Opinions

Een film waarbij een hele hoop dimensies, tijdreizen, relativiteit, worm- en blackholes, zwaartekracht, science en fiction je om de oren vliegen. Doe daar de ongelofelijke bombastische muziek bij en dan heb je de film wel samengevat.

Dat gezegd hebbende is het voor de liefhebber zeker wel een oogstrelende film waarbij de Imax-boxen de filmbeleving wel compleet maakten. Het was wel een erg lange zit en had wat mij betreft wel wat korter gemogen. Ook jammer dat het geen 3D film is want dat had de film misschien voor mij nog iets extra's kunnen brengen gelet op de ruime tijd dat we in de ruimte verbleven (à la Gravity) en op die ijsplaneet.

Misschien moet je een nerd zijn om de film een 4 of hoger te geven. Ik volsta met een 3,5 voor de mooie beelden en prima acteerwerk.

Niet zo slecht als ik had verwacht. Het is een origineel verhaal en de voorbereidingen naar het interview toe zijn vermakelijk maar helaas kakt de film naar het einde toe als een plumpudding in elkaar.

Koffietijd in het bos.

Een quasi sisterpower overlevingsfilm die maar doormoddert met een zijige muziekscore erbij.

Ik heb me bijna verveeld. De drie momenten waarbij er even contact is met andere mensen, mannen, zorgt voor enige spanning maar is van vrij korte duur en vervalt dan weer in zijige koffietijdmomenten.

Nee, dit was vrij saai.

Vanwege B.B. Kings titelsong is het al een 80s klassieker. Het zet gelijk de sfeer neer voor de rest van de film. Na jaren weer eens herzien en gelukkig vind ik hem nog steeds leuk. Het nachtelijk avontuur, het bleue van Goldblum, het rode jasje van Pfeiffer, de knullige doch komische Iraanse boeven, ik heb me er prima mee vermaakt. De toevalligheden en vele ongeloofwaardigheden doen daar verder niets aan af.

Twister 2.0

Wat moet ik hier nou van zeggen.

Een regenbui, een hagelbui, een storm, een orkaan, 2 orkanen, stormjagers, een opbloeiende liefde, moeizame vader zoon relatie, stukje humor met 2 onnozele rednecks. Goede film? Mwoah.

Aardig avondje popcornvermaak. Niet meer, niet minder.

Huis met originele details en de oorspronkelijke eigenaar krijg je erbij.

Met een dergelijke tekst op Funda zou ik het huis niet kopen. Redelijk voorspelbaar B-thrillertje maar je blijft toch wel kijken. Quaid deed het prima als oude eigenaar. Komt in het begin bijzonder aimabel, aardig en behulpzaam over maar dat slaat al lekker snel om. De twee nieuwe eigenaars en die vriend/collega waren tenenkrommend ergerlijk. Ik leefde totaal niet mee met ze. Het kon me halverwege de film werkelijk niet meer boeien dat ze zich zo bedreigd voelden door Quaid.

Een etentje met vrienden zal ik de volgende keer toch minder ontspannen gaan bijwonen.

De rustige opbouw naar de climax op het einde met spaarzaam gebruik van flashbacks naar het verleden werkten prima in deze film.

De interactie tussen de diverse vrienden was wat geneuzel in de marge en beeldvulling naar mijn mening maar de confrontaties tussen de ex-echtgenoten en Huisman én met de twee nieuwe griezelige vrienden zorgden voor een prettige spanning gedurende de hele film met een zeer verontrustend einde.

Een Ier die eigenlijk een Italiaan is.

Weer een film uit het maffia-genre.

Heel veel van verwacht maar het deed me nog minder. De film neemt enorm de tijd om de geschiedenis van Hoffa uit de doeken te doen. Dat was nog wel interessant als je er niet mee bekend bent, maar ik vond het allemaal toch wel behoorlijk saai, een lange zit ook al heb ik de film in 2 stukken afgekeken.

