Opinions

In grote lijnen is de film relatief eenvoudig te omschrijven als een soort The Devil Wears Prada (2006) maar dan in televisieland. Het verschil tussen beide is dat Late Night iets meer diepte en actualiteit biedt.

Late Night is iets meer dan een simpel verhaaltje over een naïeve vrouw die zich moet bewijzen in een onbekende functie in een arbeidstak waarmee zij onbekend is. In dit gelijksoortige verhaal passeren in ieder geval nog wat actuele thema‘s als emancipatie en ongelijkheid op de werkvloer. Weliswaar oppervlakkig en met voorzichtige humoristische hand behandeld, maar in ieder geval stijgt de film met deze blijk van engagement wel ietsjes boven de zoete doorsnee feelgood film uit.

Dat neemt niet weg dat ook deze film hele bekende wegen bewandelt en behoorlijk voorspelbaar is. Gelukkig zijn er dan de scherpe teksten gespuid door de personages van Emma Thompson en Mindy Kalling die komisch werken en enige afleiding bieden voor de zoetsappigheid.

Aan het eind moet ik constateren dat geen scène in de film mij haarscherp zal bijblijven. Waarschijnlijk herinner ik me over een tijdje alleen nog iets vaags over deze film. Zoiets als: Oh ja, dat was die film met Emma Thompson als keiharde late night host die (hoe verrassend) ook slechts een mens van vlees en bloed blijkt te zijn.

De film heeft als decor een late night show maar kijkt eigenlijk ook als een late night show. Het is vluchtig amusement met wat opmerkelijke gebeurtenisjes, met wat engagement en met wat momenten die een lachje scoren. Nee, deze productie blijft niet lang in de herinnering hangen.

De twee vorige films van de gebroeders Cairnes respectievelijk 100 Bloody Acres (2012) en Scare Campaign (2016) maakten al indruk. Late Night with the Devil maakt nog meer indruk. Wat een geweldig leuke film was dit zeg! We schrijven de jaren 70. Plaats van handeling is een filmstudio waar een talkshow wordt opgenomen die in zijn geheel gewijd is aan het occulte. Host Jack Delroy (formidabele rol van David Dastmalchian) doet alles voor hoge kijkcijfers. Hoe absurder het item, des te beter het is. Onder de ongewone gasten bevindt zich een bezeten meisje (angstaanjagend gespeeld door Ingrid Torelli) die een regelrechte aanjager van de kijkcijfers zal worden.

De film hanteert een found footage stijl en neemt ruim de tijd voor de opbouw. Als kijker geniet je van de tv-show met zijn merkwaardige gasten en neem je een kijkje achter de schermen tijdens de reclameblokken als de mastertape doorloopt en registreert wat er tijdens de reclame voorvalt in de studio. Humoristisch, spannend en met kleine aanwijzingen die in het vervolg van de film betekenis krijgen. Het tussentijdse doorbreken van de vierde wand is een leuke gimmick en een waardevolle toevoeging die de kijker nog directer bij het gebeuren betrekt.

De zwarte humor wordt een film lang in ere gehouden. Zelfs als gebeurtenissen escaleren en een sinistere toon krijgen, blijft de humor een belangrijke plaats innemen. De speciale effecten zijn aangenaam old school. Leuk zijn ook de verwijzingen naar filmklassiekers als The Exorcist. Er valt genoeg te genieten in Late Night with the Devil. Het is gewoon een heerlijke film die met veel creativiteit, veel herkenning en veel symboliek een verrukkelijke mengeling van tv-satire, found footage, horror en comedy tot stand brengt. Late Night with the Devil is echt een heerlijke film.

De film is op waarheid gebaseerd. In Zwitserland werden twee broers in verwaarloosde staat aangetroffen. Met een traumatische jeugd als basis beïnvloedde dat hun weg naar de volwassenheid nadelig. De één kon zijn frustraties kwijt in sport. Hij vond daarin een manier om zijn agressie beheersbaar te maken. Over hem gaat de film. Later ontglipt hem die controle weer als hij zijn broer als stabiliserende factor in zijn leven moet missen.

Regisseur en co-auteur Hannes Baumgartner baseert zich in zijn film op dit verhaal. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de hardlopende Jonas. Een helder verhaal dat echter geen verklaringen biedt. De film verdiept zich niet in de vraag waarom Jonas naar gewelddadigheid neigt. Waarom hij zo‘n duistere kant bezit. Hij zou immers ook op andere manieren blijk kunnen geven van zijn onvrede. En waarom maakt hij bepaalde destructieve keuzes die zijn geluk in de weg zitten. We weten het niet. Hier en daar worden wel minieme puzzelstukjes aangereikt, maar van een bevredigend antwoord onthoudt de film zich.

