Opinions

Loaded weapon 1 is een parodie. Welke films er geparodieerd worden is al snel duidelijk, namelijk de films uit de Lethal Weapon-reeks. Tenminste voor het grootste deel. Hier en daar komen ook stukjes parodie voorbij die verwijzen naar andere films (Basic Instinct, Silence of the Lambs en nog veel meer) maar de basis voor Loaded Weapon 1 is toch wel Lethal Weapon.

Om de film naar waarde te kunnen schatten is kennis van de films die geparodieerd worden aan te bevelen. Zo is een scène waarin Emilio Estevez de badkamerdeur opentrekt en daar Samuel Jackson op de wc-pot aantreft, alleen leuk als je het serieuzere equivalent uit Lethal Weapon kent. En zo zijn er wel meer voorbeelden die eigenlijk alleen grappig werken met kennis van de originele films.

Behalve van het verhaal maakt Loaded Weapon ook gebruik van de stilistische componenten van Lethal Weapon. Kleurgebruik, setting, soundtrack doen erg denken aan de bron. Goed gekopieerd en af en toe doet de film zelfs lichtelijk denken aan een heuse actiefilm. Maar meestal niet.

In hoofdzaak wordt in de film belachelijk omgegaan met van alles en nog wat. Clichés uit misdaad- en actiefilms worden op de hak genomen. De film zit vol goedkope woordgrappen en speelt met thema’s als geweldsverheerlijking en visueel effectbejag. Verder korte optredens van bekende namen. Bruce Willis, Whoopie Goldberg, Charlie Sheen en nog veel meer. Best leuk allemaal.

Regisseur Juan Martínez, die tevens het script schreef, ziet in zijn film af van digitale animatie. Als in de film een pluizig monster door de lucht vliegt, dan gebeurt dat heel traditioneel met behulp van een staalkabel (of iets dergelijks) en dat zien we graag. De speciale effecten zijn weliswaar niet perfect maar passen erg goed in deze sympathieke weerwolffilm die zichzelf niet heel serieus neemt.

Lobos de Arga is bewuste old school cinema. Een film met een humoristische inslag. Een leuke parodische hommage aan het weerwolfgenre. Verwacht niet teveel echte horror. Verwacht wel scènes die op een leuke manier de spot drijven met de genreclichés. Verwacht absurde en onnozele situaties. De film is er een aaneenschakeling van. De maffe personages staan daar garant voor.

Lobos de Arga is een humoristische film die het weerwolfgenre eert met effecten die heerlijk handmade zijn en met personages die zich heerlijk stompzinnig gedragen. Leuke film.

De film centreert zich op het personage Ivan Locke die zich in de nachtelijke uren op een Britse snelweg in zijn auto bevindt en op weg is naar Londen. Locke is een film die zich op één locatie afspeelt. De film begint op het moment dat Locke in zijn auto stapt en eindigt op het moment dat hij weer uitstapt. Het is een nacht waarin problemen, angst en stress de beklemmende ruimte van de auto in toenemende mate in bezit nemen. Een situatie die het gevolg is van een keuze die niet langer kon worden uitgesteld. Een keuze die een geordend bestaan overhoop gooit.

Op de weinige momenten dat Locke niet telefonerend is te aanschouwen, spreekt hij op woedende en beschuldigende toon tot de metafysische aanwezigheid van zijn vader. Aha, daar speelt nog wat, denk je dan. En dat klopt ook. De atmosfeer leent zich trouwens uitstekend voor metafysica. Van de onuitputtelijke stroom neonlichten die oplichten op de gebouwen die traag voorbijdrijven en van de aaneengesloten rij auto’s waarvan de koplampen fel door de nacht priemen en de achterlichten agressief rood oplichten, gaat een intens hypnotiserende werking uit. De camera vangt die atmosfeer perfect en dompelt het personage Locke er in onder. Het is een atmosfeer waarin verloren zielen ronddwalen. Het is een atmosfeer die melancholie en verlorenheid oproept. Een atmosfeer waarin realiteit en surrealiteit elkaar raken.

Locke heeft gekozen. Zijn toekomst is onzeker. Veel tijd om losse eindjes te verbinden en zaken bevredigend af te sluiten is er niet. Locke werkt alle plichtplegingen onder hoogspanning af. Hij snakt naar rust, maar die is voor hem niet weggelegd. Een niet aflatende stroom dringende telefoontjes moet voortdurend worden beantwoord. Telefonische opdrachten moeten worden verstrekt. Verklaringen moeten worden gegeven. Werk en privé lopen door elkaar. Schuld strijdt met boete. Verdriet met woede. Eer met opoffering. Verslagenheid met hoop. De keus is gemaakt. De toekomst is onzeker.

Tom Hardy speelt Locke. Hij weet het personage gedurende de volle speelduur voldoende tot bloei te brengen om de kijker blijvend te boeien. De dialogen klinken af en toe wat zielloos. Dat betreft niet Tom Hardy die in levende lijve is te zien en zich bepaald niet zonder ziel manifesteert. Het speelt vooral bij de personages die niet zijn te zien. Bij de stemmen aan de andere kant van de lijn. Juist daar valt vaak een mechanische toon op die de kijker ook nog eens attendeert op een vaak gemakzuchtig geschreven dialoog. Van acteurs als Olivia Coleman, Ruth Wilson en Andrew Scott verwacht je toch dat zij in staat zijn om meer empathie op te wekken.

Locke is een prima film. Rijk aan emotie en beklemmend. Uitstekend acteerwerk van Tom Hardy. Inhoudelijk intrigerend. Maar Locke is ook een film met iets te opdringerige muziek en met dialogen die wat gekunsteld klinken. Meer plussen dan minnen en ik heb me geen minuut verveeld.

Kleine crimineel Eddie (Bill Skarsgård) met schulden en privéproblemen ziet een onafgesloten luxe auto staan en breekt in. Dat had hij beter niet kunnen doen. Zodra hij in de auto zit, wordt deze onmiddellijk afgesloten en zit Eddie vast. De auto is van hardvochtige rijkaard William die hem in de auto gevangenhoudt en hem op wrede wijze een lesje leert.

Locked heeft een fascinerende uitgangssituatie. Uiteraard niet origineel, want er zijn meer films die hun protagonist in een benauwende situatie plaatsen en zich op één plek afspelen. Nee, origineel is de film niet. De film heeft echter een uitstekend tempo en weet met een brok suspense een prima spanningsboog neer te zetten. Althans in de eerste helft van de film. Daarna verliest de film aan vaart en is het verrassende effect van de pijnlijke attributen waarmee de auto is uitgerust en waarmee William zijn gevangene toetakelt, wel zo’n beetje uitgeput.

Indrukwekkend is het camerawerk. Een groot deel van de spanning komt op het conto van de camera. Die cirkelt in de auto wild om Eddie heen en vangt zijn paniek alsmede de verstikkende atmosfeer die in de auto hangt. Ook hier geldt dat dit spannende beeldmateriaal vooral in de eerste helft wordt ingezet en daarna amper nog. Onbegrijpelijk om zo’n spannend element halverwege de nek om te draaien.

In plaats daarvan wordt Hopkins prominenter ingezet. Het optreden van Hopkins als sadistische arts die het prettig vindt om mensen te zien lijden, is sterk geënt op het personage dat hem wereldfaam opleverde maar raakt niet aan de intensiteit, de mimiek en de psychopathische uitstraling van dat personage. William riep bij mij eerder irritatie op dan een onaangenaam gevoel. Het ligt er allemaal te dik op. Niet subtiel genoeg. Hopkins speelt hem over the top.

Behalve de prominentere aanwezigheid van Hopkins en veel herhaling van zetten heeft de film nog maar weinig te bieden. De amusementswaarde daalt in rap tempo. Zelfs de onwaarschijnlijkheden die je in een spannende thriller graag accepteert, beginnen door het gebrek aan spanning op den duur te storen. Mij overviel pas weer een aangename sensatie toen de film voorbij was.

