Opinions

Een film die zich in een appartement afspeelt waar een afscheidsfeestje is georganiseerd, aldaar menselijke zwakheden blootlegt en dat vooral humoristisch doet. Leuk idee, zo’n afscheidsfeestje voor vrienden en familie. Niets loopt echter zoals gepland. Zo is er de buurvrouw die zichzelf uitnodigt. Zo zijn er vrienden die niet of pas veel later opduiken. Zo is er een zwerfster die plotseling gast wordt. En zo lukt het gastheer Clemens maar steeds niet om de serenade die hij voor zijn geliefde Lisa heeft geschreven ten gehore te brengen.

Regisseur Lukas Nathrath schreef de film samen met Sebastian Jacob Doppelbauer die de rol van Clemens vertolkt. Ontstaan in de coronatijd en derhalve doet de film het met een kleine mise-en-scene. De film oogt en voelt toneelmatig. Veel dialogen die universele thema’s aansnijden. Relaties, kunstzinnige vrijheid, zelfontplooiing, feminisme, genderidentiteit (het zal ook eens niet…), toxische mannelijkheid. Serieuze thema's die gelukkig worden gebracht met absurde humor die leuk is en schaamtevolle afzeikhumor die vooral confronterend is.

De personages die zich met de thema's bezighouden, vertegenwoordigen een breed spectrum van de bevolking. Van de zelfstandige kunstenaar tot de conservatief geklede bal. Van de eeuwige betweter tot de eeuwige sul. De personages zijn overdreven vormgegeven, maar wel zodanig aangezet dat de link met de realiteit niet verloren gaat. Het is een assortiment van herkenbare typen. Ik herkende de meesten in ieder geval wel en kon slechts voor een enkeling (een beetje) sympathie opbrengen. Eigenlijk had ik aan de meesten een pesthekel. En dat beviel. Het is ook wel eens prettig om met het schuim om de mond naar verschrikkelijke ego's te kijken in plaats van je altijd maar filmisch te omringen met aardige personages. Mijn ego voer er wel bij.

Letzter Abend is een goeie film. Natrath ensceneert heel secuur en gehaaid. Hij creëert een situatie, laat die vervolgens imploderen en maakt daarbij gebruik van de benauwdheid van de beperkte speelruimte die het appartement biedt. Dynamisch en spannend. De film is actueel, gaat over the top, is absurd-humoristisch en heeft spitse dialogen. Leuk.

Deze film van Danishka Esterhazy, een regisseuse die vooral ‘female driven’ films maakt, doet in beginsel sterk denken aan de roman (en tv-serie) ‘The Handmaid's Tale’. Ook in ‘Level 16’ worden jonge vrouwen blootgesteld aan een regime van onderdrukking en terreur. Het basisprincipe van deze dystopische thriller heeft dan ook zeker potentie. En gedurende een uur film gaat het hartstikke goed.

De sfeerschepping is prachtig. De setting is een oud schoolgebouw. Door de camera gevat in koele blauwige en grijzige tinten, maakt het gebouw een Spartaanse, zakelijke en kille indruk. Geen vensters. Geen daglicht. Een gevoel van beklemming en onheil maakt zich al snel meester van de kijker. Sombere gedachten met betrekking tot de toestand waarin de jonge vrouwen zich bevinden, komen naar boven. De onderhuidse spanning zit er meteen goed in.

Een fantastisch uurtje film zogezegd. Helaas glijdt het verhaal van beklemming en duisternis snel af naar een verhaal met ‘spannende’ actie en gevaarlijke situaties die je in elke doorsnee thriller tegenkomt. Van de duistere sfeer en de verrukkelijke onderhuidse spanning die met kleine schepjes in het eerste uur in de film werd gegoten is niet veel meer over.

De film maakt de fout om het mysterie rondom de jonge vrouwen te snel weg te geven. Op dat moment wordt de angel uit het verhaal getrokken. De film slaagt er vervolgens niet meer in om met een andere boeiende invalshoek te komen die de interesse vasthoudt. Er passeren enkel nog scènes waarin de dames nogal fantasieloos hun vrijheid trachten te bemachtigen en de machthebbers nogal fantasieloos hun positie trachten te bewaren. Weinig opzienbarend en heel standaard.

Jammer dus. Dat geldt ook voor de onderliggende serieuze boodschap over vrouwelijke zelfbeschikking en liberalisatie, die ik in beginsel nog meende te onderscheiden. Die boodschap verdwijnt heel ironisch geruisloos als de focus zich verlegt naar de sensationele pogingen van de dames om zich uit hun benarde situatie te bevrijden. Dat klinkt misschien nog steeds als een boodschap maar de film kijkt niet meer als een film met engagement. De film kijkt gewoon als een ‘spannende’ thriller. Niks mis mee hoor, maar het verschil in sfeer frappeerde me gewoonweg en stelde me teleur.

The Banana Splits Movie (2019) is Esterhazy’s jongste werk. In het eerste deel van Level 16 laat ze zien veel in haar mars te hebben. Hopelijk is dat in haar jongste werk terug te zien. Ik ben er wel nieuwsgierig naar.

Wazig filmpje uit het found footage genre dat voornamelijk drijft op suggestie.

De verhaallijn is warrig. Drie tieners met een camera op vakantie. En verder iets met een verdwenen kind, een priester en een vreemd wezen. De combinatie van deze elementen komen niet goed uit de verf en maken dat de film vooral onsamenhangend overkomt en zeker niet spannend is.

De film bevat lange stukken waarin eigenlijk helemaal niets gebeurt. Er is veel geschreeuw. Er is matig zicht. Er is slecht acteerwerk. En er is de onvermijdelijk aanwezige schuddende en storingsgevoelige camera die dito beelden produceert.

Ach, het zal wel.

Leviticus 20:13 Wanneer ook een man bij een manspersoon zal gelegen hebben, met vrouwelijke bijligging, zij hebben beiden een gruwel gedaan; zij zullen zekerlijk gedood worden; hun bloed is op hen!

Aldus luidt een beruchte passage uit het Bijbelboek Leviticus. Het boek waaraan de dramatische horrorfilm van regisseur en schrijver Adrian Chiarella zijn titel ontleent. De bewuste passage dient in de Christelijke kerk als bijbelse rechtvaardiging voor de veroordeling van homoseksuele verlangens zoals de twee jonge hoofdpersonen Niam en Ryan die in de film voor elkaar hebben.

In de fundamentalistische plattelandsgemeente in het Australische Victoria waar Niam en zijn klasgenoot Ryan wonen, worden zij aan een religieus ritueel onderworpen. Een perfide conversietherapie volgens de leer van de fundamentalistische bijbelgemeente. De welhaast duivelse ceremonie zet liefde om in haat en begeerte in geweld. Een tamelijk radicale manier om homoseksuele gevoelens te verdrijven. Leviticus is een horrorfilm en dat betekent uiteraard dat de ceremonie niet goed uitpakt en vervelende gevolgen heeft.

De setting ademt een troosteloze sfeer. Het voelt kil. Het voelt gespannen. Het voelt alsof de gemeenschap op het punt staat in sociaal verval te geraken maar dat uit alle macht probeert te voorkomen door fanatiek het geloof te belijden. In deze deprimerende wereld zoeken de beide jongens houvast in hun genegenheid voor elkaar terwijl de gemeenschap houvast zoekt in benauwende vroomheid. De film schetst het nogal zwart-wit. Logisch, want Chiarella heeft een boodschap voor de kijker. Een terechte boodschap hoor, maar met iets meer nuance verteld, had ik me meer bij het verhaal betrokken gevoeld, vermoed ik.

Chiarella weet wel sfeer te creëren. Uitgestrekte landschappen en duistere ruimtes benadrukken het sociale isolement van de beide jongens. Goed acteerwerk van beiden brengt wanhoop en radeloosheid. De camera volgt de personages gericht en op de voet en ondersteunt daarmee de beklemmende uitzichtloosheid die voor beiden in het verschiet lijkt te liggen. De sonore score versterkt het claustrofobische effect dat de camera genereert. Dat klinkt allemaal tamelijk dramatisch. En dat klopt ook. De film brengt inderdaad vooral drama.

