Opinions

Zo zonder Trumps muur is het inderdaad wel heel makkelijk de grens over te steken.

Een barre reis door de woestenij naar The American Dream verandert in een kat en muis spel. Waarom de jager zo gebrand is om Moises en andere immigranten het leven zo zuur te maken werd me niet helemaal duidelijk. Haat jegens Mexicanen? Is het een nare psychopaat die er genoegen inschept om migranten af te slachten? Heeft ie niks anders te doen in zijn leven? Geen idee. Blijft over dat film door de achtervolging mede door het prachtige landschap verder wel aardig was.

Erg geestig en aandoenlijk.

Geslaagde vlotte film over een badguy met snode plannen om de maan te stelen die langzaamaan ontdooit en van zijn adoptiekindjes gaat houden.

Grappige minions ondersteunen met hun fratsen en malle taaltje de hoodpersonages Gru en de kids.

De voicecasting is ook top met als hoogtepunt

het zwaar aangezette oostblok accent van Steve Carell.

Een sequel is meestal niet al te best.

MAAR dat gaat gelukkig niet op voor deze Despicable Me 2!

Een film maken die zowel kinderen als volwassenen aanspreekt daar zijn er niet veel van. De humor, tekenstijl en zelfs de verhaallijn is gewoonweg om door een ringetje te halen.

Ik vind dat er een Despicable 3 moet komen!

Ook na herziening blijft de film erg spannend. Je wordt steeds op het verkeerde been gezet.

Ben wel dol op films die op éen plek afspelen. Zet mensen in een te kleine ruimte en het gaat geheid mis.

Fijne horror door de spanningsopbouw.

Bad Grandpa

Interessante samenvatting over het proces Demjanjuk. Wel van gehoord, maar destijds nog te jong om het te kunnen volgen.

De visie van de familie, aanklager, rechters en advocaten afgewisseld met beelden van het proces zoals de verklaringen van de overlevenden van Treblinka en gruwelijke beelden van de holocaust maakt de docu indrukwekkend.

Bij vlagen is de docu wat rommelig door de sprongen in de tijd en miste ik de visie van professor Wagenaar die tijdens het proces als getuige-deskundige voor de verdediging de identificatie na jaren door de diverse getuigen in twijfel trok.

Wat een monster was die Uday. Verschrikkelijk. Het had wel wat sadistischer gefilmd mogen worden.
Halverwege de film werd het een beetje een slap verhaal met de romance tussen Latif en Udays hoertje. Alleen het begin en de laatste paar minuten waren spannend en intrigerend.
Leuk om eens een keer gezien te hebben, meer niet.

Heb je de trailer gezien dan heb je de hele film al gezien.

Ik vond het allemaal maar wat tam, nergens werd de film spannend of griezelig. En de home footage stijl kennen we nu wel. Ik heb een paar keer gegaapt.

Het wordt tijd dat er weer eens een echt goede horror komt....

Knoop in je maag verhaal.

Gruwelijk en naargeestig omdat je weet dat het waargebeurd is en er nog zoveel onduidelijkheid is over de dader (s)
Ik moest er even inkomen en bij vlagen vond ik de film wat traag mede doordat het zich tot een courtroom drama ontwikkelde. Wat op zich logisch is maar ik ging dan op die momenten googelen naar berichtgeving over deze zaak.
Geen vrolijke kost.

Ondanks de slechte recensies toch maar naar de bios gegaan. Je weet maar nooit misschien valt het mee. Nou niet dus. WAT EEN DRAAK VAN EEN FILM!! Naomi Watts totaal niet overtuigend in haar rol als Diana en de chemie tussen de dokter en Diana kwam niet uit de verf. Het was inderdaad alsof je naar een slechte aflevering keek van GTST. Wat een pulp.

De tragiek van de Kleine Grote Man.

Cocaïne maakt meer kapot dan je lief is. En je bewust of onbewust inlaten met de Camorra. Maar ook met je nationale elftal een WK-wedstrijd '86 spelen in Napels. Eerst werd hij aanbeden, daarna verguisd. Inkijkjes in het privéleven afgewisseld met nooit eerder vertoonde tv-footage.

Geen 'talking heads' maar 'talking voices' van direct betrokkenen. Dat houdt het visueel en verhaaltechnisch interessant.

Prima docu die ook goed te verdragen is als je niet persé een voetballiefhebber bent.

Overigens wordt hij in Napels nu nog aanbeden, getuige de vele plekken in de stad waar je zijn afbeelding en aan hem gewijde kleine kapelletjes nu nog steeds aantreft. Hij heeft per slot van rekening ondanks alles veel voor Napoli betekend.

Horror als genre aanduiding vond ik wat misleidend.

Ik zou het eerder benoemen als een mysterie / thriller / coming of age -drama.

