Opinions

Geweldige rol van Kidman, dankzij haar een halve ster extra bij de beoordeling, want al te bijzonder is het niet geworden. Een erg donkere film, en ondanks dat er veel emotie in het verhaal zit, ook behoorlijk afstandelijk. De stukken over de privé besognes van de detective werken behoorlijk vertragend en leveren nauwelijks meerwaarde op. Kusama probeert het allemaal wat interessanter te maken door tijdlijnen door elkaar te laten lopen, en dat trucje slaagt gedeeltelijk. Zorgt ervoor dat je de aandacht er bij moet houden, anderzijds bij momenten ook daardoor wel wat chaotisch. Uiteindelijk geen film die de grote massa zal aanspreken, daarvoor is het allemaal wat te morsig en zit de film vol met onsympathieke en halfslachtig uitgewerkte personages. Qua camerawerk en het maken van mooie shots kan Kusama wel wat, maar het is een hoop gedoe over heel weinig eigenlijk, neigt naar mooifilmerij, Kidman had een steviger verhaal verdiend.

Kwestie van smaak misschien gezien de lage beoordelingen, maar heb nou de 2 eerste van de 3 Detective Knight films gezien, en vind ze bij lange na niet zo slecht als waar Bruce eerder de laatste jaren zijn naam aan verbonden heeft. Politiefilms van zeer gemiddeld niveau, dat zeker maar als je wil meenemen dat het budget niet zo hoog zal zijn geweest(echt spectaculaire actie scènes zitten er niet in) en echt goede acteurs voor dit soort projecten moeilijk zijn te charteren is het best te doen. In Redemption speel de voor mij onbekende Johansson bijvoorbeeld een lekker aangedikte schurkenrol en zijn de makers, net als eerder bij Rogue, zo slim geweest om ook de nevenpersonages veel screen time te geven. Daardoor word Knight/Willis eigenlijk een bijrol figuur in zijn eigen films, maar gezien de kennis dat Bruce een film in zijn eentje niet meer kan dragen, een goede, verantwoorde keuze. Geen film om later nog een tweede keer te zien, maar binnen zijn eigen beperkingen geen straf om een keer te kijken. En we gunnen Bruce zijn eigen trilogie uiteraard van harte, toch?

Toch weer een voltreffer van Bigelow, behoort echt tot haar betere werk. Dankzij het welbekende trucje van de dicht op de huid camera krijg je een enerverende, intense film te zien, die mij vaak op het puntje van mijn stoel kreeg. Als historisch document schijnt het een en ander niet helemaal te kloppen, maar dit mogen we wat mij betreft zien als de artistieke vrijheid van de kunstenaar. Ook de keuze om jonge en nog niet al te bekende acteurs te kiezen voor de belangrijkste rollen pakt goed uit. Vooral ene Poulter geeft hier als een hele foute politieman een onvergetelijk visitekaartje af. Zelden iemand met zo veel overtuiging en schijnheilig gezicht verkeerde dingen zien doen, deze diender maakt zelfs de meest vredelievende mens op aarde nog agressief. Daarentegen wel jammer dat de overschatte Star Warser Boyega een hoofdrol heeft. Hij komt niet verder dan het niveau van ernstig kijken, en is een van de weinige dissonanten in een verder zeer geslaagde film. Twee en een half uur vliegen voorbij, ga dit zien.

Niet zo'n geweldige oorlogsfilm.

Eerste uur, waarin de recruten worden klaargestoomd voor hun missie, is ronduit saai, gebeurt weing tot niets eigenlijk. Tweede helft, waar de nadruk komt te liggen op een tweetal uit te voeren actie's is wat beter c.q. spannender, maar echt geïmponeerd raak je nergens.

Holden is één van mijn favoriete acteurs, maar deze op routine gespeelde rol in deze standaard film is éen van zijn mindere vertolkingen.

Film doet trouwens denken aan Inglorious Basterds en The Dirty Dozen maar waar deze twee meesterwerken uitblonken in inventiviteit en orginaliteit, blijft dit brave vehicle wat al te keurig binnen de plichtmatige lijntjes.

