Opinions

Alles wat extreem is, is per definitie fout.

Of het nu white power of black power is. Deze film laat dat wat mij betreft ook zien. Verder is het ondanks het serieuze onderwerp en de lange duur een vermakelijke en spannende infiltratie-operatie film geworden en heb ik echt genoten van het spel van de 'twee' Ron Stallworths.

Misschien een beetje karikaturaal aangezet maar misschien werkt dat juist wel goed om de boodschap over te brengen.

Dus zo gaat 2019 er uit zien! Heel veel regen en mensen om me heen die replicant blijken te zijn.

Sci-fi is niet mijn genre maar ik vond dat het nu in 2019 toch maar eens tijd werd om deze klassieker te zien. De aankleding en sets zagen er prachtig uit en met de achtergrondmuziek werd de treurige sfeer extra benadrukt. Rutger Hauer was een overtuigende replicant. Wel was de film bij vlagen wat traag doordat er te veel werd gefocused op de omgeving. Dat werkte voor mij wat storend want haalde de vaart uit de film.

Niet per definitie mijn genre maar dit was wel een gestileerde sci-fi waar ik best van gecharmeerd was. Ik hou wel van Villeneuve geloof ik.

En eindelijk een rol voor Gosling waar hij geknipt voor is met zijn monotone emotieloze robotlook en grijns. .

De film kabbelt traag voorbij maar daar heb ik me niet aan gestoord. Juist daardoor kan je je ogen goed de kost geven in die toekomstige wereld. De immer natte druilerige stad, desolate platteland en gestroomlijnde voertuigen maken de sfeer niet echt hoopvol. Wel fascinerend mooi gedaan.

Van de grandeur van Harrison Ford is eigenlijk weinig overgebleven, maar past wel goed in dit verhaal.

Let's kick some ice.

Flauwe komedie over een duffe sport maar Ferrell maakt het met zijn droogkomisch hoofd en gedrag nog enigszins genietbaar.

Ok, gezien. Een behoorlijke zoutloze comedy waar ik meer van had verwacht. Film duurde ook wat te lang.

De meest aardige stukjes zaten al in de trailer en die waren ook niet echt heel erg grappig.

De afloop zie je al mijlenver aankomen.

Ik kon alleen maar glimlachen om de dansjes van Latrell, ik bedoel Terry Crews.

Kortom, wil je naar een leuke comedy sla deze gerust over!

Bananarama girls & Wham boys. Muziek als kapstok voor een film.

We zien het vaker zoals recent nog Yesterday (2019). Het sympathieke aan dit verhaal is dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten.

Onderwerpen als cultuurverschillen, ouder-kind relaties, racisme, protesten en puberopgroeiperikelen is van alle tijden. Het feit dat dit zich in de 80's afspeelt en dan vooral in 1987 maakt het voor iemand die in de 80's is opgegroeid extra leuk om naar te kijken.

De kapsels, kleding, auto's en de cassettebandjes en natuurlijk de 80's muziek brings back memories.

Met Springsteen heb ik verder echter helemaal niets.

Zeg maar niets meer

Film is interessant ook al ben je, net als ik, geen fan. Het is een ronduit treurige geschiedenis die ondanks het succes treurig blijft tot op het einde.

Martijn Fisscher is zeer geloofwaardig als André dit in tegenstelling tot Hadewich Minis als Rachèl. Martijn Fisscher ís Hazes terwijl Minis Rachel 'speelt'. Ze is te 'netjes' en je hoeft echt geen Rotterdammer te zijn om te horen dat het Rotterdams accent het niet helemaal is.

Het is net zo tenenkrommend als dat Amsterdammers acteren met een Limburgs accent. Ook echt niet om aan te horen.

Hoe dan ook, als je je over die ergernis heen kunt zetten is het een mooie film over 's Lands grootste volksheld.

Ok, dit is een remake. Ach, het origineel ken ik niet dus ik ging vrij open de film in.

Ik vond het een niks mis mee thriller over de ontvoering van een meisje. Alleen 3 hoofdrolspelers, verder geen opsmuk. Naarmate de film vordert worden de onderlinge verhoudingen duidelijker. Dat maakt de film dan ook interessant om te bekijken.

Ik heb me niet verveeld. Prima.

Eentje uit het genre 'aanhalen van vader-dochterrelatie'.

Mel Gibson deed het eigenlijk best aardig als rauwe ex-biker/criminele vader van ontspoorde dochter.

De redelijjk harde scènes in combinatie met het gelig grauwige filtertje was best plezierig om naar te kijken.