Aardig gedaan met de tijdswisselingen tussen de jaren 40 en 70 in een smalltown Amerikaans dorpje. Het regelmatig switchen tussen de tijdsperiodes geeft de film wel de nodige dynamiek en spanning.

Als je loslaat dat het een horror zou zijn dan heb je een fijne filmervaring van slechts 85 minuten.

Als enige in Nederland heb ik niet het boek gelezen.

Dus ik ging open minded naar de film. Ik was aangenaam verrast. Goed verhaal. Wat zou jij doen als het jouw kind was? Moederliefde, dilemma's, intermenselijke verhoudingen op de spits gedreven, het zit er allemaal in.

Voorspelbaar doch aardige komedie.

De tweede helft was naar mijn smaak een beetje iets te langdradig. Carell speelt overtuigend de sukkel en om de aanstellerige kunstenaar kon ik ook wel grinniken. Van Rudd en diens vriendin werd ik niet warm of koud, en Galifiakanis speelt eigenlijk altijd wel een zelfde soort personage.

De opzetmuizenhobby zag er overigens prachtig uit.

It's a Man's Man's Man's World

Een vrouw met ambitie, dan heb je de lachers op de hand. Maar Brico gaat stug door en het lukt haar uiteindelijk wel om iets te bereiken. De weg naar dat doel vol met tegenslagen en persoonlijke opofferingen is een interessante geschiedenis en geeft een aardig inkijkje in de harde mannen wereld waar de vrouw destijds heel hard moest knokken om verder te geraken. Dat is bewonderenswaardig.

Fijn dat het merendeel van de cast ook vrij onbekend is.

De écht laatste sex drugs en rock n roll band, daarna werd het allemaal maar braaf.

Het autobiografische verhaal kende ik al uit de berichtgevingen van vroeger op o.a. MTV en The Dirt dus dat was allemaal niet zo verassend meer.

Dan komt het dus aan op de uitvoering van de verfilming. De rockers waren ook nauw betrokken bij het hele proces als co-producer dus dan zit het wel goed. Als je de band een beetje kent en een concert hebt meegemaakt dan kan je niet anders dan concluderen dat de maniertjes en mimiek erg goed zijn gedaan. Het ADHD'erige springerige van Tommy Lee, de bewegingen van Vince Neill op het podium, de coolness van Sixx en het standbeeld gestalte van Mick Mars.

Eén kleine kanttekening, de auto van het ongeluk was in het echt een De Tomaso Pantera.

Binnenkort maar weer eens keihard Kickstart My Heart in de auto opzetten!

Dit was er weer een.....

Een film die na het zien nog lang in mijn gedachten bleef hangen. Dus indrukwekkend goed!

Een actueel thema waarbij de valkuilen, verleidingen, gevaren en ongemakkelijkheid van 'online' zijn briljant in beeld gebracht zijn.

Rear window meets american psycho en the shining. Van alles een beetje maar dan gegoten in een tienerfilmjasje.

Maar best vermakelijk hoor.

Gypsy Road can't take me home

Indrukwekkende biopic over een korte periode uit het leven van Django Reinhardt tijdens de oorlogsjaren. Eerst nog spelen in theaters van formaat terwijl het publiek nog een sigaretje opsteekt (je kunt het je niet meer voorstellen) om vervolgens door de Duitse bezetting voor weinig geld in achteraf barretjes voor een handvol Duits (leger)publiek te sappellen.

Hoeveel er geromantiseerd is in de film, het plotlijntje met de foute Franse vrouw bijvoorbeeld, moet ik nog eens nalezen maar gaf de film wel wat extra spanning.

Fijn trouwens dat de muziek in de biopic voldoende de ruimte kreeg.

Ik had wiebelende beentjes in de bioscoopzaal.

Moeilijk om niet te gaan vergelijken.

Kubrick's The Shining is een absoluut meesterwerk en Doctor Sleep is min of meer een vervolg maar dan met een iets andere insteek.

Het boek heb ik gelezen en eigenlijk vond ik die meer te pruimen dan de film.

Ik kreeg de indruk dat ondanks de vrij lange speelduur er teveel elementen uit het boek nog even snel in de film werden gepropt.

Van de True Knot groep kwam eigenlijk ook niet echt veel dreiging uit om het echt eng te maken.

Pas na 2 uur kreeg ik pas kippenvel toen het hotel in beeld kwam. Want nostalgie. En dat is toch echt wat te laat.

Doe Maar...wie is er niet groot mee geworden?

Interessante docu over en met de (ex-) bandleden, hoe het begon, de ups and downs, de tijdgeest, platenmaatschappij die er aan verdient, onderlinge struggles en verhoudingen, de fans en het einde van de band, alles komt zo een beetje voorbij. Een must see voor fans en non-fans.

Hoe dan ook een lekker bandje wat mij betreft!

Sullige kruimeldieven op het slechte pad.