Regisseurs- en schrijversduo Veronika Franz en Severin Fiala maken met The Lodge hun tweede speelfilm na het aangename Ich Seh Ich Seh (2014). In die film ging het om een vrouw die na een gezichtsoperatie niet meer door haar kinderen wordt herkend en derhalve door haar kinderen in het afgelegen huis waar ze wonen wordt geterroriseerd.

In The Lodge gaat het om een vrouw die gedurende een korte periode met twee kinderen in een afgelegen huis moet samenleven en door hen vijandig wordt bejegend. Hm. Veel overeenkomsten dus. Op papier althans. Tijdens de film heb ik amper nog aan de eersteling gedacht.

Vanaf de eerste minuut heeft de film een onheilspellende sfeer. Al in de korte proloog die dient om de personages en hun omstandigheden bij de kijker te introduceren en die besluit met een stevige uitbarsting, sijpelen de eerste duistere voorgevoelens door. Als de lokatie dan ook nog eens verandert van steriele stadswoning naar groot houten chalet in de bossen, worden de onheilspellende voorgevoelens definitieve gevoelens.

Een afgelegen huis in midwinter. Omringd door een ijzig en besneeuwd landschap en moeilijk bereikbaar door de bijna onbegaanbare wegen. Om afgesneden te zijn van de beschaving is in een horrorfilm geen gewenste situatie. Dergelijke plekken dringen zich vaak aan personages op als een naargeestig soort vagevuur. Het zijn vaak plaatsen vol religieuze symboliek. Het zijn plaatsen die vragen om loutering van de ziel. Het zijn plaatsen die vragen om sinistere ervaringen. En die gebeuren dan ook. Sommige het gevolg van inbeelding. Sommige niet.

De film is terughoudend in verhalende ontwikkelingen. De film beperkt zich lange tijd tot het consolideren van de onheilspellende sfeer die zo vaardig werd opgebouwd. De camera registreert genadeloos kleine oneffenheden in de onderlinge verhoudingen tussen de personages. De personages kampen met open wonden van onverwerkte trauma’s, zijn weinig spraakzaam en gedragen zich ongemakkelijk. Een houding die je als kijker eenvoudig overneemt. De camera doet in dat opzicht goed werk.

De camera doet meer en laat het interieur van het huis steeds vanuit een ander perspectief zien, waardoor claustrofobisch wordt toegevoegd aan onheilspellend. Een heerlijke duistere sfeer is het. Een sfeer die zelfs nog iets meer verduisterd wordt en zelfs een surrealistisch laagje krijgt door het uiterst effectieve gebruik van de monotone klanken die het muzikale behang vormen.

Het moge duidelijk zijn. De film legt de focus op de sfeer. En op de personages. The Lodge is psychologische horror. The Lodge is ook drama. Dat is ook logisch als personages met onverwerkte trauma’s bijeen worden gebracht in een geïsoleerde opsteling. Die bekrompen situatie alleen al creëert ongemak en beklemming. In deze film geen jumpscares en opdringerige spannende muziek. Hier gaat het er subtieler aan toe.

Onder deze omstandigheden is het ijzig wachten op de uitbarsting. Die komt ook, maar duurt tamelijk kort en staat niet goed in verhouding tot het lange wachten. Hoe aangenaam dat wachten dan ook is geweest.

The Lodge is traag. The Lodge kent weinig verhaal. Desalniettemin is The Lodge vooral een fijne, boeiende en sfeervolle trip naar de afgrond van de menselijke psyche.

Wel leuk, maar ook voorzien van een behoorlijk standaard verhaal met weinig verrassende wendingen. Actie en vaart zijn ok. Humor is vlakjes. Eigenlijk ontbreekt de spitse geestigheid, die het verhaal lekker smeuïg moet maken. Veel grappige situaties zijn helaas niet heel grappig.
In de loop der tijd heb ik menig film van Soderbergh gezien. Het rijtje bekijkend valt op dat ik bij veel van zijn films slechts zwakke herinneringen kan oproepen. Voor mij bestaat zijn werk vooral uit films die op het kijkmoment zelf goed bevallen maar die slechts enkele ogenblikken na de aftiteling inhoudelijk alweer vervagen. Met deze film werkt dat idem dito. De vergeetachtigheid begint op moment van schrijven al in werking te treden, merk ik. Opschieten dus.
Leuk vermaak. Lekker vlot verhaal. Een gewaagde overval doorspekt met wat huiselijk drama. Een heist met 'intelligente' twists. Vaker vertoond. Niet heel origineel. Niet verrassend. Gelukkig wordt het verhaal snel verteld en zijn er geen onnodige hick-ups die de concentratie verbreken. Het kijkt allemaal lekker weg.
Opvallend aan Soderbergh is dat hij bijna altijd een aangename cast voor zich laat werken. Dat is in deze film ook weer het geval. Geen heuse ergernissen op dat vlak. Mijn favoriet is de eenarmige Adam Driver, die zijn teksten heerlijk droog en onverstoorbaar uitspreekt en daarmee een geslaagd humoristisch personage verbeeldt. Het komische gehalte van de overige personages valt tegen.
De score is goed. Wat oudere bluesrock. Bo Diddley, dat werk. Hou ik van. Het zorgde bij mij voor ophoging van het kijkplezier.
Leuke film. Niet beklijvend, vrees ik. In de nabije toekomst is het enige bewijs dat ik de film daadwerkelijk heb gezien mijn waardering uitgedrukt in een aantal sterren. En dit berichtje natuurlijk.

Vreemde komedie die laveert tussen engagement en slapstick maar alras erg overslaat naar de luidruchtige humor waar Zuid-Europeanen patent op hebben. Met slapstickachtige humor wordt satirisch ten strijde getrokken tegen zaken als bureaucratie, vercommercialisering van idealen en neokolonialisme.

Heel edelmoedig hoor, zo'n komische kruistocht, maar volgens mij is het type humor daarvoor niet erg geschikt. Denk aan Jerry Lewis of Louis de Funès verdwaald in de jungle en een beeld van komische capriolen verschijnt meteen op het netvlies. Doldwaze belevenissen maar dan zonder scherpe en prikkelende boodschap. Dat beeld zien we ook in deze film. De prikkeling en scherpte ontbreken hier ook. De belegen (visuele) grappen zijn niet van de lucht. Grap met slang, grap met afrodisiacum, grap met formulier a en formulier b etc. En druk, joh. Alles in de overdrive. Typisch Zuid-Europese hectiek en drukdoenerij. Tot op zekere hoogte grappig maar ook al snel heel vermoeiend. Een paar running gags blijven gelukkig de hele film overeind. Die zijn erg leuk.

De hectiek sneeuwt de boodschap onder. De satirische insteek raakt dan ook al snel buiten beeld. Wat rest is een film die bestaat uit snel opeenvolgende drukke gebeurtenissen die worden veroorzaakt door een rij aan leuke en minder leuke personages. Het hoofdpersonage is gelukkig goed te pruimen. Zijn vrouwelijke sidekick ook. De humoristische glans die van beiden afstraalt is boven nul, maar daar is het ook wel mee gezegd. Geen komische natuurtalenten, vind ik, maar goed genoeg te doen.

Tekstueel is het mager. Geen prikkelende dialogen of witty oneliners. Erg jammer, want ik hou erg van de combinatie tekst en capriool. Dat is hier afzien.

Druk, druk, druk, Snel, snel, snel. Af en toe leuk en vaak ook niet. Dat is het eigenlijk wel.

Sombere film die inzoomt op een queeste van twee mannen en zich afspeelt in een imposant en kaal berglandschap. En dat alles tegen de achtergrond van de Algerijnse afscheidingsstrijd in de jaren 50.

Het verhaal ontwikkelt zich traag. De karakters laten niet veel los. Hier en daar een stukje levensgeschiedenis, maar (bijna) nooit het hele verhaal. De kijker moet de lege plekken in de levensverhalen zelf grotendeels invullen. De personages leren elkaar kennen en groeien langzaam naar elkaar toe. De kijker groeit echter niet mee. Die blijft beschouwend op afstand.