Het bovennatuurlijke aspect is geweld- en moorddadig, maar niet heel spannend. Het dient als symbool voor de agressieve manier waarop religieuze dogma’s het homoseksuele leven binnendringen. Homofobie wordt in Leviticus gepersonifieerd als een agressieve, angstige en bekrompen bruut die de opdracht heeft meegekregen om nietsontziend tegen de homoseksueel op te treden. Ik zei het al: Leviticus is gewoon een drama. Een sfeervol drama waar wat horrorachtige aspecten aan kleven. Een drama ook dat me nooit helemaal in zijn greep kreeg.

Das Licht is een film die de toestand in de moderne samenleving onder de loep neemt. Een groot aantal actuele thema’s komt langs. Migratie, de geprivilegieerde status van de witte Europeaan, klimaatactivisme, isolement, moederschap en mannelijkheid zijn zo van die dingen die prominent aan de orde komen. Ze komen langs in een film waarin een disfunctioneel Berlijns gezin met behulp van een omineus lichtapparaat dat wordt bediend door hun Syrische schoonmaakster Farrah, probeert het gebrek aan onderlinge communicatie en saamhorigheid weg te nemen en weer nader tot elkaar te komen.

Het verbindende en helende element in de film is Farrah. Een vrouw met een migratieachtergrond, die moeilijk is te peilen, een enigszins mythisch aura om zich heen heeft hangen en de ander altijd vriendelijk en begripvol tegemoet treedt. Ze wordt bijzonder indringend en goed gespeeld door de mij onbekende Tala al Deen. De castleden die in de huid van de gezinsleden kruipen, doen het eveneens uitstekend. Ze voeren perfect uit wat van hen wordt verwacht. En dat is de kijker emotioneel betrokken te maken. Dat is overigens minder moeilijk dan het wellicht lijkt omdat het gezin in de film model staat voor elke willekeurige moderne Europese gezinsconstellatie en de handel en wandel van de gezinsleden aldus de tekortkomingen van het kijkende publiek weerspiegelen.

Regisseur en schrijver Tom Tykwer legt de schuld van de problemen waar de samenleving mee kampt bij de leden van de samenleving. Bij de kijker. Bij ons dus. Gelukkig heeft hij ook de oplossing. Volgens hem is de enige weg naar de verlossing om ons eerlijk en open tot elkaar te richten om op die manier saamhorigheid, wederzijds begrip en constructieve communicatie te bewerkstelligen. Zo ontstaat een natuurlijke structuur waarin eventuele onvrede geen kans krijgt om een probleem te worden. Misschien een wat simpele en naïeve boodschap, maar wel iets om over na te denken. Of niet, want ook zonder aandacht te hebben voor de boodschap is de film gewoon erg intrigerend en goed.

Omdat de onderlinge communicatie niet hoogstaand is en de personages hun gevoelens maar moeilijk kunnen tonen, gebruikt Tykwer visuele middelen om die gevoelens tot uiting te brengen. Musicalachtige zang- en dansscènes, komische scènes en een onderwaterscène. Leuke, speelse en fantasievolle momenten die weergeven wat een personage onmachtig is om te laten zien en te delen. En dan is er nog het titulaire licht dat als middel wordt ingezet om het innerlijk bloot te leggen en mensen nader tot elkaar te brengen. Het gebruik ervan is een spannend element in de film.

Het licht als wenselijk tovermiddel. Tykwer weet de oplossing voor alle problemen waar de westerse wereld mee kampt maar weet ook dat zijn oplossing onhaalbaar is. Het is een realistische en sombere gedachte die nog eens wordt onderstreept door de immer neerplenzende regen die de personages steeds weer dwingt om te schuilen en weinig reden tot openheid en vreugde geeft.

Licorice Pizza is een opeenvolging van anekdotische fragmenten uit het leven van een initiatiefrijke tienerjongen en een ouder meisje dat zoekende is. De episoden spelen zich af in begin jaren 70 en worden in chronologische volgorde afgewerkt. Niet dat dit veel uitmaakt overigens. Elke andere volgorde zou volgens mij even goed werken. Elke episode staat min of meer op zich en doet het als losstaand verhaaltje uitstekend. Een heuse rode draad ontbreekt tussen de episoden. Nou ja, de enige rode draad die ik met wat goede wil kon ontwaren is dat de wegen van de jongen en het meisje elkaar steeds kruisen.

Door de bonte aaneenschakeling van vertelseltjes dacht ik de link met de titel gevonden te hebben. Op een pizzabodem gooi je immers ook allemaal losse ingrediënten die niet noodzakelijkerwijs complementair zijn. Ik zat alleen nog met het woord licorice in combinatie met de pizza. Daar kon ik niks mee. Dat hoefde ook niet, zo bleek later. Dat ik met mijn deductie totaal verkeerd zat, blijkt wel uit de woorden van schrijver en regisseur Paul Thomas Anderson. "If there's two words that make me kind of have a Pavlovian response and memory of being a child and running around, it's 'licorice' and 'pizza'. It instantly takes me back to that time." He added that the words "seemed like a catch-all for the feeling of the film [...] that go well together and maybe capture a mood”.

Rode draad of niet. Losstaande episoden of niet. Ik heb van alle anekdotes genoten. Licorice Pizza vertelt zeer amusante verhaaltjes en laat de kijker ook nog eens genieten van fijn camerawerk en eigenaardige passanten, die de beide protagonisten tijdens hun belevenissen ontmoeten. Er hangt trouwens ook een energieke sfeer in de film, die aangenaam aanvoelt. Een sfeer die misschien wel tekenend is voor de vroege jaren 70. Een tijd waarin alles veel minder aan banden werd gelegd en grenzen daadwerkelijk konden worden opgezocht en opgeschoven. Een tijd van mogelijkheden. Een andere tijd.

Licorice Pizza is een hele aangename en goed toegankelijke mix van drama, komedie, coming of age en romantiek. De beide hoofdrollen worden ingevuld door Alana Haim en Cooper Hoffman, die de jonge vrouw en de tienerjongen op een indrukwekkende manier vertolken. Het was erg leuk om deelgenoot te zijn van hun anekdotische belevenissen.

Op imdb heeft de film een betere titel en heet simpelweg The Lie. In de film gaat het niet alleen om de titulaire leugen, maar ook om een heleboel leugens die daaruit voortkomen. Door alle leugens ontstaat voor alle personages een steeds wanhopiger situatie. Een situatie die zij zelf in het leven hebben geroepen en waar zij ondanks de uitzichtloosheid ervan, koppig aan blijven vasthouden. Tot hoe ver en ten koste van wat en wie, vraag je je als kijker af. Een interessant scenario.

Als dochter Kayla haar gescheiden ouders vertelt dat ze haar vriendin impulsief heeft vermoord, worden ze geconfronteerd met een wezenlijke afweging. Alles opbiechten en de consequenties accepteren of alles verzwijgen in de hoop dat de waarheid niet aan het licht komt. Een veeleisend dilemma tussen een morele plicht om de waarheid te vertellen en een morele plicht om je dochter te beschermen.

Regisseur en scenarist Veena Sud laat het dilemma even sudderen, maar niet heel lang. De film gaat veel meer over de escalatie die daarna ontstaat. Het verhaal heeft enkele wendingen in petto die de personages steeds voor het blok zetten en voor spanning zorgen.

Het kleurgebruik in de film is opvallend. De kleuren blauw en grijs domineren de zakelijk ingerichte interieurs en versterken de verontrustende sfeer die in de film aanwezig is. Een sfeer die vanaf de eerste minutt al kil aanvoelt door het somberer winterse weer en beelden van een besneeuwd landschap. De gescheiden ouders staan daarnaast ook nog eens borg voor een brok onderlinge ijzigheid. Prima sfeer dus.

De vertwijfelde pogingen van de ouders om de situatie onder controle te houden, fascineren en zijn vaak lachwekkend. Het is spannend om mee te beleven hoever de personages gaan in hun leugens. Het is spannend om samen met de ouders steeds een grens op te zoeken en die vervolgens te verleggen. Of niet. En het is hilarisch om het vreemde draaierige gedrag te aanschouwen dat steevast op een leugen volgt.

