Opinions

Acht overlevenden van een aanval door een Duitse U-boot bevinden zich in een kleine reddingsboot op de open zee. Met beperkte voorraden en zonder mogelijkheden om te vluchten. Opgefokt door de drift om te overleven en geagiteerd door pruttelende ergernissen en conficten aan boord, ontspint zich een beklemmend en intrigerend verhaal.

Het is een bont gezelschap aan personages dat de reddingsboot bevolkt. Een dwarsdoorsnede van maatschappelijke lagen en persoonlijke meningen zorgt voor spanning en vermaak. Van rijke zakenman tot eenvoudige arbeider. Van arrogante sterreporter tot Duitse U-boot kapitein.

De Duitser zorgt al meteen voor de eerste felle discussies. Een prima zet om met een vijandelijk individu de confrontatie met de overige personages aan te gaan. Daardoor wordt de diversiteit aan eigenschappen en karakters van de personages aan boord op een hele behoorlijke manier in rap tempo verduidelijkt. Een inventieve manier om de personages bij de kijker te introduceren.

De film stamt uit 1944. De oorlog tegen de Duitsers is op dat moment nog volop bezig. Uiteraard moet je de film ook enigszins in dat licht bekijken. Als een parabel. De Duitser staat model voor het kwade Nazi-regime. Een heuse rat die zich in beginsel heel deemoedig opstelt en gebruik maakt van de goedmoedigheid en de onopmerkzaamheid van de andere overlevenden om onenigheid in hun kamp te veroorzaken. De boodschap lijkt helder. De valse en gewetenloze Duitse vijand kan alleen worden overwonnen door onderlinge verschillen glad te strijken en met eendracht de strijd aan te gaan. Een tamelijk propagandistische boodschap en daar hou ik niet van.

Gelukkig is het filmplot dermate interessant dat de achterliggende boodschap bij het kijken op de achtergrond kan blijven en weinig storend aanwezig is. En wat je dan ziet is een beklemmende survivalfilm die fantastisch is geënsceneerd. Met een minimalistische setting die spanning oproept. Met personages die oprecht irriteren en amuseren in een schijnbaar uitzichtloze situatie. Lifeboat is een spannende film.

Maar Lifeboat is ook een film met een kortzichtige eendimensionale kijk op de Duitse vijand. En een film met een kortzichtige eendimensioale kijk op de geallieerde held. De film dicht daarmee een simplistische propagandistische waarde toe aan de termen goed en slecht. Die wrange aspecten van het verhaal bleven na afloop toch ook hangen.

Een bodyshifter, die gehandicapt is in zijn afwijking en derhalve onder tijdsdruk moet handelen, is verwikkeld in een liefdesgeschiedenis. Leuk gegeven. Prima uitwerking.
Regisseur McConnel zet vanaf het begin in op de tijdsdruk. Drew de bodyshifter kan maar een beperkte tijd leven in een gestolen lichaam. Een bezeten lichaam takelt snel af, waardoor Drew voortdurend op zoek moet naar nieuw vlees. We zien hem dan ook talloze switsches doormaken. Omdat het voor sommige kijkers wat lastig kan zijn om te weten welk lichaam nu ook al weer bezeten is, gebruikt McConnel een aantal truukjes. Een voice over is er één van. Een straathond een ander. Heel attent van hem. En subtiel genoeg, want de truukjes verstoren de continuiteit van het verhaal niet.
De hoeveelheid bloed en gore valt erg mee. Het geweld dat gepaard gaat met de overname van een lichaam wordt vooral aan de verbeelding overgelaten. Soms is het zicht geblokkeerd. Soms gebeurt het net buiten beeld. De bijpassende geluiden zijn wel goed hoorbaar en die helpen om alsnog een goed beeld te krijgen van de smerige troep die zo’n switch met zich meebrengt. Heb je het toch nog visueel.
Verder valt het wel mee met de horrorbeleving. De zichtbare horror is bescheiden. Met het tonen van rottingsprocessen op lichaamsdelen en een viezige vochtige transformatie houdt het wel op.
Op emotioneel vlak doet de film meer. Het aardige van het verhaal is dat telkens als een lichaam wordt overgenomen, Drew wordt opgezadeld met alle gevoelens van die persoon. Een prima gegeven dat zorgt voor wat emotionele diepgang. Van Drew moet je het op dat vlak niet hebben. Die blijft in elke hoedanigheid gewoon zichzelf. Behalve een mogelijk gevoel van liefde voor één enkele vrouw is Drew emotioneel dood. Dus weinig diepgang daar.
Er gebeurt nog iets bij het zien van al die overnames. En dat is dat er twijfel ontstaat over de echtheid van Drew’s gevoel van liefde voor die ene vrouw. Het uitdragen van zijn liefde is zo wanhopig dat het onecht aanvoelt. Dat gevoel zou ook best eens een samenballing van de emoties van al die overgenomen personen kunnen zijn in plaats van iets eigens. Voor mij droeg die mogelijkheid absoluut bij aan het filmplezier.
Fijne film. De film mengt heel naturel de pure horror van het verhaal van een bodyshifter met het verhaal van een onmogelijke liefde. Niet creepy of eng. Wel spannend en soms zelfs op een gruwelijke manier aandoenlijk.

Goed begin. Mysterieus en spannend. De film is bij aanvang klein. Slechts een enkele setting. Slechts enkele personages. Slechts een simpele maar intrigerende verhaallijn. Slecht een bescheiden gebruik van graphics, die er trouwens heel behoorlijke uitzien en heel effectief worden ingezet. Al die zaken leveren een grote hoeveelheid aan onderhuidse spanning op. Ingetogen is het woord.

Het minimalistische begin verandert gaandeweg de film. De hoeveelheid personages neemt toe. De grafische effecten worden grootser en zijn minder overtuigend. De begeleidende geluidseffecten worden venijniger en explosiever. De muziek sluit aan met obligate avontuurlijke klanken. De intensiteit ervan loopt synchroon met de opgepompte spanning. De platte actiescènes nemen toe. Elementen uit andere horrorgenres worden toegevoegd. Het geheel wordt epidemischer en pandemonischer.

En aldus verandert het karakter van de film. Het oogt rommelig en de toon is meer sensatiebelust geworden. Het visuele overschaduwt het verhaal, dat meteen niet bijster intrigerend meer is. De spanning voelt vanaf dat moment opgeklopt en gedirigeerd aan. De enige inspiratiebron waaruit wordt geput, lijkt op dat moment gemakzucht te zijn. Nee, al die bombastische effecten en al die hectische panic-in-the-street-scènes wekken bepaald geen spanning op. De film slaat er door op hol.

Het acteerwerk is matig. B-niveau. Het vampirische en vrouwelijke hoofdpersonage voldoet daarbij wel perfect aan de functie eisen zoals die bijna zonder uitzondering aan vrouwelijke personages uit een jaren 80 film worden gesteld. Geen acteertalent, maar anatomisch in orde en veelal bloot in beeld. En ja, dat klinkt ook heel gemakzuchtig, maar in dit geval is het een gemakzuchtig aspect waar wèl goed mee valt te leven.

Regisseur, schrijver en hoodrolspeler Casey Affleck sleept de kijker mee in een mistroostige post-apocalyptische wereld, waarin bijna alle vrouwen door een pandemie zijn gestorven. In deze harde en sombere wereld focust de film zich op de fijngevoelige relatie tussen een vader en zijn dochter. De film is een ingetogen drama dat de spanning niet zoekt in opwindende en gewelddadige scènes die voortkomen uit de waanizin van een wetteloze wereld. De film laat die buitenwereld slechts sporadisch toe en bemoeit zich op ontroerende wijze bijna enkel met zijn eigen besloten wereld. De wereld van zijn personages.

