Opinions

Leek meer op een remake van de film uit 1992(niet zo verwonderlijk ook als het op hetzelfde boek is gebaseerd), maar dan tamelijk zielloos en de enkele elementen die dan nieuw zijn toegevoegd voegen weinig tot niets toe. Kwalitatief stuk minder dus, en eigenlijk overbodig. Verschil tussen de aan zelfoverschatting lijdende regisseur Besson die altijd meer geïnteresseert is in veel actie en snelle montage, en een monumentale regisseur als Coppola. Als zelfs Waltz zijn bijdrage op de automatische piloot vervult weet je dat er iets mis is, Landry Jones heeft de goede kop voor deze rol maar kan qua acteren nog niet eens in de schaduw staan van iconen als Lee en Oldman. Visueel ziet het er wel redelijk strak uit, en misschien interessant om te bekijken als je nog nooit eerder een prent over deze Roemeense bijter hebt gezien, maar voor anderen is dit geen aanrader.

Zeer geslaagd. Begint langzaam, maar wordt gaandeweg steeds intenser. Knap dat je van zo een simpel gegeven een dergelijk fascinerende film kunt maken. Bijna een masterclass van de regisseur, die een beetje lijkt te spelen met de kijker, soms opzettelijk gaten lijkt te laten vallen in de vertelling bijvoorbeeld of personages vrij uitvoerig introduceert om ze vervolgens abrupt uit de storyline te laten verdwijnen. Net als zijn vorige film, de gewelddadige adrenalinekick Brawl in Cell Block 99 erg hard en bij vlagen zeer wreed. Niet ieders smaak ongetwijfeld, maar met lef en visie gemaakt. Dialogen zijn vaak schitterend, te mooi om waar te zijn soms en niet echt realistisch, maar who cares?, hier willen we wel in geloven. Aanrader voor de niet al te tere zieltjes.

Voor een televisiefilm een heel behoorlijk niveau.

Men probeert hier hetzelfde als wat bij de grotere producties Titanic en Pearl Harbor goed werkte: omkleed een monumentale gebeurtenis met een romantisch verhaal, en he publiek zit op het puntje van de stoel.....

Dat werkt hier niet zo goed als bij de twee genoemde voorbeelden, vooral omdat de hoofdrolspelers charisma missen. Mevrouw Woll kan er nog net mee door, Meneer Light is een lightgewicht, acteert als een houten klaas. De drekkleuren waarin de film is opgenomen helpen m.i. ook niet echt mee.

Positief is de sterke weergave van de ondergang van Dresden, datgene waar het eigenlijk om draait. Met gevoel voor detail en authenciteit in beeld gebracht, waardoor de waanzin van oorlog weer eens echt invoelbaar word. Het laatste uur is dan ook het meest gedenkwaardige aan deze in totaliteit toch geslaagde oorlogsfilm.

Niet gek. Als je een film met Sean Bean in de hoofdrol hebt, weet je dat het geen prent met een A merk is, maar voor een B film is dit heel acceptabel. Een thriller die, na de heftige openingssequentie, vervolgens wel wat tam begint, en met ogenschijnlijk een paar verschillende verhaallijntjes ook als los zand aan elkaar lijkt te hangen. Maar als in de tweede helft een en ander toch samenhang vertoont blijkt dit een heel aardige thriller die ook nog aanleiding geeft om na te denken. Positief en wel zo realistisch ook dat dit nu eens niet met een nationalistische Amerikaanse waas voor de ogen wordt uitgewerkt. Integendeel: de Amerikaanse helden, zijnde een disfunctionele familie waarin iedereen een vlekje op de ziel heeft, zijn hier de personen met een bedenkelijke moraal, de buitenlandse tegenstander(goede rol van Patrick Sabongui) is daarentegen een man met waardigheid, iemand die je als kijker begrijpt en wil respecteren. Een afknapper dan weer wel, dat dit uitgangspunt in de laatste minuten weer los wordt gelaten om plaats te maken voor een wat al te bekende finale. Toch een voldoende.

Behoorlijke tegenvaller, had hier meer van verwacht. Drie ervaren hoofdrolspelers die solide hun werk doen, maar dit potentieel sterke verhaal wordt om zeep geholpen door de chaotische regie van Fog die iets te veel in deze verwarrende vertelling wil stoppen. Misschien interessant voor zij die psychologie studeren, want er wordt behoorlijk wat quasi diepzinnig geleuterd aangaande de menselijke geest en het menselijk handelen, maar in combinatie met de thriller en het rechtbankdrama wat Du Forsvinder ook wil zijn werkt dit voor geen meter. Een film die je vooral bekijkt met gepaste verbazing, we zijn beter gewend uit Scandinavië.

Mooie verpakking, te lege inhoud. Oogt als een western, maar heeft de pretenties om wat meer te zijn en gaat daar de fout in. In feite een eenvoudige wraakfilm, maar een subplot over Harrelson's nevenactiviteiten werkt niet echt, is erg onduidelijk, waardoor je naar een onevenwichtige film zit te kijken.

Booswicht Woody speelt hier één van zijn beste rollen, en mag naast mooie brave jongen Hemsworth de show stelen, maar de wat al te ambitieuze makers laten hem in de steek, met deze niet goed afgeronde, onvolledig ogende vertelling.