De enscenering is sober. Kleurloos zijn de beelden. Fragmentarisch en kaal is de verhaallijn. Af en toe een flashback als toppunt van narratief ingrijpen in de film. En dan is er nog de muziek. Baumgartner gebruikt geen muziek. Baumgartner laat de beelden voor zich spreken. Hij laat de handelingen van de personages voor zich spreken. Zonder muzikale begeleiding.

Der Läufer is een redelijk goede film. Goed acteerwerk en onopgesmukte beeldcomposities zijn verantwoordelijk voor een kille en sombere sfeer. De film drijft erg op die sfeer. De verhaallijn is tamelijk dun. Iets te dun, naar mijn smaak. Die had best iets uitbundiger gemogen.

Mooie opening. Een opwindende scène waarin dronken cowboys een stadje op stelten zetten gevolgd door een scène waarin lawman Jared Maddox (Burt Lancaster) kalm en vastberaden het stadje Sabbath binnenrijdt. De inwoners bekijken de vreemdeling, die op een tweede paard een dode meesleept, met wantrouwen. Maddox is wantrouwen gewend en observeert alles met stoïcijnse rust. Een ongemakkelijk tafereel dat meteen spanning in de film brengt en je doet afvragen wat Maddox ertoe brengt om met een lijk het stadje binnen te rijden en wat zijn indrukwekkende entree nog allemaal teweeg zal gaan brengen.

Lawman is de eerste Amerikaanse film en tevens eerste western van de Britse regisseur Michael Winner, die later met Charles Bronson nog wat succesvolle filmpjes maakte. De protagonist in Lawman is een marshal die het recht aan zijn zijde heeft en dat ook uitstraalt. De ijskoude vanzelfsprekendheid waarmee hij dat recht uitvoert en opeist, maakt hem bepaald niet sympathiek. Lancaster voorziet zijn personage van een miniem gevoelsleven. Zijn handelswijze is welhaast psychopatisch. Hij heeft een missie die hij zonder merkbare emoties uitvoert. Hij staat in dienst van een gevoelloos justitieel apparaat en handelt in naam daarvan als een even ongevoelig verlengstuk daarvan. Hij brengt wetsovertreders voor het gerecht en doet dat zonder relativering of nuancering. Hij is koud, afstandelijk, goed met zijn revolver en interessant.

De andere personages in de film zijn anders. Ze hebben emoties. Ze hebben zwaktes. Ze zijn bang. Of laf. Of overmoedig. Of vals. Of gemeen. Of wat dan ook. Maar hoe verachtelijk en slecht sommige van hen ook zijn, ze zijn zonder uitzondering warmbloediger dan de ijskoude lawman. De neiging om minder met Lancaster en meer met de andere personages te sympathiseren is aanwezig. Binnen grenzen natuurlijk. De tegenstelling tussen de lawman en zijn omgeving is een interessant aspect aan de film.

Lawman is een interessante film maar is ook een statische film. De film brengt veel tijd met Lancaster en zijn kille uitstraling door. Zijn personage is interessant maar is ondanks een sporadische minieme opborreling van een sluimerend gevoelsleven toch vooral erg rechtlijnig en erg statisch. En dat gevoel vertaalt zich naar de film. Naar de handelingen. Naar het verhaal.

Dat wil niet zeggen dat de film geen fijne actiescènes heeft. De actie is recht voor z’n raap, onappetijtelijk en realistisch. Zakelijk en weinig theatraal. De actie gaat niet gepaard met een glorieus gevoel. Eerder met een gevoel van zinloosheid en vermoeidheid. Het triomfantelijke lachje van de held blijft uit. Logisch, want de film kent geen helden. Maddox is veel te kil om een held te zijn. Misschien ook wel te moe. Hij drijft op zijn ijzige routine en is niet eens meer in staat om ergens enthousiast over te geraken. Geen heldenmateriaal.

Lawman is een solide western met een fijne stoïcinse rol voor Burt Lancaster. Het verhaal is niet bijzonder intrigerend. De intriges en spanning zitten ‘m vooral in de interacties tussen de personages. Die zijn vermakelijk en zonder oordeel. Een oordeel over Maddox en de andere personages moet de kijker aan het eind van de film dan ook zelf maar vormen.