De openingsscène is meteen al prachtig. Heel intiem en teder besteedt de film ruim tien minuten speelduur aan een verhaaltje voor het slapen gaan, dat vader Affleck liefdevol en geduldig en met veel interupties aan dochter Anna Pniowsky vertelt. De scène maakt duidelijk dat de film een intieme blik zal gaan bieden op de relatie vader-dochter. De scène zet eveneens de toon voor de sfeer en de verteltrant van de film. Zeer bedaard in de scènes, lui in de scènewisselingen en vol langdurende dialogen.

De trage enscenering geeft de kijker legio tijd en mogelijkheden om zich te laten doordringen met het gevoelsleven van Affleck en dochter Priowsky. Een gevoelsleven dat wordt getekend door de gevaren in hun huidige bestaan en het plotselinge gedwongen vertrek uit hun veilige thuis in het recente verleden. De handelingen van beide personages zijn gedrenkt in laagjes angst, zorg en verdriet. Die wetenschap begeleidt de kijker op zijn reis door de film. Die wetenschap ontroert.

De binding met de karakters is bijna gegarandeerd. Uiteraard is de voorwaarde wel dat je je laat meeslepen in hun beleving. Dat kost soms enige inspanning. De dialogen die bijna zonder uitzondering van lange duur zijn, hebben de neiging om steeds af te buigen naar onbenullige onderwerpen. Weliswaar een hele realistische weergave van praktische gespreksvoering, maar soms ook een aanslagje op het concentratievermogen. Mijn inleving en betrokkenheid waren dan wel continu van hoog niveau, maar de handhaving van dat niveau kostte soms wat moeite. Soms wenste ik dat ze eens wat sneller ter zake zouden komen. Deze mild afleidende gedachtengang is vooral het gevolg van mijn soms wat ongeduldige karakter en deed gelukkig geen afbreuk aan de totale beleving.

Het verleden speelt in de conversaties tussen vader en dochter weinig concrete rol. Daarvoor dienen de vertederende flashbacks die de huidige leefomstandigheden van de personages functioneel en emotioneel verduidelijken. De flashbacks vergroten de betrokkenheid bij de personages absoluut. De discrepantie tussen hun verleden en hun huidige leven is zo groot dat het verleden een surrealistische en fantastische droom lijkt. Dat is een merkwaardige constatering die tegen het gezonde verstand ingaat dat zegt dat de huidige post-apocalyptische situatie juist veel meer voor die kwalificaties in aanmerking komt. Het is een absurde en schokkende gewaarwording. Welke is nu de omgekeerde wereld?

Niet de gehele film bestaat uit bedachtzaam acteerwerk en behoedzame scènes. Er zijn momenten waarop de film het pad der ingetogenheid verlaat. Momenten waarop de post-apocalyptische buitenwereld hardhandig inbreuk pleegt op het genoegzame samenzijn van de hoofdpersonages. De escalaties worden veroorzaakt door wreedheid, hatelijkheid en begeerte van andere overlevenden en confronteren de kijker met de abjecte menselijke natuur. En dat is niet leuk.

Ja, Light of my Life is behalve een fijne, ook een krachtige film.

De tweede film van Robert Eggers, die met zijn eersteling The VVitch: A New-England Folktale (2015) voor verwarring zorgde bij een groot deel van het publiek, dat een horrorfilm verwachtte maar werd getrakteerd op een arthousefilm die zich voordeed als een horrorfilm. Met The Lighthouse is hetzelfde aan de hand. De film is geen horrorfilm pur sang. The Lighthouse is eveneens een arthousefilm die zich voordoet als een horrorfilm. The Witch beviel mij matig. The Lighthouse beviel mij goed.

In The Lighthouse is de rurale omgeving als setting ingeruild voor een eiland, maar ook hier is dat oord heel ver verwijderd van de bewoonde wereld. Het eiland is zo ver van de rationele beschaving verwijderd dat de twee personages na een verblijf van enkele weken in alle eenzaamheid, vatbaar zijn voor allerhande mythen, legenden en bijgeloof. En op dat moment sluipt de horror de film binnen.

Uiteraard doet Eggers wel iets meer dan een portret schetsen van twee geïsoleerde zielen op een eiland. Het portret is de basis. Daaroverheen ligt een onheilspellend audiovisueel kleed dat wordt gevat in een bijna vierkant beeldformaat dat zorgt voor een sfeervol kader van beklemming en claustrofobie. Meeuwen krijsen snerpend, misthoorns schallen dreunend, de wind giert brullend om de rotsen en de regen klettert onophoudelijk en luidruchtig tegen de toren. Het eiland is dan wel afgezonderd van de wereld, maar een idyllisch oord is het niet. Onderwereld dekt de lading beter.

Gefilmd in zwart-wit. Dat betekent mooie maar kille beelden. Dat betekent beelden die onwerkelijkheid uitstralen en in samenhang met het audiovisuele pandemonium zorgen voor een sterk gevoel van vervreemding.

Dat is horror. En er is meer horror. Er is ook nog de psychologische component. Er is ook nog het effect dat dit helse decor heeft op de twee personages. Wat doen barbaarse omstandigheden met twee personen die zijn afgesneden van de logica van de bewoonde wereld en op een plek zijn beland waarmee zij zo in contrast staan. Een helse plek waar zij overduidelijk niet thuis horen en zelfs ongewenst lijken te zijn. Dat heeft veel impact op een mens. Dan komen waan en kramkzinnigheid om de hoek kijken. De emoties die daaruit voortkomen, worden door acteurs Robert Pattinson en Willem Dafoe fantastisch uitgebeeld.

De film breekt zelden los uit zijn donkere en onheilspellende atmosfeer. De film werkt met heftige droombeelden, met verontrustende visioenen. De scheidslijn tussen werkelijkheid en inbeelding is vaag en moeilijk te ontwaren. Zijn de personages onderhevig aan een vloek of zijn ze gewoon gek? Het antwoord op die vraag blijft speculatief. Eenduidigheid biedt de film niet.

De één zal deze audiovisuele dans langdradig vinden. Een ander zal hem als tijdverspilling ervaren. Weer een ander zal de film als een ongelooflijk boeiende studie van de teloorgang van het nuchtere verstand wegzetten en zwelgen in de audiovisuele schoonheid. Mij overvielen al deze meningen. Er waren soms momenten dat ik me moest herpakken om bij de les te blijven. Dat duurde echter nooit lang. De film wist me op die spaarzame momenten bijtijds en met kracht weer bij de strot te pakken. Het zwelgen overheerste grandioos.

Erg genoten van dit (veelal) surrealistische verslag over twee mannen op een afschuwelijke plek. The Lighthouse is geen doorsnee horror. Wel prachtige horror.

Hele redelijke horror.

Aardige opbouw naar een prima beklemmend en duister sfeertje. Paar goeie schriks. Behoorlijk tempo ook. Verhaal is inhoudelijk niet heel bijzonder en het tempo helpt goed om dat te verhullen.

Zelfs het acteerwerk was naar behoren. Nou ja, bijna helemaal naar behoren dan. Dat jochie kon er eerlijk gezegd niet veel van. En dat heeft toch enige impact op de inleving.

Ben trouwens blij dat ik de trailer niet heb gezien. Als ik de commentaren hierboven lees, vergalt de trailer een hoop kijkplezier. Is wel vaker zo met trailers. Vermijd trailers, zou ik zeggen.

En deel 2? Ach, laat deel 2 maar zitten. Eén "Lights out" is wel voldoende. Beter wordt het niet, denk ik.

Onzinnige thriller, waarin de mysteries al lang voor het einde van de film zijn opgehelderd.