Regisseur Byrne heeft duidelijk wel talent, en weet heel goed hoe je een spannende scène in elkaar moet zetten, maar geheel overtuigen kon deze merkwaardige film met een raar sfeertje me niet. Duidelijk ook dat deze vertelling a la Cape Fear iets groots wil vertellen over religie, boetedoening, vergeving etc. Weinig subtiel word verwezen naar de duivel, en Embry speelt hier een soort weifelend Christus figuur die aan het einde zowaar uit de dood herrijst en in een waar hellevuur afrekent met het kwade, en zo de dolende zielen van vermoorde kinderen eindelijk rust bezorgt. Amen. Gelukkig kort genoeg om je niet erg te hoeven storen aan deze onzin, hou me vast aan die paar sterk geregisseerde scènes en hoop dat Byrne zijn aanwezige kwaliteiten de volgende keer gebruikt voor een toegankelijker project.

Niet overweldigend, ben wel gek op dit soort films normaal, maar dit viel wat tegen. Dramafilm met een maatschappelijke context zijn vaak erg goed(denk dan onmiddellijk aan het werk van de broeders Dardenne), maar Dheepan kon me maar sporadisch pakken. Vooral eerste uur is erg mat met een gebrek aan vuurwerk en twee hoofdrolspelers die te weinig sympathie opwekken. Waarschijnlijk wel levensecht wat we dan zien(want waar staat geschreven dat het leven van vluchtelingen opwindend zou zijn?), maar saai is het ook. In de tweede helft iets meer gebeurtenissen waar je de aandacht bij vast kan houden, maar echt goed word het nooit, ook al door het ongeloofwaardige einde. Niet echt slecht maar wel forgettable dus. Raar dat deze film de Gouden Palm heeft gewonnen, moet een mager filmjaar zijn geweest.

Redelijk amusante Bond, middenmoter in de serie met een lekker hoog tempo. Veel actie en en nadruk op humor, wat soms goed en soms slecht(Mr. Wint en Mr. Kidd) uitpakt. Gray is ook matig, maar ook dat mag de pret niet drukken. Connery ten opzichte van Lazenby is uiteraard geen vergelijking, en ook dat is een pluspunt.

Kun je onmogelijk een goede komedie vinden, maar hij is in ieder geval iets beter dan de andere uit deze reeks die ik heb gezien. Een echt verhaal is er nauwelijks, de humor is tamelijk plat en de letterlijke kots en poep grappen zitten er dan ook weer in, maar The Long Haul heeft daarnaast ook wel een paar brutale grappen waarom je kunt lachen, dus als je in een melige bui bent valt het misschien best mee. Heb deze vooral een keer bekeken omdat Alicia Silverstone meedoet. Was vroeger toch een behoorlijk talent, en wil dan graag weten hoe iemand kan zinken tot het niveau van een vierde deel uit een heel matige filmreeks. Ze levert overigens ook nog eens de slechtste acteerprestatie van allemaal, heeft de hele 90 minuten een rare zenuwtrek rond haar mond waarvan ze waarschijnlijk denkt dat dit dan humor is, opmerkelijk om te zien.

Merkwaardig, klein maar toch wel interessant filmpje. Vroeg me in het begin af waar dit weinig sprankelend verhaal precies naar toe wilde, maar gaandeweg kijkend ging ik het toch waarderen.

In een tijd waar in we lijken vastgekluisterd aan ons mobieltje en voornamelijk communiceren via sociale media, is dit bijna een ouderwets pleidooi voor ongecompliceerd, oprecht contact leggen. Jammer genoeg ontbreekt een dosis venijn en humor, waardoor het wat aan de oppervlakte blijft hangen. De twee hoofdrolspelers missen ook wat charisma. Daarentegen worden de bijrollen ingevuld door een aantal bekende koppen(Sam Rockwell, Orlando Bloom, Anna Kendrick, Ron Livingston, Brie Larson).

Zure recensies hier, en dat is terecht. Verbazingwekkend dat men van zo'n goed basisgegeven zo'n prutfilm weet te maken. Heb het boek van Koch niet gelezen, maar je hoeft ook geen boekenwurm te zijn om te snappen dat je met een dergelijk intrigerend onderwerp(hoe ver wil je als ouders gaan om je kind te beschermen na een misstap?) best een sterke psychologische thriller kunt maken. De Nederlandse versie Het Diner was naar mijn idee maar half geslaagd(timide uitwerking waarbij het enorme potentieel niet helemaal werd benut), maar nog altijd een stuk beter dan deze Amerikaanse interpretatie want zij maken er helemaal een potje van. Een veel te lange film, met ellenlange dialogen, slecht acteerwerk en een regisseur die maar nergens een punt van kan maken. Gere vind ik meestal best goed, maar hier is hij arroganter en irritanter dan ooit. Coogan is met zijn stijl volledig verkeerd gekozen voor deze rol en laat Jacob Derwig lijken op een acteur van wereldformaat. De dames in deze film krijgen nauwelijks de kans om iets te maken van hun ondergeschikte rollen. The Dinner is een mislukking van een niveau welk je anno 2017 nauwelijks nog verwacht.

