decor.

Ik hou daar wel van. Prima rol van Christian Bale.

Hoewel ik het totale gebrek aan gevoel niet altijd geloofwaardig vond heb ik me desondanks prima vermaakt.

Ik kreeg er in ieder geval wel een prettig gevoel bij.

Ok, ik ga nooit meer naar een pretpark, haha.

De film begon sterk met de slome vader die een Lolita crush krijgt op twee Franstalige tienermeisjes. Het stalken door het park gaf het samen met het zwart-wit filter een absurdistisch naar sfeertje. Nadat Jim in Epcot werd vastgehouden begon de film mijn interesse heel snel te verliezen.

Jammer, er had m.i. meer uitgehaald kunnen worden.

Onderhoudende film met een excellente Del Toro als El Patron. Je voelt de dreiging en macht die hij over alles en iedereen heeft.

Ook hoofdpersoon Nick was met zijn enigszins onozele sullige uitstraling prima gecast als doodgewone jongen die toevaliig verliefd wordt op het nichtje van El Patron en zich daarmee onbedoeld in het wespennest van de organisatie begeeft. Dilemma's en overlevingsdrang zijn dan de hoofdthema's van de film geworden.

Spannend.

In een woord: Genieten!

Dit is een heerlijke sfeervolle Spaanse horror zoals alleen die Spanjaarden dat kunnen. Prachtige beelden, goede muziekscore, mooi en triest verhaal en perfecte balans tussen drama en horror. Hier hou ik van!

Running through Memory Lane.

Een leuke bizarre trip door het geheugen. Ondanks de rare combinatie van personages is de relatie wel geloofwaardig gebracht door de acteurs. Een film over het beste uit de ander halen en de haast onoverkomelijke perikelen die daar weer uitvloeien. Dat werk. Leuk zijplotje ook met Kirsten Dunst, alhoewel het er wel even vluchtig in werd verwerkt.

Een film waar bij je niet te veel moet nadenken over het hoge sci-fi gehalte, maar leuk is het wel als die wisbehandeling mogelijkheid zou bestaan in het echte leven.

Een slap aftreksel van Apollo 18.

Maar ik heb me er toch mee vermaakt. Dit soort ruimtefilms is door het onbekende toch altijd wel een aantrekkelijk gegeven voor een film.

Het idee van oneindigheid in de ruimte, de claustrofobie van de cabine en het beklemmende ruimtepak geeft mij al meteen een benauwd gevoel. De spanning wordt redelijk opgebouwd waarbij het einde eigenlijk toch wel een teleurstelling is.

To infinity and beyond

Best genoten van een niet heel bijster origineel verhaal wat volgens het 10 kleine negertjes principe verloopt. Het mysterie houdt de spanning er in en de special effects zagen er prima uit. Maar verder is dit niet een film uit het sci-fi horror genre die me echt zal bijblijven.

Hoewel ik persoonlijk de fascinatie van de klimmers niet begrijp om duizenden dollars neer te tellen voor een bergexpeditie vond ik het wel aardig om te zien hoe het er aan toe gaat.

Bij vlagen onderhoudend en spannend maar op een gegeven moment kon ik het niet meer goed volgen welke baard nu bij welk basecamp zich bevond of ondergesneeuwd raakte.

Een fijne rustige tragikomische film met een sympathieke cast.

Een horror is het toch niet maar ik vond hem spannend genoeg om af te kijken. Het is eigenlijk meer een cult thriller.

De setting in de jaren 40, met de auto's en kleding, was fijn om naar te kijken.

Hoe het uiteindelijk precies zat had ik niet door dus dat was wel leuk.

"The little grey cells"

Altijd leuk om weer eens te herkijken. Ik hou van de sfeer, de locaties, de vaak hysterische personages, de flauwe humor en de uiteindelijke 'whodunnit' climax.

Die Hercule Poirot murder mysteries, en dan vooral die met Peter Ustinov, zijn echt van die gezellige films vind ik.

Eindelijk, een goede film over Artificial Intelligence!. Na het tenenkrommende Her is dit een fijne hoor.

De onderhuidse spanning wordt rustig opgebouwd en ik was erg benieuwd hoe de film zich zou ontwikkelen. Prima geacteerd door Gleeson en Isaacs (die ik in eerste instantie niet eens herkende).

De soundtrack is sober maar zeer passend bij de strakke klinische vormgeving van de film.

En voor de architectuur liefhebbers onder ons, wat een géweldig huis is dat zeg!

Is trouwens een hotel in Noorwegen...: Mansion Ex Machina is actua...

Toen ik eenmaal gewend was geraakt aan Christian Bale met eyeliner op zat ik wel direct in het verhaal.

Ik heb me prima vermaakt met dit episch verhaaltje. De bijbel is gewoon één grote actie thriller met af en toe een ongeloofwaardig plot maar dat mag de pret niet drukken.

De film zag er visueel prima uit met oog voor detail in kleding, make-up en binnenhuisarchitectuur maar bij de grote shots kreeg ik toch vaak het gevoel dat er teveel uit de computer kwam. En dan ben ik afgeleid en dat is jammer.

Boeiend.

Een sociaal experiment, zet een aantal verschillende type mensen bij elkaar en kijk wat er gebeurt. Een interessant gegeven waardoor je geboeid blijft kijken hoe dit afloopt.

De hippie blijkt toch niet zo vredelievend te zijn, de sukkel blijkt toch wel heel dapper te zijn, een ogenschijnlijke klootzak blijkt dat inderdaad ook te zijn. Oerdriften, instinct om te overleven, groepsdruk, het komt allemaal voorbij. Gelukkig ook wel barmhartigheid. Zonder dat zou ik toch wel een heel naar gevoel hebben overgehouden aan deze film.

Deze 5 voor mij welbekende korte verhaaltjes van Edgar Allan Poe zijn uitgewerkt in steeds een andere soort animatie. De een is wat mooier uitgevoerd dan de ander. Tell Tale Heart had een soort Sin City achtige uitstraling en de tussenfilmpjes een Tim Burtiaanse look. Pit and Pendulum leek op een slecht uitgewerkte videogame.

Niet bijster origineel dus maar matig en beter kijk je gewoon de Universal produkties met Vincent Price.

Spannende film over ethische,morele en politieke keuzes die gemaakt moeten worden in het kader van terrorisme bestrijding. Welk of wiens belang is groter of belangrijker? Wie of wat moet je offeren om een groter doel te bereiken? En wie neemt de verantwoordelijkheid op zich? Deze vraagstukken zijn allemaal goed in beeld gebracht en maakt de film een boeiende zit.

Overigens heb ik al eerder Good Kill (2015) in het genre gezien. Ongelofelijk hoe nauwkeurig je met de nieuwste tactieken iedereen in de gaten kunt houden.

Eng ook wel en je moet er niet aan denken dat die technieken in verkeerde handen komen.