Wat aan het oog voorbij trekt is een absurd verhaal, dat mij af en toe deed twijfelen aan de serieuze teneur. Ik kreeg soms sterk het idee naar een gitzwarte komedie te kijken. Bepaalde gebeurtenissen zijn dermate overdreven en hilarisch dat de film die kwalificatie absoluut verdient. Op zich maakt het niet veel uit voor de beleving, maar de gedachte liet me gewoonweg nooit helemaal los. Na afloop heb ik nog steeds enige twijfel over de insteek van Veena Sud. Ik houd het maar op een serieuze film, die het zich veroorlooft om zwartkomische accenten in het verhaal aan te brengen. Een ieder zal het anders beleven, denk ik.

Tussen al deze ingewikkelde kwesties raakt het verhaal over het vermoorde meisje enigszins ondergesneeuwd. De moord is slechts de aanleiding tot het onrustige gewoel waaruit de film is opgebouwd. Het politieonderzoek naar de moord, hangt er maar wat bij. Aan dat thrilleraspect had de film wel iets meer aandacht mogen schenken.

Between Earth en Sky is een aardige film.

In The Life of Brian neemt het team van Monty Python middels de geschiedenis van Brian heel respectloos religie, massahysterie en het politieke bedrijf op de hak. Geen wonder dus dat vanuit religieuze hoek bij de aankondiging van de film verontwaardigde geluiden opklonken en zelfs werd geprobeerd de film te verbieden. Vaak gebeurde dat overigens zonder dat men de film had bekeken. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk lukte het in 39 kerkelijke gemeenten om de vertoning van de film te verhinderen dan wel om de film pas vanaf 18 jaar toegankelijk te maken. In Ierland en Noorwegen was de film zelfs verboden. Dat verbod werd onmiddellijk marketingtechnisch uitgebuit met de slogan: “So funny, it was banned in Norway!"
De tweede film van Monty Python heeft in tegenstelling tot de eersteling 'Monty Python and the Holy Grail' een beter verhaal en voorziet het verhaal ook nog eens van een geweldig einde, dat de voorgaande film ontbeert. Het verhaal heeft een ludieke insteek. Het leven van Brian loopt parallel met het leven van Jezus en speelt zich af tegen een authentiek ogend decor dat Jeruzalem en omstreken voorstelt. Een film met veel personages. De meeste rollen worden ingevuld door de leden van Monty Python. Samen is het team goed voor de invulling van zo’n 40 personages.
Brian wordt in de stal naast die van Jezus van Nazareth geboren. Dat gegeven werkt door in zijn latere leven en zorgt voor veel ongemak als hij op een bepaald moment voor de Messias wordt aangezien en door talrijke volgelingen dag en nacht wordt belaagd. De verwarring en onaangename situaties die dat oplevert zijn absurd, hilarisch en super grappig en parodiëren met kracht de kitsch van oude bijbel- en historische films.
De film is sketchmatig van opzet maar dat valt niet heel erg op. Brian van Nazareth manifesteert zich als de over kapselende figuur onder wiens dramaturgische aanwezigheid zich allerhande spitsvondige en absurde losstaande gebeurtenissen afspelen. Hij vertegenwoordigt de vaste waarde waarnaar de handeling steeds terugkeert. Een filmisch ijkpunt zogezegd.
Schitterende scènes komen voorbij. Ongelooflijk komisch. En zo heerlijk absurd. Pontius Pilatus met een spraakgebrek veroorzaakt buikkrampen van het lachen. Of neem die scène waarin Brian zijn immense massa volgelingen toespreekt in een poging om de massa te ontmoedigen hem te volgen. You’re all Individuals!’ waarop de massa hem als één stem antwoord: ‘Yes, we’re all individuals’. Of die scène waarin…En die scène dat… Enzovoort. Het rijtje is eindeloos.
En onderwijl leert de kijker en passant de juiste schrijfwijze van de Latijnse term voor de frase ‘Romans Go Home’ (Romani ite domum). Behalve ontzettend grappig is de film ook nog eens ontzettend educatief.
Het was heerlijk!

Life imitates Art. Met de kennis van nu, heeft de film met Kevin Spacey in de hoofdrol een wat wrange bijsmaak. Kevin Spacey in de gevangenis op last van verkrachting en moord. Wie de kunstenaar niet van zijn kunstwerk kan scheiden, moet de film misschien maar niet gaan zien.

De score werd gecomponeerd door de zoon van regisseur Alan Parker. Fijne muziek met een melancholische klank die heel geraffineerd onder bepaalde sleutelscènes is geplakt en in het algemeen goed past bij het verhaal van een man die wacht op zijn doodstraf. Het deuntje nestelde zich in mijn hoofd. Na het bekijken van de film kwam ik het nog een paar dagen tegen op onbewaakte ogenblikken.

De film is redelijk spannend, hoewel de finale twist erg ver gezocht is. Goed acteerwerk is het halve werk. De personages zijn wat stereotiep en vlak ingekleurd en eigenlijk niet heel interessant. Het acteerwerk is echter van dusdanig niveau dat de kijker zich behoorlijk goed met de karakters kan vereenzelvigen. En vereenzelviging is altijd goed voor de beleving en de spanning.

Een aangename vertelstijl met veel flashbacks zorgt ervoor dat de kijker de geschiedenis die heeft geleid tot de vastname van Spacey in prettige puzzelstukjes krijgt aangereikt. Ook goed voor de spanning.

Maar ja. Die laatste twist hè. De film had ook prima kunnen functioneren zonder de laatste twist. Het is nu ook weer niet zo dat het einde de film ruïneert, maar het zorgde er wel voor dat bij mij de wenkbrauwen hoog werden opgetrokken. Ondanks dit vervelende verschijnsel overheerst aan het eind toch een bevredigend gevoel. De film is immers voor het overgrote deel spannend en vermakelijk.

Acht overlevenden van een aanval door een Duitse U-boot bevinden zich in een kleine reddingsboot op de open zee. Met beperkte voorraden en zonder mogelijkheden om te vluchten. Opgefokt door de drift om te overleven en geagiteerd door pruttelende ergernissen en conficten aan boord, ontspint zich een beklemmend en intrigerend verhaal.

Het is een bont gezelschap aan personages dat de reddingsboot bevolkt. Een dwarsdoorsnede van maatschappelijke lagen en persoonlijke meningen zorgt voor spanning en vermaak. Van rijke zakenman tot eenvoudige arbeider. Van arrogante sterreporter tot Duitse U-boot kapitein.

De Duitser zorgt al meteen voor de eerste felle discussies. Een prima zet om met een vijandelijk individu de confrontatie met de overige personages aan te gaan. Daardoor wordt de diversiteit aan eigenschappen en karakters van de personages aan boord op een hele behoorlijke manier in rap tempo verduidelijkt. Een inventieve manier om de personages bij de kijker te introduceren.

De film stamt uit 1944. De oorlog tegen de Duitsers is op dat moment nog volop bezig. Uiteraard moet je de film ook enigszins in dat licht bekijken. Als een parabel. De Duitser staat model voor het kwade Nazi-regime. Een heuse rat die zich in beginsel heel deemoedig opstelt en gebruik maakt van de goedmoedigheid en de onopmerkzaamheid van de andere overlevenden om onenigheid in hun kamp te veroorzaken. De boodschap lijkt helder. De valse en gewetenloze Duitse vijand kan alleen worden overwonnen door onderlinge verschillen glad te strijken en met eendracht de strijd aan te gaan. Een tamelijk propagandistische boodschap en daar hou ik niet van.

Gelukkig is het filmplot dermate interessant dat de achterliggende boodschap bij het kijken op de achtergrond kan blijven en weinig storend aanwezig is. En wat je dan ziet is een beklemmende survivalfilm die fantastisch is geënsceneerd. Met een minimalistische setting die spanning oproept. Met personages die oprecht irriteren en amuseren in een schijnbaar uitzichtloze situatie. Lifeboat is een spannende film.

Maar Lifeboat is ook een film met een kortzichtige eendimensionale kijk op de Duitse vijand. En een film met een kortzichtige eendimensioale kijk op de geallieerde held. De film dicht daarmee een simplistische propagandistische waarde toe aan de termen goed en slecht. Die wrange aspecten van het verhaal bleven na afloop toch ook hangen.