De personages gedragen zich tamelijk gelaten. Ze voegen zich in hun lot. Zelfs als dat lot niet overeen komt met gemaakte plannen of wensen. Ach ja, het komt zoals het komt. De mens wikt...etc. Emotie en verweer hebben niet veel zin. Even slikken en weer door.

Geen vrolijkmakende materie. Wel fascinerend.

Goed acteerwerk van Mortensen en Kateb. Somber, traag en afstandelijk. Net als de film.

Deprimerende film die twee jonge meiden met treurige thuissituaties laat samenkomen. Serieuze zaken als zelfmoord, zelfmutilatie, disfunctionele ouders, geweld en liefdeloze seks komen voorbij. En niet op een bedachtzame of relativerende manier. Nee hoor. Hard en zakelijk. Koud en humorloos.

Ter verzachting van de confronterende ellende en sombere ernst zoekt de film het in absurdisme en surrealisme. Die stijlfiguren maken dat de somberheid die van bijna elke scène afdruipt iets kunstzinniger en dragelijker voorbij komt. Schijn. De zaken zien er in een bizarre context dan wel minder kil en hopeloos uit maar kunnen niet verbloemen dat de beide hoofdrolspeelsters ondanks een incidentele vreugdevolle oprisping nog steeds in een treurige en uitzichtloze basis vertoeven. De film wordt er door de bizarre insteek niet leuker of luchtiger door. De film ziet er alleen fantasievoller en artistieker door uit.

Visueel een prima film. Mooie stemmige kleuren, maar ook veel helderheid in het kleurgebruik. Contrast. Er zijn stukjes animatie en stukjes 16mm film die de sombere beelden en sfeer steeds even verlichten. Een aantal videoclips met niet onaardige muziek die speciaal voor de film werd gecomponeerd, zien er verbazingwekkend professioneel uit en doen aan dezelfde kortstondige verlichting. Lusten voor het oog, maar nooit met genoeg lust om de somberheid voorgoed te verdrijven.

Het acteerwerk is best goed. De onmacht van de jonge hoofdrolspeelsters om zich zorgelozer en met meer plezier door het leven te worstelen zoals dat voor tieners op ontdekkingsreis zou moeten gelden, wordt overtuigend overgebracht. Desondanks komt het filmverhaal niet overtuigend over.

De hoeveelheid ellende die op beider bordjes terecht komt overstijgt de ellende van de doorsnee tiener vele malen. Hun probeersels leiden tot niets. Door toedoen van henzelf en van anderen brengen nieuwe impulsen en beloften alleen maar meer grauwheid. De meiden worden er alleen maar meer levensmoe en apatischer door. En zo laat de film zowel een sombere onder- als een sombere bovenlaag zien en valt er door de arme kijker aan alle droefenis gewoonweg niet te ontsnappen.

Visueel mooi, maar inhoudelijk overtrokken deprimerend en daardoor moeilijk inleefbaar.

Eerlijk gezegd, had ik er niet veel mee.

De film met een merkwaardige titel die wellicht doet denken aan erotische exploitatie, gaat over een conflict tussen twee families. De families wonen in de bergen van Tennessee en strijden om een stuk land. Geen erotische exploitatie maar een film uit het backwoods genre.

Een film met een fameuze bezetting. Rod Steiger, Robert Ryan, Jeff Bridges, Randy Quaid, Gary Busey. Om maar wat te noemen. De film is gebaseerd op een roman van Sue Grafton, die trouwens ook meeschreef aan het script. Het boek is een parabel over de dynamiek van geweld en over het leed dat een generatie vaak over haar nakomelingen uitstort. In de film zijn onopgeloste conflicten en de onmogelijkheid om beschaafd met elkaar te kunnen communiceren de redenen voor gewelddadige escalaties tussen de beide families.

Met name de autoritaire manier van doen van de beide familiehoofden zorgt voor een voortdurende spanning. Twee prima door Steiger en Ryan ingevulde personages die zelfs hun eigen nageslacht nooit als gelijken behandelen maar als gehoorzame voetsoldaten zonder eigen identiteit. Nageslacht is er om opgeofferd te worden. Enkel het stuk land dat de inzet van de strijd is, is het waard om voor te vechten. De eigen familie staat in dienst van dat doel.

De film doet niet zozeer aan bloedige actie maat laat zien wat voor afschuwelijke uitwerking jaren van indoctrinatie hebben op de denkwijze en de geestelijke gesteldheid van hun voetsoldaten, hun zonen. De voetsoldaten zijn bang, aanhankelijk, onzeker, emotioneel onvolgroeid en verafgoden hun vaders. De film geeft dit benauwende beeld in een aantals schokkende scènes heel indringend weer.

De strijd op een berg in Tennessee vertoont uiteraard parallellen met de strijd die de VS ten tijde van het productiejaar van de film in Vietnam voerden. De film is overigens meer dan slechts een aanklacht tegen die strijd. Zijn kritiek is breder. De film is eveneens een statement tegen de bekrompen mannelijke manier van denken die aan ieder oorlogsconflict ten grondslag ligt.

Lolly-Madonna XXX is een rustige en fijngevoelige film die af en toe wordt onderbroken door geweldsexplosies. De rust en fijngevoeligheid gingen me soms wat te ver. Sommige scènes neigden naar saaiheid. Dat voelt met name zo omdat de boodschap al snel duidelijk is. Nog weer een scène waaruit de aanhankelijkheid en slaafsheid van het voetvolk blijkt (hoe mooi zo'n scène ook is), verliest dan aan zeggingskracht.

Centraal in de film staan stompzinnig oud zeer in combinatie met scheve familieverhoudingen. Patriarchale verhoudingen die dictatoriaal aanvoelen en een vernietigende werking hebben op de zelfstandige ontwikkeling van de mensen binnen het patriarchaat. De voetsoldaten zogezegd. De opvolgers van bevelen.

Eigenlijk is het allemaal niet heel opzienbarend. Lolly-Madonna XXX is wel op een mooie manier gefilmd en heeft goed acteerwerk. Dat scheelt.

De film is een leuk door muziek geïnspireerd sprookje dat zich afspeelt in het Londen van de late jaren 70. De film toont de kijker een wereld vol (politiek gemotiveerd) tumult en door frustratie en agressie gedreven muziek. Af en toe laat de film iets zien van de maatschappelijke ontevredenheid en de aanwezigheid van radicale groeperingen als skinheads en punkers. Net genoeg om een sfeerbeeld te creëren. Niet voldoende om veel inzicht in de achtergronden van de maatschappelijke onrust te vergaren. Ondanks dat de film in de eerste plaats een coming-of-age-verhaal vertelt, had ik iets meer achtergrond bij de sfeertekening op prijs gesteld.

Het sprookjesachtige element heet Joe Strummer oftewel de frontman van The Clash. Hij ontmoet heel toevallig de 14-jarige protagonist Shay en staat hem met punkgedreven raad en daad bij. Goeie rol van Jonathan Rhys Meyers die met zijn verschijning consistentie in de film brengt. De gedachte om het Britse punkicoon in te zetten als onwaarschijnlijke raadgever voor een tiener die hem totaal onbekend is, werkt op zich goed en is een leuk element in de film. Als rode draad zou dit goed functioneren, ware het niet dat dit element als terugvalbasis niet goed herkenbaar is. Het verdwijnt teveel in een wirwar van merkwaardige ontmoetingen en handelingen om als een onderscheidende factor in de coming-of-age van Shay te dienen. Eerlijk gezegd vergat ik soms dat Joe Strummer ook nog ergens rondliep.

