Opinions

De legendarische expressionistische decors maken deze film een ware must-see voor kunstliefhebbers.

Qua horror is het wat mij betreft niet verontrustend genoeg, maar wel origineel vanwege het verhaal en de uiteindelijke twist.

De poster is trouwens ook prachtig.

De Power Promise van deze Cable Guy gaat wel heel erg ver. Daar kan Ziggo nog van leren.

Sommige films van Jim Carrey vind ik vermakelijk maar bij deze heb ik dat totaal niet. Hij is een vervelend typetje en de meeste scènes duren allemaal net te lang, zoals bijvoorbeeld dat gedoe in Mediaval Times, waardoor het komisch bedoelde element verloren gaat.

De overgestileerdheid overschaduwde het verhaaltje dat ook nog eens als een nachtkaars uitging.

De vaste Woodiaanse ingrediënten zoals een neurotisch hoofdpersoon, gekokketeer met het Joodse en moeizame relaties stonden ook in deze film weer op het menu. De ene keer pakt het beter uit dan de andere. Hier was het minder. De romance en verlangens tussen de personages kwamen niet echt goed uit de verf. Ik geloofde het niet echt. En om mee te leven met de personages is dat wel nodig.

Leuk om Anniston eens in een niet-komische rol te zien.

De film is aan de trage kant maar blijft toch wel boeien omdat je er langzaamaan achter komt hoe ze aan haar chronisch pijnsyndroom is geraakt.

Een small rural town met een hechte gemeenschap.

Dan weet je al bij voorbaat dat daar alleen maar narigheid van kan komen. An eye for an eye, dat werk.

Verhaallijn deed me denken aan A Single Shot (2013) maar Calibre is beduidend beter. Ondanks het redelijk voorspelbaar verloop blijft de film tot het einde spanning opleveren.

Coming Out of Coming of Age.

Het vakantiesfeertje in zo'n loom authentiek Italiaans dorpje maakt het trage vakantieliefdesverhaal nog best aardig. Als het verhaal zich in Alaska had afgespeeld dan was het waarschijnlijk een stuk minder interessant geweest. Ik behoor niet tot de doelgroep dus misschien dat ik me met de hoofdrolspelers daarom niet kon identificeren. Sterker nog , ik vond het ergens toch wat ongemakkelijk omdat die jongen gewoon minderjarig is en die andere vent een stuk ouder. En de ouders vinden het allemaal maar prima.

Afijn, niet mijn ding. Ik heb wel enorme zin in vakantie gekregen door deze film.

Een aangename tragikomedie die rustig voortkabbelt en ingaat op geloof, menselijke waarden en normen en het misbruik binnen de Katholieke kerk.

Dit alles tegen de achtergrond van een klein Iers dorpje aan de kust. Dat zorgt weer voor mooie landschapsshots.

Een soort alternatieve Sound of Music Brady Bunch

Het zet je enorm aan het denken. Hoe kun je het beste kinderen opvoeden. Mooie idealen van de vader die op een gegeven moment botsen met de harde 'real world'.

Het ideaal is het combineren van beide werelden.

Erg mooie film met een vleugje tragiek maar vooral hoopvol en feelgood zonder valse semntimenten.

Geweldige cast overigens. Zowel de vader als de kinderen acteerden overtuigend en hadden een enorm goede chemie.

De titel van de film bracht ook mij op het verkeerde been en ik heb hem aanvankelijk links laten liggen omdat ik dacht dat het zo'n verschrikkelijk MarvelComics-vehikel zou zijn.

Blij toe dat het geheel iets anders was!

Wat een spektakel. Altijd al afgevraagd hoe die Somailische mannetjes met die kleine bootjes een enorm containerschip kunnen hijacken. Nou, dat gat dus best makkelijk als je de film moet geloven. De kapers vond ik goed gecast, met die bezeten ogen, ze hebben niets te verliezen dus gewoon doorgaan tot het bittere einde. Op het einde werd het wel een beetje een verheerlijking van de Amerikaanse marine / US navy Seals. Maar ik heb me prima vermaakt en inderdaad het is eerder gezegd, die twee uur vliegen om.

Absoluut een aanrader.

Een fijne thriller waarbij ik in het begin van de film in eerste instantie op het verkeerde spoor werd gezet.

Film kwam wat traag op gang maar nadat we het zoveelste shot van de doperwtjes op een plank hadden gehad kwam de vaart en de spanning er eindelijk in en zat ik helemaal in het verhaal.

Genoten.

Komt een dokter in de gevangenis...

Wat begint als een frisse registratie van diverse personages en het ogenschijnlijke vrolijke gevangenisleven in Sao Paolo met flashbacks van wat deze en gene hebben uitgevreten, verandert in de tweede helft van de film in een heftige kille grimmige kansloze confrontatie. Dat het gebaseerd is op ware feiten maakt het nog schrijnender. Ik was erg onder de indruk. Thumbs up voor de motieven van de dokter.

