Opinions

Keep it in the family

Een interessant waargebeurd verhaal over een familiezaak.

De vader is een echte familieman maar transformeert in een ijskoude moordenaar tijdens de kidnappings. De vertwijfeling bij één van de zoons die uitblinkt in sport en merkt dat bekenden het slachtoffer zijn maakt het allemaal extra schrijnender.

De muziekscore is goed, maar geeft de hele nare geschiedenis eigenlijk een luchtig tintje. Dat kan toch niet de bedoeling zijn bij zo'n gruwelijke geschiedenis.

Onder de indruk van dit oudje.

Deze klassieker heb ik nooit gezien mede omdat ik het in het algemeen niet zo heb op Aliens en/of SciFi.
Ondanks dat de film op een aantal momenten wat traag aandoet word je mede daardoor wel goed in het mysterie meegezogen.
De special effects waren echt verbluffend mooi en de insteek dat niet alle aliens persé kwaadaardig zijn en er op uit zijn om de wereld te vernietigenzoals je dat in de huidige films vaak ziet, maakt dat het ook een mooi verhaal is.
Je kunt deze eigenlijk kwalificeren als een positieve hoopvolle scifi movie.

Het zal je vader maar zijn.

Sommige dingen wil je gewoonweg niet weten of zien van je ouders en al helemaal niet dat soort verontrustende beelden.
De thriller is verder niet heel bijzonder maar spannend genoeg om te vermaken. De opbouw is rustig en eindigt in een aardige ontknoping, door de vertelstijl met flashbacks wordt het nog een beetje spannend gehouden. Dylan McDermott overtuigt als de gewone, godvrezende scouting man, waar toch iets meer mee aan de hand is dan je op het eerste gezicht zou denken, en daarmee behoorlijk eng wordt.

"Try walking in my shoes.You'll stumble in my footsteps"

Sympathieke comedy waarin Sandler eens een keer een minder onnozele rol speelt. Vooral het begin is erg leuk met de verandering in de diverse verschillende personen. Het is een grappig uitgangspunt en leuk uitgewerkt.

Doodleuk.

Een wel heel apart en vreemd onderwerp om aan kleine kinderen, de hoofddoelgroep, voor te schotelen, vooral als je niet in Mexicaan bent, maar als het hiernamaals er zo kleurrijk en vrolijk met grappige personages en fijne fantasiedieren er uit ziet dan kom je er dus mee weg.

Het verhaal met als rode draad familiebanden, is wel heel leuk maar ik hou persoonlijk niet zo van die animatiestijl, ik vind het eigenlijk heel lelijk. Het overmatige hysterische kleurgebruik en de toch wel grappige skeletten hebben dan ook mijn kijkzin gered.

Spannende misdaad thriller met halverwege een leuke plotwending tegen de setting van smalltown Amerika. De 80s soundtrack deed me af en toe denken aan good old Miami Vice maar goed dat had ook te maken met het feit dat Don Johnson in de film zat. Op een paar onvolkomenheden na viel Cold in July me zeker niet tegen.

Honger maakt rauwe bonen zoet.

Best een leuke verassing. Als buiten de mussen dood van het dak vallen met 30 graden is het best verkoelend om naar dit ijslandschap te kijken. De film begint ondergronds met onderlinge spanningen en verschillende belangen maar uiteindelijk gaan we dan naar buiten en maken een roadtrip naar de andere colony, en dan begint de ellende pas goed. Ik had geen hoge verwachtingen maar hij viel me gelukkig best mee. Vermakelijk, maar niet meer dan dat.

Medicine?

Een slapstick-achtige horror comedy met Vincent Price.

Een simpel verhaaltje met een leuke cast en vermakelijke grapjes.

Ik ben een fan van Vincent Price dus ik kan gewoon erg genieten van zijn heerlijke theatrale gezichtsuitdrukkingen en mooie stem.

Een geslaagde horror-comedy tussendoor-filmpje.

De Liam Neesson trein dendert lekker door.

Je moet er uiteraard niet te veel van verwachten maar voor een actieprent is hij prima in orde. Vermakelijk.

Zonder enige vertraging onderweg blijft de zoektocht naar die ene peroon met de tas spannend. Laat het redden van mensen in het OV maar aan Liam over. Ok, dus we hebben al iets soortgelijks in een vliegtuig gehad (Non-Stop) en nu dus in een trein. Ik zou zeggen op naar de versie op een cruise schip o.i.d.

Fasten your seatbelts.

Heerlijke actie pulp met een voortreffelijke Nicholas Cage. Ook de rest van de (sterren)cast is prima. Het sentimentele gedoe met het konijn hoeft voor mij niet zo zeer maar het past wel bij deze film.