Als eenmaal duidelijk is hoe de vork in de steel zit, is het nog een lange weg naar het einde. Op die lange weg gebeurt niets interessants meer. Het restant van de film is slap en langdradig.

Werkelijk alles aan deze film ademde een groot gebrek aan bezieling. Hoe stuitend.

Een mooie setting met daarin een mysterie dat hoewel intrigerend, helaas weinig spannend wordt uitgewerkt.

De setting bepaalt de sfeer. Het viezige Londen uit de 19e eeuw doet het altijd goed. In dat Londen een theater waar frivole, burleske en gewaagde kunsten worden opgevoerd. Een prachtig decor. Het verhaal beweegt zich als het ware in en rond het theater. En dat is een fijne rode draad.

Het verhaal leest spannend maar dat valt in de uitwerking reuze mee. De vertelvorm is best leuk. Twee verhaallijnen die om elkaar heen dansen. De één volgt een inpecteur die onderzoek doet naar de moorden. Een degelijke, rechtlijnige en overzichtelijke lijn. Niet spannend, maar de sores van de inspecteur zorgen wel voor een zekere inleving.

De andere lijn volgt aan de hand van getuigenissen en deducties de gebeurtenissen die tot het moordonderzoek hebben geleid. Getuigen en verdachten zorgen voor de invulling van dat deel van het verhaal. Veel verdachten en veel getuigen. Veel invalshoeken en veel impressies. Het is wat te veel allemaal.

Als vertelvorm oogt het leuk en levendig. De vele gezichten en de vele gezichtspunten die het gevolg zijn van de keuze voor deze vorm, verhinderen tegelijkertijd dat een gevoel van beklemming ontstaat. De vorm leidt teveel af. Het wezenlijke mysterie is er te speels in verwerkt. Het puntje-van-de-stoel gevoel komt gewoon niet.

Het acteerwerk is trouwens goed. Heerlijk Brits. De dialogen mogen er door hun fijne taalgebruik ook zijn. Twee mooie extra bonusjes, wat mij betreft.

Het zijn te weinig bonusjes om er een hele goede film van te maken.

In Limelight wordt het theater bejubeld. Het theater waar de kunst het leven imiteert en het leven de kunst. De film speelt zich voor een groot deel op het toneel of rondom het toneel af. En als de film dat eens niet doet en zich terugtrekt in het bescheiden appartement van Calvero de clown (Charles Chaplin) dan wordt er door de personages nog steeds voornamelijk over het theater gepraat. Het theater dat hun leven is en hen in leven houdt.

De film is geregisseerd en geschreven door Chaplin en vertelt het verhaal van de verlopen clown Calvero. Een clown die eens succesvol was en bewonderd werd maar nu niet meer. Chaplin baseert het verhaal op eigen ervaringen ten tijde van zijn jeugd in Londen waar de film ook is gesitueerd. In het personage Calvero stopte Chaplin herinneringen aan zijn vader. Limelight is een persoonlijke film. Een film die bijna niets gemeen heeft met de vroegere films van de komiek. Althans wat de slapstick betreft die behalve in een aantal acts van Calvero geen deel uitmaakt van de persoonlijkheid van het personage Calvero. Wel herkenbaar uit de stomme filmperiode is het grote gevoel voor waardigheid dat net als bij het personage The Tramp in het personage Calvero onuitroeibaar aanwezig is. Zelfs op de momenten dat hij bijna niet dieper kan zinken verlaat dat gevoel hem niet.

Calvero ontfermt zich over de 19-jarige Claire Bloom die de balletdanseres Terry speelt. Ze wordt de protegee van de gevallen clown. De film vertelt vervolgens een klassiek verhaal. Een verhaal over de opkomst van de een en de ondergang van de ander. Een spannend drama. Een aangrijpend treurspel. Een klassiek theaterstuk. Een tragikomedie waarin de dialoog een belangrijke component is. Chaplin die zijn grootste successen in het stomme filmtijdperk boekte en die zich met de overgang naar de geluidsfilm lange tijd niet kon verzoenen, lijkt zich daar in Limelight bij te hebben neergelegd getuige de spraakzaamheid van Calvero die zijn gevoelens veelal verstopt achter zijn woorden. Dat feit maakt tevens dat het personage altijd wat op afstand blijft en in emotionele zin wat moeilijker is te lezen dan een personage als Terry dat ruimschoots blijkt geeft over emoties te bezitten.

De dialogen in de film behelzen wijsheid, hebben vaak een aan het theater gerelateerde teneur, klinken nogal gezwollen maar hebben meestal een humoristische ondertoon. Soms ook is een tekst gewoon linea recta geestig. Zo merkt Calvero ergens op: “There's something about working the streets I like. It's the tramp in me I suppose”. Geef toe, da’s toch geestig.

In de film wordt het verhaal vaak verlaten om expliciete aandacht te geven aan de kunst. Niet meer dan logisch in een film waarin het theater wordt bejubeld. Er is ruimte om Terry gade te slaan bij het dansen en er zijn wat acts van de clown Calvero te zien. In goede en in slechte doen. En als het met de theaterkunsten even niet voor de wind gaat, heeft de clown altijd zijn waardigheid nog. “All the world's a stage. And this one is the most legitimate“, zegt Calvero als hij zich op straat en op het dieptepunt van zijn carrière bevindt en dat heel waardig als een gelukkig moment beschouwt.

Limelight is een film vol melancholie, mooie dialoog en subtiele humor. Iets te lang en niet elke scène sprankelt, waardoor de aandacht af en toe wegglijdt. Over het algemeen met tevredenheid gekeken naar dit tragikomische portret van een clown.

Een typische Jarmuschfilm waarbij je vanaf het begin in een fascinerende dimensie wordt gezogen waarin een ieder zich onwerkelijk en zonderling gedraagt. Heerlijk. Een film met weinig plot. Een film met merkwaardige personages die merkwaardige boodschappen uitwisselen. Een film die zich in een prachtige setting afspeelt. Ja, heerlijk was het.

Centraal in de film staat een man die heel treffend als Lone Man wordt aangeduid. Hij is een man die in Spanje een mysterieuze opdracht moet uitvoeren. In Spanje zijn de landschappen en stadjes mooi. In Spanje zijn veel musea die schilderkunst etaleren. De camera glijdt herhaaldelijk langs prachtige schilderijen en focust vervolgens samen met Lone Man op één daarvan waarvan het beeltenis een mysterieuze rol in het amper bestaande plot vervult. Evenals luciferdoosjes, diamanten en een gitaar maken ze deel uit van een mysterieus spel dat ten faveure van de opdracht door de Lone Man en de personages die hij ontmoet wordt gespeeld. Het is een even fascinerend als onbegrijpelijk spel. Ik deed al snel geen enkele verkrampte poging meer om er ook maar iets van te begrijpen.

Behalve objecten worden ook mysterieuze boodschappen uitgewisseld en maken de personages waarmee de Lone Man in contact treedt op zakelijke toon poëtische statements over kunst, muziek en moleculen. Elke ontmoeting markeert een episode die prima in het grote geheel past, maar die je evengoed als een opzichzelfstaande gebeurtenis kunt beschouwen en ervaren. Kleine kunststukjes die steeds een ander personage en een ander filosofietje eventjes in de spotlights zetten en een stukje mysterie aan de film toevoegen. Heerlijk.

De film hanteert een prettige rustige cadans. Gebeurtenissen en ontmoetingen worden zonder enige haast voltrokken. De personages zijn gepassioneerd maar bewegen met een relaxte traagheid en spreken weloverwogen. Het zonverlichte Spaanse decor ademt een ongedwongen sfeer waaruit een ontspannen vibe voortkomt die als vanzelfsprekend op de personages wordt overgebracht. De precieze en indringende muziek van Isaach de Bankolé accentueert vervolgens nog eens de lome ritmische basis waarin de film aan de kijker wordt gepresenteerd. Heerlijk.