Dertig jaar na het onverwachte succes van het origineel kom er dan een gemoderniseerde update die oorspronkelijk als tv movie is bedoeld, wat moet je daar van verwachten? Ik vond de eerste al niet overdreven goed, maar in vergelijking met dit broddelwerk was dat een waar meesterwerk. De muziek, de dans en het acteerwerk is in deze versie echt nog een stuk minder, en dan blijft er weinig over. Wat je de makers wel moet nageven is dat ze wat andere, nieuwe aspecten proberen toe te voegen(waardoor deze nieuwe ook meteen een half uur langer duurt dan de film uit 1987), maar dat gebeurt zo vluchtig en middelmatig dat het uiteindelijke resultaat er niet bepaald beter van word. Het gaat in deze nieuwe versie niet alleen om Baby en Johnny, maar in de nevenverhalen komt ook de huwelijkscrisis van de ouders en de liefde van zus Marjorie voor een respectievelijk verkeerde en daarna een gekleurde man ruimschoots aan bod, zonder dat het de kijker ook maar ene moer kan schelen trouwens. Grootste aanpassing is dat de film is opgezet als een soort hommage aan het fantastische slot van Splendor in the Grass, in de laatste minuten komen de twee voormalige geliefden elkaar jaren na dato nog een keer tegen, en dan blijkt dat de gevoelens er nog zijn maar dat de tijd helaas niet heeft stilgestaan. Wat in die klassieker van Kazan zo geweldig werkt gaat hier echter helemaal de mist in door het gebrek aan talent bij de acteurs en de regisseur, en dat is eigenlijk wel typerend voor de film als geheel. Wat verder bijna fataal is voor deze 2017 update is dat de twee hoofdrolspelers ook nog eens totaal verkeerd zijn gecast. Swayze uit het origineel was geen geweldenaar, maar had in ieder geval tig keer meer uitstraling dan ene Prattes. Het ergste is echter de bijdrage van voormalig kindsterretje Breslin. Met haar klein en dikkig postuur voldoet ze aanvankelijk wellicht aan het idee dat Baby een lelijk eendje moet zijn, maar als ze de volle twee uur ook niet meer wordt dan dat lelijk eendje gaat de sprookjesachtige sfeer die rondom zo'n film dient te hangen helemaal naar de knoppen. Nee, ik had niet bepaald de time of my life....slechte film.

Zou wel niet politiek correct zijn, maar ik vond het een prima film. Een comedy is primair om te lachen, en ik heb hierom kunnen lachen.

Wat de humor betreft word hier bijna twee uur lang bewust en vaak de grens van het betamelijk opgezocht(en men gaat er vaak overheen). Als de Wayans brothers je zo'n film voorschotelen kijk ik vaak hoofdschuddend toe, maar hier werkt het wonderwel.

Het verschil zal hem zijn dat in Dirty Grandpa in ieder geval nog een verhaallijn zit en op het eind ook nog een moraal(ahum). Bovendien zijn de twee hoofdrolspelers goed op dreef. Efron is goed gecast, en De Niro heeft er duidelijk zin in. Dit is geen Vito Corlenone, Jack La Motta, Max Cady of Neil McCauley, dus een oscarnominatie zal er niet in zitten( ), maar zijn Dick Kelly is een krasse knar om niet vlug te vergeten. Voor zijn romance met Plaza geld trouwens hetzelfde: hilarisch!

Met zo een sterke rolbezetting(naast de hier uitstekende Chastain bijvoorbeeld ook Isabelle Huppert, William Hurt en Viola Davis) krijg je vooraf onherroepelijk dat gevoel dat dit wel eens een sterk drama kan zijn maar viel me niet mee. Een introverte film over introverte mensen, die na een heftige opening al snel vervalt in oppervlakkig geneuzel. Regisseur Benson geeft met zijn vlakke vertelling ons eigenlijk nergens de kans ons te verplaatsen in het leed van de hoofdrolspelers. Een film zonder veel hoogtepunten. Het idee om een verhaal uit twee perspectieven te vertellen is redelijk origineel en ik ga dus ook de him versie hiervan zeker nog kijken, maar kan me bij voorbaat niet goed voorstelen dat de tweede versie nog veel andere gezichtspunten gaat opleveren, waardoor de meerwaarde van deze methodiek toch wat twijfelachtig wordt.