Het verhaaltje is tamelijk simpel en op op voorhand in grote lijnen gemakkelijk uit te tekenen. Het verhaal maakt niet dat je op het puntje van je stoel belandt. De personages zorgen daar ook niet voor. Die zijn over het algemeen sympathiek en stereotiep en passen met die eigenschappen prima in het weinig uitdagende verhaal. De dialogen sluiten daar goed op aan. Die zijn niet erg scherp en klinken nogal vlak en clichématig. Dat valt in eerste instantie niet erg op omdat de Engelse slang wel lekker in het gehoor ligt. Dat besef komt later. Op den duur luister je nog met een half oor naar de inhoud.

Het tijdsbeeld en de sfeer zijn goed getroffen. De muziek is lekker. En de film straalt wel een zekere charme uit die maakt dat ik graag zou afsluiten met de mening dat de film een prachtig verhaal vertelt vol passie en hartstocht en dat ik helemaal meeging in de belevenissen van Shay. Dat was gewoon nooit het geval maar dat ik het erg graag had gewild zegt uiteraard wel iets.

De film wekt bij aanvang de indruk een traditionele western te zijn. In een typisch berglandschap vinden we Jack Burns (Kirk Douglas) terug. Rustend. Zijn hoed over zijn gezicht getrokken tegen de zon. Een sigaret bungelend in een mondhoek. Zijn paard op enkele meters knabbelend op wat twijgjes groen. De beelden tonen cowboy-romantiek uit een klassieke western. De illusie duurt een paar momenten. Een geluid wordt langzaam hoorbaar. Steeds harder hoorbaar. Een modern geluid. Drie straaljagers verschijnen aan het hemelgewelf. Jack, zijn paard en de toeschouwer worden meedogenloos losgescheurd uit hun moment van ontspanning. Meteen is ook duidelijk waar het filmmaker David Miller en scenarist Dalton Trumbo om te doen is. Niet om een fijn romantisch beeld te scheppen van het wilde westen. Nee, de film toont de definitieve ontbinding ervan.
De film toont de botsing van culturen. Jack heeft de mentaliteit van de cowboy. Hij wil vrij zijn. Hij wil niet gehinderd door geboden en verboden door het land trekken. De moderne maatschappij die is gebouwd op presteren en consumeren laat dat echter niet toe. De eenzaat moet zich conformeren. Jack’s vrijzinnige en ouderwetse leefstijl botst met de bureaucratische structuur van het modernisme. Jack is als Rambo maar dan op de prairie.
Mooie rol van Kirk Douglas. Een cowboy die in de verkeerde eeuw leeft. Met behulp van een krachtige fotografie en een krachtige score verwordt de film tot een droefgeestige tragedie over een man die vrij wil zijn en niet wil begrijpen dat de vrijheid om te gaan, te staan en te doen werd begraven met het einde van het tijdperk van het wilde westen.
Lonely are the Brave is een fijne film die soms wrevelig maakt en ongemak veroorzaakt, soms gelatenheid oproept maar te midden van de tragische teneur ook ruimte biedt aan luchtigheid. Dat laatste is absoluut prettig.

Een behoorlijke opgave om 100 minuten lang te kijken naar een egocentrische vrouwenversierder die behalve zijn eigen ego geen enkele belangstelling heeft. Alle gespreksstof staat in het teken van de pathetische hoofdpersoon. Pogingen van de vrouwelijke personages om een gesprek een andere kant op te duwen en een ander onderwerp aan te snijden en enige laag in een gesprek aan te brengen slaan kansloos dood op de onmiddelijk verflauwende belangstelling van de hoofdpersoon. Zijn halsstarrigheid en onverzettelijkheid om met niets anders bezig te zijn dan zijn eigen persoon is dodelijk vermoeiend. Wat een verschrikkelijke irritante lul.

De vrouwelijke personages zijn veel interessanter. Die hebben een bredere kijk op dingen en staan anders georiënteerd en volwassener in het leven. Maar goed, dat interesseert de hoofdpersoon niets en als kijker gaan deze potentiële mogelijkheden om de film te verrijken met wat interessante kost, aan je voorbij.

De hoofdpersoon is bepalend voor het verloop van alles en zo komt er in deze film geen enkele boeiende dialoog van de grond. Leegheid regeert en alle beweging die daar verandering in wil brengen wordt meteen in de kiem gesmoord.

Wat rest is een film die nietszeggend en strontvervelend is.

Het script werd geschreven door James en Stacy Keach. Het idee voor de film ontstond toen de gebroeders Keach in een film speelden waarin zij de gebroeders Wright vertolkten. De weg van vliegtuigpionier naar outlaw is blijkbaar een kleine stap. In The Long Riders spelen zij de gebroeders Jesse en Frank James die samen met de broers Younger en de broers Miller in de 2e helft van de 19e eeuw een beruchte bende vormden. Het moest een film worden waarin echte broers de rollen van de historische broers zouden gaan spelen. Voor de invulling van de Youngers en de Millers benaderden zij de gebroeders Carradine en de gebroeders Quaid.

Over veel meer dan dit originele idee en een heel dun draaiboekje beschikten de heren niet. Een te schriele basis om een producent te vinden die dit project aandurfde. Uiteindelijk lukte dat onder de vlag van United Artists toch. Doordat de broertjes Keach, Carradine en Quaid financiële concessies deden stond er een budget van 7,5 miljoen dollar ter beschikking. Geen hoofdprijs, maar voor regisseur Walter Hill geen belemmering om er een fijne western mee in beeld te kunnen brengen.

De eerste en laatste western van Walter Hill. Een eigenzinnig product dat breekt met conventies. Hoewel de film een aantal gewelddaige scènes bevat, concentreert hij zich voor het grootste deel op het privé- en familieleven van de bendeleden. Aan veel uitleg maakt de film zich in beide settings niet schuldig. Het verhaal begint gewoon ergens midden in een bepaalde fase en verschaft geen inzicht in de tijd daarvoor. De film gunt de kijker nergens een een blik op het verleden. Geen woord over de totstandkoming van de bende of over de brute wandaden die de bende roemrucht bracht.

Hoewel Jesse James het bekendste lid is van de bende, speelt ieder karakter een belangrijke rol in het verhaal. Ieder personage heeft met zijn acties en houding een bepalende invloed op de consistentie en het aanzien van de bende. De kijker gaat daarin mee. Het filmische perspectief verplaatst zich steeds razendsnel van het zicht op een brute bankoverval naar een melancholische blik op een begrafenis van een familielid. Of van een koelbloedige moord naar een lieflijk familietafereel. Het is daarom lastig om Jesse James of Cole Younger enkel als brute bandieten te zien. De nadruk die de film op het familiegebeuren legt, maakt van de moordlustige bandieten vooral menselijke personages die onverhoeds behept zijn met wat gemene en harteloze trekjes.

Toch is The Long Riders ook een hele geroutineerde western. Met mooi camerawerk van Ric Waite, die van de weinige actiescènes heerlijke intense belevingen weet te maken. Daarnaast veel landschappelijk vertier en opnames binnenshuis behangen met melancholie. Hill past in zijn regie tevens de techniek van de slow motion toe om een bepaalde ongemakkelijke spanning of een gevoel van afschuw te intensiveren. Heel geslaagd.

De score van Ry Cooder is als onderstreping bij de visuele pracht weer magnifiek ingezet. Extra melancholie. Extra ongemak. Heerlijk!

In Long Shot kruipt stoner Seth Rogen in de rol van tekstschrijver voor de presidentiële kandidate. Hij doet dat op vertrouwde wijze. Relaxed, onconventioneel, grofgebekt en sympathiek. Zijn tegenspeler en tegenpool is Charlize Theron. Een verbeten politica met serieuze ambities. Een onwaarschijnlijk duo dat in het hart van de film staat en zich van de ene komische situatie naar de andere sleept.

En dat is best even leuk. Theron en Rogen vullen elkaar goed aan en hun samenspel zorgt voor hilarische momenten. Na verloop van tijd werd het allemaal wat veel en onderging ik de komedie met steeds meer schouderophalen. De schuld daaraan heeft de lengte van de film. 120 minuten met Rogen is gewoon te veel. Na een uur vol stonerhumor is voor mij de koek wel op. Daarna is het allemaal niet meer zo grappig. Vooral de onvermijdelijke drugstrip die volgens mij in elke film met Rogen valt te zien (en trouwens nooit leuk is), is dan heel vervelend.

