Opinions

Matig spannende film in het possesed genre.
Niet eng, geen echte schrikmomenten. Maar duurt niet lang dus het is voorbij voor je er erg in hebt.
Nee, mijn horrorhart sprong niet over van blijdschap.

Het idee van een demon die steeds van de een naar de andere host springt is wel eens beter uitgewerkt. Ik moest tijdens het kijken naar deze prent denken aan de film waar ik nu even niet van op de naam kan komen. Met Denzel Washington en op het laatst springt de demon in het lijf van een kat.

Eentje uit de categorie: die zullen we heel snel vergeten.

Een tamme komedie die redelijk voorspelbaar verloopt. Met dat suffige hoofd van Bateman, de psycho buurman, de moeizame familierelatie, onderlinge ruzietjes en drukke achtervolgingen wordt de film eigenlijk best een lange zit zonder dat het écht grappig wordt.

De paar aardig gevonden grapjes hebben de film niet kunnen redden.

Aardig maar niet bijzonder.

De vele onwaarschijnlijkheden haalden mij af en toe uit de film. Het is een grote rollercoaster waarbij niet duidelijk is wie te vertrouwen is danwel waar het spel begint of eindigt.

De ontknoping komt bovendien ineens op het eind uit de lucht vallen. Vervelende soundtrack zat er ook onder. Nee, deze film zal niet lang in mijn geheugen blijven hangen.

Een kwajongensboek verhaal maar dan op zijn surrealistisch Waals....

Uiteraard wat ongeloofwaardig allemaal maar de jongetjes speelden goed. De bijrollen waren allemaal lekker Waals bizar.

De Ardennen heeft altijd wat griezeligs maar in deze film door het kleurgebruik (fel rood/groen/blauw elementen) werd het allemaal wat vrolijker.

Eentje uit het genre "Save the world, get the girl"

Alle te verwachten ingrediënten zitten er dan ook in. Getroubleerde familieverhoudingen, niet bijster interessante karakters, een sentimenteel kind, spektakel, explosies, paniek, machtsspelletjes en dat alles ondersteunt met een voorspelbare soundtrack.

Kortom, niet heel bijzonder maar af en toe is een rampenfilm gewoon lekker. Mag best.

Niet boeiend genoeg.

Een nogal langdradige en saaie zit die op het einde ook nog eens enorm wordt afgeraffeld. Deed allemaal wat rommelig aan en het leek wel of de makers er wat verhaallijnen aan hebben toegevoegd om het erg magere concept nog wat body te geven. Jammer. Laat maar lekker hangen denk ik dan.

Will Ferrell tovert toch altijd wel een glimlach op mijn gezicht. Vooral als hij zich als een domme drama queen presenteert. Dat gebeurde ook weer in deze film. Stereotiepe personages werden afgewisseld met stereotiepe grapjes.

De training door Kevin Hart werd een beetje saai en halverwege de film begon ik mij eigenlijk een beetje te vervelen.

Niet goed, maar ook niet heel slecht.

Met biopics heb ik soms moeite omdat ik vaak het gevoel krijg dat de desbetreffende acteur/actrice teveel zijn best doet maar net de plank misslaat.

Maar in deze film, wow, ik kreeg echt het gevoel te kijken naar dé James Brown.

Chadwick Boseman was een uitstekende James Brown qua stem, mimiek en dans. Waanzinnig goed!

In het begin was het even wennen maar de flashbacks maakten de film dynamisch. Ook een leuke touch was het af en toe recht in de camera kijken door James, dat houdt je bij de les.

Een "I Feel Good, tadadadada" movie. Een aanrader, en niet alleen voor muziekliefhebbers!

Meet the White Parents...

Ik vraag me nu toch af wie er in "Help! Mijn man is Klusser" John Williams zit.

Maar dat terzijde.

Over deze film ga ik gewoon niet meer zeggen dan dat het absoluut de moeite waard is deze te bekijken. Anders geef ik misschien te veel weg. Ik heb deze bekeken zonder voorkennis en dat beviel me prima.

Een horror vond ik het overigens niet echt maar meer een geslaagde thriller.

Tot de dood ons scheidt.

Interessant inkijkje in de Joodse huwelijks- en vooral scheidingstraditie. Nooit geweten dat het zo werkt. Rechtbankdramas zijn aan mij in de regel niet besteed maar ik heb hier toch wel vol ongeloof geboeid naar zitten kijken.

Vermakelijke actiefilm kennelijk gebaseerd op een Marvel Comic. Ik heb daar he-le-maal niets mee en dus ook geen referentiekader. Dat maakt dat ik neutraal de film ging bekijken.

