Opinions

Een charmante Oost-Europese man met sexy accent die bloedzuigen en zwaaien met een cape tot een kunst heeft verheven. De vrouwtjes vallen om bij bosjes.

Mijn allereerste kennismaking ooit met Dracula was Christoper's Lee versie. Die was voor mij heel lang de one and only Dracula.

Maar eigenlijk is Bela Lugosi toch een stuk sterker als Dracula door zijn hele appearance en hypnotiserende blik. De film is vrij traag, passend in de tijdsperiode, maar weet toch te blijven boeien.

Het nagenoeg ontbreken van muziek is vrij opvallend maar voegt gek genoeg eigenlijk toch wel een zekere spanning aan de film toe.

Minpuntje waren de vleermuizen. Die zagen er toch wel amateuristisch en onecht uit.

Al met al een fijne nostalgische horror!

Bloedeloos.

Ondanks een hoopvolle start werd ik helaas toch snel teleurgesteld.

De indruk werd met deel 1 gewekt dat het verhaal van Stoker werd gevolgd maar uiteindelijk zijn het toch 3 vreemde delen geworden. Waarbij deel 3 met de oninteressante personages toch echt het dieptepunt was. Het oneindige gebabbel van Dracula begon me op een gegeven ogenblik echt op de zenuwen te werken.

Ook de vertolking van Claes Bang als Dracula kon me niet bekoren. Er ging geen dreiging van uit noch was het een romantische aantrekkelijke Dracula. Christopher Lee en Bela Lugosi kunnen gewoon niet geëvenaard worden.

Een doekje voor het bloeden: gelukkig is het bij 3 delen gebleven.

Blijft een fijne sfeervolle Hammer horror!

Hoe Dracula weer tot leven wordt gewekt vind ik mooi. De special effects waren minimaal maar effectief in de bewuste scène.

Christopher Lee blijft voor mij toch wel een van de beste Dracula's door zijn postuur en de bloeddoorlopen ogen.

Prima horror filmpje met een vleugje humor en gore.

En het einde vond ik ook sterk.

Blackface / Whiteface.

Een slowburner die gelukig geen standaard buddycop film bleek te zijn. Ondanks de lange speelduur kon het me prima boeien. Door de voortkabbelende traagheid komt het geweld en rare gebeurtenissen des te harder aan.

De dialogen tussen de verbitterde collega's zijn overigens op momenten erg geestig. Op een sombere onderkoelde manier.

Een make-over in de Australische Outback.

Leuke verfrissende film met een vleugje western, mysterie, komedie en drama elementen. De mooie vrolijke en frisse kleuren spatten van het scherm af door de prachtige jurken.

En leuk, Hugo Weaving is weer eens Queen of the Desert.

Hoewel geen must-see een aardige crime thriller die het niet moet hebben van snelle actiescenes. Het verhaal kabbelt voort maar weet toch nog best te boeien.

Van Gandolfini nooit een fan geweest maar was goed gecast als bareigenaar die met lede ogen moet aanzien hoe zijn bar als drop-bar wordt gebruikt. De Tjetsjeense maffia was stereotiep en de agent een sul. Op Tom Hardy, van de week nog gezien in Locke, niets aan te merken, speelt ook hier zijn rol met verve.

3 sterren dan maar.

Het weerzien met Lloyd en Harry was weer melig. Het evenaart natuurlijk niet deel 1 van jaren terug maar het is echt wel een aardig vervolg.

Het verhaaltje zelf heeft niet veel om het lijf en de badguys waren in deel 1 toch ook wel wat leuker.

Maar Jim Carrey blijft geniaal met zijn elastieke gezicht en Jeff Daniels doet ook weer prima mee met zijn dommige gezichtsuitdrukkingen. Die combinatie is en blijft leuk.

Je bent prima zoals je bent.

Dat is de boodshap van deze film.

Altijd goed natuuurlijk maar ik vond het maar een flauwe uitermate voorspelbare feelgood verloop hebbenen bovendien duurde het te lang. De muzikale ondersteuning met Dolly Parton liedjes maakt het allemaal nog cheesier.

Wormhole, wat een raar woord eigenlijk.

Maar wat een fijne Spaanse film was dit toch weer. Begin zo langzamerhand wel fan te worden van de Spaanse cinema.

Hoewel dit een ingewikkeld verhaal was wist het me toch te boeien. Met de sprongen in tijd was ik vaak even de draad kwijt maar bij dit soort verhalen is het vaak onmogelijk alles te snappen en/of te doorgronden of het allemaal logisch is.