In de loop der jaren is Con Air wel erg vaak voorbij gekomen op tv maar iedere keer blijf ik steeds weer hangen. Hij bljft erg vermakelijk. Van de take-off tot aan de landing is het genieten geblazen. Gewoon lekker.

Films die zich nagenoeg op een plek afspelen vind ik altijd wel iets intrigerends hebben.

Deze deed me denken aan Nightwatch en Last Shift.

Het begint mysterieus en wist mij lange tijd te boeien door de suggestie dat er íets is maar je weet nog niet precies wat. Het einde echter kan ik echter niet goed plaatsen. Ik vat 'm niet.

Een aardig vervolg maar deze pakte me toch een stuk minder dan de eerste.

Ondanks de effectieve goed getimde schrikmomenten, er zaten echt een paar goede kippenvelmomenten in, vond ik het hele Engelse sfeertje wat minder creepy en mysterieus dan bij Conjuring1 het geval was. De speelduur was daarbij iets te lang waardoor het na driekwart van de film ook iets te langdradig werd voor mijn gevoel. Dat is jammer.

Verder blijft het natuurlijk een interessant gegeven dat het gebaseerd is op de avonturen van de Warrens. Dan ga je toch weer googelen naar echt beeldmateriaal.

Ook eng: ongeveer een kwartier nadat ik de film had gekeken viel de lampenkap van de hanglamp boven de eetafel zonder enige aanleiding met een rotklap naar beneden op de eetafel.

Die was altijd al wat gammel, maar toch....

Wat een heerlijke spookhuisfilm!! Voor geesten, entiteiten en duivels kun je me wakker maken. Horror zoals horror bedoeld moet zijn, geen gore, maar gewoon anderhalf uur lang spanning gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Farmaceuten en overheid die over lijken gaan.

Een thriller over een saaie diplomaat die probeert te achterhalen wat er met zijn idealistische vrouw is gebeurd. Thema's als corruptie en liefde gaan hand in hand met mooie (landschaps)shots van Afrika. En toch stoorde het camerawerk op een gegeven moment, dat gezwiep is nergens voor nodig in dit verhaal. Goed einde wel, maar toch deed het geheel wat langdradig aan. Had stukken compacter gekund.

Doe mij maar een Whodunnit met een Twist

Erg fijne thriller die met flashbacks en diverse mogelijk scenario's mij van begin tot eind wist te boeien. Verassend en spannend. Sfeervol gemaakt.

Ik heb er verder eigenlijk niet veel over te vertellen. Je moet hem gewoon gaan kijken.

Geinig avonturenfilmpje over 2 jonge joyriders die er met een politie auto vandoor gaan.

Het geheel is niet heel spannend omdat je eigenlijk ook niet achter de motieven van de agent komt maar de sympathieke jonge cast en het geklungel van de agent alsmede de mooie beelden van de saaie lege uitgestrekte Midwest maakt mijn eindoordeel tot een 3.

Een sterrencast maar de acteur die The Counselor speelt kende ik niet en vind ik een vreemde keuze. Die speelde een beetje vlak in my opinion.

Mooie weidse uitzichten van Texas maakt de film een genot om naar te kijken. Je hebt gelijk zin om een roadtrip te maken door de VS. Er zitten in de film een paar memorabele scenes die ik maar hier niet ga benoemen omdat ik nog niet door heb hoe die spoiler functie bij moviemeter werkt. .

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Dus ik dacht, laat ik deze versie ook maar eens bekijken. Als vampier Dracula liefhebber heb ik nog een hele lijst af te werken.

Het viel me wat tegen. Hoewel Louis Jordan best een aardige Dracula vertolkte overtuigde hij me niet als imponerende graaf. Verder ontbrak het in de film aan sfeer. Het heeft wel wat meer nodig dan een rookmachine. De film neemt de tijd om het verhaal op te bouwen en dan verwacht je op een gegeven moment eindelijk wel wat dreiging en spanningsopbouw. Maar die kwam er maar niet. Het kabbelde maar een beetje rustig door. Het kwam niet lekker los. Om over de special effects maar te zwijgen. Ok, het is een oudje uit 1977 maar het was echt lachwekkend af en toe waardoor ik toch weer uit het verhaal werd gehaald.

Nee, dit was niet mijn Dracula.

Krokodillentranen.

Een stukje drama en emotie in de familiesferen omdat het moet, maar voor de rest is het een prima hap slik-weg film geworden. De alligators zagen er angstaanjagend genoeg uit en het gerommel in de natte kelder geeft het wel een lekker claustrofobisch sfeertje. De spanning bleef er wel inzitten, het ging maar door, maar dat werd op een gegeven moment ook wel weer saai. Dan vond ik Jaws toch wel wat subtieler en fijner.

