Opinions

Het verkeerde pad op

Noodgedwongen dat dan weer wel.

Een inkijkje in het gevangenisleven en bende-leven. Niet heel vernieuwend maar door de sprongen in de tijd en de prima hoofdrolspeler is het een boeiende film gebleken.

Een voorspelbaar flauw filmpje die totaal sfeerloos de ghost clichés afloopt.

De vele herhalingen met het maken van foto's en turen naar een eventuele verschijning wekten bij mij halverwege de film verveling op. De ontknoping van het verhaal en het einde waar de geest lekker op zijn nek zit vond ik dan nog wel aardig. Net voldoende.

Gruwelheden van de drugsoorlog. Best een spannende misdaad thriller met een paar nare scènes. Toch kon het mij niet de hele film 100% boeien.

De "ik ben net uit het ei gekropen" blik van Emily Blunt begon mij halverwege de film wat te storen.

Overigens kwam ik er na het kijken pas achter dat deze prent van Denis Villeneuve is. Deze film blijft duidelijk mijlenver achter het briljante Enemies en immens spannende Prisoners.

Zeer onderhoudend.

Doe terrorisme, mensensmokkel, drugskartel, corrupte politie en overheid in een blender en je hebt een heerlijke cocktail vol spanning en actie.

Sicario 1 heeft niet veel indruk bij me achtergelaten en ik ging dan ook met gemengde gevoelens de zaal in maar deze film heeft me niet teleurgesteld, integendeel, deze is erg geslaagd.

Hoewel ik af en toe in de chaos de draad van het verhaal kwijt was met het hoe en waarom van de diverse acties heeft het geheel me toch kunnen blijven boeien.

Prima cast met Brolin en Del Toro, beiden bruut, stoer en no nonsense in hun rol maar ook met een vleugje Mr. Nice Guy. Fijne indringende soundtrack ook en de poster is ook nog eens prachtig.

Personal Jezus

Een erg lange zit over het wel of niet afvallen van je geloof. Wel boeiend om te zien hoe de Padre worstelt met zijn aanvankelijk rotsvaste geloof wat langzamerhand verandert in enorme twijfel.

Prachtige sfeerbeelden en kostuumdesign geven een aardige indruk van het 17e eeuwse Japan. Jammer toch weer dat zowel de Portugezen als de Japanners erg goed Engels spreken onderling. Het nagenoeg ontbreken van een soundtrack was wel een verademing maar een groot nadeel was toch wel, net als een dienst in de kerk, de enorme langdradigheid van de film.

" You know what you look like to me, with your good bag and your cheap shoes? "

Gek dat ik deze nooit eerder helemaal heb gezien.

Maar dan nu alsnog. Met recht een klassieker. Een jonge wat onzekere FBI-agente, een sicke serial killer en een ijzersterke griezelige maar toch ook wel charismatische Hopkins. Een kat en muis spel die nergens verveelt. De spanning, dialogen en monologen zijn intens.

Wel 1 minpunt wat mij betreft waren de flashbacks naar de jeugd van Clarice. Voegde in mijn beleving weinig toe aan het verhaal danwel te zwak uitgewerkt. Maar verder: prima film.

The Birds meets A Quiet Place

Een redelijk onderhoudend survival drama. Wel zijn er een boel onwaarschijnlijkheden. Het doof zijn had niet echt een meerwaarde en overtuigde ook mij niet. Er werd bovendien toch ook wel behoorlijk wat lawaai gemaakt door de personages. Rondrijden door de bossen zonder consequenties, hoorbare voetstappen, het net iets te hard fluisteren en de net niet tienerromace en het verhaallijntje van het het opduiken van de dominee werd er ook maar bij de haren bijgesleept. Wel interessant, maar toch allemaal net niet.

Een iets luchtigere versie van Gone Girl.

Het mysterie begint vrijwel direct bij de onwerkelijke vriendschap tussen de nerdy vlog-mom en de coole carrière mom en weet in een rap tempo de kijker steeds op een verkeerd been te zetten. Dat is even leuk maar na het einde toe worden de slapstickachtige confrontaties en gesprekken een beetje vervelend. Nee, de film is net als een Martini, in het begin lekker maar eindigt met een bitter nasmaakje.

Zo. Dat was weer een heerlijke diarree aan geweld zo op een doordeweekse dinsdag.

Ik kan de stripfilm stijl nog steeds waarderen. Visueel blijf ik het sfeervol vinden. Zwart wit met hier een daar een spatje expressieve kleur. Sin City 1 kan ik me niet meer zo goed herinneren, snel weer eens herkijken, maar ik kan me herinneren dat ik het destijds ook erg mooi vond.