Stuk beter dan de Her versie die ik paar dagen geleden zag, maar dat kan een zeer persoonlijk, mannelijke( ) ervaring zijn, aangezien net de andere versie van dit tweeluik tot dusverre hogere scores veroverde op diverse sites. Bij deze Him versie is het allemaal wat herkenbaarder, levendiger en venijniger wat mij betreft. Mooi naturel en geloofwaardig gespeeld ook door McAvoy en zeker door filmvader Hinds(die filmpappa Hurt uit de andere versie van het scherm blaast). Acceptabel, maar nooit echt hoogstaand, kabelt echter ook dit verhaal voort zonder echt een punt te maken. De overduidelijke pretenties van het tweeluik in zijn totaliteit worden sowieso niet echt waargemaakt. Leuk om te zien dat sommige scènes uit het ene gedeelte via een andere view/cameravoering terugkeren in het andere gedeelte, maar om nou te zeggen dat de problematiek van relaties tussen hem en haar ook maar enigszins scherper verduidelijkt word dan bij een meer gangbare vertelwijze....nou, nee.

Hilarisch gegeven film welk een dijk van een film had moeten opleveren maar het eindresultaat komt slechtst sporadisch in de buurt daarvan. Ook een film waar je even moet inkomen omdat het maar moeilijk wennen is aan het door Franco gespeelde typetje, zelden zo'n eigenaardige en vervelende kwast op het witte doek gezien de laatste jaren. Is dat gewenningsproces aan dit merkwaardig figuur voorbij dan krijg je ook wat meer oog voor het bijzondere, waargebeurde verhaal en gun je jezelf de ruimte om de gaandeweg weldegelijk grappige momenten te herkennen. Aan de resultaten bij de aftiteling te zien(waarin scenes uit de echte film 1 op 1 naast de momenten uit The Disaster Artist worden getoond) heeft James Franco zowel met zijn regie als zijn portrettering van Wiseau een degelijke job afgeleverd, maar helemaal werken doet dit voor mij niet. Tot dusverre overrated op zowel IMDB als hier, had echt beter gekund, is mijn voorlopige conclusie.

Was niet onder indruk. Trage film die veel beter had kunnen zijn. Uitstekend basisgegeven om een dijk van een film af te leveren, maar Django is nauwelijks een geslaagd project te noemen. Lijkt een beetje veel op de Franse cinema uit de jaren tachtig/negentig: stilistisch mooi, vrij accuraat waarschijnlijk maar ook een tikkeltje saai, omdat men het vertellen van een goed verhaal onvoldoende beheerst. Net als het titelpersonage oogt de film wat emotieloos en dat is opvallend bij gebeurtenissen waar in beginsel zo veel emotie inzit. Tijdens de te spaarzame momenten dat Django zijn mooie muziek mag laten horen, besef je dat dit een groot muzikaal talent was, en dat aspect had beter naar voren moeten komen. Positief is dat het laatste half uur qua spanning veel heeft te bieden(had alleen wat beter geregisseerd moeten worden), maar dat kun je weer wegstrepen tegen een aantal overbodige, te lang uitgerekte scènes uit het eerste gedeelte. Nee, denk oprecht dat deze man een betere film had verdiend.

Sandler en zijn vriendenclub(ditmaal alleen Spade) blijft de laatste tijd films maken met veertigers als doelgroep, met als probleem dat de humor blijft steken op het niveau van een tienjarige.

Deze valt dan nog redelijk te doen omdat er ditmaal een heuse poging word gedaan om in ieder geval een verhaal te vertellen, wat nog redelijk lekker loopt ook. De vaak beschamende humor neem je dan maar op de koop toe, en ach..., als je zelf in een melige bui bent kun je zo nu en dan ook nog wel eens lachen.

Ik heb me dus wel vermaakt met deze, maar kan me ook wel voorstellen dat anderen al snel zullen afhaken.