Deze viel me meer dan mee!

Geestige sympathieke film die me een beetje aan een klucht deed denken. Al die personages die op de een of andere manier met elkaar verweven waren waardoor het een tragi-komisch tintje kreeg.

Het einde echter is dan weer Hollywood mierzoet wat een beetje afbreuk doet aan het sterke begin en middenstuk.

Eerder ongemakkelijk dan een horror.

Redelijk simpel concept door de slechts twee hoofdrolspelers en het filmen met een handheld camera.

Dat maakt het nog enigszins spannend omdat je niet het hele overzicht hebt van wat er gebeurt.

Toch pakte de film me niet ondanks de redelijke ongemakkelijkheid en creepyness van Duplass in een soort Cable Guy achtige rol. En toch, ergens ben ik toch wel benieuwd naar het vervolg.

Golddigger avant la lettre.

Een gotische steampunk film met een snufje drama, romantiek, mysterie en horror.

Een beetje van alles wat maar toch wat onsamenhangend dat het voor mij niet helemaal werkte. Op momenten een beetje traag en saai maar door de prachtige aankleding van de sets en kleding bleef ik wel kijken.

Leuk om eens gezien te hebben maar niet memorabel verder.

Vrij standaard filmpje in het genre familie krijgt panne onderweg, zoekt hulp bij een niet zo fris ogend huis en besluit daar te gaan wonen ondanks dat leden van de familie voelen dat er iets niet helemaal pluis is. Je kent het wel.

De spanning komt maar langzaam op gang maar toch blijft het interessant genoeg om de film af te kijken.

Stel je eens voor. Je gaat met ondraaglijke oorpijn naar het ziekenhuis waar de verf van de muren afbladdert en er gewerkt wordt met roestige instrumenten uit de jaren 60. De aardige dokter die evenveel verdient als een taxichauffeur, onderzoekt je, gratis, want in communistisch Cuba is dat zo geregeld. Dezelfde dokter gaat vervolgens zelf op de fiets op zoek naar een apotheek om oordruppels voor jou te halen. Er is een tekort aan alles, ook aan medicijnen dus dat duurt wel even. Uiteindelijk komt de dokter terug met eeen flesje oordruppels. Dankbaar verlaat je het ziekenhuis. En je kom er vervolgens achter dat de oordruppels over de datum zijn. Tja. Dat overkwam mij dus in 2002.

De idealen van Cuba en vooral dus ook de problematiek (lege schappen in de winkels, geen vooruitgang lange tijd, rantsoen, het idolaat zijn van Fidel etc) van de geportreteerden waren herkenbaar. Het dagelijks leven is overleven.

En toch zijn de mensen altijd positief en vrolijk, alhoewel het natuurlijk ook meer een accepteren en berusten in de situatie is. Knap dat de Amerikaanse journalist 50 jaar lang toch een paar mensen heeft kunnen volgen en zo een mooie reportage van Cuba heeft kunnen maken waarbij eigenlijk pas zeer recent er iets meer ontwikkeling in het land is gekomen.

Goed gezegd. Een soort SaturdayNightFever meets The Office.

Inderdaad een verrassende feelgood dans film. Met leuke personages die allen iets eigens hadden.

Ik heb enorm moeten lachen om de zwaar irritante collega Drew en de over the top camp van Bejan.

Echt leuke comedy's worden niet veel gemaakt, maar gelukkig was deze zeer geslaagd.

Tegenwoordig wordt er geld verdiend met dit soort Escape Rooms.

Zet een paar wildvreemde mensen in een kamer en de ware (vaak egocentrische) aard komt uiteindelijk naar boven.

Spannende one-location film die lekker somber en kil is neergezet. Het blijft gissen waarom juist die groep mensen in de Cube is opgesloten maar de ontwikkeling van de onderlinge verhoudingen tussen de personages zorgt ervoor dat dat mysterie meer een bijzaak wordt.

De opening van de film was bruut maar gelukkig wordt dat niet teveel doorgezet en gaat de horror juist meer de intermenselijke psychologische kant op.

For sickness and in health

Iets te lang geëxperimenteer en geglibber om de film tot een voldoende te laten scoren.
Het deed me wat denken aan een medicijnencocktail van Shutter Island, Phantom of the Opera en een van de vele mad scientists films. De visuele vorm zag er fraai uit en ik moest bij sommige scènes ook wel even denken aan The Grand Budapest Hotel.
Maar het duurde onnodig lang en werd daarmee dus inderdaad langdradig.