Een bodyshifter, die gehandicapt is in zijn afwijking en derhalve onder tijdsdruk moet handelen, is verwikkeld in een liefdesgeschiedenis. Leuk gegeven. Prima uitwerking.
Regisseur McConnel zet vanaf het begin in op de tijdsdruk. Drew de bodyshifter kan maar een beperkte tijd leven in een gestolen lichaam. Een bezeten lichaam takelt snel af, waardoor Drew voortdurend op zoek moet naar nieuw vlees. We zien hem dan ook talloze switsches doormaken. Omdat het voor sommige kijkers wat lastig kan zijn om te weten welk lichaam nu ook al weer bezeten is, gebruikt McConnel een aantal truukjes. Een voice over is er één van. Een straathond een ander. Heel attent van hem. En subtiel genoeg, want de truukjes verstoren de continuiteit van het verhaal niet.
De hoeveelheid bloed en gore valt erg mee. Het geweld dat gepaard gaat met de overname van een lichaam wordt vooral aan de verbeelding overgelaten. Soms is het zicht geblokkeerd. Soms gebeurt het net buiten beeld. De bijpassende geluiden zijn wel goed hoorbaar en die helpen om alsnog een goed beeld te krijgen van de smerige troep die zo’n switch met zich meebrengt. Heb je het toch nog visueel.
Verder valt het wel mee met de horrorbeleving. De zichtbare horror is bescheiden. Met het tonen van rottingsprocessen op lichaamsdelen en een viezige vochtige transformatie houdt het wel op.
Op emotioneel vlak doet de film meer. Het aardige van het verhaal is dat telkens als een lichaam wordt overgenomen, Drew wordt opgezadeld met alle gevoelens van die persoon. Een prima gegeven dat zorgt voor wat emotionele diepgang. Van Drew moet je het op dat vlak niet hebben. Die blijft in elke hoedanigheid gewoon zichzelf. Behalve een mogelijk gevoel van liefde voor één enkele vrouw is Drew emotioneel dood. Dus weinig diepgang daar.
Er gebeurt nog iets bij het zien van al die overnames. En dat is dat er twijfel ontstaat over de echtheid van Drew’s gevoel van liefde voor die ene vrouw. Het uitdragen van zijn liefde is zo wanhopig dat het onecht aanvoelt. Dat gevoel zou ook best eens een samenballing van de emoties van al die overgenomen personen kunnen zijn in plaats van iets eigens. Voor mij droeg die mogelijkheid absoluut bij aan het filmplezier.
Fijne film. De film mengt heel naturel de pure horror van het verhaal van een bodyshifter met het verhaal van een onmogelijke liefde. Niet creepy of eng. Wel spannend en soms zelfs op een gruwelijke manier aandoenlijk.

Goed begin. Mysterieus en spannend. De film is bij aanvang klein. Slechts een enkele setting. Slechts enkele personages. Slechts een simpele maar intrigerende verhaallijn. Slecht een bescheiden gebruik van graphics, die er trouwens heel behoorlijke uitzien en heel effectief worden ingezet. Al die zaken leveren een grote hoeveelheid aan onderhuidse spanning op. Ingetogen is het woord.

Het minimalistische begin verandert gaandeweg de film. De hoeveelheid personages neemt toe. De grafische effecten worden grootser en zijn minder overtuigend. De begeleidende geluidseffecten worden venijniger en explosiever. De muziek sluit aan met obligate avontuurlijke klanken. De intensiteit ervan loopt synchroon met de opgepompte spanning. De platte actiescènes nemen toe. Elementen uit andere horrorgenres worden toegevoegd. Het geheel wordt epidemischer en pandemonischer.

En aldus verandert het karakter van de film. Het oogt rommelig en de toon is meer sensatiebelust geworden. Het visuele overschaduwt het verhaal, dat meteen niet bijster intrigerend meer is. De spanning voelt vanaf dat moment opgeklopt en gedirigeerd aan. De enige inspiratiebron waaruit wordt geput, lijkt op dat moment gemakzucht te zijn. Nee, al die bombastische effecten en al die hectische panic-in-the-street-scènes wekken bepaald geen spanning op. De film slaat er door op hol.

Het acteerwerk is matig. B-niveau. Het vampirische en vrouwelijke hoofdpersonage voldoet daarbij wel perfect aan de functie eisen zoals die bijna zonder uitzondering aan vrouwelijke personages uit een jaren 80 film worden gesteld. Geen acteertalent, maar anatomisch in orde en veelal bloot in beeld. En ja, dat klinkt ook heel gemakzuchtig, maar in dit geval is het een gemakzuchtig aspect waar wèl goed mee valt te leven.

Regisseur, schrijver en hoodrolspeler Casey Affleck sleept de kijker mee in een mistroostige post-apocalyptische wereld, waarin bijna alle vrouwen door een pandemie zijn gestorven. In deze harde en sombere wereld focust de film zich op de fijngevoelige relatie tussen een vader en zijn dochter. De film is een ingetogen drama dat de spanning niet zoekt in opwindende en gewelddadige scènes die voortkomen uit de waanizin van een wetteloze wereld. De film laat die buitenwereld slechts sporadisch toe en bemoeit zich op ontroerende wijze bijna enkel met zijn eigen besloten wereld. De wereld van zijn personages.

De openingsscène is meteen al prachtig. Heel intiem en teder besteedt de film ruim tien minuten speelduur aan een verhaaltje voor het slapen gaan, dat vader Affleck liefdevol en geduldig en met veel interupties aan dochter Anna Pniowsky vertelt. De scène maakt duidelijk dat de film een intieme blik zal gaan bieden op de relatie vader-dochter. De scène zet eveneens de toon voor de sfeer en de verteltrant van de film. Zeer bedaard in de scènes, lui in de scènewisselingen en vol langdurende dialogen.

De trage enscenering geeft de kijker legio tijd en mogelijkheden om zich te laten doordringen met het gevoelsleven van Affleck en dochter Priowsky. Een gevoelsleven dat wordt getekend door de gevaren in hun huidige bestaan en het plotselinge gedwongen vertrek uit hun veilige thuis in het recente verleden. De handelingen van beide personages zijn gedrenkt in laagjes angst, zorg en verdriet. Die wetenschap begeleidt de kijker op zijn reis door de film. Die wetenschap ontroert.

De binding met de karakters is bijna gegarandeerd. Uiteraard is de voorwaarde wel dat je je laat meeslepen in hun beleving. Dat kost soms enige inspanning. De dialogen die bijna zonder uitzondering van lange duur zijn, hebben de neiging om steeds af te buigen naar onbenullige onderwerpen. Weliswaar een hele realistische weergave van praktische gespreksvoering, maar soms ook een aanslagje op het concentratievermogen. Mijn inleving en betrokkenheid waren dan wel continu van hoog niveau, maar de handhaving van dat niveau kostte soms wat moeite. Soms wenste ik dat ze eens wat sneller ter zake zouden komen. Deze mild afleidende gedachtengang is vooral het gevolg van mijn soms wat ongeduldige karakter en deed gelukkig geen afbreuk aan de totale beleving.

Het verleden speelt in de conversaties tussen vader en dochter weinig concrete rol. Daarvoor dienen de vertederende flashbacks die de huidige leefomstandigheden van de personages functioneel en emotioneel verduidelijken. De flashbacks vergroten de betrokkenheid bij de personages absoluut. De discrepantie tussen hun verleden en hun huidige leven is zo groot dat het verleden een surrealistische en fantastische droom lijkt. Dat is een merkwaardige constatering die tegen het gezonde verstand ingaat dat zegt dat de huidige post-apocalyptische situatie juist veel meer voor die kwalificaties in aanmerking komt. Het is een absurde en schokkende gewaarwording. Welke is nu de omgekeerde wereld?

Niet de gehele film bestaat uit bedachtzaam acteerwerk en behoedzame scènes. Er zijn momenten waarop de film het pad der ingetogenheid verlaat. Momenten waarop de post-apocalyptische buitenwereld hardhandig inbreuk pleegt op het genoegzame samenzijn van de hoofdpersonages. De escalaties worden veroorzaakt door wreedheid, hatelijkheid en begeerte van andere overlevenden en confronteren de kijker met de abjecte menselijke natuur. En dat is niet leuk.