Sympathiek, integer, maar ook een kleine en vlakke film. Onderwerpen die hier worden aangesneden worden nogal terughoudend en erg ingetogen behandeld. Slecht is het zeker niet voor de korte tijd dat hij duurt, maar iets meer durf bij de uitwerking was beter geweest. Hoofdrolspeelster is goed.

Ondanks dat ik de laatste tijd wat last heb van Marvelritis me toch aangezet om deze te zien, en ik moet zegen dat hij best mee viel. Een nieuwe held met een nieuwe invalshoek werkt verfrissend, de vaart zit er goed in, en visueel is het weer uitstekend verzorgd. Jammer dat je aan het eind een klapper c.q. hoogtepunt verwacht maar dat deze uitblijft waardoor de film leegloopt als een slecht opgebazen ballonnetje. Cumberbatch is wel goed gecast en zet een stevige hoofdrol neer. Tot in de kleinere bijrollen word hij ondersteund door een rij sterke karakteracteurs die je eigenlijk niet verwacht te zien in een dergelijke onzinfilm. Voor zolang het duurt de moeite dus best waard, hoewel Doctor Strange uiteindelijk zeker niet de meest imponerende superheld uit het aanbod zal zijn. Dit manco zal echter vooral blijken bij de ongetwijfeld in aantocht zijnde talloze overbodige vervolgen op deze redelijk geslaagde openingsfilm. Tijdens en na de aftiteling word er al via een tweetal korte stukjes aangegeven wat we kunnen verwachten in de sequel: Strange samen met Thor op jacht naar Loki en last but not least Ejiofor die schijnbaar gaat transformeren tot een moordzuchtige bad guy....Ik kan niet wachten(maar niet heus).

Niet zo slecht als ik op basis van de negatieve recensies had gedacht, anderzijds echter ook geen film waar je heel erg enthousiast van kan worden. Schrader maakt al decennia lang merkwaardige films over de zelfkant van de samenleving en dit is hier geen uitzondering op. Cage en Dafoe waren in hun betere dagen ooit samen te zien in Wild at Heart van David Lynch en qua dromerige stijl lijkt deze film daar wel wat op. Tevens heeft hij goed gekeken naar Tarantino, want van begin tot eind is Dog Eat Dog extreem gewelddadig. Kinderen en vrouwen worden met een achteloosheid afgeknald waarvan je alleen maar kan schrikken. Waar het geweld bij Tarantino in al zijn gruwelijkheid ook nog iets grappigs heeft, is het bij Schrader uitsluitend gruwelijk. Wel goed spel van de hoofdrolspelers, zelfs Cage lijkt verlost van zijn lethargie. Al met al een film waarbij je de mogelijkheden om er iets goeds van te maken als het ware kan ruiken, maar het is bijna frustrerend dat het niet helemaal is geslaagd.

Lieve, schattige film met goede, lieve mensen die werken met lieve, schattige dieren. Meer een film waar kinderen en/of toekomstige leden van de partij van de dieren een warm gevoel van krijgen, aan mij was dit niet zo besteed. Al na een kwartier zat ik op mijn horloge te kijken en dat ritueel herhaalde ik gedurende deze ruim anderhalf uur regelmatig. Verhaal is niettemin echt gebeurd en dat geloof ik graag want erg veel opzienbarends gebeurd er niet. Het niveau ligt op een gemiddelde aflevering van een serie(flipper) die veertig jaar geleden al op de Nederlandse tv werd getoond. Wel enkele mooie opnames en blijf even wachten tot aan de aftiteling want als je niet enigszins geraakt word door de laatste beelden ben je een erg grote zuurpruim. Ook opvallend veel bekende gezichten in de bijrollen van deze wat saaie feelgood film, waarvan Morgan Freeman toch wel de prijs voor de meest onbenullige bijrol uit 2014 had mogen ontvangen.

Drie sterren geschonken uit respect voor de oude meester, maar besef dat dit rijkelijk veel is. Meer een stijloefeningetje dan een serieus te nemen misdaadfilm, deze ongemotiveerde europulp. Lang geleden dat Brian De Palma een echt goede film heeft geleverd, daarvoor moeten we terug naar de nineties eigenlijk. Domino duurt kort genoeg om je er niet erg aan te storen en kent een aantal mooi langzaam opgebouwde momenten van spanning, maar het verhaal hangt als los zand aan elkaar, waardoor je bij de plotseling opduikende aftiteling met een hoop vragen blijft zitten. Holland spreekt een woordje mee door de vermoeid ogende Carice(game of thrones collega Coster-Waldau lijkt trouwens ook weggelopen uit een wassen museum) maar ook omdat er ergens halverwege een bijzonder gewelddadige aanslag wordt gepleegd tijdens een filmfestival te Amsterdam. Desondanks geen aanrader, helaas.