Het verjongingstrucje was op zich prima maar werd door de sprongen in de tijd nog wel eens verwarrend waardoor ik weer afgeleid raakte omdat ik zat te kijken waar er met een computer aan de gezichten is gesleuteld.

Verder is de titel The Irishman niet logisch want bij het zien van het personage De Niro denk ik toch echt niet aan een Ier, maar aan een Italiaan.

Meryl Streep was overtuigend in haar rol als Margareth. Goeie actrice. Oscarwaardig inderdaad.

Oud en lichtelijk in de war denkt Thatcher terug aan haar leven in de politiek en haar prive leven. Denis moet echt haar steun en toeverlaat zijn geweest.

De film duurde wat lang en kakte naar mijn mening halverwege wat in, waarbij ik ook in slaap viel op de bank. Maar dat kan ook aan mijn alcoholische versnapering hebben gelegen.

Het how to get away with murder thema wordt onderkoeld geestig aan de filmkijker gebracht.

Het is een prima tussendoortje die nergens erg spannend wordt maar wel boeiend blijft tot het enigszins ontspoorde einde.

Cliché. Maar dan letterlijk.

Een grappig uitgangspunt voor een romkom waardoor de film nog best te pruimen valt. Een paar aardige clichmatige vondsten die goed werken maar naar het einde toe eindigt het dan toch weer zo cliché waardoor het 'op de haknemen van romkoms cliché randje' er weer van af wordt gehaald. Geen fan van Wilson maar ze deed het hier wel leuk.

Gestileerde clown

Best jammer dat ik het toch niet kan laten om deze versie te vergelijken met de oude versie.

Het verhaal en verloop is natuurlijk bekend en dan gaat het dus om de beoordeling van de uitvoering.

Deze Pennywise vond ik er eigenlijk te mooi en gestileerd uitzien met dat mooie clowns/pierrot pakje aan. Hij ontwikkelt zich vervolgens in een monster met de bijbehorende CGI. Dat vond ik niet altijd geslaagd laat staan griezelig.

Terwijl de Tim Curry Pennywise juist knullig en wat levensechter was met zijn rode neus en rode haartjes. Een clown zoals een clown er uit hoort te zien, eigenlijk vriendelijk in het begin en daarom juist enger als hij zich uiteindelijk gaat misdragen.

De jonge cast deed het overigens prima maar door niet met flashbacks te werken vond ik de film nu meer een coming of age jongensavonturenfilm à la Stand By Me met een vleugje horror.

Maar ach, ik heb me er mee vermaakt maar ik had toch iets meer verwacht.

Hij was maar een clown...

Prima onderhoudend vervolg op deel 1.

Met meer de nadruk op de Losers dan op Pennywise. Die had meer een bijrolletje vond ik. De casting was trouwens perfect gedaan. De volwassenen leken sprekend op hun jonge versies.

De confrontatie op het einde duurde allemaal wel wat lang en had een flink stuk korter gekund.

En eng is het allemaal zeker niet, het blijft toch een beetje een jongensboekenverhaal over het overwinnen van je angsten.

Merkwaardig was het woord wat als eerste bij me opkwam nadat de film afgelopen was.

Een merkwaardig filmpje met een merkwaardig verhaal, niet echt origineel, met een merkwaardige duffe cast en de Halloween-achtige soundtrack vond ik eerder storend dan een geniale vondst van de makers.

Spannend werd het geenszins met een anti-climax in het zwembad.

Maar omdat ik hem hem niet al na 10 minuten heb afgezet en hij overall best vermakelijk was om te zien geef ik het een voldoende.

Nee, dit was niks. Het is net geen comedy, het is net geen drama, het is net geen tragikomedie, het is meer een gewone coming of age film in een setting van een psychiatrische instelling.

De problematiek die heel serieus kan zijn voelde bij eigenlijk geen van de patienten reëel aan. Ik kon ook geen sympathie opbrengen voor de cast.

Tijdverspilling.