Het verhaal heb ik door de veelheid aan personages niet helemaal goed kunnen volgen en sukkelde maar wat door, maar goed, het ging vooral om wraak, stoere mannen, sexy vrouwen, mooie Mustang en choppers.

Benieuwd of er een deel 3 komt.

Illegalen...maar dan anders.

Een rauwe roadmovie met een vleugje romantiek. De harde realiteit van overleven in een bende gevolgd door de vlucht op de trein wordt erg sfeervol gepresenteerd.

De twee hoofdpersonages zijn sympathiek waardoor het geen moeite kost je in te leven in het verhaal en mee te leven. Prima wereldfilm.

Aardig maar niet bijzonder.

Geanimeerde dieren die mensendingen doen blijft natuurlijk altijd wel een leuk concept.

Het simpele verhaal is hier leuk uitgewerkt alhoewel ik me afvraag of de veelheid aan liedjes het geduld van de gemiddelde kleuter niet op de proef stelt.

De variatie aan songs van bijvoorbeeld Katy Perry, Frank Sinatra, maar ook het nummer I'm still standing van Elton John uit de 80's maakt het ook draaglijk voor de volwassenen.

Vergismoord

Deed me denken aan Calibre (2018) maar heb er minder van genoten ondanks Sam Rockwells prima performance. De overige karakters die erbij werden gehaald deden me niet zo veel.

De grauwige en druilerige sfeer past goed bij de depressieve toestand van de hoofdpersoon maar verder zal de film bij mij geen indruk achterlaten. Ben hem nu eigenlijk alweer vergeten.

Een roadtrip te paard.

Dit is niet een western in de traditionele zin, het leek eerder een reisverslag waarbij de prioriteiten van de personages op een gegeven moment verschuiven. Gekke details zoals de tandpasta en de spin in de mond zorgen voor een humoristisch tintje. Maar een zwarte komedie wil ik het toch niet noemen. Ondanks de verder prettige cast werd ik toch niet echt door het geheel gegrepen.

Aardig klein tragikomisch drama over een tweeling met suïcidale neigingen die elkaar na 10 jaar weer eens ontmoeten en er achter komen dat life sucks maar je er toch wel met de steun van de ander wat van kan maken.

Rampzalig.

Een rampenfilm is op z'n tijd echt zalig. Dit was weer even lekker. Een soort vervolg op Bolgen.

De lange aanloop naar de ramp zelf duurde wel erg lang. Veel gestaar naar computerschermen, rode en gele stipjes op een landkaart, een grondstaaltje en moeilijke blikken. De verplichte familieperikelen vullen de tijd dan ook verder op. Maar dan gaat het eindelijk los en komt er paniek en spanning en wordt Oslo een verschrikkelijke puinhoop. En dat is mooi in beeld gebracht.

Saai.

Het begon interessant met de ruzie tussen de echtelieden maar verzandt uiteindelijk in een zeikerige zoektocht naar liefde, geluk en naar zichzelf. Zoiets.

De mooie shots Vegas en de woestijn van Nevada kunnen de saaiheid en het gezapige einde helaas niet goedmaken. De hoofdrolspelers zijn verre van sympathiek waardoor ik totaal niet mee kon leven in dit bouquetreeksachtig verhaal.

Een vriendschap tussen een klein jongetje en een oude vent blijft toch wel een beetje vreemd zo in deze tijd.

Het gemak waarmee de moeder zegt "oh kom maar lekker in onze garage wonen want mijn zoon mag je graag" is nu natuurlijk ondenkbaar.

Zo aimabel was B.B.T. nu ook weer niet in die rol. Ik kreeg er vooral in het begin een unheimisch gevoel bij. Dat rare stemmetje ook. Vooral in Red Neck Country vraag ik me af of Karl niet al eerder klappen zou hebben gehad.

Afijn, film keek ondanks de trage setting redelijk prettig weg maar ik deel niet de mening dat het zo een geweldige film is.

Een "vliegtuig" film.

Een zeer simpele wegkijkkomedie die voorbij is voor je er erg in hebt.

Gelukkig maar want nergens wordt het dijenkletsend hilarisch. Ik heb niks met die Schumer maar die vond ik op zich nog best geestig uit de hoek komen, dus dat viel me wel mee.

Maar nee, de film zal me verder niet bijblijven.

Aardig wegkijkfilmpje over global warming, klassenstrijd en overlevingsdrang. De logica is ver te zoeken maar daarvoor is het dan ook sci-fi.

Wat een akelige film. En dat bedoel ik positief.

Een naargeestige sfeer met dito soundtrack en een goede white-trash cast.