De film doet ook nog een geëngageerde duit in het humoristische zakje. Heel prijzenswaardig om de positie van de vrouw aan de orde te stellen, om politieke corruptie te openbaren en om de zoveelste mallotige parodie op de Amerikaanse president te presenteren, maar het voelde meer als gebrek aan inspiratie dan als fijne komische interventies. De combinatie van romantische komedie en politieke satire zorgde bij mij niet voor veel enthousiasme.

Rogen en Theron. Dat werkt in beginsel wel, maar doet het niet een film lang. De komische werking is beperkt houdbaar. Dat ligt uiteraard niet per sé aan hen, maar is meer aan de lange speelduur en het magere zielloze verhaaltje te wijten.

Vijftig jonge mannen aan de wandel met één doel voor ogen en dat is overleven. In het middelpunt staat de 16-jarige Raymond (uitstekend vertolkt door Cooper Hoffman) die als een van de vijftig jongemannen deelneemt aan de door de staat georganiseerde dodenmars. Een dodenmars die dwars door een dystopisch Amerika voert dat er verrekte mistroostig uitziet. De regel is eenvoudig. Wie niet verder loopt, wordt doodgeschoten. De laatst overgebleven loper krijgt alles wat hij wenst. Een ruimhartige beloning die in de loop van de mars steeds minder betekenis krijgt.

De film is gebaseerd op een verhaal van Stephen King dat in 1979 verscheen. Regisseur Francis Lawrence die met The Hunger Games franchise al ervaring opdeed in dystopisch getinte films bewijst dat hij goed weet hoe je psychologische druk, maatschappijkritiek en menselijk lijden in pakkende beelden weet te vatten. Hij brengt de thema's onder in een lineaire vertelling die zich bijna uitsluitend met de mars bezighoudt. Er is weinig plot, weinig actie en er zijn (althans in conventionele zin) geen dramatische wendingen in het verhaal.

De film houdt zich bezig met de psychische ups and downs van Raymond, luistert naar de onderlinge dialogen, observeert de uitgeputte blikken, trekt zich soms behoedzaam terug in momenten van stilte en signaleert momenten van medemenselijkheid in een onmenselijke situatie. De film onthoudt zich van een voice-over en ziet tevens af van een innerlijke monoloog van Raymond. De kijker wordt geen afleiding van de somberheid gegund. De kille en naargeestige omstandigheden komen door het ontbreken van verzachtende franje hard binnen.

De aanpak van regisseur Lawrence weerspiegelt het psychische en lichamelijke verval van Raymond. Terwijl de eerste deelnemer die wordt gedood nog in volle ellendige glorie wordt getoond en een bruut shockmoment is, gebeuren de overige terechtstellingen steeds meer op de achtergrond. Een bewuste wisseling van perspectief die het proces van afstomping van Raymond perfect symboliseert. Het is hetzelfde proces dat de kijker doormaakt, die dezelfde emotionele teloorgang ervaart bij het kijken naar zoveel ellende, wanhoop en neerslachtigheid. De film windt er geen doekjes om. Achter de individuele ellende schuilt steeds hetzelfde thema dat zegt dat het welzijn van het individu ondergeschikt is aan de wil van het systeem dat prestaties en conformiteit predikt.

The Long Walk is een prettig langgerekt psychologisch drama. Duister, mistroostig, naargeestig. De film schetst een somber beeld van een systeem geleid door machtswellustige autocraten die gewetenloos bereid zijn mensen op te offeren om hun eigen doeleinden te bereiken. Alle middelem worden daartoe ingezet. Dat klinkt toch wel erg actueel, vrees ik. Geweld door de overheid. De enorme druk die wordt opgelegd om te presteren om op die manier je bestaan te rechtvaardigen. En dan nog de media die leed omzetten in entertainment. Ja, de film is wars van vrolijkheid en optimisme.

In tegenstelling tot King’s verhaal is het einde van de film zeer expliciet. Een prima einde dat ten behoeve van de teergevoelige kijker gelukkig niet mild of geromantiseerd is gefabriceerd maar even tragisch, bitter en vernietigend is als het behoort te zijn. The Long Walk is een goeie film die de vinger op zere plekken legt en dat doet zonder te vervallen in het cynisme dat in deze tijd zo in zwang is. De film doet het rustig, onomwonden, intens en woelend. Fijne film.

In beginsel is het nog wel aardig. Kibbelend echtpaar. Beetje psychologische oorlogsvoering. Arrogant en respectloos gedrag tegen elkaar en tegen de natuur. Er ontstaat een voorzichtige gevoel van ontluikende beklemming. Een prima aanzet met de beloftevolle potentie om de relationele spanning heerlijk uit te bouwen naar nog meer haat en nijd en vandaar verder naar een ijzingwekkende wraakoefening van de natuur.

Dat relationele gebeurt een beetje, maar dat andere gebeurt dan weer niet. Wat volgt zijn veel langerekte scènes waarin eigenlijk maar weinig gebeurt. Weinig spanning en suspense. Dat ligt deels aan de povere effecten, maar ook deels aan de saaie uitbouw van een scène. Bijna elke scène duurt lang en bijna elke scène eindigt in een anticlimax, omdat er feitelijk niet veel gebeurt.

Men slaagt er niet in om het onbehaaglijke gevoel dat de personages overduidelijk schijnen te hebben, over te brengen op de kijker. Ik voelde de angst in ieder geval niet.

"Nature found them guilty". Klinkt heftig. De uitvoering van de straf valt behoorlijk tegen.

Osgood Perkins is de zoon van acteur Anthony Perkins. Een beroemde naam die ongetwifeld vele deuren opent maar die de drager ervan tevens dwingt zich te bewijzen. Dat laatste is Osgood Perkins intussen goed gelukt. De regisseur van prima horrorfilms als February (2015) en Gretel & Hansel (2020) maakt met Longlegs opnieuw een goede film. De film lijkt daarnaast niet alleen in artistieke zin maar ook in commerciële zin succesvol te zijn.

Deels is het commerciële succes te danken aan de marketingstrategie achter de film. Als je maar vaak genoeg roept dat Longlegs een van de engste films ooit is, dan wordt dat door het publiek wel opgepikt. De belangrijkste reden voor het succes wordt echter veroorzaakt door de aanwezigheid van Nicolas Cage die de laatste jaren met een aantal waanzinnige rollen veel opzien baart. De man was trouwens in het promotiemateriaal voor de film niet te zien. Enkel zijn naam werd genoemd. Cage in een film en niet te zien in trailers? Dat maakt natuurlijk nieuwsgierig.

De geheimzinnigheid rondom de film past bij een film die heel intrigerend lange tijd om het mysterie in de film heen cirkelt voordat het mysterie wordt prijsgegeven. De kijker moet het doen met toespelingen en verwijzingen. De kern blijft lange tijd verborgen. Die aanpak maakt de film ontzettend spannend. De sfeer is gedurende de hele film intens verontrustend. Pas aan het eind komt de verlossing en is er klaarheid. Nou ja, tenminste over sommige dingen. Andere dingen blijven prettig hangen in de schemering.

In beginsel doet Longlegs waarvan het verhaal in de jaren 90 is gesitueerd, denken aan The Silence of the Lambs (1991) of aan Se7en (1995). Films die handelen over de jacht op een brute seriemoordenaar. Zodra Perkins echter bovennatuurlijke elementen in het verhaal introduceert, houdt de neiging om vergelijkingen te trekken op. Met de introductie van het metafysische wordt de sfeer steviger op de voorgrond geduwd en verdwijnt de handeling meer naar de achtergrond. De film daalt af naar een helse entourage die heel stijlvol wordt gebeeldhouwd. Beeld en sound design vallen prachtig ineen. Goed acteerwerk vult aan.