Het uitgangspunt (Lazarus) is niet nieuw. In deze productie werd geprobeerd aan het thema nog wat originaliteit toe te voegen in de vorm van een persoonlijk trauma dat een rol blijft spelen. Best vernuftig.

Ondanks de zichtbaar beperkte financiële middelen, zat het met de schrikeffecten en de sinistere sfeer wel goed. De cast acteerde prima. De dialogen waren niet tenenkrommend.

Een heel behoorlijke horror.

Het concept van de film over vier personen die elk een stukje ruimtepak aantrekken en daarmee superkrachten ontwikkelen is leuk.

En daar blijft het bij. Het is een aardig idee. De film is niet grappig. De dialogen zijn verstoken van humor. De oneliners ook. Fysieke of visuele humor dan? Nee. Ook niet aanwezig.

Het scifi gedeelte valt door de afwezigheid van humor op door stompzinnigheid en mist elke vorm van spanning en sensatie.

Vervelende personages en slecht acteerwerk maken de ellende compleet.

Erg.

Ook bekend als 'Mystics in Bali'. Aardig verhaal en matige film. Westerlinge op zoek naar de kunst van de zwarte magie, de Leák. De kunst wordt haar geleerd door de snode heksachtige Queen of Leák. De eerste kennismaking met de Queen is angstaanjagend. De uitzinnige krijslach van de Queen doen de rillingen over de rug lopen. De sfeer is duister en geheimzinnig. Dat belooft wat.

Op dat moment zijn de beroerde acteerprestaties al wel een beetje een doorn in het oog. De Queen doet je die met haar eerste imposante optreden nog vergeten, maar dat duurt echter niet lang. Kan ook amper. Daarvoor hangt in deze film toch te veel af van de acteurs. Hun aanwezigheid neemt veel tijd en ruimte in beslag. Er moet namelijk in dialogen veel verklaard worden. Ook een tijdrovende prille liefdesrelatie komt door het beperkte acteervermogen erg ongeloofwaardig en emotieloos over. Nee, het acteerwerk is erg onbeholpen en absoluut niet goed voor de (horror)beleving.

De Leák, de zwarte magie die wordt beoefend is, zoals de subtitel al impliceert, inderdaad met veel mystiek omkleed. Niet alleen het houterige acteerwerk verpest een hoop van die mystiek. De sfx doen dat ook.

De sfx zien er tamelijk sneu en niet angstaanjagend uit. Ze brengen amper sfeervolle toevoeging en werken eerder op de lachspieren. Zo is een rondvliegend hoofd eerder een bron van vermaak dan een bedoelde bron van angst.

En als op den duur zelfs de lach van de Queen steeds getructer gaat klinken en het vliegende hoofd ook de lachspieren niet meer kan beroeren, dan rest slechts het besef dat de film naar een bedenkelijk niveau is gezonken.

Zelden zo blij geweest met eindcredits.

Een eigenzinnige oude man gaat samen met zijn rebelse kleindochter op reis naar Oekraïne. Twee personages die liever niet met elkaar op reis gaan. Twee personages die elkaar niet goed kennen. Twee personages wier belevingswerelden ver uit elkaar liggen. Dat klinkt als een film met ruimte voor komedie. Dat klinkt als een film waarin (met humor belegde) onderlinge wrijvingen gekoppeld worden aan het ontstaan van geleidelijk wederzijds begrip en toenadering. Die aanname valt tegen. Althans wat de humor betreft. Eigenlijk is alleen in het begin van de film sprake van enige grapige situaties. En dan is de koek op. De insteek van regisseur en co-auteur Nick Baker-Monteys is veel serieuzer.

Al snel wordt duidelijk dat de oude man naar Oekraïne afreist om daar sporen te vinden van zijn oorlogsverleden dat zich aan het oostfront ten tijde van de tweede wereldoorlog bevindt. En dat is nog niet alles. Baker-Monteys vervlecht dit persoonlijke thema met andere thematiek. De complexe relatie tussen Duitsers en Oekraïners bijvoorbeeld. Ook de actualiteit krijgt een plaats. Ten tijde van de reis is Rusland net bezig om de Krim te annexeren. Het thema van de Duitse wehrmachtsoldaat die aan het Oostfront verschrikkelijk tekeer ging wordt door Baker-Monteys in contrast gezet met deze gebeurtenis. De oude man en zijn dochter reizen door een verdeelde natie die veel weg heeft van een politiestaat. De link met het verleden is duidelijk. Het ligt er wat dik op.