Een misdaadthriller die onderscheidend probeert te zijn door vooral het kleurgebruik. Dat maakt de narigheid en de enkele harde scenes nog wel plezierig om naar te kijken. Het wordt ook best wel met de nodige humor gebracht. Iemands hoofd er letterlijk af schieten, dat werk.

Cage en Dafoe zijn altijd een plezier om naar te kijken, maar ik ben bang dat deze film jammergenoeg niet heel veel indruk op me heeft gemaakt.

Een hond met een identiteitscrisis.

Films over schattige dieren, in casu honden, met een mensenstem zijn in de regel wat twijfelachtig maar deze was op zichzelf best aardig.

De relatie tussen mens en dier werd af en toe wat te sentimenteel neergezet en ondanks de vertederende beelden kreeg ik er geen "Hachi-tranen-in-mijn-ogen" moment van.

Hahaha, wat een hilarische ouderwetse cult-horrorfilm.

Heel maf, maar wel geestig.

De poppen bewegen minder smooth dan Chucky maar dat verhoogt alleen maar het creepy gehalte van de film . De muziekscore is ook erg mooi en passend bij de film .

Een leuke ontdekking!

Flauw maar je wordt zeker getrakteerd op een een aantal geslaagde grappige momenten.

Alle clichés van de rap hip-hop in da hood scène komen voorbij, de ene grap komt daar beter over dan de andere.

Sommige scènes zijn echter wat rommelig en vormen niet echt een samenhangend geheel met de rest van de film.

Van alle films van de Wayans Brothers ben ik echt een fan van de humor van White Chicks (2004) maar deze "hood" parodie haalt het dus niet bij White Chicks.

Maar dat hoeft niet altijd. Met een drankje of een ander geestverruimd lekkers erbij is het prima te doen .

Zeker geen horror in mijn boekje doch wel een redelijk home-evasion thriller.

Toch pakte de film me niet zoals ik had verwacht. Ik kon echt weinig sympathie opbrengen voor de hoofdpersoon-inbrekers en het opgesloten zitten in het huis duurde me allemaal maar te lang. De bizarre twist op het eind was dan wel weer grappig gevonden.

Beste horrorfilm sinds 20 jaar? Zeer zeker niet.

Na het zien van Enemy en Nightcrawler met een voortreffelijke Jake Gyllenhaal was ik erg benieuwd naar zijn rol in Donnie Darko. Gek genoeg was ik nooit eerder aan deze film begonnen, waarschijnlijk omdat ik hem verwarde met Donnie Brasco.

Op z'n zachtst gezegd is Donnie Darko een eigenaardige film.

Na afloop van de film blijf je achter met een hoop vragen. Na het zien van Interstellar had ik wel even mijn buik vol van het geneuzel over wormholes en timetravels,

maar toch intrigeerde deze film wel met de vreemde mysterieuze beelden, bijpassende muziekscore en Frank het Konijn.

Deze blijft nog wel even hangen. Voor nu een 3* maar ik ga hem zeker nog eens herzien!

Geheel blanco deze film opgezet en was zeker geen tegenvaller.

De combinatie documentaire, film, wetenschap vs paranormale onzin en mysterie werkte heel goed. De suggestie deed de rest.

Wat mij betreft een originele film met een prima einde.

Een hele aparte wonderlijke film in een bizarre stijl/ sfeer gefilmd.

Het verhaal deed me een beetje denken aan de film Enemy qua thema dubbelgangers maar deze film sprak me toch iets minder aan dan Enemy.

Het is geen echte comedy en voor een tragi-komische film was het net iets te deprimerend.

Misschien moet ik hem even op me in laten werken. Voorlopig geef ik de film 3 sterren.

Size matters.

Geen film van formaat. Het begint leuk en fris maar ontwikkelt zich als een draak van een film.

De start is prima met het verkleiningsproces en de filosofische en praktische vragen die dan opgeworpen worden. Wat zijn de positieve danwel negatieve punten bij het klein zijn.

Maar al snel neemt de film een hele rare wending met als dieptepunt de irritante karikaturale Vietnamees die de hele film lijkt te verzieken.

Ondanks dat ik de film uiteindelijk verschrikkelijk vond is het Downsizen-concept an sich wel iets om over na te denken. Interessant.

Haha. Inderdaad. Austin Powers heeft het behoorlijk verpest. Ik zat de halve film ook te grinniken.

Maar als je dat los kunt laten is het op zich wel een fijne 007 film die rustig de tijd neemt om het verhaal te vertellen. Mooie shots van Jamaica, 60's sfeertje is ok en de actiescènes zijn, in vergelijking met tegenwoordig, vrij tam maar verder prima te volgen. Of het de beste Bondfilm is weet ik niet, daarvoor heb ik simpelweg gewoon te weinig Bond films (helemaal van begin tot end) gezien.

Leuk om eens een keer gezien te hebben.