Het korte optreden van Cage is een beetje theatraal maar eveneens het meest memorabel. Toch heb ik misschien wel meer bewondering voor Maika Monroe in haar rol als sociaal onhandige FBI agent op jacht naar antwoorden. Heel beheerst en met subtiel acteerwerk weet ze in elke scène de aandacht naar zich toe te trekken. Longlegs is een fijne film. Op naar de volgende van Osgood Perkins.

Look Away begint als een aangename verrassing. Een psychologische horror die middels zijn tienerprotagoniste thema’s als pesten, eenzaamheid en schizofrenie aansnijdt. De sfeer in de film is naargeestig. Al in één van de eerste scènes waarin de ouders en de geplaagde tiener Maria samen een ontbijt nuttigen in hun kil ingerichte woning en de ouders de incompetenties van hun dochter nog eens nalopen, komt die naargeestigheid goed boven. De scène is pijnlijk onaangenaam en zet een navenante toon.

Buitenshuis zijn de omstandigheden niet veel vrolijker. Niet alleen reageert de buitenwereld nogal afstandelijk en vijandig op Maria, maar de weersomstandigheden helpen ook al niet mee om de sfeer minder somber en droefgeestig te maken. Het is winter. Buiten is het koud en wit. En maast wit is grijs er wel de overheersende kleur. Zowel binnen als buiten is geen spatje luchtigheid te bekennen.

De film heeft een mooie balans. Het verhaal over de eenzame Maria is het verhaal van een menselijke tragedie en draagt een onverholen sinistere sfeer. De scènes waarin Maria haar alter ego Airam in de spiegel observeert, aftast en leert kennen, zijn beangstigend. De dubbelrol van India Eisley is erg goed en van doorslaggevende betekenis voor het welslagen van deze stilistische film. Ze overtuigt als ingetogen excentriek buitenbeentje en verandert heel gemakkelijk in haar verleidelijke brutale pendant.

Met de ontwikkeling van het alter ego raakt de ingetogen Maria wat op de achtergrond. Met de komst van Airam verandert de film van karakter. We bevinden ons opeens in een wraakfilm waar een femme fatale de scepter zwaait. De serieuze thematiek wordt losgelaten. Nu de accentuering op het wraakmotief komt te liggen, is er meer actie en wordt de film plastischer en oppervlakkiger. Nog steeds vermakelijk, maar gewoon meer standaard. Het stelde me teleur.

De film begint met een aansprekende situatie. Protagonist Ian is overweldigd door het leven en wil vluchten van de wereldse malaise door zich in de Nieuw-Zeelandse wildernis terug te trekken op een wandeltocht. Het lijkt hem een goede manier om afstand te nemen en tot rust te komen. Het is een beginsituatie die ruimte biedt voor het openleggen van innerlijke conflicten, psychische spanningen en antwoord kan geven op de vraag of de dingen die Ian waarneemt echt zijn of zich in zijn hoofd afspelen. En dat lukt in de loop van de film behoorlijk goed.

De film neemt er de tijd voor. De opbouw verloopt rustig. De kijker krijgt voldoende gelegenheid Ian in zijn gestreste toestand gade te slaan. Ian is absoluut excentriek maar ook onzeker, angstig, sociaal onhandig en vol wantrouwen over alles dat om hem heen gebeurt. Hij vertoont paranoïde gedrag tegenover andere wandelaars, schrikt erg van geluiden in het bos en lijkt een groeiende angst te hebben om achtervolgd te worden. Al kijkende naar deze merkwaardige man overvalt je een gevoel van begrip, sympathie en ongemak.

De Nieuw-Zeelandse wildernis wordt prominent gebruikt. De wildernis is niet alleen optisch mooi maar dient ook als spiegel voor Ian’s paranoïde hoedanigheid. De geluiden van de natuur, de contrasterende en indringende werking van licht en schaduw en de visuele benauwenis van dicht op elkaar staande bomen en struiken dragen ertoe bij dat je je gaat afvragen of er een dreiging is die verder gaat dan de dreiging die Ian in zijn binnenste voelt. Is er werkelijk iets dat in de bossen rondsluipt en kwaadaardige bedoelingen heeft?

Op het technische vlak levert de film prima resultaat. Goed camerawerk dat slim gebruik maakt van licht en schaduw om spanning te genereren. De beeldcompositie en het sounddesign helpen om het isolement dat Ian ervaart te benadrukken. Een prima rol trouwens van Thomas Sainsbury die de angst, de vertwijfeling, alsmede de vleugjes hoop (die er ook zijn) van Ian uitstekend vormgeeft. Met name op de momenten dat Ian alleen is worden zijn angst en onzekerheid zichtbaar door zijn merkwaardige gedrag en fantastische mimiek. De andere personages steken er wat bleekjes bij af. Prima wat mij betreft. Erg interessant zijn ze niet. Ze fungeren echter goed als middel om de paranoia van Ian te laten zien.

Loop Track is een verrassend sterke film. Een film zonder lawaai en zonder een bombardement aan spectaculaire effecten. Een film die de tijd neemt om een beklemmende sfeer te creëren. En een film met een overtuigende protagonist die de kijker een ongemakkelijk en tegelijkertijd sympathiek gevoel bezorgt. Knap trouwens hoe de film het ongemak van de kijker in de loop van de film enigszins weet te verleggen van het personage zelf naar de bedreigingen die Ian meent te zien. Een verbreding van de perceptie die is te danken aan de plausibiliteit dat de sympathieke en sociaal onhandige Ian helemaal niet paranoïde is. Sterk.

Een weinig opzienbarende komedie over oplichters. Verhaaltechnisch stelt het niet veel voor. Het verhaal is erg ongeloofwaardig en over the top. Tevens niet heel grappig. De film zit vol flauwiteiten en er gebeuren amper boeiende dingen.

De film heeft echter wel een vrolijke en zorgeloze uitstraling, die maakt dat het op een of andere manier geen straf is om te blijven kijken.

Vol mooie zomerse beelden van het Italiaanse landschap, wekte de film bij mij zelfs een vakantiegevoel op.

De personages zijn niet erg uitgewerkt maar wel adorabili.

De score sluit fantastisch aan bij het vrolijke zomergevoel. Luchtig en leuk.

Geen bijzondere film. Wel een vrolijke.

Film over een groepje jongeren dat in een oud vervallen huis terechtkomt waar vervolgens enge dingen gebeuren. Lekker simpel. Lekker basic.

Ook een film die waarschijnlijk een eerbetoon moet zijn aan films met hetzelfde concept uit de jaren '70 en '80.

Helaas overtuigt de film niet. Zeker niet als eerbetoon. Het verhaal is heel stompzinnig, kent geen enkele relativering en heeft totaal niets oorspronkelijks. Is sfeerloos.

Het script zet de personages aan tot onverklaarbaar en onbenullig gedrag. De engerd is eerder vervelend dan eng. Het acteerwerk is bar slecht. Te veel scenes zijn donker gefilmd. Erg storend.

Kortom, heel teleurstellend en (op een paar schrikmomentjes na) eerder saai dan eng.

Wonderlijke film, die op mij een geestverruimend effect had. En dan bedoel ik niet dat de film zo bijzonder ingewikkeld is en zo veel lagen heeft dat er nieuwe inzichten vrijkomen of dat situaties of personages niet binnen bestemde kaders zijn te plaatsen door een surrealistische verhaaltrant. Nee, niets van dat. Zo spectaculair, wereldschokkend, onbegrijpelijk en vernieuwend is deze productie van Joel Schumacher niet.

Ik heb het over de sfeer en in die zin bedoel ik dat het een vreemde gewaarwording is dat een doorsnee film als deze zo amuseert en zelfs in staat is om nostalgische gevoelens op te wekken. Ik werd bij het kijken zelfs een beetje opgetogen van de hele entourage waarin het verhaal zich afspeelt.