Goede, effectieve griezelfilm, waarin uit een minimale setting het maximale resultaat word gehaald. Eigenlijk wel een film dus die als schoolvoorbeeld kan dienen, hoe je een spannende thriller kan produceren op slechts één locatie. Boordevol sterk opgebouwde schrikmomenten, de acteurs zijn zeer geschikt voor hun rollen, en mocht u angst voor honden hebben dan zal dit na deze film niet afnemen. Er zit wel een totaal ongeloofwaardige twist in(Hoe de blinde veteraan er in is geslaagd om Cindy te gijzelen en ongemerkt verborgen te houden in zijn huis is mij een raadsel), maar die ene blunder vergeven wij hen, omdat hij in het niet valt bij de rest van deze geslaagde adrenalinekick.

Klein maar fijn. Zal de grote massa niet aanspreken, typische productie voor in het filmhuis, en hoewel dat in mijn persoonlijke beleving zeker niet altijd een aanbeveling is, vond ik deze goed te doen. Rustig verteld verhaal wat aan de oppervlakte gaat over een op improvisatie werkende theatergroep, maar in bredere zin ook wat positiefs te zeggen heeft over werkrelaties, samenwerking en hoe er mee te dealen als er op die gebieden een kink in de kabel komt. Oogt allemaal redelijk levensecht, soms zelfs als een documentaire, maar het is vooral een verademing om eens een keer te zien dat het plotseling maken van andere keuzes niet automatisch hoeft te leiden tot ruzie, conflicten en pijnlijk afscheid nemen. Respect staat uiteindelijk voorop bij de personages in Don't Think Twice en respect is ook wat ik voel voor de makers dezes.

Van deze Dorst krijg je geen honger naar meer, zwakke film. Een veel te afstandelijke, onderkoelde blik op een gecompliceerde moeder-dochter relatie. Moeilijk aan te geven waarom dit nou zo ver onder de maat is, maar het werkt totaal niet. Kleinsma is als actrice niet zo geschikt voor film denk ik, weet totaal geen gevoel te leggen in de toch dramatische ontwikkelingen rondom haar personage. Van 't Laar zal best een talent zijn, maar zit hier opgescheept met een al vlug vervelende rol van een naar liefde hunkerend, zeurderig grietje die haar draai in het leven maar niet kan vinden. Het deprimerende einde werkt ook niet mee, jezus wat is hier toch de bedoeling van? Moet welhaast één van de slechtste films van dit jaar zijn.

Heeft weinig om het lijf, dit noemde men vroeger een onvervalste B-film. Kilmer lijkt hier iets meer te stralen dan in zijn recenter werk, maar het kan dat dit slechts schijn is omdat alles om hem heen zo middelmatig is. Bulgarije als locatie zal best goedkoop zijn geweest bijvoorbeeld, iets wat ook de indruk is voor deze film in zijn totaliteit. Bovendien is de intrige moeilijk te volgen en erg ongeloofwaardig. De makers wilden zichtbaar een ingenieus verhaal vertellen maar zetten wat te hoog in want het oogt allemaal wat stroperig en gaat van de hak op de tak. Niet de moeite waard dus.

Te wreed en te eng voor al te jeugdig publiek, te onbeduidend en wat al te gemakkelijk geïnspireerd op Harry Potter magie voor de meer volwassenen onder ons, zie daar een film die eigenlijk niemand echt zal aanspreken. Zoveelste spookhuisfilm uit het land waar dit genre uitgevonden lijkt, en de tragiek is dat het verhaal desondanks best aardig bedacht is, docht de uitwerking behoorlijk te wensen overlaat. In de ruim anderhalf uur dat dit duurt komt er heel wat informatie voorbij, de makers gunnen zichzelf geen rust en gaan in sneltreinvaart af op een wat al te gezocht spectaculair einde. Materiaal voor een korte tv serie, op het kleinere scherm met een meer uitgebalanceerde uitwerking had dit beter gerendeerd, gemiiste kans dat er blijkbaar geen briljante geest in dit spookhuis aanwezig was om Cortés dit te vertellen. Robb is in de hoofdrol van deze chaos desalniettemin best goed. Jammer wel dat de enige actrice van naam, Uma Thurman, wel erg vlakjes blijft in een cruciale rol, de tijden van Kill Bill liggen ver achter ons.