The Limits of Control is een fijn uitstapje in een dimensie die net iets afwijkt van de realiteit zoals we die doorgaans ervaren. Na het zien van de film ben ik niet veel wijzer geworden. Ik denk ook niet dat er veel meer betekenis uit de film gehaald moet worden dan dat het allemaal niets betekent. Het is wat het is. Het is verbazingwekkend, mysterieus en uitermate fascinerend. Het is onverkrampt genieten. Heerlijk dus.

Een abortus is nog steeds een strijdbaar onderwerp. En dus worden ook nog steeds films gemaakt met dit onderwerp als thema. In deze film uit Tsjaad gaat het om een 15-jarig meisje dat ongewenst zwanger raakt in een masculiene samenleving waarin abortus verboden is en streng wordt gestraft. Aan de hand van het verhaal over een alleenstaande moeder, haar zwangere dochter Maria en een abortus, laat regisseur en schrijver Mahamat-Saleh Haroun in zijn film zien hoe vrouwen in velerlei opzichten slechts als tweederangs burgers worden behandeld.

De republiek Tsjaad staat bekend als een van de meest onvrije landen ter wereld. Een land dat wordt geregeerd door despoten en traditionalisten. In dit land bepaalt de man de regels waaraan de vrouw zich dient te houden. De vrouw is een object dat de man naar believen kan gebruiken. In de schaduw van die restrictieve cultuur hebben vrouwen een andere cultuur geschapen die is gebaseerd op solidariteit, begrip en compassie. De film Lingui is enerzijds een film die kritiek heeft op de conservatieve samenleving. Aan de andere kant viert de film de verbondenheid van de vrouwen in die samenleving.

De langere filmtitel luidt Lingui, les Liens Sacrés en verwijst naar de heilige band die er tussen vrouwen bestaat. Een gevoelsmatig vrouwelijk verbond waarvan alle vrouwen lid zijn. Een verbond dat uit het zicht van het mannelijk bewustzijn bestaat en waarvan de leden elkaar helpen. In de film wordt de zwangere Maria al snel ondersteund door haar moeder en andere vrouwen. De mannelijke superioriteit wordt door het verbond vaak op creatieve en slinkse manieren omzeild. Het wordt de kijker in de film tamelijk romantisch en bekleed met feelgood voorgeschoteld.

Ik kon het niet helpen maar ik kreeg het gevoel dat de film de alomtegenwoordigheid van het verbond enigszins idealiseert. Mijn geloof in het vanzelfsprekende bestaan ervan ging maar tot zekere hoogte. Gewoon een constaterend gevoel, dat niet is gebaseerd op feitenkennis. Wat weet ik ervan. Ik woon immers niet in Tsjaad.

Lingui is een prima film die ook aandacht besteedt aan het contrast tussen arm en rijk. Op de rondgang van Maria en haar moeder zoekende naar hulp zien we op de achtergrond het dagelijkse leven voorbijtrekken waarin de ene mens onder zichtbaar fortuinlijke omstandigheden woont en werkt terwijl de andere mens in een huisje van golfplaten naast een open riool woont en maar moeilijk kan rondkomen.

Haroun heeft veel te zeggen en doet dat vooral in beelden, die prettig langzaam voorbijtrekken. Gesproken wordt er weinig in deze film. Lingui is een film waarin vooral de beeldtaal spreekt. Boeiende film.

Met een weinig verrassend verhaal en een te verwaarlozen spanningsboog valt Link behoorlijk tegen. Het is dat de dierlijke personages af en toe wat leuke acie genereren, want verder valt er weinig te beleven.

Een tamme film, waarin de apen fantastisch zijn gedresseerd. De dreiging moet met name van één aap komen. De aap met de naam Link, voor wie de rol van aggressor is weggelegd. Omdat bij deze aap echter vooral de sociale kant wordt benadrukt, is het lastig om de dreiging van de aap serieus te nemen. Link heeft de beschikking over een geweldige mimiek. Hij rolt grappig met zijn ogen en gedraagt zich als een baldadig kind. Best leuk om te aanschouwen, maar een horrorwaardige dreiging is hij niet.

De soundtrack helpt niet om iets van spanning of dreiging in de film te brengen. Een steeds terugkerend deuntje dat mij in gedachten terugbracht naar de jaren dat de draaimolen op de kermis nog een spannende attractie was, bezorgt de film een zekere luchtigheid. Alle spannende handelingen die onder begeleiding van dit kermisdeuntje plaatsvinden, verliezen meteen hun potentiele dreiging.

En dan is er nog Elisabeth Shue. Ja. Prachtig. Ze is zelfs nog even zonder kleding in de badkamer te zien. Goed acteerwerk levert ze overigens niet af. Dat heb ik bij haar wel eens beter gezien. Haar personage heeft trouwens ook te weinig laag om daarvoor alle acteertalent naar boven te hoeven halen. Dat geldt trouwens voor elk menselijk personage in de film. Platte wezens. In de film draait het vooral om de aap Link, die wel is voorzien van een karakter met deugden en ondeugden. Ik denk eigenlijk dat de aap met de naam Link de beste acteerprestatie neerzet.

De film met de naam Link viel behoorlijk tegen.

Lisa Frankenstein is een horrorkomedie met een nostalgische eighties vibe. Een necro-romance en een satire op het kleinburgerlijke denken. De hoofdrol is voor Kathryn Newton die een leuke rol had in de horrorkomedie Freaky (2020) en hier een obscuur buitenbeentje neerzet. De film volgt een morbide alsook charmante plotlijn en is opgetuigd met een late jaren 80 indiepop soundtrack. De ambiance is niet onaardig.

De aanzet is veelbelovend. En daarna blijft de film een beetje hangen. Er zit niet veel beweging in. Het is allemaal nogal statisch en zouteloos. Esthetisch mooi. Dat wel. Het verhaal is echter niet heel spannend. Het gaat met horten en stoten. Heeft weinig vaart. De film spartelt wat tussen coming of age, wraakfantasie en horrorkomedie. Geen van alle ingevuld met memorabele scènes. Grapjes over G.W. Pabst en een sympathieke needle drop zo nu en dan, zijn goed bedoeld, maar missen in dit enigszins rommelige geheel aan impact.

Het ontbreekt de film aan fijnzinnigheid en levendigheid. Het is een dooie boel. Lisa Frankenstein belooft veel, maar biedt weinig. Titel, ideeën en aanzetjes zijn niet onaardig. De uitwerking van al die beloftes is echter tamelijk doods.

De film die werd geregisseerd door Steve Buscemi speelt zich op één locatie af en heeft in het personage Beth het enige personage dat in beeld verschijnt. Tessa Thompson speelt Beth. Ze is goed. Ze draagt de film met overtuiging. Thompson speelt een telefonisch aanspreekpunt dat gedurende de nachtelijke uren eenzame en getroebleerde zielen een luisterend oor verleent. In een sfeervol geconstrueerde setting luisteren we naar de vaak mistroostige gesprekken tussen Beth en haar bellers.

Voor Beth een nacht zoals vele andere. Ze is zichtbaar gewend aan en gehard door de treurige en sombere gemoedstoestand van de bellers. Bijna elk gesprek heeft een deprimerende ondertoon en de film glijdt weg in een drukkende ambiance waarin Beth zich inlevend maar ook professioneel staande houdt. Voor de kijker is het even wennen aan zoveel zwaarmoedigheid. Heel af en toe blikt de camera uit het raam van Beth's appartement en biedt de kijker een beetje afleiding door hem onder begeleiding van stemmige muziek een glimp van de nachtelijke stad te laten zien en hem de nachtelijke geluiden buiten het appartement te laten horen. Het zijn korte momenten die steeds ruw worden onderbroken door het priemende geluid van de telefoon die weer een nieuwe noodlijdende beller aankondigt.