Ja, Light of my Life is behalve een fijne, ook een krachtige film.

De tweede film van Robert Eggers, die met zijn eersteling The VVitch: A New-England Folktale (2015) voor verwarring zorgde bij een groot deel van het publiek, dat een horrorfilm verwachtte maar werd getrakteerd op een arthousefilm die zich voordeed als een horrorfilm. Met The Lighthouse is hetzelfde aan de hand. De film is geen horrorfilm pur sang. The Lighthouse is eveneens een arthousefilm die zich voordoet als een horrorfilm. The Witch beviel mij matig. The Lighthouse beviel mij goed.

In The Lighthouse is de rurale omgeving als setting ingeruild voor een eiland, maar ook hier is dat oord heel ver verwijderd van de bewoonde wereld. Het eiland is zo ver van de rationele beschaving verwijderd dat de twee personages na een verblijf van enkele weken in alle eenzaamheid, vatbaar zijn voor allerhande mythen, legenden en bijgeloof. En op dat moment sluipt de horror de film binnen.

Uiteraard doet Eggers wel iets meer dan een portret schetsen van twee geïsoleerde zielen op een eiland. Het portret is de basis. Daaroverheen ligt een onheilspellend audiovisueel kleed dat wordt gevat in een bijna vierkant beeldformaat dat zorgt voor een sfeervol kader van beklemming en claustrofobie. Meeuwen krijsen snerpend, misthoorns schallen dreunend, de wind giert brullend om de rotsen en de regen klettert onophoudelijk en luidruchtig tegen de toren. Het eiland is dan wel afgezonderd van de wereld, maar een idyllisch oord is het niet. Onderwereld dekt de lading beter.

Gefilmd in zwart-wit. Dat betekent mooie maar kille beelden. Dat betekent beelden die onwerkelijkheid uitstralen en in samenhang met het audiovisuele pandemonium zorgen voor een sterk gevoel van vervreemding.

Dat is horror. En er is meer horror. Er is ook nog de psychologische component. Er is ook nog het effect dat dit helse decor heeft op de twee personages. Wat doen barbaarse omstandigheden met twee personen die zijn afgesneden van de logica van de bewoonde wereld en op een plek zijn beland waarmee zij zo in contrast staan. Een helse plek waar zij overduidelijk niet thuis horen en zelfs ongewenst lijken te zijn. Dat heeft veel impact op een mens. Dan komen waan en kramkzinnigheid om de hoek kijken. De emoties die daaruit voortkomen, worden door acteurs Robert Pattinson en Willem Dafoe fantastisch uitgebeeld.

De film breekt zelden los uit zijn donkere en onheilspellende atmosfeer. De film werkt met heftige droombeelden, met verontrustende visioenen. De scheidslijn tussen werkelijkheid en inbeelding is vaag en moeilijk te ontwaren. Zijn de personages onderhevig aan een vloek of zijn ze gewoon gek? Het antwoord op die vraag blijft speculatief. Eenduidigheid biedt de film niet.

De één zal deze audiovisuele dans langdradig vinden. Een ander zal hem als tijdverspilling ervaren. Weer een ander zal de film als een ongelooflijk boeiende studie van de teloorgang van het nuchtere verstand wegzetten en zwelgen in de audiovisuele schoonheid. Mij overvielen al deze meningen. Er waren soms momenten dat ik me moest herpakken om bij de les te blijven. Dat duurde echter nooit lang. De film wist me op die spaarzame momenten bijtijds en met kracht weer bij de strot te pakken. Het zwelgen overheerste grandioos.

Erg genoten van dit (veelal) surrealistische verslag over twee mannen op een afschuwelijke plek. The Lighthouse is geen doorsnee horror. Wel prachtige horror.

Hele redelijke horror.

Aardige opbouw naar een prima beklemmend en duister sfeertje. Paar goeie schriks. Behoorlijk tempo ook. Verhaal is inhoudelijk niet heel bijzonder en het tempo helpt goed om dat te verhullen.

Zelfs het acteerwerk was naar behoren. Nou ja, bijna helemaal naar behoren dan. Dat jochie kon er eerlijk gezegd niet veel van. En dat heeft toch enige impact op de inleving.

Ben trouwens blij dat ik de trailer niet heb gezien. Als ik de commentaren hierboven lees, vergalt de trailer een hoop kijkplezier. Is wel vaker zo met trailers. Vermijd trailers, zou ik zeggen.

En deel 2? Ach, laat deel 2 maar zitten. Eén "Lights out" is wel voldoende. Beter wordt het niet, denk ik.

Onzinnige thriller, waarin de mysteries al lang voor het einde van de film zijn opgehelderd.

Als eenmaal duidelijk is hoe de vork in de steel zit, is het nog een lange weg naar het einde. Op die lange weg gebeurt niets interessants meer. Het restant van de film is slap en langdradig.

Werkelijk alles aan deze film ademde een groot gebrek aan bezieling. Hoe stuitend.

Een mooie setting met daarin een mysterie dat hoewel intrigerend, helaas weinig spannend wordt uitgewerkt.

De setting bepaalt de sfeer. Het viezige Londen uit de 19e eeuw doet het altijd goed. In dat Londen een theater waar frivole, burleske en gewaagde kunsten worden opgevoerd. Een prachtig decor. Het verhaal beweegt zich als het ware in en rond het theater. En dat is een fijne rode draad.

Het verhaal leest spannend maar dat valt in de uitwerking reuze mee. De vertelvorm is best leuk. Twee verhaallijnen die om elkaar heen dansen. De één volgt een inpecteur die onderzoek doet naar de moorden. Een degelijke, rechtlijnige en overzichtelijke lijn. Niet spannend, maar de sores van de inspecteur zorgen wel voor een zekere inleving.

De andere lijn volgt aan de hand van getuigenissen en deducties de gebeurtenissen die tot het moordonderzoek hebben geleid. Getuigen en verdachten zorgen voor de invulling van dat deel van het verhaal. Veel verdachten en veel getuigen. Veel invalshoeken en veel impressies. Het is wat te veel allemaal.

Als vertelvorm oogt het leuk en levendig. De vele gezichten en de vele gezichtspunten die het gevolg zijn van de keuze voor deze vorm, verhinderen tegelijkertijd dat een gevoel van beklemming ontstaat. De vorm leidt teveel af. Het wezenlijke mysterie is er te speels in verwerkt. Het puntje-van-de-stoel gevoel komt gewoon niet.

Het acteerwerk is trouwens goed. Heerlijk Brits. De dialogen mogen er door hun fijne taalgebruik ook zijn. Twee mooie extra bonusjes, wat mij betreft.

Het zijn te weinig bonusjes om er een hele goede film van te maken.

In Limelight wordt het theater bejubeld. Het theater waar de kunst het leven imiteert en het leven de kunst. De film speelt zich voor een groot deel op het toneel of rondom het toneel af. En als de film dat eens niet doet en zich terugtrekt in het bescheiden appartement van Calvero de clown (Charles Chaplin) dan wordt er door de personages nog steeds voornamelijk over het theater gepraat. Het theater dat hun leven is en hen in leven houdt.

De film is geregisseerd en geschreven door Chaplin en vertelt het verhaal van de verlopen clown Calvero. Een clown die eens succesvol was en bewonderd werd maar nu niet meer. Chaplin baseert het verhaal op eigen ervaringen ten tijde van zijn jeugd in Londen waar de film ook is gesitueerd. In het personage Calvero stopte Chaplin herinneringen aan zijn vader. Limelight is een persoonlijke film. Een film die bijna niets gemeen heeft met de vroegere films van de komiek. Althans wat de slapstick betreft die behalve in een aantal acts van Calvero geen deel uitmaakt van de persoonlijkheid van het personage Calvero. Wel herkenbaar uit de stomme filmperiode is het grote gevoel voor waardigheid dat net als bij het personage The Tramp in het personage Calvero onuitroeibaar aanwezig is. Zelfs op de momenten dat hij bijna niet dieper kan zinken verlaat dat gevoel hem niet.