Hopeloze remake, die alles waar Turist voor stond onderuithaalt. Turist was een misschien niet geheel feilloos maar wel geraffineerd project welk liet zien hoe een toevallige, seconden durende gebeurtenis een aanvankelijk gelukkig gezinsleven totaal kan ontwrichten. Downhill slaat wat dat betreft helemaal de plank mis, lijkt op het einde vooral een filmpje dat Amerikanen wil duiden vooral niet in dat gekke Europa op wintersport te gaan Grootste blunder is de casting van Dreyfus en Ferrell, twee erkende komieken die graag op de serieuze tour willen, maar dat werkt hier voor geen meter, helemaal geen chemie deze twee. Al vanaf de eerste beelden lopen ze chagrijnig en onooglijk naast elkaar, waardoor de cruciale gebeurtenis(de lawine) welke het breekpunt van hun relatie zou moeten inluiden, hier totaal niet werkt. De voortdurende overacting maakt ook dat je geen feeling kan krijgen met de personages. Het eenzijdige standje trouwe hondenkop van sullige Ferrell gaat al vlug irriteren, het ongenuanceerde geschreeuw van Dreyfus moet camoufleren dat subtiliteit in een serieus bedoelde prent te hoog gegrepen is voor deze actrice Hun aanwezigheid maakt ook dat je onbewust de gehele film heimelijk zit te wachten op goede grappen die(op één hilarische scène na) maar niet komen, want deze nieuwe versie blijft inhoudelijk redelijk trouw aan het origineel, wil dus wel degelijk meer een relatiedrama zijn dan een komedie. Jammer ook dat de bijrollen niet werken: er is uiteraard een horny Italiaanse skileraar, een rare tante van middelbare leeftijd die zich wil gedragen als een vroege twintiger en er duikt plotseling een bekende kop uit Games of Thrones op(die helaas zijn zwaard niet heeft meegenomen, als hij de twee hoofdrolspelers hiermee een koppie kleiner had gemaakt had hij heel wat kijkers alsnog een geslaagde kijkbeurt bezorgt), allemaal verzonnen om leuk te zijn denk ik, maar grappig wordt het nooit. Mislukt, ongeïnspireerd drama dus, vlug vergeten en desnoods het origineel nog een keer kijken.

Toch beter dan ik op basis van de recensies hier gedacht had. Een film waar je even over na moet denken, en hoewel de opbouw van Downsizing ook wat onhandig en te weinig doordacht is, voor mij wel duidelijk bovengemiddeld. Payne blijft een regisseur die prikkelende cinema maakt, en daarin stelt hij ook nu niet teleur. Eerste gedeelte is schitterend, film zoals film eigenlijk bedoeld is. Visueel ijzersterk en de contouren van een opwindend verhaal welk onderhuids kruipt. Halverwege wordt het wat onduidelijker met de komst van de irritant spelende Chau, ogenschijnlijk een rol die grappig bedoeld is maar precies averechts werkt....totdat je beseft dat dit ook de bedoeling is! In het laatste gedeelte laat Payne het verhaal over die kleine mensjes een beetje bruut en slordig los(die beelden in de eindscène dat die gekrimpte mensjes in vol ornaat in een groot vliegtuig zitten kan echt niet) omdat hij ons, iets te nadrukkelijk misschien, wat wil vertellen over de zwakte en onvolkomenheden van de mens. Dat doet hij weinig subtiel en ging bij een meesterwerk als Sideways een stuk toegankelijker, maar de boodschap is ook nu overduidelijk, indringend en ook wel grappig. Ben het er wel mee eens dat dit een mindere film van de regisseur is, maar zelfs een mindere van hem heeft genoeg originele invalshoeken om het boeiende cinema te vinden.

Mijn onvoorwaardelijke liefde voor deze filmreeks, werd niet getriggerd door deze debuutfilm, welke ik toch één van de mindere vind. Degelijk werkje, daar niet van, maar Dr. No heeft de tand des tijds te weinig doorstaan en is derhalve weinig dynamisch en bij vlagen zelfs saai en te lang.

Pluspunten zijn Sean, de opkomst van Ursula en de aanwezigheid van tv-held Jack Lord, maar daar houdt het voor mij dan ook wel mee op.