Dat geforceerde aspect geldt ook voor de ervaringen van de personages. Plotlijntjes die hun oorsprong vinden in het verleden ontmoetten verse plotlijntjes. De verschillende lijntjes komen nooit mooi natuurlijk samen. Het voelde soms zelfs wat provisorisch aan. De film vertelt geen slecht verhaal, maar het had beter verteld kunnen worden. Misschien was het verhaal er bij gebaat geweest als enkele van de vele soap-opera-achtige wendingen zouden zijn weggelaten. Over geforceerd gesproken...

Een eenzame schrijfster en een twijfelende Indische rijinstructeur komen door het lot gedreven met elkaar in contact en sluiten na wat strubbelingen een innige vriendschap. Een cultuurclash verpakt in een doorzichtig en banaal verhaal. Toch is de film vermakelijk en verrassend sympathiek.

Fijn acteerwerk van Patricia Clarkson en Ben Kingsley. Beide vertegenwoordigen geen diepzinnige complexe karakters maar verlenen aan hun personages een prettige charme en frisheid die heel meeslepend werkt. Hoe transparant de personages ook zijn en hoe doorzichtig het verloop van het verhaal ook is, als kijker verruil je je cynische blik al snel voor een blik die meeleeft en sympathiseert.

Typische feelgood met een verhaal waarin een ontmoeting tussen twee culturen centraal staat. Clichématig en versimpeld. Van diepzinnige beschouwingen die tot nadenken stemmen is geen sprake. Integendeel. De film vertelt een verhaal waar je helemaal niets mee hoeft behalve je te laten meeslepen door de charme ervan.

Leuk.

Terwijl in de echte wereld de waarschuwingen over het einde van een tijdperk ons om de oren vliegen, is dat einde in de filmwereld al menigmaal over de kijker uitgestort. Leave the World Behind is zo’n film. Een film waarin de wereld zoals wij die kennen eindigt. Leave the World Behind is geen film die het einde in apocalyptische proporties weergeeft. Het gebeurt niet erg concreet. De film is omgeven met mysterie en laat de kijker veel ruimte om te speculeren.

De filmische adaptie van de gelijknamige roman van Rumaan Alam signaleert gebeurtenissen en geeft sturende aanwijzingen waaruit de kijker zijn eigen ondergangstheorie kan samenstellen. De film geeft alleen een richting aan en blijft verder vaag. Regisseur en scenarioschrijver Sam Esmail voedt de kijker in zijn film met mogelijke samenzweringen en technologische valkuilen, maar laat het aan de kijker om daar zijn eigen invulling aan te geven. Dat vage aspect aan de film zal niet iedereen bevallen. Wees gewaarschuwd.

De personages weten het ook allemaal niet. Alle vaste grond is onder hun voeten weggeslagen. Ze zijn dolende. Ze bewegen zich als kippen zonder kop, vragen zich dingen af en verkeren in shock. Het valt ook allemaal niet mee in een film die eveneens een beetje dolende is. De film heeft echter zijn momenten. De gebeurtenissen waarmee de personages worden geconfronteerd zijn vaak surrealistisch van aard en hebben een onheilspellend effect op de sfeer. En dat bevalt. Er gebeuren merkwaardige maar spannende dingen.

In de film acteert een leuk en prima acterend ensemble. Best handig, want in de film wordt veel gebabbeld en gefilosofeerd. Dat gebeurt niet altijd op een beleefde toon. Het onderlinge wantrouwen is groot. De conflicten zijn talrijk. Logisch. De situatie is onverwacht, ongewenst en werkt behoorlijk op de zenuwen. De intermenselijke contacten zijn met goede acteurs als Julia Roberts en Ethan Hawke in goede handen. De acteer- en praatscènes zijn best aangenaam om te ondergaan hoewel ze soms maar weinig connectie met de rode draad in het verhaal hebben.