In het begin denk je nog dat de film een spannende wending in petto heeft. Een gebeurtenis die Beth in direct gevaar brengt. Door de onvrede, hulpeloosheid, neerslachtigheid en soms dreiging die de gesprekken oproepen verwacht je dat enigszins. The Listener is echter niet zo’n film. De film laat gewoon een aantal gesprekken passeren en toont daarbij Beth. Nu eens in een nachtgewaad, dan in een joggingpak wandelt zij door haar woning. Onderwijl maakt ze kleine tekeningen die een samenhang hebben met het gesprek dat ze voert. De camera vangt haar van nabij, dan weer van veraf en focust op kleine handelingen en voorwerpen zoals op de stressbal waarmee Beth tijdens haar gesprekken driftig in de weer is. De enscenering is rustig en staat haaks op de heftige gesprekken die worden gevoerd. Het contrast is fascinerend..

De stemmen achter de bellers zijn redelijk gerenommeerde namen. Ik herkende de stemmen niet maar zag achteraf de namen van onder andere Logan Marshall-Green, Margaret Cho, Rebecca Hall en Steve Buscemi voorbij komen. De verhalen die worden verteld zijn niet vervelend en het kijken naar de mimiek van Thompson is dat ook niet. Echt ontroeren doen de gesprekken niet. Dat ligt niet zozeer aan de onderwerpen die worden aangesneden. Die klinken authentiek genoeg. Het ligt meer aan de gladde manier van spreken, aan de gepolijste gesprekvoering die de authenticiteit aantast. Men spreekt in schrijftaal, niet in spreektaal. Dat luistert prettig maar klinkt ook bedachtzaam en dat is niet spannend.

In The Listener luister je naar gesprekken en kijk je naar Thompson. Meer is het niet. Het is visueel rustgevende cinema gevuld met mooie staaltjes linguïstiek waarmee de meest treurige en schokkende verhalen worden verteld. Niet erg spannend, maar absoluut boeiend.

Film met een interessant uitgangspunt die erg tegenvalt in de uitwerking.

De scenes die zich met het sci-fi aspect bezighouden zijn intrigerend en spannend.

Naast het sci-fi aspect is er veel ruimte gelaten voor intermenselijke problematiek van en tussen de personages.

En daar waar de sci-fi intrigerend en spannend is, is de dramatische kant dat niet. Het script blijkt dan erg mager. De dramatiek overtuigt niet. Het gebruik van een gelige waas over de beelden helpt ook al niet.

De gele filtering waarvan de bedoeling niet duidelijk is, wordt trouwens zo vaak gebruikt en irriteerde mij op den duur zodanig dat ik grote moeite moest doen om het verhaal te blijven volgen.

Het acteerwerk is niet heel geweldig. Het gebrekkige acteertalent valt met name in de (toch al gekunstelde) dramatische scenes erg op.

Niet leuk en veel te lang.

Justin Long is geen irritante verschijning. Met een jongensachtige, warrige en nonchalante performance doet ie het best leuk. Helaas voor hem is de film niet leuk. Door de voorspelbare plotontwikkeling en de lange filmduur komt al snel de sleet op zijn personage te liggen waarmee de charme en de frisheid van de performance ook verdwijnt. Zijn karakter blijft hangen in herhaling. Geen variatie in de humor in combinatie met de lange speelduur werkt niet. Dat gaat vervelen. De grappige momenten worden voorspelbaar of zijn gewoon niet (meer) grappig.

Sowieso weinig leuke komedie trouwens. Met een enkel geslaagd momentje heb je het wel gehad. De momenten en scènes waarin een (vaak flauwe) grap zo lang uitgemolken wordt, dat de momenten of de scènes zelfs niet eens meer grappig kunnen worden, zijn veel talrijker. Dat is wel een trieste constatering.

De romantiek dan. Een shitty romantisch verhaaltje. Een verloren liefde en de poging om te herwinnen. Ook al zo uitgemolken. Die kansloze romantische plotlijn duurt veel te lang en is bovendien veel te tam. Amper scherpe tekst en gloedvol drama. De dramatische lijn lijdt aan hetzelfde manco als het humoristische onderdeel. Teveel van hetzelfde en te langdradig.

Ik vond het wel een treurige film.

Over twee verveelde tienermeisjes die in een troosteloze woestijnachtige omgeving ergens in Californië opgroeien. Terwijl Alison (Kay Panabaker) de stabielere en bedachtzamere factor vertegenwoordigt, is Lilly (Juno Temple) de rebel die zich tegen haar moeder verzet, haar therapeut beledigt en gevaarlijke situaties opzoekt. Zij wil maar één ding en dat is zo snel mogelijk weg uit deze godvergeten plek.

Tieners die er vandoor gaan. Little Birds brengt geen nieuw verhaal. Toch is de film van schrijver en regisseur Elgin James prima kijkvoer. De film oogt mooi en verloopt zonder inzakmomenten. De goed getroffen sfeer van het woestijnlandschap van Californië die in zwaarmoedige beelden wordt gevangen, beïnvloedt het gemoed van de kijker. Ook de muziek die het verhaal vergezelt, draagt bij aan de melancholie. Allemaal mooi. De grootste sterkte van de film bestaat echter uit het protagonistenduo Temple en Panabaker. Ze vertolken intrigerende personages en weten hun vriendschap geloofwaardig te etaleren. Het is gemakkelijk om je in beide personages in te leven.

Het milieu waaruit beide dames stammen en waarin ze leven, wordt bevolkt door personages die ellende hebben ervaren. Ellende die afstraalt op Lilly en Alison en beiden grotendeels heeft gevormd. Een moeder die aan kanker is gestorven. Een vader die zelfmoord heeft gepleegd. Een oom die niet lekker uit Irak is teruggekeerd. Een armoedige trailer als behuizing. En dan zijn er nog de onderlinge vijandschappen met andere groepen uit het trailerpark. Een troosteloos trailerpark gesitueerd in een troosteloze woestijn. De hoeveelheid ellende is niet gering. Enigszins clichématig ook. Maar het werkt.

Maar goed, daarom gaat het in de film uiteindelijk niet. Het is niet meer dan couleur locale. Het gaat in de film om Lilly en Alison in een universeel verhaal over volwassen worden. En dat gaat gepaard met momenten van plezier, met momenten van teleurstelling en met harde lessen. Hoewel de avonturen van Lilly en Alison hier en daar iets uit de bocht vliegen, zat ik steeds geboeid te kijken. Een geslaagde film dus die bovendien weer eens bewijst dat los van Hollywood goede en eigenzinnige films worden geproduceerd. Gelukkig maar.

In een schattig modeldorp aan de Westkust van de VS, zijn de mensen blij en godsvruchtig. Men voelt zich veilig De mensen hebben kennis van goed en kwaad. Invloeden en personen van buitenaf vertegenwoordigen overduidelijk het kwaad, terwijl het goede wordt vertegenwoordigd door alles dat Amerikaans is. Het leven is heerlijk en simpel. Oorlog bestaat, maar is ver weg. En oorlog heeft met heroïek en glorie te maken. Het is het ideële beeld van het leven zoals dat beleefd en bezien wordt door de ogen van een achtjarig kind.

De film toont ons de wereld door een kinderbril. Een blik die beperkt is. Een blik die niet de echte wereld toont, maar een kinderlijke versie daarvan.