Gauw terug naar de film, voordat ik hier los ga op een persoonlijke beschouwing van de jaren 80. Bij het kijken vallen natuurlijk de jaren 80 elementen heel erg op. Ze ogen misplaatst en zien er zelfs wat lachwekkend uit, terwijl ze dat niet zijn. Het hoort zo te zijn. Hé, de film speelt immers in de jaren 80 en is gemaakt in de jaren 80, waarin kleding, haardracht en lifestyle er een beetje anders uitzien dan nu het geval is. De jaren waarin de muziek ook wat anders klinkt dan nu gangbaar is. Neem de filmscore. Een typisch exponent uit dat decennium. Met van die resonerende drums, synthesizers en kinderstemmetjes. De muziek klinkt nogal mechanisch en doet me weinig, maar is in de film wel mede bepalend voor het nostalgische gevoel dat wordt opgeroepen.

Vreemde film. Ik ging de film in met pure entertainment bedoelingen. Horrorfilm, beetje schrik, beetje spanning, vampiers. Leuk. Plots was er echter ook herkenning, zodat ik de film ook als een soort geschiedkundige documentaire ging bekijken. Vreemd. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de film zo’n verlokkende premisse heeft. Jonge mensen en ‘jonge’ vampiers in een setting waarin alles mogelijk is. Dat biedt ruimte voor het in werking zetten van de eigen fantasie. De entourage van de film helpt bij dat gevoel.

In de film spelen veel personages. De film ziet er visueel goed uit. De muziek is verschrikkelijk, maar herkenbaar. Er is overvloed en die voelt goed. Ik had na het einde van de film wel zin om mij naar de bars, de stranden en de promenade van het fictieve Santa Carla te begeven en mij onder te dompelen in al die plezierige verlokkingen.

Hm, nog steeds weinig over de eigenlijke film gezegd. Ok, nog maar even snel doen dan.

De film kijkt plezierig weg. Visueel mooi. De scènes waarin de vampiers figureren zien er prima uit en zorgen voor een dreigend sfeertje. Af en toe zelfs eventjes spannend. Verder een aantal fijne actiescènes met goeie sfx. Prima acteerwerk ook. Echt eng en rauw is de film niet. De film is (op een enkel moment na) redelijk braaf. Denk aan een iets ruigere versie van The Goonies en je hebt een aardig beeld voor ogen. Die film heeft dezelfde plezierige avontuurlijke uitstraling.

Prettig kijkwerk dus.

Zoals in veel films met een komisch en avontuurlijk element strompelt een onwaarschijnlijk duo te midden van een prachtig panorama van het ene malheur in het andere. Een overbekend scenario dat ondanks zijn voorspelbare verloop best leuk wegkijkt.
De regisserende broertjes Nee zetten in op ironie. De regels van het genre worden op de hak genomen. Dat gebeurt door Sandra Bullock die niet van plan is om zich aan de regels van het genre te houden die zeggen dat vrouwen altijd door een stoere man moeten worden gered. Ironie is er ook in de vorm van haar metgezel Channing Tatum die dat nu juist wel van plan is, maar die als dommige en licht hysterische posterboy totaal niet in het beeld van de stoere held past. Ironisch is ook dat de film nu eens niet de vrouw maar de man neerzet als lustobject. Een vermakelijke scène met bloedzuigers buit dit gegeven heerlijk uit.
De humor wordt voornamelijk opgewekt door zaken te overdrijven. Dat werkt soms leuk. En soms niet. Een overdreven aangezette alleskunnende gevechtsmachine in de vorm van Brad Pitt is zeer geslaagd. De overdreven klunzigheid van Tatum is dat minder. Ook de overdreven boosaardigheid van de antagonist Daniel Radcliffe is niet steeds even humoristisch.
De eerste helft van de film is leuk en sprankelend. Daarna wordt het minder. De wisselwerking tussen Bullock en Tatum begint steeds meer op een vermoeiend trucje te lijken. Bovendien valt de film heel fantasieloos toch terug in de vaste conventies van de luchtige avonturenfilm, waar in eerste instantie nog zo tegen werd geageerd. De inspiratie was blijkbaar op.
The Lost City begint met sprankelende humor maar houdt dat niet een film lang vol. Al snel komt de sleet erop en kijk je naar iets dat net zo goed Romancing the Stone (1984) zou kunnen heten.

Fijne actrice, die Maggie Gyllenhaal. En niet zonder succes in haar professie. Genomineerd voor een Oscar en winnares van een Golden Globe. Maar ja, succes leidt vaak tot zelfoverschatting en dan begint het te knagen. Wat nu? En dan lokt de regisseursstoel. En dat gaat niet altijd goed. Veel eerstelingen van acteurs met het geweldige idee eens een film te regisseren, werden geen succesnummers en bleken eenmalige exercities. In het geval van Gyllenhaal hoeft dat niet het geval te zijn. Met de adaptie van een roman van Elena Ferrante, levert Gyllenhaal een uitstekende film af.

Bij aanvang heb je nog het idee dat de film zich zal ontwikkelen tot een simpele romantische komedie. Dat blijkt niet zo te zijn. The Lost Daughter is geen gemakkelijke crowdpleaser. The Lost Daughter is meer dan alleen een film over een eigenzinnige vrouw van middelbare leeftijd (Leda) die vakantie viert op een idyllisch Grieks eiland en aldaar prettige en minder prettige botsingen heeft met locals en toeristen. De film gaat verder dan dat.

Hoofdthema van de film is het moederschap. Een jonge moeder op het strand (een opwindende Dakota Johnson) die moeizaam met haar dochtertje aanklooit is aanleiding voor Leda om haar eigen moederrol te overpeinzen. De film glijdt met behulp van flashbacks regelmatig terug in het verleden waarin de jonge Leda in haar moederrol wordt geobserveerd. Ze is geen slechte moeder. Ze houdt van haar kinderen. Ze voelt zich alleen erg ongemakkelijk in de rol van moeder. Ze is geen zichzelf wegcijferend natuurtalent. Bovendien lonkt de carrière.

De film combineert vakantieperikelen met fragmenten uit Leda’s verleden als moeder van twee kinderen. Een periode in haar leven die niet als vanzelfsprekend een gelukkige periode is. De wrijving tussen onvoorwaardelijk moederschap, egocentrisme en de impact daarvan op haar psychische gezondheid en op de relatie met de vader van haar kinderen is als het kijken naar een slingerende rivier die nu eens kalm en dan weer woest voorbij stroomt. Bijzonder intrigerend.

De film laat veel open. De film toont Leda als een ongrijpbaar personage dat begrijpelijke en onbegrijpelijke dingen doet. Olivia Colman is Leda. Haar jongere ik is Jessie Buckley. Beide vrouwen slagen er met fijn acteerwerk in die ongrijpbaarheid goed gestalte te geven. De kijker mag zelf het gedrag van de oude Lena analyseren in het licht van de fragmentarische blikken in haar verleden. En dat stemt tevreden.

De film wordt in diverse artikeltjes wel gekenschetst als een mengeling van Lost in Translation (2003) en Fifty Shades of Grey (2015). Die vergelijkingen zijn niet geheel onterecht. Regisseur William Olsson gebruikt de anonimiteit van het bruisende Tokyo om een vrouw (Alexandra Daddario) op haar zoektocht naar zichzelf te begeleiden. De manieren waarop zij zoekende is zijn nogal destructief van aard. Sado-masochisme en alcohol spelen er een belangrijke rol in.

Klinkt op zich wel interessant. Maar is het niet. Het verhaal is voorzien van een doorzichtig laagje halfbakken persoonlijk leed dat substantieel wordt gevoed met platitudes. Eigenlijk is de film weinig meer dan een lompe aaneenrijging van gemeenplaatsen. Het Japanse decor verleent de film een tijdelijk vleugje exotisme, dat in beginsel de ledigheid van het gebodene nog enigszins camoufleert. Na de exotische gewenning, valt de film op zichzelf terug en wordt de kijker met veel lucht geconfronteerd. Behalve het verhaal is ook de begeleidende beeldenreeks prikkelarm. Zowel erotisch als filmisch. Saaie boel.