De film kent momenten die taai aanvoelen. Momenten die de gang (die er soms is) uit de film halen. De film blijft dan hangen in vaag mysterie en in onderling geruzie en boekt in verhalende zin weinig tot geen vooruitgang. Het verhaal stokt, zwalkt, doolt. Dat voelt onbevredigend, want in het verhaal worden wel visjes uitgegooid die doen vermoeden dat er iets groots aan de hand is. Het verhaal draait er wat omheen. De visjes worden niet binnengehaald. In deze film gaat de wereld zonder veel duiding en spektakel ten onder. Leave the World Behind is een vermakelijke film. Dat is geen slechte kwalificatie voor een film. En daar is alles ook wel mee gezegd.

Mitrailleurvuur, ontploffingen en overal puin. Bij het gevecht om de Bretonse havenstad Saint Malo rent Lee voor haar leven. Lee draagt een helm en een uniform maar heeft geen geweer in de hand. Het enige wapen dat ze draagt is haar camera. Plots een enorme knal. De drukgolf slingert Lee op de grond. Een Amerikaanse soldaat trekt haar net op tijd weg uit de gevarenzone. De openingsscène zegt veel over Lee Miller. Lee Miller is geen vrouw die zich de wet laat voorschrijven. Ze volgt haar egen wet. Lee wil met haar camera de waarheid verkondigen. Dat is haar wet. Voor die wet moet alles wijken.

De film vertelt over Lee’s belevenissen tot het jaar 1945. Een film naar het boek van Lee's zoon Antony Penrose. Een film over een vrouw die met haar foto’s de waarheid wilde weergeven. Zonder concessies. Binnen een raamvertelling in de vorm van een interview, komen haar belevenissen als terugblikken voorbij. De film is geheel rond hoofdrolspeelster Kate Winslet gecentreerd. Alles dat de film laat zien, wordt getoond vanuit haar perspectief. Het perspectief van een trotse, koppige, vrijgevochten vrouw die zich inzet voor menselijke waarden. Ook een vrouw die wordt geplaagd door innerlijke demonen.

Prima rol van Winslet die haar personage voorziet van onuitputtelijke energie en daarin tegelijkertijd innerlijke twijfel weet te passen. Achter charisma en strijdlust houden zich emotionele wonden verborgen. Winslet weet het met uitstekend acteerwerk tot uiting te brengen. De film drijft op haar sterke persoonsverbeelding van Lee Miller. Zij doet dat onder de vaardige regie van regisseur Ellen Kuras. Kuras die de film ensceneert zoals een historisch drama meestal wordt geënsceneerd. Een film dus die stilistisch goed in elkaar zit en veel episch beeldmateriaal bevat. Naar mijn mening was de film soms zelfs iets te fraai uitgedost. Soms kreeg ik de indruk dat de visuele pracht verhinderde dat het diepe leed en de barre ellende van de oorlog onvoldoende werd geaccentueerd. Zo fraai en episch was het allemaal niet in WOII.

Tot slot nog even de muziek noemen, die nogal melodramatisch van aard is en zich op de geijkte momenten op Hollywoodse wijze wel wat prominent op de voorgrond manifesteert. Neemt niet weg dat Lee een fijne conventionele biopic is over een fascinerende vrouw die door Kate Winslet uitstekend wordt gespeeld. Prima film.

Een solide geënsceneerde spionagethriller met triviale personages die is gegrondvest op een simpele constellatie van goed en fout. Het plot is weinig opzienbarend. De actiescènes zijn goed. Scott Adkins is de naam van de held. In veel films verschenen, maar deed bij mij geen lichtje branden.

Legacy of Lies is een redelijke film. De actiescènes worden tamelijk kleinschalig maar wel met oog voor detail en behoorlijk bruut neergezet. Het verhaal is vrij standaard en deed me heel erg denken aan een rip-off van Taken (2008). Scott Adkins oogt fysiek fit, heeft een paar aardige vechtscènes en doet het gewoon goed als typische actieheld.

De locaties zijn veelal grauw, groezelig, donker en onpersoonlijk. Het verhaal speelt zich veel af in kale industriegebieden en verlaten gebouwen. Een keuze die lijkt te zijn ingegeven door een beperkt budget. De film komt er mee weg omdat een deel zich afspeelt in Oekraïne. Een land dat (zoals we weten) bestaat uit industriegebied en bouwvallen. Zo valt de keuze voor de locaties nog enigszins te rechtvaardigen. Bovendien zorgen de grauwe lokaties voor een kille en sombere sfeer die wel passend is bij het verhaal.