In deze atmosfeer speelt de film zich af en vanuit dit perspectief bekeken, levert de film een innemend en vertederend verhaal op. Fantasievol, ontroerend en meeslepend. Ook (eerlijk is eerlijk) bij tijd en wijle, sentimenteel en klef.

Het acteurtje in de rol van het kind is bijzonder goed gecast.

De personages zijn oppervlakkige wezens. Er wordt nauwelijks aandacht besteed aan achtergrond en motief. Geen duistere geheimen of indringend levensleed. Jammer dat de maker hier niet even uit het kind stapt en de kijker een meer uitgebalanceerde en diepere inkijk toont in de karakters.

De laatste vijf minuten van de film zijn overbodig en zijn wat mij betreft te karakteriseren als overrijp en goedkoop effectbejag. Tegenvaller.

Ik was tot die laatste scenes eigenlijk wel een tevreden toeschouwer. En iets minder tevreden erna.

Aangenaam traag voortkabbelende film die het zeker niet moet hebben van een spetterend verhaal.

De film geeft een inkijkje in het leven aan het Franse Hof ten tijde van Louis XIV en volgt de gangen van de vrouwelijke hoofdpersoon, die een tuin mag ontwerpen voor het nieuwe paleis te Versailles.

We zien haar worstelen met zichzelf en in haar relaties met andere mensen. Op een paar zijsprongen na, gebeurt er verder niet zo veel.

Ondanks het gebrek aan intrige, blijft de film toch redelijk boeiend. Een paar leuke scenes tussen Rickman en Winslett helpen daarbij.

Het slot van de film is intens en enigszins verrassend. Te laat. De cruciale slotscene eerder in de film geplaatst, had waarschijnlijk een pittiger film opgeleverd.

Het acteerwerk van Winslett en Schoenaerts is goed. Rickman deed z'n ding. Beetje potsierlijk. Heb hem wel eens beter werk zien doen.

Rustgevend.

The low budget fabriek ‘The Asylum’ produceert met Little Dead Rotting Hood een film over weerwolven en vermengt dat thema met een snufje Roodkapje. Gewapend met een rode mantel en een magisch zwaard bestrijdt Rotting Hood het wolvenpact. Dat klinkt als stupide trash en dat is het ook.

Het verhaal stelt teleur. De acteerprestaties stellen teleur. De transformatiescenes zien er slecht uit. En als tot slot de leider van het pact middels goedkoop ogende CGI tot leven wordt gebracht, ziet het enorme beest er zeer belabberd uit. Op zich valt met deze aspecten goed te leven, als de insteek van de film nog een humoristische zou zijn geweest. Trash met overdreven slechte effecten, overdreven bloedvergieten en overdreven slecht acteerwerk kan wel amusant zijn. In deze film is het echter de bedoeling dat de kijker alles bloedserieus neemt. Nou ja, dat deed ik dan maar.

Niet alles aan de film is trouwens hopeloos. Het camerawerk is verbazingwekkend goed. Uitstekende cameraperspectieven en een dynamiek die soms zelfs iets als spanning opwekt. Ook wordt de duistere sfeer waaronder de gebeurtenissen zich afspelen, soms redelijk goed getroffen.

Ondanks die positieve elementjes, is Little Dead Rottin Hood nog steeds een filmisch gedrochtje.

Matige comedy.

De parodiërende grappen liggen voor de hand. Een enkel subtieler moment daargelaten is overdrijving of een mallotige aanzet van situaties uit mainstream horror producties de bron van vermaak. De belangrijkste bron is The Omen. Als één der personages de naam Gregory Peck noemt is dat zelfs voor de niet horrorliefhebber wel duidelijk.

De humor is niet spetterend of heel origineel. Niet eens heel grappig eigenlijk. Opmerkelijk dat ondanks de voorspelbaarheid van de humor de film op geen moment echt ergerlijk wordt. Het laatste halve uurtje waarin feelgood ten koste van humor wordt ingezet, hikt overigens wel tegen het woord beproeving aan.

Toegegeven dat Scott het juiste type is voor dit soort flauwiteiten. De man heeft iets waardoor je niet de neiging hebt om de matige humor of de film meteen maar tot de grond toe af te branden. Dat iets maakt de film niet beter, maar maakt de film wel beter verteerbaar.

Regisseur Abe Forsyth levert een hele aardige romantische komedie af, die in een soort van zijplot een beetje halfslachtig aanklooit met een invasie van zombies. Dat gebeurt vooral om de schijn te wekken dat het hier een komische horrorfilm betreft. En ach, zo’n soort film is het natuurlijk ook wel een beetje, maar van de aanwezigheid van de zombies wordt eigenlijk te weinig gebruik gemaakt om het genre horror helemaal te rechtvaardigen. Bovendien wordt het fenomeen zombie eveneens amper ingezet om humor op te wekken. De zombies spelen slechts een rol in de kantlijn. Er passeren dan ook vele stukken film die je doen vergeten dat er überhaupt zombies meedoen. Ik vergat het bestaan van die schepsels tenminste vaak.

Een verkapte Romantische comedy dus. Toch is het geen verkeerde film. De humor is best ok. Die komt voornamelijk voort uit het bizarre plot. Een kleuterklas raakt in een pretparkje ingesloten door zombies. Hun wordt door kleuterleidster Lupita Nyong'o (leuke rol) uitgelegd dat het geen echte bedreiging is, maar dat het slechts om een spannend maar onschuldig spelletje gaat. Mede dankzij de inzet van de andere kleuterleider (groot kind en lamlul Alexander England) is er uit de situatie voldoende voer te halen om geslaagde humor van de knipoog en de overtrokkenheid te produceren. Vooral de gewaagde dialogen die in het bijzijn van de onschuldige kindertjes plaatsvinden hebben een hilarisch effect.

Het is grappig om naar Lupita Nyong’o te kijken die met ukelele en kinderversjes de kindertjes in toom probeert te houden. Geheel in tegenspraak met de verschrikkelijke gebeurtenissen, doet zij erg haar best om de illusie van het spelletje in ere te houden. Het repetitieve element van haar acties maakt echter het grappige aspect dat eraan kleeft, beperkt houdbaar.

Hetzelfde geldt voor het personage dat vertolkt wordt door England. In de film transformeert hij van een enorme hufter naar een gevoelige hufter. Hij is erg leuk in zijn grofheid, maar in de transformatie wordt zijn gedrag steeds minder grof en egoïstisch. Dat is natuurlijk geheel volgens de regels van de romcom, maar gaat ten koste van zijn komische aanwezigheid. De transformatie heeft een zoetige en brave uitwerking en is gewoon minder grappig.

Een aparte vermelding verdient het personage Eddy McGiggle. Een populaire tv persoonlijkheid met een programa voor kinderen en in het bezit van een grote dosis antipathie voor zijn doelgroep. Klinkt niet onaardig, maar wat een verschrikkelijke miskleun. Helaas is dit karakter erg veel en erg storend in de film aanwezig. Hij floept ongecontroleerd door het beeld en eist de aandacht op met flauwe seksueel getinte teksten en vervelend alcoholisch wangedrag. Erg voorspelbaar en ongrappig. Bij het verzinnen van teksten voor dit type, liet de inspiratie de schrijver even in de steek. Ik begrijp dat volkomen.

Dus ja, een film met veel foute humor, maar over het algemeen erg leuke humor. Ook een film met een heerlijk absurd en geestig plotidee. En een film waarin de personages weinig inhoud hebben en de kracht van hun komische verwikkelingen in het verloop steeds minder krachtig werkt door het zich herhalende concept.