Prachtige filmposter ook.

Mooie film, mooi gefilmd en mooie muziekscore. Een echte Almodovar. Tragisch liefdesverhaal met diverse relaties die door elkaar heen lopen.

Halverwege vond ik de film een beetje traag worden. Al met al wel een fijne Spaanse film.

Niet heel erg creepy maar toch wel vermakelijk.

De orgelsoundtrack was functioneel (ze is immers organist) en tegelijkertijd effectief (lekker aangedikt als er spanning gecreëerd moest worden).

Ik heb de ingekleurde versie bekeken. Het doet misschien wat af aan de griezeligheid maar ik heb dan wel weer meer kunnen genieten van de jaren 60 kledingstijl en de prachtige auto's. Dat springt er dan in kleur toch beter uit.

Het origineel is natuurlijk onnavolgbaar met Sissy Spacek, maar deze remake is best goed te doen. Pesten is helaas van alle tijden en het verhaal vertaald naar deze tijd met sociale media en youtube geeft goed weer wat tegenwoordig het nieuwe pesten is.

Altijd leuk dit soort films. Silents moeten het hebben van de sfeer, muziek, licht en schaduwtechnieken en het overdreven acteerwerk (iets te dramatisch achteruit deinzen, dat werk).
Een huis, een erfenis, creepy butler/dienstmeid en verborgen gangen en deuren zijn dé ingrediënten die het interessant maken.
Wel spannend maar geen horror. Alhoewel ik de griezelige hand wel sfeervol eng vond.

Een lange aflevering van Spoorloos.

Na jaren weer eens herzien en hij heeft aan kracht niet ingeboet.

Sterke performance van de twee hoofdrolspelers die tijdens de roadtrip steeds meer naar elkaar toegroeien. Een erg mooie film waar alles aan klopt. Van het mooie Braziliaanse landschap tot aan de begeleidende muziekscore. Lichtelijk sentimenteel maar in de juiste verhouding. Een must-see wereldfilm wat mij betreft.

Heb een hekel aan de ongrappigheid van Kevin Hart dus dan is het ook best een kwelling om dit af te kijken.

The Rock doet het op zich aardig in dit soort komedies maar het verhaal en verloop is zo voorspelbaar dat het me af en toe niet meer dan een magere glimlach heeft weten te ontlokken.

Taxichauffeurs... onbetrouwbare lui

Ondanks de naargeestige donkere en sombere sfeer heeft deze sadistische film me wel positief verrast moet ik zeggen.

Het verhaal kabbelt rustig voort maar blijft beklemmend en spannend tot aan het einde.

Eentje uit het genre "de volgende dag worden we wakker in het lichaam van een ander en dan beleven we een boel dolle momenten".

Vreselijk voorspelbaar, onuitstaanbare personages, onderbroekenlol en vulgaire grappen. Je kent het stramien wel en toch wel boeiend genoeg om uit te kijken kennelijk.

Alboewel ik een dag later eigenlijk alweer de details vergeten ben.

Dus dat betekent dat er betere in het genre bestaan.

Doe mij ook maar een Chappie!

Na het onderhuids ongemakkelijk aanvoelende maar sterke Ex Machina is Chappie een luchtige komische en aandoenlijke film geworden in het AI genre. Een beetje over the top misschien en een beetje dwaas maar ik heb me er mee vermaakt. Chappie's ontwikkeling was mooi om te zien en daarnaast heb ik vooral erg moeten grinniken om Hugh Jackman in korte safaribroek.

Een film voor en over foodlovers.

Liefde en passie voor het (bereiden) van eten en family bonding zijn zo'n beetje de hoofdthema's in deze vrolijke roadtrip. Het voorspelbare einde zie je mijlenver aankomen en dat maakt dat de film wat mij betreft wel een half uur korter had gekund.

Een pluim voor hoe de gerechten in beeld werden gebracht, dat zag er allemaal erg smakelijk uit. Die cubanos sandwiches, njam. Dat is wel wat anders dan die taaie bioscooppopcorn die ik tijdens de film probeerde weg te krijgen.

Erg fijne muziekscore ook, beetje funk (West coast poplock van Ronnie Hudson, lekkerrr nummer!) beetje blues (Gary Clark) en heel veel salsa. Leuk.

Doe mij de oldskool Chucky maar.

Opgegroeid met de originele Chucky is het toch wel even wennen deze versie.

Een geupdate variant compleet met apps is leuk voor de nieuwe generatie en bied wel mogelijkheden voor een fris nieuw verhaal. Op zich is dat wel geslaagd.

Maar ik had toch wel erge heimwee naar de originele Chucky. Het uiterlijk van zowel de aardige als de gemene variant van Chucky 2.0 stond me niet aan,

Daarnaast vond ik het te veel een kinderachtigre avonturenfilm geworen.

Ik mis het knullige en houterige getrippel van de pop.