De film heeft een belangwekkende boodschap. Een vrouw die haar traumatische verleden niet heeft verwerkt, moet zichzelf compleet verliezen om zichzelf te vinden. Jaja. Ik had wel willen weten wat dat traumatische verleden nu precies voorstelde. Olsson houdt dat stukje informatie goed verborgen voor de kijker. Het doel daarvan ontging mij. Tenzij het beoogde doel is om bij de kijker een totaal gebrek aan interesse voor de getraumatiseerde vrouw te kweken en/of een absolute afwezigheid van inleving in de personages te ervaren. In dat geval begrijp ik de visie van Olsson.

De film bevat geen verhalende verwondering en geen aangenaam persoonlijk mysterie maar geeft blijk van weinig sturing, weinig duiding en veel los zand. Het acteerwerk valt bovenop alle ellende ook nog eens zwaar tegen. Alexandra Daddario ziet er leuk uit, maar weet geen enkele vorm van emotie overtuigend over te brengen. Daddario is een storend slechte actrice.

Lost Girls and Love Hotels is een opwindende titel voor een holle en langdradige film.

Trage roadmovie waarin man en weesjongen op weg zijn naar het huis van de grootouders van de jongen. Een roadtrip die niet bol staat van de actie.

De film moet het vooral hebben van de sfeertekening en van de interactie tussen beide personages.

De mooie plaatjes van de weidse landschappen, de ontmoetingen onderweg, een sluimerend geheim en de zwijgzaamheid van de personages zijn vakkundig verwerkt in de film. Ze zorgen voor een sfeervol, goed kijkbaar maar helaas ook weinig verrassend reisverslag.

Onderweg geven de twee zich over aan criminele activiteiten. Die gebeuren bijna terloops en achteloos. De activiteiten zijn niet erg spannend gefilmd. Teveel criminele franje zou de filmfocus verleggen naar de actie en juist afleiden van de personages. En in de film draait het juist om de personages. De overvallen zijn slechts het middel dat zorgt voor roering en verandering in de onderlinge verhouding.

De echte spanning zit dan ook in de interactie tussen beide. Het overbrengen van die spanning lukt behoorlijk, maar echter niet gedurende de gehele speelduur. De personages en hun acties zijn gewoonweg niet altijd boeiend genoeg. En ja, dan is de film dat evenmin gedurende de gehele speelduur.

Goed acteerwerk van Wiggins en Duhamel.

Een oorlogsfilm van John Ford. Het verhaal speelt zich af in 1917 en volgt een Britse legereenheid in de Arabische woestijn. Na een kort stukje tekst dat uitlegt dat de soldaten in de woestijn zijn overgeleverd aan een bijkans onzichtbare vijand, wordt in de eerste scène meteen het bewijs daarvoor geleverd. De overgebleven mannen stuitten op een oase en slaan er hun bivak op. Omringd door de onzichtbare vijand hebben ze weinig andere keus dan op redding te wachten. Hitte, uitputting en paranoia slaan toe. De zenuwen zijn strak gespannen. De emoties lopen hoog op. Het is een uitstekende uitgangssituatie voor een spannende film.
De filmduur is slechts 66 minuten. In die tijd weet Ford een prima beklemmende sfeer neer te zetten. In die tijd weet Ford ook duidelijk te maken dat de missie van de Britse legereenheid (van wie overigens niemand weet wat die missie inhoudt) zinloos is en in bredere zin dat het voeren van oorlog zinloos is. De afwezigheid van een vijand en de leegte van het landschap laten zien dat oorlogsvoering een absurde onderneming is. Mensen sterven op een klein stukje land in de woestijn door kogels van een vijand die ze niet eens zien. Het is onzinnig en destructief en niet eens een voetnoot waard in de geschiedenis.
Een bijzondere rol is voor Boris Karloff weggelegd. Hij is de (enigszins overdreven aangezette) religieuze fanaat van de eenheid. Op een bepaald moment treedt hij de vijand met een groot zelf getimmerd houten kruis tegemoet in de waan verkerend dat hem niets zal overkomen. Hij wordt natuurlijk onmiddellijk door vijandelijk vuur dodelijk getroffen. Waanzin is het. Maar het gebeuren geeft ook een krachtig beeld af. De God waarin hij gelooft heeft zich allang van de mens afgekeerd. Het is hopeloos. Ook religie kan de mens niet redden.
Ford propt aardig wat roering en thema’s in zijn 66 minuten durende film. Het bondige scenario over een belegering door een onzichtbare vijand laat op een spannende manier de paranoia zien die ontstaat in een groep als er dreiging is. Dreiging van buiten brengt het groepsgevoel in de war en brengt zelfs scheuring in de groep teweeg. The Lost Patrol is een film die speelt met kleine en grote thema's. Spannend en interessant maar ik zat niet steeds op het puntje van de stoel.

Lost Souls biedt geen vernieuwing binnen het genre. Toch is het een aangename film. Regisseur Janusz Kaminski spendeert tijd aan zijn personages en laat het verhaal zich langzaam ontwikkelen. De film is niet volgepropt met oppervlakkige spektakelscènes. Geen grimassende duivelsfiguren, geen aanstootgevende (in de zin van onnodige) seksscènes, geen hellevuur.

In plaats daarvan aandacht voor het verhaal en de personages. En aandacht voor het scheppen van een duistere sfeer. De wereld die Jaminski schetst is donker. Bruine en zwarte tinten domineren en staan in hevig contrast met verblindende lichtstralen die af en toe ook het beeld bepalen. Spatjes hoop die voorkomen dat de film enkel doffe somberheid heeft te bieden. Ik vond dat wel prettig.

Twee aansprekende protagonisten. Winona Ryder en Ben Chaplin. Ryder als een gedreven slachtoffer die een duivels complot ontdekt. Chaplin als het personage dat daar de speelbal in is. De hamvraag is dezelfde als in The Omen. Kan Ryder de incarnatie van de duivel verhinderen? De film wijkt iets af van het patroon van The Omen door ook nog de vraag op te werpen of Ryder ze wel allemaal op een rijtje heeft. Die vraag zaait wat twijfel bij de kijker en helpt bij de opbouw van de spanning. Zoals gezegd biedt Lost Souls niets dat vernieuwend is.

Maar goed, de film doet het onder een sfeervolle laag van sinistere dreiging, heeft spannende momenten en heeft een passende showdown die geen concessies doet aan de sobere toonzetting.

Prima film.

Lou is een film waarin de hulpbehoevende Hannah is aangewezen op de bijzondere vaardigheden van een norse en teruggetrokken levende vrouw. Haar naam is Lou. Lou is een persoon die Hannah niet goed kent en waar ze bepaald niet mee bevriend is. Samen gaan ze op pad om Hannah’s ontvoerde dochter op te sporen. Twee contrasterende personages in een gezamenlijke queeste. Het is stof die ontelbare films heeft gevuld. Geen originele film dus, maar desondanks redelijk onderhoudend.

De film begint prima met een aangename intro waarin de personages schetsmatig worden getoonzet met kans op verdieping. Zodra de film in de actiemodus gaat, ontpopt de film zich als een formulewerkje. Voorspelbaar en niet heel opwindend voert de film naar het einde met een verrassende wending die niet verrassend is en de kijker emotioneel neutraal laat. De personages blijven dermate onbeduidend vormgegeven, dat een heuse verrassende wending hoogstwaarschijnlijk eveneens weinig tot geen emotionele impact zou hebben gehad.

Niet alles aan de film is belegen. Een aantal dingen deugt en maakt dat de film niet vervelend is om te volgen. De actiescènes zijn goed. Ze beperken zich weliswaar tot vechtscènes maar die zijn goed geënsceneerd. Goed camerawerk is daarvan de reden. Ook de setting valt positief op. Een eiland met uitgestrekte bossen met onophoudelijke regenval en een verlaten stuk strand met een vuurtoren zorgen voor een naargeestige sfeer, die bevalt.

Ach, dat is het eigenlijk wel.