A Little Prayer is een film die je raakt. A Little Prayer is een film over een familie die opeens wat roerigheid meemaakt. De cast met hoofdrolspeler David Stratham in de as van de film, doet goed werk. Stratham die de rol van gezinshoofd met empathie invult geeft gestalte aan een prettig en levenswijs personage met een brede rug. Een personage dat niet schroomt om zijn zelftwijfel te etaleren. Een eigenschap die hem menselijk maakt en het de kijker gemakkelijk om zich in zijn personage in te leven.

De uitgangssituatie is simpel en niet vernieuwend. Het zijn de personages die het doen. De personages die niet simpel van opzet zijn. Schrijver Angus MacLachlan die tevens de regisseur is, plaatst zijn personages in die uitgangssituatie en ontleedt hen. De personages evolueren. Daarmee smeedt hij een emotionele band met de personages. MacLachlan houdt zich tijdens het smeden verre van weeïg en sentimenteel gedoe. De personages zijn realistisch geboetseerd, niet gemakkelijk te lezen en dus een film lang intrigerend.

Gebeurtenissen vinden niet per se helder en afgebakend plaats waardoor er niet altijd zekerheid bestaat omtrent de ernst of het waarheidsgehalte. De kijker weet alleen zeker dat het rommelt. Dat rust en harmonie zijn verstoord. Dat onderlinge verhoudingen zijn veranderd. MacLachlan brouwt van die omstandigheden een amusante en aangrijpende film. Een film die ondanks het drama dat de familie overkomt en de personages beroert, de dingen nuchter benadert. En het is vooral die nuchtere toon die amuseert en ontroert en je in zijn ban neemt.

De dialogen zijn geestig en to the point. De personages gedragen zich niet over the top maar zijn simpelweg zichzelf. Ze doen de dagelijkse dingen en ervaren die met een onderkoelde humor die de film een bepaalde luchtigheid verleent. Luchtigheid en drama hebben een mooi evenwicht. A Little Prayer is een fijn familiedrama.

The Little Things is een sfeervolle film. In de traditie van de film noir. Een film die geen gemakkelijke antwoorden geeft en een paar aardige verrassingen in petto heeft. De film is meer een karakterschets dan een keiharde politiethriller.

Door de ogen van twee detectives volgt de kijker de jacht op een seriemoordenaar. En hoewel de film veel aandacht aan die jacht besteedt, gaat zeker evenveel aandacht uit naar de twee detectives. De film interesseert zich waarschijnlijk zelfs meer voor die twee personages dan voor de moordenaar en de ontrafeling van moordzaken. Ook wel een beetje logisch als het perspectief steeds bij de detectives ligt en de film zich niet aan een breder perspectief waagt. Dat werkt wat verstikkend.

Op zich interessante personagges trouwens. Twee tegengestelde personages die in toenemende mate gefrustreerd raken in hun jacht op de moordenaar. Twee personages die zich gaandeweg realiseren dat het de kleine dingen zijn die er toe doen. Details lossen een moord op. Toevalligheden bepalen levensgeluk of ongeluk. Details zijn een cruciale factor. Ze zorgen voor onzekerheid, zetten levens op hun kop, maar lossen ook moorden op.

De film is nergens sensationeel, maar verloopt vrij sereen en piekt hier en daar met wat bedachtzame actiescènes. De sfeer is grimmig en kil. Er is cynisme. De film bouwt daarmee een fijne onderhuidse spanning op. Het einde past daar uitstekend bij. Dat schudt de boel nog eens stevig door elkaar en spoelt de laatste vaste waarden weg. Het gaat regisseur Hancock inderdaad om de kleine dingen. En ja, kleine dingen zijn inderdaad spannend en interessant.

De naargeestigheid is vanaf de openingcredits meteen aanwezig. Met sfeervolle shots van bemoste grafstenen, van imposante kruisbeelden, van desolate natuur en van kille luchtpartijen is de toon meteen gezet. Prachtig is de opening die begeleid door sombere muzikale klanken een extra mistroostige laag meekrijgt.

De magnifieke sfeer uit opening wordt gedurende de rest van de film overigens niet meer geëvenaard. De slotactes die tamelijk kunstzinnig overkomen, maar daarin niet doorslaan, komen in de buurt, maar halen het net niet. De film ertussenin is daarmee trouwens niet afgeschreven, want die heeft in sfeervol en ander opzicht nog steeds genoeg te bieden.

Neem bijvoorbeeld dat fantastische oude krakkemikkige herenhuis dat als belangrijkste setting dienst doet. Schemerig, stoffig en krakend levert het huis een belangrijke bijdrage aan de creepy sfeer die de film absoluut heeft. Een huis gevuld met mysterie en oude geheimen. Als zo vaak een fijn spannend detail in een horrorfilm.

Er zijn wat bescheiden jumpscares en er is een redelijke lading gore, die er heel behoorlijk uitziet. Dat doen die Fransen toch altijd wel goed in hun horrors. Onlangs nog wat ander Frans werk gezien waaronder Haute Tension (2003) en À l'Intérieur (2007) en die bevatten alle een portie behoorlijke gore.

De gore vormt een lekkere contradictie met de zorgvuldig gestilieerde scènes, waaruit de meeste film bestaat. Van die mooie scènes die een duistere spookachtigheid uitstralen en die het vooral van de suspensefactor moeten hebben. Dat lukt goed hoor, maar de abrupte overgangen naar de momenten van gore zijn daarom natuurlijk wel lichtelijk heftig en shockerend. Eenmaal daar, leveren ze hun functionele bijdrage en verstevigen ze de creepiness van de film in hoge mate.

Het inhoudelijke verhaal is enigszins teleurstellend. Een simpele opbouw en een simpel vervolg als gevolg van een simpel gegeven. De mooie cinematografie verhult de magere inhoud van het verhaal trouwens wel iets. Die pracht leidt af van de inhoud. Op zich wel knap natuurlijk.

En zo is er op visueel en spooky gebied veel te genieten en valt er op verhaaltechnisch gebied het een en ander aan te merken. En is er vooral bewondering voor de subtiele wijze waarop de beeldenpracht zo knap verhult dat het verhaal weinig inhoud heeft.

Bill Nighy als gereserveerde ambtenaar die een dokter zijn doodsvonnis hoort uitspreken en zijn laatste maanden plezierig en nuttig wil invullen. Een Britse remake van Ikiru (1952) van Akira Kurosawa met een magnifiek optreden van Nighy. Rustig, elegant, humoristisch en met de stiff upper lip gewapend, wandelt Nighy fijngevoelig en gedecideerd door het Londen van de jaren 50. Living is een aangenaam rustige film die prettig voortkabbelt en daarbij nog emotioneert ook.

Het Londense decor van de jaren die net na de oorlog liggen, ziet er wonderschoon uit. De stijve kleding, de alomtegenwoordige bolhoed, de gebouwen, de stadse entourage. Een genot voor het oog. Daarenboven is er nog de score. De muziek is aangenaam en ademt de jaren 50. Het verhaal over een man die door een toevallige ontmoeting met een veel jongere en levenslustige vrouw, leert wat levenslust inhoudt, is mede door de nostalgische omlijsting een fijne charmante beleving.

Living vertelt een onschuldig verhaal over een spontane vriendschap tussen een oudere man en een jonge vrouw. Een bijzonder verhaal dat niet echt past in deze huidige tijd van beschuldigingen, gebrek aan relativering en natuurlijk de alomtegenwoordige dreiging van de #MeToo beweging. Dit verhaal gaat heerlijk anachronistisch voorbij aan deze bevooroordeelde ellende en is gewoon menselijk. Roddelende voorlopers van deze ellende worden in deze film netjes en bevredigend weggezet als sneue figuren.