De reden waarom de pop zo evil is in deze versie past meer in deze tijd maar ik kon het bovennatuurlijke van het origineel meer waarderen. De stem van Brad Dourif was daarin ook een positief punt.

Bij de kids van tegenwoordig zal deze Chucky vast in de smaak vallen, maar voor mij persoonlojk, is de originele Child's Play onevenaarbaar en is de huidige versie een bummer.

Doordrenkt in actuele sociale thema's

Vluchtelingen, angst, geweld, opstootjes en uiteindelijk doet hoop leven. Dat tegen de achtergrond van een niet al te fijne toekomst maakte deze film nogal een depressieve aangelegenheid.

Ik werd er haast moe van dat geren en ontsnappen aan de achtervolgers met de nodige geweldsuitbarstingen. De welbekende door Koolhoven beschreven scene is inderdaad mindblowing om te zien en te bedenken hoe dat gefilmd moet zijn. Maar toch pakte deze film me niet helemaal zoals verwacht.

Ik was niet onder de indruk van de personages waardoor ik ook niet helemaal mee kon leven met de ontsnapping.

Dat was pas racisme!

Een voor mij onbekende geschiedenis over een zwarte clown die me even liet meevoeren naar het Parijs in de 19e eeuw.

Enorm verrast door deze film. Er werd werkelijk een prachtige sfeer neergezet qua decors en kostuums.

Het verhaal waarbij het leven van Chocolat in een nutshell voorbij kwam werd verteld met wat humor maar vooral met een dosis tragiek.

De Heilige Koe met kuren.

Ook na herziening blijft het een prima film. Toch grappig hoe zo'n mooie auto zo angstaanjagend neergezet kan worden. Dat doet John Carpenter goed.

Er wordt meteen een sfeertje gezet. De fijne muziekscore zowel op de achtergrond als de 50's rock 'n roll die uit de autoradio schalt helpt daar goed bij. De transformatie van suffige nerd naar griezelige coole gast is prima uitgewerkt. Mooie special effects ook, met explosies, vuur en vooral het ontdeukproces van Christine ziet er gelikt uit. Verder is de Plymouth Fury 1958 een prachtige auto, het zou een mooie oldtimer zijn om te hebben.

Treurig en schokkend.

Ik ben compleet blanco de film in gegaan en kwam er dus later achter dat dit gebaseerd is op een waargebeurde geschiedenis. Knappe vertolking van het personage door Rebecca Hall met een goed doorgevoerd 70s sfeertje. Ze is duidelijk een vrouw met issues. Het is onvoorstelbaar eigenlijk dat iemand zo in de knoop zit en dan ten overstaan van vele kijkers tot deze daad komt.

Ben er na afloop van de film toch wel een beetje van ontdaan geweest. Dus met recht een indrukwekkende film.

Als pluche kon praten...

Na een trage start komt de vaart er in en wordt het een gezellige chaotische magische roadtrip.

De leuke kleine grapjes, de charmante pratende speelgoedpluchedieren en de ontwikkeling van de volwassen Christopher Robin geven de film een ontzettend lief karakter.

Pooh, Eeyore, Tigger en Piglet zagen er echt uit als zwaar beknuffelde pluche dieren, zacht met enkele slijtplekken en af en toe een vuil plekje. Precies zoals een knuffel er na jaren uit hoort te zien!

Eens kijken of mijn knuffel Flat Eric vanavond ook tegen me begint te praten...

Een suikerzoete variant van het sprookje met hysterisch kleurgebruik en prachtige kostuums.

Precies zoals een sprookje moet zijn.

Cinderella was prima gecast maar Prince Charming vond ik wat op een Ogre lijken.

De twee stiefzusters waren me niet dom genoeg en vrij saai. Dat had wel wat spannender gekund.

Leuk om deze eens gezien te hebben, niet meer en niet minder.

Mensen zijn opportunistisch, egoistisch en niet te vertrouwen.

Dat lijkt wel de boodschap van deze film.

Prima one-location mysterie waarbij iedereen in de cirkel op de proef wordt gesteld.

Het is een beklemmende beleving waarbij allerlei vragen worden gesteld over goed en kwaad, opoffering, wie heeft er meer recht om te blijven leven en waarom en dit alles wordt spannend uitgewerkt met het 10 kleine negertjes effect.

Candlemass, Sabbath, Virgin sacrifices, Burn the Witch, Black Mass, het zouden allemaal namen van Metal bands kunnen zijn of titels van metal nummers.

Daar moest ik aan denken tijdens het bekijken van City of the Dead. Maar wat een sfeervolle film is dit. Het zwart-wit geeft net dat beetje extra sfeer. Natuurlijk is er iets te overdadig omgegaan met de mist machine waardoor het effect een beetje lachwekkend werd. Dat is jammer, want het had subtieler gekund.

Ondanks de hoget mate van voorspelbaarheid heeft deze film me wel weten te vermaken mede doordat het ook vlot werd gebracht.