Calvero ontfermt zich over de 19-jarige Claire Bloom die de balletdanseres Terry speelt. Ze wordt de protegee van de gevallen clown. De film vertelt vervolgens een klassiek verhaal. Een verhaal over de opkomst van de een en de ondergang van de ander. Een spannend drama. Een aangrijpend treurspel. Een klassiek theaterstuk. Een tragikomedie waarin de dialoog een belangrijke component is. Chaplin die zijn grootste successen in het stomme filmtijdperk boekte en die zich met de overgang naar de geluidsfilm lange tijd niet kon verzoenen, lijkt zich daar in Limelight bij te hebben neergelegd getuige de spraakzaamheid van Calvero die zijn gevoelens veelal verstopt achter zijn woorden. Dat feit maakt tevens dat het personage altijd wat op afstand blijft en in emotionele zin wat moeilijker is te lezen dan een personage als Terry dat ruimschoots blijkt geeft over emoties te bezitten.

De dialogen in de film behelzen wijsheid, hebben vaak een aan het theater gerelateerde teneur, klinken nogal gezwollen maar hebben meestal een humoristische ondertoon. Soms ook is een tekst gewoon linea recta geestig. Zo merkt Calvero ergens op: “There's something about working the streets I like. It's the tramp in me I suppose”. Geef toe, da’s toch geestig.

In de film wordt het verhaal vaak verlaten om expliciete aandacht te geven aan de kunst. Niet meer dan logisch in een film waarin het theater wordt bejubeld. Er is ruimte om Terry gade te slaan bij het dansen en er zijn wat acts van de clown Calvero te zien. In goede en in slechte doen. En als het met de theaterkunsten even niet voor de wind gaat, heeft de clown altijd zijn waardigheid nog. “All the world's a stage. And this one is the most legitimate“, zegt Calvero als hij zich op straat en op het dieptepunt van zijn carrière bevindt en dat heel waardig als een gelukkig moment beschouwt.

Limelight is een film vol melancholie, mooie dialoog en subtiele humor. Iets te lang en niet elke scène sprankelt, waardoor de aandacht af en toe wegglijdt. Over het algemeen met tevredenheid gekeken naar dit tragikomische portret van een clown.

Een typische Jarmuschfilm waarbij je vanaf het begin in een fascinerende dimensie wordt gezogen waarin een ieder zich onwerkelijk en zonderling gedraagt. Heerlijk. Een film met weinig plot. Een film met merkwaardige personages die merkwaardige boodschappen uitwisselen. Een film die zich in een prachtige setting afspeelt. Ja, heerlijk was het.

Centraal in de film staat een man die heel treffend als Lone Man wordt aangeduid. Hij is een man die in Spanje een mysterieuze opdracht moet uitvoeren. In Spanje zijn de landschappen en stadjes mooi. In Spanje zijn veel musea die schilderkunst etaleren. De camera glijdt herhaaldelijk langs prachtige schilderijen en focust vervolgens samen met Lone Man op één daarvan waarvan het beeltenis een mysterieuze rol in het amper bestaande plot vervult. Evenals luciferdoosjes, diamanten en een gitaar maken ze deel uit van een mysterieus spel dat ten faveure van de opdracht door de Lone Man en de personages die hij ontmoet wordt gespeeld. Het is een even fascinerend als onbegrijpelijk spel. Ik deed al snel geen enkele verkrampte poging meer om er ook maar iets van te begrijpen.

Behalve objecten worden ook mysterieuze boodschappen uitgewisseld en maken de personages waarmee de Lone Man in contact treedt op zakelijke toon poëtische statements over kunst, muziek en moleculen. Elke ontmoeting markeert een episode die prima in het grote geheel past, maar die je evengoed als een opzichzelfstaande gebeurtenis kunt beschouwen en ervaren. Kleine kunststukjes die steeds een ander personage en een ander filosofietje eventjes in de spotlights zetten en een stukje mysterie aan de film toevoegen. Heerlijk.

De film hanteert een prettige rustige cadans. Gebeurtenissen en ontmoetingen worden zonder enige haast voltrokken. De personages zijn gepassioneerd maar bewegen met een relaxte traagheid en spreken weloverwogen. Het zonverlichte Spaanse decor ademt een ongedwongen sfeer waaruit een ontspannen vibe voortkomt die als vanzelfsprekend op de personages wordt overgebracht. De precieze en indringende muziek van Isaach de Bankolé accentueert vervolgens nog eens de lome ritmische basis waarin de film aan de kijker wordt gepresenteerd. Heerlijk.

The Limits of Control is een fijn uitstapje in een dimensie die net iets afwijkt van de realiteit zoals we die doorgaans ervaren. Na het zien van de film ben ik niet veel wijzer geworden. Ik denk ook niet dat er veel meer betekenis uit de film gehaald moet worden dan dat het allemaal niets betekent. Het is wat het is. Het is verbazingwekkend, mysterieus en uitermate fascinerend. Het is onverkrampt genieten. Heerlijk dus.

Een abortus is nog steeds een strijdbaar onderwerp. En dus worden ook nog steeds films gemaakt met dit onderwerp als thema. In deze film uit Tsjaad gaat het om een 15-jarig meisje dat ongewenst zwanger raakt in een masculiene samenleving waarin abortus verboden is en streng wordt gestraft. Aan de hand van het verhaal over een alleenstaande moeder, haar zwangere dochter Maria en een abortus, laat regisseur en schrijver Mahamat-Saleh Haroun in zijn film zien hoe vrouwen in velerlei opzichten slechts als tweederangs burgers worden behandeld.

De republiek Tsjaad staat bekend als een van de meest onvrije landen ter wereld. Een land dat wordt geregeerd door despoten en traditionalisten. In dit land bepaalt de man de regels waaraan de vrouw zich dient te houden. De vrouw is een object dat de man naar believen kan gebruiken. In de schaduw van die restrictieve cultuur hebben vrouwen een andere cultuur geschapen die is gebaseerd op solidariteit, begrip en compassie. De film Lingui is enerzijds een film die kritiek heeft op de conservatieve samenleving. Aan de andere kant viert de film de verbondenheid van de vrouwen in die samenleving.

De langere filmtitel luidt Lingui, les Liens Sacrés en verwijst naar de heilige band die er tussen vrouwen bestaat. Een gevoelsmatig vrouwelijk verbond waarvan alle vrouwen lid zijn. Een verbond dat uit het zicht van het mannelijk bewustzijn bestaat en waarvan de leden elkaar helpen. In de film wordt de zwangere Maria al snel ondersteund door haar moeder en andere vrouwen. De mannelijke superioriteit wordt door het verbond vaak op creatieve en slinkse manieren omzeild. Het wordt de kijker in de film tamelijk romantisch en bekleed met feelgood voorgeschoteld.

Ik kon het niet helpen maar ik kreeg het gevoel dat de film de alomtegenwoordigheid van het verbond enigszins idealiseert. Mijn geloof in het vanzelfsprekende bestaan ervan ging maar tot zekere hoogte. Gewoon een constaterend gevoel, dat niet is gebaseerd op feitenkennis. Wat weet ik ervan. Ik woon immers niet in Tsjaad.

Lingui is een prima film die ook aandacht besteedt aan het contrast tussen arm en rijk. Op de rondgang van Maria en haar moeder zoekende naar hulp zien we op de achtergrond het dagelijkse leven voorbijtrekken waarin de ene mens onder zichtbaar fortuinlijke omstandigheden woont en werkt terwijl de andere mens in een huisje van golfplaten naast een open riool woont en maar moeilijk kan rondkomen.

Haroun heeft veel te zeggen en doet dat vooral in beelden, die prettig langzaam voorbijtrekken. Gesproken wordt er weinig in deze film. Lingui is een film waarin vooral de beeldtaal spreekt. Boeiende film.

Met een weinig verrassend verhaal en een te verwaarlozen spanningsboog valt Link behoorlijk tegen. Het is dat de dierlijke personages af en toe wat leuke acie genereren, want verder valt er weinig te beleven.

Een tamme film, waarin de apen fantastisch zijn gedresseerd. De dreiging moet met name van één aap komen. De aap met de naam Link, voor wie de rol van aggressor is weggelegd. Omdat bij deze aap echter vooral de sociale kant wordt benadrukt, is het lastig om de dreiging van de aap serieus te nemen. Link heeft de beschikking over een geweldige mimiek. Hij rolt grappig met zijn ogen en gedraagt zich als een baldadig kind. Best leuk om te aanschouwen, maar een horrorwaardige dreiging is hij niet.