Ik kon me er wel mee vermaken. De actiescenes zijn leuk bedacht, de special effects vond ik mooi gedaan, met name de transformatie momenten. Dat was best spooky.

Het geheel zag er gelikt uit en met dat droge hoofd van Cage zit het ook wel goed.

Een geest die er uitziet als een spook.

Een trage vreemde film die me toch wel wist te boeien. 5 minuten lang het beeld van iemand die appeltaart eet; het zal vast niet iedereen bekoren.

Over leven, dood, rouw, verdriet, het voorbij kruipen van de tijd, het gevoel van gevangen zitten in een bepaalde situatie, onmacht en eenzaamheid.

Een tikkeltje voyeuristisch ook waardoor het ook best onder de huid kruipt.

Aardig thrillertje die door de plotwendingen tot op het einde weet te boeien.

Daardoor wordt je als kijker toch een paar keer op het verkeerde been gezet.

Leuk om gezien te hebben maar voor mij niet leuk genoeg om lang in mijn geheugen te blijven hangen vermoed ik.

Stalker films hebben meestal wel een zelfde soort verhaallijntje en opbouw maar langzaamaan kwam deze thriller toch echt met een verassende twist op het einde. Chapeau! Ik zag hem niet aankomen.

Verder zeg ik er niets over anders loop ik hier te spoilen dus mijn kijkadvies: deze moet je gewoon zien!

Stay Home.

Als Parasite een Oscar heeft gekregen dan had Van Warmerdam er destijds ook een moeten ontvangen voor zijn film Borgman (2013).

Ik moest er een beetje aan denken tijdens het kijken.

Maar wat een heerlijk verhaal met enkele rare twists. Er zat eigenlijk van alles in, spanning, horror, drama en ook wel een komisch tintje.

En wat een fantastische architectuur trouwens. Werkelijk een prachtig huis!

Leuk om te kijken voor de Romeinse sfeer en prachtige kostuums, maar verder flinterdun verhaaltje, bombastische muziek en aan Russel Crowe erger ik me werkelijk mateloos.! Een uitstraling van niks, niet overtuigend gespeeld en wat een irritante stem.

Dat kan je soms zo hebben.

Ook al doe ik zo mijn best, het lukt me niet deze film af te kijken.

Jammer, had meer in gezeten.

De mooie kille Twinpeaks- achtige lumberjack sfeer zorgde dat ik bleef kijken.

Bij de aftiteling echter dacht ik 'waar heb ik in godsnaam naar gekeken?!'

Het hoe en waarom van Blackway's ommezwaai van sheriff naar nietsontziende maffiabaas werd niet uitgelegd en ook de rol van Hopkins bleef in het luchtledige hangen.

Alsof je na een verwachtingsvolle maaltijd nog met een hongergevoel blijft zitten.

Een Godfather-marathon gedaan dit weekend.

Deel 1 en 2 zijn wat mij betreft de beste.

De dreiging en macht van de Corleones komt erg indrukwekkend over.

Besprekingen, gekonkel en afspraken die het daglicht niet kunnen verdragen worden vet aangezet door donker kleurgebruik. Een waar tegenhanger met de vrolijke bruiloft(en)/feesten die lekker helder van het scherm spatten.

Zeker een meesterwerk.

En de paardenkop is toch wel één van de meest memorabele scènes in de filmeschiedenis.

Een Godfather-marathon gedaan dit weekend.

Deel 1 en 2 zijn wat mij betreft de beste.

De dreiging en macht van de Corleones komt erg indrukwekkend over.

Besprekingen, gekonkel en afspraken die het daglicht niet kunnen verdragen worden vet aangezet door donker kleurgebruik. Een waar tegenhanger met de vrolijke bruiloft(en)/feesten die lekker helder van het scherm spatten.

Zeker een meesterwerk.

Zeer geslaagd vond ik ook het parallele verhaal van de jonge Vito naast het verhaal van Michael.

Je krijgt zo op een leuke manier de hele geschiedenis mee.

Een Godfather-marathon gedaan dit weekend.

De minste van de trilogie.

Wel leuk om ze zo allemaal achter elkaar te zien maar ik vond nr 3 toch wel wat mat.

Vincent komt wel erg makkelijk in een topfunctie in de familie en Michael mist de dreiging en ontzag die hij wel in deel 1 en 2 had.

God wordt oud.

Een aardig wegkijkfilm met de gebruikelijke cliché's over ouderdom.

Vooral de eerste helft, zeg maar de aanloop naar de overval toe, was op momenten best grappig.

Alhoewel die grappen eigenlijk ook al in de trailer zaten.