De drugsbaron was redelijk suf en wat mij betreft een complete miscast want niet indrukwekkend genoeg als drugslord zijnde.

Nooit een fan geweest van Woody Allen films. Deze vond ik overigens wel te pruimen. Heerlijke tragi-komische film met een goed acterende Cate Blanchett die haar rol heel sterk neerzet.

Kijkt lekker weg.

Bruut wraakfilmpje die lekker weg kijkt.

Met een duffe sul van een wraaknemer die niets meer te verliezen heeft verwacht je niet dat het nog wat wordt, maar integendeel, de wraak wordt genomen!

Het minimale gebruik van dialoog en muziek vond ik de film goed doen. Het blijft spannend en boeiend van begin tot het end.

Een 'Eddie Murphy' doen.

Een soort Welcome to Holland, met al die verschillende typetjes die door één persoon worden gespeeld. Omdat de sketches van tv natuurlijk al bekend zijn is de lol er eigenlijk al vanaf. Het is en blijft de Jandino -show. Het is veel van hetzelfde maar dan in filmvorm gegoten. Dus te veel en te lang van hetzelfde.

En toch kon ik een grinnik af en toe niet onderdrukken. Judeska blijft gewoon een heerlijk onbeskoft typetje om naar te kijken met haar John Williams fascinatie.

Desperate Older Housewives.

Alsof je naar de filmversie van The Golden Girls kijkt.

An sich best een aardige komedie maar het geheel verloopt uiteraard zeer voorspelbaar. De tweede helft wordt daardoor ook een lange zit tot aan het einde.

De doelgroep zal het vast beter vinden dan ik.

Een oorlogsverhaal bezien vanuit het perspectief van een gewoon Duits meisje.

De oorlog lijkt in deze film maar wat voort te kabbelen en af en toe werd er een boek gestolen.

De lange speelduur versterkte bij mij het gevoel dat de film erg traag is.

De voice-over van De Dood (?) had wat mij betreft geen toegevoegde waarde en kwam wat gekunsteld over.

De decors en kostuums krijgen van mij wel een dikke voldoende. Zag er piekfijn uit.

Wist je trouwens dat de nazi-pakken vroeger door Hugo Boss werden geproduceerd?

Dat was me een surrealistische kijkervaring zeg! Een en al bevreemding maar ik bleef geboeid kijken hoe het ogenschijnlijk ideale gezinnetje met de komst van Borgman uiteen spat. Wat mij betreft heeft deze film een hoog hoezo en waarom gehalte maar ondanks de bizarre wendingen heb ik me prima vermaakt met deze film.

Ik loop wel eens langs het hotel aan de Prins Hendrikkade waar Chet uit het raam is gekukeld maar heb me nooit echt verdiept in de man of zijn muziek. Jazz is simpelweg niet aan mij besteed. Natuurlijk ben ik wel bekend met My Funny Valentine.

Daarom vind ik zo'n muziekbiopic dan wel weer interessant. Iets meer te weten te komen over het het liefdes- en muziekleven van Chet. Het wordt uitgelicht over een betrekkelijk korte periode. Lang genoeg om een indruk te krijgen van oa de vechtlust om terug te keren in de muziek en de struggles en verleidingen van drugs. En na het kijken van de film zet je een youtube filmpje op om naar the real thing te luisteren en te kijken. Zo steek je er tenminste wat van op.

Deze film heel lang naast me neergelegd simpelweg omdat de poster mij niet aantrok.

Maar wat ben ik blij dat ik hem toch eindelijk heb gezien!

Een prettig origineel verhaal, mooie animaties en prima stemmencast.

Een film waar je na afloop stil van wordt....

Een mooi verhaal over vriendschap bezien vanuit het perspectief van een 8-jarig Duits jongetje tegen de achtergrond van WOII .

Indrukwekkend, meeslepend en tragisch.

Deze blijft wel even een paar dagen in mijn hoofd hangen.

Mja, een stalkerfilm. We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien.

Tenenkrommend acteerwerk gecombineerd met een dosis voorspelbaarheid. Meer woorden ga ik hier niet aan vuil maken.

De Mini-Me van Norman Bates

Ik had toch steeds een Psycho gevoel tijdens het kijken naar deze prent.
Ik vond het een aardige film. De verveling van het jongetje ontwikkelt zich van kwajongenstreken naar erger.
De film oogt traag maar is dat zeker niet. Al vanaf het begin hangt er een bepaalde spanning en bleef ik geboeid kijken naar wat er komen ging.