De soundtrack helpt niet om iets van spanning of dreiging in de film te brengen. Een steeds terugkerend deuntje dat mij in gedachten terugbracht naar de jaren dat de draaimolen op de kermis nog een spannende attractie was, bezorgt de film een zekere luchtigheid. Alle spannende handelingen die onder begeleiding van dit kermisdeuntje plaatsvinden, verliezen meteen hun potentiele dreiging.

En dan is er nog Elisabeth Shue. Ja. Prachtig. Ze is zelfs nog even zonder kleding in de badkamer te zien. Goed acteerwerk levert ze overigens niet af. Dat heb ik bij haar wel eens beter gezien. Haar personage heeft trouwens ook te weinig laag om daarvoor alle acteertalent naar boven te hoeven halen. Dat geldt trouwens voor elk menselijk personage in de film. Platte wezens. In de film draait het vooral om de aap Link, die wel is voorzien van een karakter met deugden en ondeugden. Ik denk eigenlijk dat de aap met de naam Link de beste acteerprestatie neerzet.

De film met de naam Link viel behoorlijk tegen.

Lisa Frankenstein is een horrorkomedie met een nostalgische eighties vibe. Een necro-romance en een satire op het kleinburgerlijke denken. De hoofdrol is voor Kathryn Newton die een leuke rol had in de horrorkomedie Freaky (2020) en hier een obscuur buitenbeentje neerzet. De film volgt een morbide alsook charmante plotlijn en is opgetuigd met een late jaren 80 indiepop soundtrack. De ambiance is niet onaardig.

De aanzet is veelbelovend. En daarna blijft de film een beetje hangen. Er zit niet veel beweging in. Het is allemaal nogal statisch en zouteloos. Esthetisch mooi. Dat wel. Het verhaal is echter niet heel spannend. Het gaat met horten en stoten. Heeft weinig vaart. De film spartelt wat tussen coming of age, wraakfantasie en horrorkomedie. Geen van alle ingevuld met memorabele scènes. Grapjes over G.W. Pabst en een sympathieke needle drop zo nu en dan, zijn goed bedoeld, maar missen in dit enigszins rommelige geheel aan impact.

Het ontbreekt de film aan fijnzinnigheid en levendigheid. Het is een dooie boel. Lisa Frankenstein belooft veel, maar biedt weinig. Titel, ideeën en aanzetjes zijn niet onaardig. De uitwerking van al die beloftes is echter tamelijk doods.

De film die werd geregisseerd door Steve Buscemi speelt zich op één locatie af en heeft in het personage Beth het enige personage dat in beeld verschijnt. Tessa Thompson speelt Beth. Ze is goed. Ze draagt de film met overtuiging. Thompson speelt een telefonisch aanspreekpunt dat gedurende de nachtelijke uren eenzame en getroebleerde zielen een luisterend oor verleent. In een sfeervol geconstrueerde setting luisteren we naar de vaak mistroostige gesprekken tussen Beth en haar bellers.

Voor Beth een nacht zoals vele andere. Ze is zichtbaar gewend aan en gehard door de treurige en sombere gemoedstoestand van de bellers. Bijna elk gesprek heeft een deprimerende ondertoon en de film glijdt weg in een drukkende ambiance waarin Beth zich inlevend maar ook professioneel staande houdt. Voor de kijker is het even wennen aan zoveel zwaarmoedigheid. Heel af en toe blikt de camera uit het raam van Beth's appartement en biedt de kijker een beetje afleiding door hem onder begeleiding van stemmige muziek een glimp van de nachtelijke stad te laten zien en hem de nachtelijke geluiden buiten het appartement te laten horen. Het zijn korte momenten die steeds ruw worden onderbroken door het priemende geluid van de telefoon die weer een nieuwe noodlijdende beller aankondigt.

In het begin denk je nog dat de film een spannende wending in petto heeft. Een gebeurtenis die Beth in direct gevaar brengt. Door de onvrede, hulpeloosheid, neerslachtigheid en soms dreiging die de gesprekken oproepen verwacht je dat enigszins. The Listener is echter niet zo’n film. De film laat gewoon een aantal gesprekken passeren en toont daarbij Beth. Nu eens in een nachtgewaad, dan in een joggingpak wandelt zij door haar woning. Onderwijl maakt ze kleine tekeningen die een samenhang hebben met het gesprek dat ze voert. De camera vangt haar van nabij, dan weer van veraf en focust op kleine handelingen en voorwerpen zoals op de stressbal waarmee Beth tijdens haar gesprekken driftig in de weer is. De enscenering is rustig en staat haaks op de heftige gesprekken die worden gevoerd. Het contrast is fascinerend..

De stemmen achter de bellers zijn redelijk gerenommeerde namen. Ik herkende de stemmen niet maar zag achteraf de namen van onder andere Logan Marshall-Green, Margaret Cho, Rebecca Hall en Steve Buscemi voorbij komen. De verhalen die worden verteld zijn niet vervelend en het kijken naar de mimiek van Thompson is dat ook niet. Echt ontroeren doen de gesprekken niet. Dat ligt niet zozeer aan de onderwerpen die worden aangesneden. Die klinken authentiek genoeg. Het ligt meer aan de gladde manier van spreken, aan de gepolijste gesprekvoering die de authenticiteit aantast. Men spreekt in schrijftaal, niet in spreektaal. Dat luistert prettig maar klinkt ook bedachtzaam en dat is niet spannend.

In The Listener luister je naar gesprekken en kijk je naar Thompson. Meer is het niet. Het is visueel rustgevende cinema gevuld met mooie staaltjes linguïstiek waarmee de meest treurige en schokkende verhalen worden verteld. Niet erg spannend, maar absoluut boeiend.

Film met een interessant uitgangspunt die erg tegenvalt in de uitwerking.

De scenes die zich met het sci-fi aspect bezighouden zijn intrigerend en spannend.

Naast het sci-fi aspect is er veel ruimte gelaten voor intermenselijke problematiek van en tussen de personages.

En daar waar de sci-fi intrigerend en spannend is, is de dramatische kant dat niet. Het script blijkt dan erg mager. De dramatiek overtuigt niet. Het gebruik van een gelige waas over de beelden helpt ook al niet.

De gele filtering waarvan de bedoeling niet duidelijk is, wordt trouwens zo vaak gebruikt en irriteerde mij op den duur zodanig dat ik grote moeite moest doen om het verhaal te blijven volgen.

Het acteerwerk is niet heel geweldig. Het gebrekkige acteertalent valt met name in de (toch al gekunstelde) dramatische scenes erg op.

Niet leuk en veel te lang.

Justin Long is geen irritante verschijning. Met een jongensachtige, warrige en nonchalante performance doet ie het best leuk. Helaas voor hem is de film niet leuk. Door de voorspelbare plotontwikkeling en de lange filmduur komt al snel de sleet op zijn personage te liggen waarmee de charme en de frisheid van de performance ook verdwijnt. Zijn karakter blijft hangen in herhaling. Geen variatie in de humor in combinatie met de lange speelduur werkt niet. Dat gaat vervelen. De grappige momenten worden voorspelbaar of zijn gewoon niet (meer) grappig.

Sowieso weinig leuke komedie trouwens. Met een enkel geslaagd momentje heb je het wel gehad. De momenten en scènes waarin een (vaak flauwe) grap zo lang uitgemolken wordt, dat de momenten of de scènes zelfs niet eens meer grappig kunnen worden, zijn veel talrijker. Dat is wel een trieste constatering.

De romantiek dan. Een shitty romantisch verhaaltje. Een verloren liefde en de poging om te herwinnen. Ook al zo uitgemolken. Die kansloze romantische plotlijn duurt veel te lang en is bovendien veel te tam. Amper scherpe tekst en gloedvol drama. De dramatische lijn lijdt aan hetzelfde manco als het humoristische onderdeel. Teveel van hetzelfde en te langdradig.

Ik vond het wel een treurige film.