Uiteindelijk is het, niet verassend, een rechtoe rechtaan feelgood komedie. Je ligt er niet van onder de tafel van het lachen maar het is best te pruimen allemaal.

Een film die in een blender lijkt te zijn gestopt.

Een schizofrene mix van allerlei genres komt voorbij totdat de film zich uiteindelijk toch tot een occulte horror ontpopt.

Fascinerend. Ik heb geen idee of deze stijl van film maken nu specifiek Koreaans is maar deze, voor mij out of the box, wijze van het verhaal vertellen heeft mij dusdanig verast dat ik toch moet concluderen dat deze film mij wel heeft gepakt.

De vrij lange duur eindigt uiteindelijk in een zeer griezelig en goed gekozen spannend slot. Ik was na afloop behoorlijk in de war en moest de film wel even op me laten inwerken.

Dikke voldoende.

Dat arme meisje! Opgroeien bij zo'n egocentrisch white trash moeder. Totaal ongeloofwaardig verhaal want je hebt natuurlijk de kinderbescherming ook nog.

Neemt niet weg dat de film wel boeiend blijft tot het einde en de achterstandsbuurt en hun bewoners zeer realistisch is neergezet.

Het vriendinnetje van Affleck had totaal geen meerwaarde in de film. Het is net zoiets als kiespijn...kon je missen in deze film.

Een donkere thriller met een vleugje satire die je direct pakt.

Ik vroeg me steeds af tijdens de film: wie heeft wat gedaan, wat is waar, hoe loopt het af, en naar wie gaat mijn sympathie uit. Daar was ik wel mee bezig tijdens de film.

Verder vond ik Trent Reznors muziekscore subtiel en erg goed passen bij de film.

De sleur van een drone 'piloot'.

Aardig inkijkje hoe het er heden ten dage aan toe gaat in modern warfare met behulp van drones. Ongelofelijk hoe acuraat je vanaf zo'n enorme afstand met een drone targets kunt uitschakelen. Het maakt de innerlijke conflicten en gevoel van onmacht als er weer 'onschuldige' burgers worden geraakt er niet minder om. Maar ja orders zijn orders. Dat laat deze film ook zien. Verder kan ik me de frustratie van Hawke's personage ook wel voorstellen. Je bent getraind om F-16 vlieger te zijn maar door de drones komt je functie er nu ietsjes anders uit te zien. Een soort demovatie. Goed in beeld gebracht.

Nee, dit was écht niet de moeite waard. Soms zit het mee, soms zit het tegen.

Tot halverwege de film vond ik hem best te doen maar daarna zakte de film werkelijk als een plumpudding in elkaar. Het werd een hele lange zit naar het einde toe.

Ik had hier namelijk meer spanning en suspense verwacht. Maar kreeg het niet.

Things Arent Always What They Seem

Spannende film waarbij naarmate de film vordert duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit.

Het voyeurisme middels de camera's werkt daar heel goed bij.

Ik had ook even een "wie is dat ook alweer?!"-momentje maar leuk om 'Frau Farbissina' weer eens in een klein rolletje te zien.

Aardige wegkijkthriller die niet lang in mijn geheugen zal blijven hangen. Daar was de film toch wat te vlak voor. Eerste helft was spannender dan de tweede helft wat voorspelbaar eindigde.

Winnie the Pooh,

wie is er niet groot mee geworden?

Ik realiseer me nu pas hoe oud Winnie wel niet is.

Interessante film over de geboorte van het bekende beertje en een vader-zoon relatie. En een klein beetje aandacht voor PTSS-problematiek alhoewel dat destijds waarschijnlijk nog niet echt als ziektebeeld werd gediagnosticeerd.

De afstandelijkheid tussen zoon en ouders en de belangrijke rol van de Nanny is op zich zelf niet heel vreemd in die tijd. Daarom vond ik het mooi te zien hoe vader en zoon bij vertrek van Olive en moeder toch een min of meer betere en liefdevollere relatie kregen die vervolgens snel weer om zeep werd geholpen door de commercie en vroege vorm van marketing. Complimenten aan het aandoenlijke jongetje Billy Moon/Christoper Robin, hij deed het echt geweldig!

Toch best geestig.

Ook na herziening kon ik er toch nog steeds op momenten om lachen. 4 verschillende types met elk hun eigen stijl en problemen waarbij de bijrollen eigenlijk nog veel leuker waren zoals volkszanger Morero en Tante Cor. Het verhaal is erg vlot opgezet en kijkt daarom lekker weg. De oneliners en grapjes zijn prima getimed.

Nederland kan het wel, leuke komedies maken.

Maar dan denk ik eerder aan De Marathon en Aanmodderfakker.