Na Chucky weer eens een nieuwe horror met een pop in de hoofdrol. Ik houd er van.

Ook deze horror begint sterk met de introductie van het merkwaardige echtpaar, de naive 'pop'sitter en de pop zelf natuurlijk.

Het mysterie blijft heel lang aanwezig maar naar het einde toe, de ontknoping, was behoorlijk teleurstellend. Jammer.

Maar vanwege het toch wel mysterieuze sfeertje is deze film wel de moeite waard om te bekijken.

Een lange zit.

Film is wel erg gehyped maar desondanks erg leuk om te zien hoe de personages in 12 jaar tijd ouder worden en alledaagse dingen meemaken.

De uiteindelijke boodschap van de film is wat heeft het allemaal voor zin, ouder worden we toch, we zoeken allemaal naar de nut van het leven en intussen moeten we er maar wat van maken en proberen te genieten!

Onterecht te lang links laten liggen deze film.

Ik heb het in de regel niet zo op die hele hiphopcultuur en gang related films.

Toch maar eens opgezet en het heeft me in positieve zin verrast. Gelukkig is er primair aandacht voor de kleurrijke personages en pas subsidiair het geweld wat altijd op de loer ligt.

De film neemt de tijd om in te zoomen op de diverse personages. Het is niet allemaal negatief en uitzichtloos.

Wel is het een tikkeltje traag op momenten, misschien omdat het een jaren 90 film is, geen idee, maar het is uiteindelijk niet echt storend.

Wat maakt deze rampenfilm anders dan alle andere rampenfilms? Niet veel wat mij betreft.

Het gaat over een gezin en een ramp van ongekende grootte.

Het verfrissende is dat de film zich afspeelt in het prachtige landschap van Noorwegen en in het Noors gesproken wordt.

Verder is het een vermakelijke spannende film. Maar bijzonder? Nou nee, dat ook weer niet. Gewoon degelijk.

Overigens dacht ik toen ik de poster voor het eerst zag vanwege het hoofd van de hoofdrolspeler, dat het hier een Japanse film betrof.

"Go get em tiger"

Best een grappige wegkijker voor op een druilerige zondagmiddag.

De Brady Bunch is ver voor mijn tijd dus in eerste instantie mis ik de finesses. Maar als je een aflevering van de originele tv serie terugkijkt of ermee bent opgegroeid dan is het wel herkenbaar.

Iggy Pop met dat een enorme stuk vlees op de fiesta is me het meest bij gebleven...

...naast het feit dat de film enorm traag is.

Een veelbelovend begin in het pakhuis zorgt voor enige mysterie en nieuwsgierigheid. Maar dan leren we de Indiaan en zijn familie en (geld)problemen kennen en dat kabbelt maar door en door. Niet allemaal even interessant. Toch draagt de armoedige setting, het stoffige landschap en lome sfeer in de film wel bij aan het troosteloze thema van de film.

Aardig op waar gebeurde feiten gebasseerd spionnenverhaal met een Tom Hanks die geknipt is voor de rol van onderhandelaar.

Toch kon het verhaal mij niet zo heel erg boeien en vond ik het op momenten wat te langdradig, maar dat kan ook komen omdat dit genre me eigenlijk niet zo heel erg aanspreekt.

Vanuit historisch oogpunt gezien is het echter wel boeiend en leerzaam.

De Morricone van de Lage Landen

Het is een lange zit maar daar merk je niets van omdat de film je van begin tot eind bij de keel grijpt.

De manier van vertellen d.m.v. 4 chapters werkt heel goed omdat je zo wel bij de les gehouden wordt.

Wat een naargeestige donkere film met een enorm goede rol van Guy Pierce en Dakota Fanning. De soundtrack en de mooie landschappen deden die sfeer ook verhogen wat mij betreft.

Tot slot vond ik de film (gelukkig) geen western, maar eerder een 'Little House on the Prairie gone bad' uitstraling hebben.

Kortom, een aanrader!

Ondanks het wat slappe plot is dit romantisch drama door de fijne sfeervolle jaren 50 setting een lust voor het oog: Mooi decor, aankleding en kleurgebruik en een prima Saoirse Ronan maakt het helemaal af.

Drie problematische politielevens worden in een rustig tempo uit de doeken gedaan. De drie verhalen worden door elkaar verteld en komen aan het einde enigszins bij elkaar. Ondanks het rustige tempo en de donkere sfeer verveelt de film niet en blijft het onderhoudend.