Over twee verveelde tienermeisjes die in een troosteloze woestijnachtige omgeving ergens in Californië opgroeien. Terwijl Alison (Kay Panabaker) de stabielere en bedachtzamere factor vertegenwoordigt, is Lilly (Juno Temple) de rebel die zich tegen haar moeder verzet, haar therapeut beledigt en gevaarlijke situaties opzoekt. Zij wil maar één ding en dat is zo snel mogelijk weg uit deze godvergeten plek.

Tieners die er vandoor gaan. Little Birds brengt geen nieuw verhaal. Toch is de film van schrijver en regisseur Elgin James prima kijkvoer. De film oogt mooi en verloopt zonder inzakmomenten. De goed getroffen sfeer van het woestijnlandschap van Californië die in zwaarmoedige beelden wordt gevangen, beïnvloedt het gemoed van de kijker. Ook de muziek die het verhaal vergezelt, draagt bij aan de melancholie. Allemaal mooi. De grootste sterkte van de film bestaat echter uit het protagonistenduo Temple en Panabaker. Ze vertolken intrigerende personages en weten hun vriendschap geloofwaardig te etaleren. Het is gemakkelijk om je in beide personages in te leven.

Het milieu waaruit beide dames stammen en waarin ze leven, wordt bevolkt door personages die ellende hebben ervaren. Ellende die afstraalt op Lilly en Alison en beiden grotendeels heeft gevormd. Een moeder die aan kanker is gestorven. Een vader die zelfmoord heeft gepleegd. Een oom die niet lekker uit Irak is teruggekeerd. Een armoedige trailer als behuizing. En dan zijn er nog de onderlinge vijandschappen met andere groepen uit het trailerpark. Een troosteloos trailerpark gesitueerd in een troosteloze woestijn. De hoeveelheid ellende is niet gering. Enigszins clichématig ook. Maar het werkt.

Maar goed, daarom gaat het in de film uiteindelijk niet. Het is niet meer dan couleur locale. Het gaat in de film om Lilly en Alison in een universeel verhaal over volwassen worden. En dat gaat gepaard met momenten van plezier, met momenten van teleurstelling en met harde lessen. Hoewel de avonturen van Lilly en Alison hier en daar iets uit de bocht vliegen, zat ik steeds geboeid te kijken. Een geslaagde film dus die bovendien weer eens bewijst dat los van Hollywood goede en eigenzinnige films worden geproduceerd. Gelukkig maar.

In een schattig modeldorp aan de Westkust van de VS, zijn de mensen blij en godsvruchtig. Men voelt zich veilig De mensen hebben kennis van goed en kwaad. Invloeden en personen van buitenaf vertegenwoordigen overduidelijk het kwaad, terwijl het goede wordt vertegenwoordigd door alles dat Amerikaans is. Het leven is heerlijk en simpel. Oorlog bestaat, maar is ver weg. En oorlog heeft met heroïek en glorie te maken. Het is het ideële beeld van het leven zoals dat beleefd en bezien wordt door de ogen van een achtjarig kind.

De film toont ons de wereld door een kinderbril. Een blik die beperkt is. Een blik die niet de echte wereld toont, maar een kinderlijke versie daarvan.

In deze atmosfeer speelt de film zich af en vanuit dit perspectief bekeken, levert de film een innemend en vertederend verhaal op. Fantasievol, ontroerend en meeslepend. Ook (eerlijk is eerlijk) bij tijd en wijle, sentimenteel en klef.

Het acteurtje in de rol van het kind is bijzonder goed gecast.

De personages zijn oppervlakkige wezens. Er wordt nauwelijks aandacht besteed aan achtergrond en motief. Geen duistere geheimen of indringend levensleed. Jammer dat de maker hier niet even uit het kind stapt en de kijker een meer uitgebalanceerde en diepere inkijk toont in de karakters.

De laatste vijf minuten van de film zijn overbodig en zijn wat mij betreft te karakteriseren als overrijp en goedkoop effectbejag. Tegenvaller.

Ik was tot die laatste scenes eigenlijk wel een tevreden toeschouwer. En iets minder tevreden erna.

Little Brother is een lichtvoetige komedie over familiebanden en is uitgerust met een onvermijdelijke brok feelgood. Een komedie die draait op het duo John Cena en Eric André. Een duo dat met hun presentatie ontegenzeggelijk de aandacht trekt. Een duo dat erg met elkaar contrasteert. De een is georganiseerd en gecontroleerd. De ander is een impulsieve chaoot. Een klassieke tegenstelling en een garantie voor leuke humor, zou je zeggen.

De film zet in op een mengeling van fysieke humor, absurde situaties en op overdrijving. In de eerste minuten van de film werkt dat goed. De personages zijn nog fris en de kijker gunt de personages wat komische speelruimte. Al snel blijkt dat de grappen zich in feite steeds herhalen. In plaats van variatie in de humor aan te vrengen, volgen er steeds maar scènes die geen nieuwe humoristische accenten weten te leggen. Het is veel van hetzelfde.

Het spelen met het contrast tussen de beide personages vervlakt ook al snel. Cena wordt bijna niet meer komisch afgerekend op zijn zucht naar controle. André groeit uit tot een personage dat bestaat uit escalaties. De verfijning is totaal zoek. De komische taferelen komen geforceerd over. En geforceerde humor is geen leuke humor. De bijrollen vallen vooral op door hun gebrek aan komische inbreng. Die zijn slechts functioneel aanwezig. Ik overdrijf hier een beetje want Christopher Meloni heeft een aardige rol vol zelfspot. Hij brengt het brokje fijnzinnige humor dat in de rest van de film ontbreekt.

Het uitgangspunt van het verhaal is best aardig. De uitwerking laat te wensen over. De film is luidruchtig, verbazingwekkend leeg en niet grappig. Het kwam me trouwens allemaal behoorlijk bekend voor. Opeens wist ik het. De film leek op een slap aftreksel van What about Bob? (1991). Een veel leukere komedie.

Aangenaam traag voortkabbelende film die het zeker niet moet hebben van een spetterend verhaal.

De film geeft een inkijkje in het leven aan het Franse Hof ten tijde van Louis XIV en volgt de gangen van de vrouwelijke hoofdpersoon, die een tuin mag ontwerpen voor het nieuwe paleis te Versailles.

We zien haar worstelen met zichzelf en in haar relaties met andere mensen. Op een paar zijsprongen na, gebeurt er verder niet zo veel.

Ondanks het gebrek aan intrige, blijft de film toch redelijk boeiend. Een paar leuke scenes tussen Rickman en Winslett helpen daarbij.

Het slot van de film is intens en enigszins verrassend. Te laat. De cruciale slotscene eerder in de film geplaatst, had waarschijnlijk een pittiger film opgeleverd.

Het acteerwerk van Winslett en Schoenaerts is goed. Rickman deed z'n ding. Beetje potsierlijk. Heb hem wel eens beter werk zien doen.

Rustgevend.

The low budget fabriek ‘The Asylum’ produceert met Little Dead Rotting Hood een film over weerwolven en vermengt dat thema met een snufje Roodkapje. Gewapend met een rode mantel en een magisch zwaard bestrijdt Rotting Hood het wolvenpact. Dat klinkt als stupide trash en dat is het ook.

Het verhaal stelt teleur. De acteerprestaties stellen teleur. De transformatiescenes zien er slecht uit. En als tot slot de leider van het pact middels goedkoop ogende CGI tot leven wordt gebracht, ziet het enorme beest er zeer belabberd uit. Op zich valt met deze aspecten goed te leven, als de insteek van de film nog een humoristische zou zijn geweest. Trash met overdreven slechte effecten, overdreven bloedvergieten en overdreven slecht acteerwerk kan wel amusant zijn. In deze film is het echter de bedoeling dat de kijker alles bloedserieus neemt. Nou ja, dat deed ik dan maar.

Niet alles aan de film is trouwens hopeloos. Het camerawerk is verbazingwekkend goed. Uitstekende cameraperspectieven en een dynamiek die soms zelfs iets als spanning opwekt. Ook wordt de duistere sfeer waaronder de gebeurtenissen zich afspelen, soms redelijk goed getroffen.

Ondanks die positieve elementjes, is Little Dead Rottin Hood nog steeds een filmisch gedrochtje.