Nighy is goed. Een grijze muis maar wel met de ironische blik waar Nighy patent op heeft. Nighy speelt de grijze muis ingetogen en gebruikt daarbij een zachte monotone stem en speelt met fijnbesneden gelaatsuitdrukkingen in een verder welhaast versteend gezicht. Een heerlijk staaltje acteerkunst waar veel zogeheten acteurs die met buitensporige theatrale uitbarstingen eenzelfde effect (het emotioneren van de kijker) pogen te sorteren, schaamtevol voor mogen buigen.

Genoten!

Een documentairemaker gaat op zoek naar het bewijs voor de (door vampiers geopperde) stelling dat het concept vampier zoals de mens dat al eeuwen voor ogen heeft, een achterhaald concept is. De huidige vampier staat op hetzelfde humane niveau als de mens. Het beest en zijn bloeddorst zijn hopeloos achterhaalde fenomenen. En hoewel deze stellingen magere voeding bieden voor een gedegen, diepzinning en intrigerend verhaal, is de film toch erg vermakelijk.
De aaneenschakeling van een reeks amusante en hilarische gebeurtenissen die het gevolg zijn van het charmeoffensief van de vampiers bezorgen de film een goede kijkbaarheid. Het correcte gedrag dat de vampiers ten toon spreiden is dermate in tegenspraak met het klassieke beeld, dat het komisch werkt.
De presentatie van fatsoen en beschaving is verkrampt en ongemakkelijk en onnatuurlijk en derhalve zeer hilarisch. Het aanschouwen ervan is gewoon erg grappig. Behalve komedie, levert het proces der verkramping (en van ontsporing) ook nog een paar aardige special effects en een tikje horror op. Extra leuk dus.
De film is van het type found footage. En in deze footage wordt gelukkig heel behoorlijk geacteerd. De acteurs zijn dan ook redelijk bekend en behoren niet tot de acterende onderlaag die dit type film vaak bevolkt. Het geeft de film een accentje meer glans.
Regisseur Metcalf doet het goed. Hij weet van deze found footage meer te maken dan een registratie van bibberende en flikkerende beelden. Hoewel de camera af en toe heus wel heftig beweegt zoals de found footage wet dat voorschrijft, bevat de film ook voldoende mooie steady shots en voldoende goede steady scènes om de film meer te laten zijn dan de doorsnee found footage, die amateurisme, gemakzucht en goedkoop-zijn als handelsmerk uitdraagt. Dit is beter.

Stemmige film zich afspelend in een weinig vrolijk decor. Grauw gefilmd. De personages zijn nauwelijks verheffend. Ze koesteren geen illusies en hebben geen hoogstaande dromen. Die sfeer wordt prachtig neergezet.

Over de motieven van de personages wordt niet of nauwelijks uitgeweid. De karakters zijn zoals ze zijn. De dingen zijn zoals ze zijn. De ambiance is erg gelaten. Zelfs bij de personages die enigszins actief zijn, overheerst de gelatenheid.

Het is daarom moeilijk om begrip of inleving te voelen bij de personages. De "filosofische" teksten die hier en daar worden gebezigd, leveren ook geen duidelijke antwoorden op.

Het acteerwerk is goed. Dat is tenminste wel duidelijk.

Een bijzonder saai drama dat bij het kijken de gaapreflexen bovenmatig stimuleert.

‘Lizzie Boring’ las ik ergens in een artikel. Het zou een prima subtitel zijn geweest die recht doet aan alle langdradigheid in de film. Die recht doet aan de klinische sfeer die in elke scène heerst. En die recht doet aan het gebrek aan emotie waarin de film is ondergedompeld.

Vooral het uitbannen van (geloofwaardige) emotie is goed gelukt. Er is echt amper enige emotie (subtiel dan wel buitensporig) te bekennen. Niet in de lokatie, niet in het verhaal, niet in de dialoog, niet in het acteerwerk. En, als in een verhaal of in een film waarin een lesbische relatie, onvrede tussen de personages en moord en doodslag centraal staan, geen emotie van betekenis voorkomt, dan is er al snel niet veel aan.

Neem alleen het acteerwerk al. Zo houterig en onnatuurlijk zie je het zelden.Twee gerenommeerder actrices doen dat echt niet goed. Zielloos en ongelooflijk koud spelen zij hun spel.

De dialogen waarmee ze moeten werken zijn trouwens niet heel hoogstaand en vormen geen artistieke prikkel die je dwingt om eens heerlijk in je opgeroepen gevoel te verdwijnen. Dat begrijp ik ook wel. Met banale dialogen als deze -

Bridget Sullivan: You're dreaming. You're just dreaming. You don't see it. You can't see it.

Lizzie Borden: See what?

Bridget Sullivan: We live in this world, and not another. This one right here.

Lizzie Borden: I know,

- kun je ook weinig aanvangen. De film zit vol met deze filosofische pareltjes. Het is 'Lizzie Boring' all over.

Wat een film! Een bloedeloos gedrocht is het.

El Llanto is het debuut van regisseur en schrijver Pedro Martin-Calero. In een interview laat hij weten dat hij gefascineerd is door de thema’s leven en dood en het immer aanwezige leed dat de mens treft. Het zijn deze elementen die zijn verhalen, zijn personages en zijn beelden kleuren. Dat gelezen hebbende was het totaal geen verrassing dat genoemde elementen ruimhartig in El Llanto zijn terug te vinden. De film is een mengeling van mystery en horror en doet met zijn basisidee denken aan de film It Follows (2014). En daarmee houdt de vergelijking ook meteen op.

In El Llanto staan drie vrouwelijke personages centraal wier verhalen zich weliswaar in verschillende tijdvakken afspelen maar die door de gedeelde bedreiging die zij ervaren toch onderling zijn verbonden. Drie vrouwen die zich op een kantelpunt in hun leven bevinden en bezig zijn hun identiteit opnieuw te bepalen. De sociale en familiale structuren om hen heen zijn afgebrokkeld. Ze bevinden zich in een soort psychologisch niemandsland waarin ze vatbaar zijn voor invloeden van buitenaf. Aangezien El Llanto het horrorlabel draagt, zijn die invloeden bepaald niet lieftallig van aard.

Behalve aan de personages besteedt Martin-Calero veel aandacht aan de ruimtelijke werking van een setting. In beginsel zijn de universiteit, de bibliotheek of de straten en huizen in de stad gewoon ruimtes waarin de personages vertoeven. Als de bedreiging zich in elk van die ruimten manifesteert, bekijk je zo’n ruimte meteen anders. Van die doodgewone ruimte gaat opeens een continue vervreemdende werking uit. Elke setting bezit plotsklaps een onheilspellende atmosfeer. Martin-Calero kiest er voor om de dreiging vaag te houden. Zijn hoedanigheid is schimmig. Niet tastbaar. Ook dat facet versterkt de onheilspellende atmosfeer.

De film weet een fantastisch sfeerbeeld neer te zetten. De personages sluiten daar met hun gedrag goed bij aan. Ze zijn merkwaardig en moeilijk te peilen maar desondanks intrigerend. Goed passend bij de donkere sfeer. De verhalen maken echter minder indruk. Er is sfeer. Er zijn intrigerende personages. Vervolgens gebeurt er vanuit die basis niet erg veel. Het verhaal is ingebed in een grauwe sluier en vibreert daar amper. Een reeks wazige handelingen en vreemde acties en reacties van de personages markeren losstaande accenten die niet bijdragen aan een mooi lopend verhaal en amper opwekkende momenten genereren. Iets minder passiviteit en wat fleurige accenten in de vorm van een begrijpelijke actie, een splijtende dialoog of desnoods een kleine jumpscare of een opzienbarend speciaal effectje had de film af en toe even prettig uit zijn comfortabele donkere sfeer getrokken. Ik miste dat.