De film verloopt traag maar is juist niet storend omdat de onderhuidse spanning daarmee dreigend aanwezig blijft.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Even inlezen over de Snowtown Murders maakt dat je de film beter kunt volgen.

Matig kat en muisverhaal ondergedompeld in een moreel-etisch sausje.

Op zich een boeiend uitgangspunt maar ergens kon het mij toch niet helemaal bekoren. Het kabbelt maar voort, visioen na visioen en haalde voor mij de vaart en voortgang er uit.

Het is dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd anders was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen.

Uiteindelijk is het toch een bekijkenswaardige film geworden door het indrukwekkende verhaal.

Mooi tijdsbeeld van de jaren 40, prachtig doorgevoerd in de kleding en decors. Daar is niks mis mee.

Maar een heel groot minpunt is toch wel het ontbreken van de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers. Liefde boven alles, tja, het kwam bij mij niet over. Het voelde allemaal plichtmatig aan. Niet naturel.

Daarom geen voldoende.

Ik had er veel van verwacht, maar wat viel hij tegen! De leukste scènes zaten al in de trailer. Niet verrassend, zeker geen schaterlach film. Mannenharten was inderdaad leuker in vergelijking met Soof.

Note to self: indien mogelijk voortaan in de bios niet in de buurt/naast middelbare vriendinnengroepjes zitten. Ook dat heeft het uitzitten van de film moeilijk gemaakt! Brrrr.

Are you in Depeche Mode?

Dit soort grapjes maken het extra leuk.

Ik hou in de regel helemaal niet zo van films over magiërs en tovenaars en wat dies meer zij, maar deze film was zeker wel prettig om naar te kijken.

Met de mooie special effects, goede dosis humor en Nicholas Cage in de hoofdrol kom ik op een degelijke 3☆.

Een muziekdocumentaire zoals een muziekdocu moet zijn. Veel geschiedenis, clips, fotos, en uiteraard top artiesten en producers die er hebben opgenomen aan het woord.

Voor muziekfreaks een aanrader.

Een sci-fi-achtige 'whodunnit' film die voorbij raast als een sneltrein.

Het is een vermakelijke film met een verhaal wat goed te volgen is en de spanning er lekker inhoudt.

De terugkerende 8 minuten in de trein zijn steeds anders door de puzzelstukjes in de zoektocht naar de dader.

Het hier sterk bekritiseerde einde vond ik juist heel passend in het verhaal.

Verder een prima cast met Jake Gyllenhaal en Vera Varmiga.

Een roadtrip over de highway to hell.

5 losse verhaaltjes die enigzins met elkaar verbonden waren. Het mysterie vond ik wel interessant en met het afsluitend verhaaltje was de cirkel weer rond. De synthesizer soundtrack gaf de film een 80's sfeertje mee.

Van de plastische scènes, vooral in verhaaltje 3, ben ik persoonlijk geen liefhebber maar waren best sfeervol gedaan als je er van houd.

Roadtrip met een marsman.

Ondanks dat je struikelt over de diverse onwaarschijnlijkheden en het nogal voor de hand liggend feit dat Oldman de vader is , is het toch een best leuke coming of age film geworden. De hoofdrolspelers overtuigden in hun spel en de onbevangenheid van Gardner op aarde is vertederend. Niet een film die me zal bijblijven verder, maar het voldeed.

Een Italiaanse maffiafilmpje op z'n tijd is best fijn.

Het is allemaal niet zo heel spannend of boeiend of choquerend, en het verloopt natuurlijk allemaal wel zoals verwacht, wat daar ook van zij, het is een best vermakelijke film geworden. Het 80's sfeertje en de mooie auto's maken ook veel goed. Verder ook erg moeten lachen om die scene met die pretentieuze kunstenaars performance.

Persoonlijke Jezus

Deels concertregistratie, deels talking fan-heads.

De 6 persoonlijke verhalen van fans over de hele wereld (o.a. Roemenië en Mongolië) die uitleggen wat voor impact de band op hun levens heeft gehad is wel aardig en soms ontroerend. Dat vermengd met beelden van een concert in Berlijn maakt het geheel echter wel wat rommelig.

De band zelf komt overigens helemaal niet aan het woord.

Hoe dan ook, je krijgt als fan wel zin om weer eens naar een concert te gaan en met de armen in de lucht van links naar rechts mee te zwaaien op Never Let Me Down Again. Dat is altijd wel een kippenvelmoment als het gehele publiek daarin meegaat.

Nog even een aandachtspuntje: De laatste zin in de synopsis / samenvatting "....Daarnaast wordt er een blik geworpen op de geschiedenis van de band" daar was in de film geen sprake van. Dat gedeelte zou wat mij betreft aangepast moeten worden.