Niet mijn ding deze tienerfilm, maar ik hoor dan ook zeker niet meer bij de doelgroep. Nochtans kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat pakweg John Hughes in mijn tijd vroeger tienerfilms maakte die inhoudelijk wat meer te vertellen hadden en op zeker bezienswaardiger waren dan deze duffe(toepasselijk) vertoning. Vond het een vlakke vertelling, die nergens grappig word, zichzelf dan ook te serieus neemt en te lang duurt. Voorspelling: er doet geen acteur mee(op de prachtige Bella Thorne misschien na) waarvan we op latere leeftijd nog iets zullen horen.

De vergelijking met de monumentale klassieker uit 1941 verliest hij op alle fronten, maar op zich geen onaardige film. Grootste pluspunt is de fantastische looks, het is iemand als Burton natuurlijk wel toevertrouwd om een visueel plaatje af te leveren, en dat is ook hier weer grandioos gelukt. Qua verhaal is het echter wat mager, de magische vertelling van voorheen wordt het nooit. Bij de rolbezetting heeft hij bovendien wat al te gemakkelijk voor oude vrienden gekozen, waarbij de misplaatste rol van zijn voormalige Batman Keaton in negatieve zin opvalt. Farrell is eigenlijk ook niet meer dan beeldvulling, wel heerlijk om DeVito eindelijk weer eens in een grote film enthousiast te keer zien te gaan. Fans van Burton zullen dit waarschijnlijk wel één van zijn mindere films vinden, omdat deze specialist in gruwelijke sprookjes bij momenten zichtbaar concessies heeft moeten ten faveure van het brave Disney sentiment, en dat voelt niet altijd even lekker. Toch redelijk al met al, maar niet zo bijzonder als gehoopt.

Bovengemiddeld, redelijk tot goed, maar niet zo meesterlijk als ik op basis van voorgaande commentaren had verwacht. Gewoon een behoorlijke oorlogsfilm, echter komen eigenlijk ook voor het eerst de mindere kanten van deze regisseur aan de oppervlakte, waardoor dit voor mij dan ook wel een van zijn mindere films is. Nolan's Dunkirk is een wat zakelijke, rechttoe rechtaan verfilming van een emotionele, intense gebeurtenis. Ik had deze emoties en intensiteit graag wat meer op het doek willen zien, zoals Spielberg dat bijvoorbeeld zo goed deed met Saving Private Ryan, een enigszins vergelijkbare oorlogsfilm die m.i. beter werkte en daardoor monumentaler is(ik denk in ieder geval dat ik me SPR over een tijd meer zal herinneren dan Dunkirk). In Dunkirk worden we met te veel hoofdpersonages opgezadeld die ons nooit echt raken: Bij de uitvoerige introductie al een jonge soldaat die nauwelijks iets zegt gedurende de hele film. Verder een piloot, die bijna de hele film letterlijk verscholen achter een masker zit met ook al bijna geen tekst. Het personage van Rylance, die zijn zoon heeft verloren in de oorlog, maar zich desalniettemin onverklaarbaar met schijnbaar speels genoegen in de oorlog mengt. De rol van Cillian Murphy komt over als een lafaard, Branagh die welhaast stoïcijns zijn job doet.... Dat maakt dat je wat afstandelijk kijkt naar een technisch bijna perfecte film, maar dat opwindende gevoel dat je hier met een onvergetelijke kijkervaring van doen hebt ontbreekt dit keer. Ondanks het zichtbare vakmanschap ontbrak voor mij de echte betrokkenheid, je bekijkt het bijna als zijnde het een documentaire is. Als pure verhalenverteller kan Nolan derhalve nog wel wat leren. En het middel(of het trucje?) om zijn films wat interessanter te maken door de verhaallijntjes niet geheel chronologisch te laten lopen, had hij bij deze prent ook achterwege kunnen laten. Voegt eigenlijk weinig toe hier, leid af van de echte gebeurtenissen die op zichzelf al boeiend genoeg zijn. Een gevalletje van te veel een eigen stempel willen drukken terwijl het verhaal op zich al sterk genoeg is.

Alles bij elkaar redelijk, maar ik denk dat er een hoop regisseurs zijn die met dit gegeven een redelijke film kunnen afleveren, dus de lof die Nolan krijgt toegezwaaid van sommige alhier is deze keer wat overdreven.

Niet zo slecht als de rommel die Cage leverde met andere recente films, maar boven de grijze middelmaat stijgt dit werk ook niet uit. Er word in ieder geval weer eens geprobeerd om zonder al te veel omwegen een verhaal te vertellen, en dat lukt aardig, zij het dat de geloofwaardigheid af en toe ver te zoeken is(de relatie tussen slachtoffer Cage en zijn vijand door de jaren heen is wel heel apart). Wel erg jammer als je Cage en Schrader aan boord hebt je een film produceert die zichtbaar niet al te veel mag kosten. De setting in Roemenië(altijd goedkoop), de korte speelduur en de manier waarop het verhaal aan het einde word afgeraffeld, zijn er mede schuldig aan dat deze film vooral op emotioneel niveau nauwelijks werkt, en uiteindelijk niet bijzonder is te noemen.