De plotwendingen en ontwikkelingen verrassen soms wel en soms niet. De voorspelbaarheid is er, maar die beweegt zich op een acceptabel niveau. Het tempo van de film ligt hoog, hoewel de film richting finale aan vaart inboet. De showdown valt tegen. De score is an sich niet onprettig maar had van iets meer afwisseling mogen worden voorzien. Begon wat op m'n zenuwen te werken.

De film is trouwens geregisseerd en geschreven door een Nederlander. Adrian Bol heet ie. Merkwaardig om bijna vanuit het niets opeens een grote film te mogen maken. Veel indrukwekkend materiaal heeft Bol tot op heden niet echt geproduceerd. En met deze film verandert die status wat mij betreft niet.

Komedie over stuntelende barbier die per ongeluk bij een aantal moorden en een moordonderzoek betrokken raakt.

Gedurende een uurtje is de film grappig genoeg. Het gekluns en geschutter van de barbier in benauwende situaties, werkt komisch. Winstone als harde politeman en een vuilbekkende Thompson zijn leuke komische toevoegingen.

Desondanks heeft de film te veel dode en niet leuke momenten en (naar het einde toe) een aantal inspiratieloze scenes, die het komische niveau van de film flink naar beneden halen.

Met name in het laatste kwartiertje lijkt de bezieling definitief zoek te zijn. De slotscenes zijn bepaald geen komische hoogstandjes.

Geen memorabele filmregie van Carlyle.

"Legend of the Red Reaper" is een film die een aanfluiting is voor het fantasy genre. De film barst van de indrukwekkende nietszeggendheid, is lachwekkend en wordt op geen enkel moment spannend.

Het verhaal is warrig en onsamenhangend. De scenes ploppen van links naar rechts. Het verhaal heeft geen herkenbare lijn. De scenes worden bovendien erg lang uitgesponnen. Veel niet ter zake doend gegrimas en overbodige closeups. Ergerniswekkend en slaapverwekkend.

De begeleidende filmmuziek is een riedeltje dat bestaat uit synthesizer klanken. Het riedeltje vormt het achtergrondje bij praktisch elke scene. De teneur van de scene doet er niet toe. Liefdesscene of actiescene? Maakt niet uit. Hup daar gaan we weer. De muziek werkt erg op de zenuwen. Echt heel erg.

Er zijn veel vechtscenes. En dan vooral veel zwaardvechtscenes. Veelal dicht op de persoon gefilmd met veel onrustige bewegingen van de camera. De scenes zijn erg chaotisch en werken evenals de muziek behoorlijk op de zenuwen.

De weinige actiescenes die wel duidelijk in beeld worden gebracht zijn van toneelmatig allooi. Ze ogen heel statig en zijn absoluut niet overtuigend.

De acteerprestaties van de cast zijn zeer onder de maat. Zelfs in een beroerde film als deze is er altijd wel iemand die opvalt door goed acteerwerk. En zelfs dat is in deze film niet het geval.

Verschrikkelijk.

Volgens de informatie hierboven zou de film geregisseerd zijn door Kristen Stewart. Dat is onjuist.

De film is geregisseerd door Tara Cardinal. Zij vertolkt tevens de rol van The Red Reaper.

Regisseur Scott Stewart (van het aardige Dark Skies (2013)) presenteert een apocalyptische film met een onbeheerst en doelloos verhaal vol clichés en slappe dialogen. Dat zijn geen uitstekende ingrediënten. Het is materiaal waar ook het stel behoorlijke acteurs dat meedoet, niet veel eer uit kan halen.

De plotlijn is niet nieuw, maar biedt hoop. Een kleine groep mensen verschanst zich in een gebouw en moet zich teweer stellen tegen een gigantische overmacht aan kwade krachten. Niks mis mee. Dergelijke scenario‘s zijn spannend en teren naar hartelust op de claustrofobische setting, kweken angst voor de mysterieuze vijand en verlenen identiteit aan de personages. Legion verzuimt op al deze onderdelen. Vooral een gedegen inkleuring van de personages ontbreekt schromelijk. De personages worden zo flets en levenloos vorm gegeven dat het de kijker geen moer uitmaakt hoe de diverse personages uit het groepje het er af brengen. Is er iemand dood? Oh, leeft hij nog? Ernstig gewond en kermend van de pijn? Ach, whatever. Het is tijd voor de zoveelste schuine blik op de klok. Hoe lang moeten we nog.

De actie is weinig interessant. Veel meer dan het afstandelijk en massaal neermaaien van vijandelijke troepen, laat de film niet zien. Hier en daar een opleving als een gevechtshandeling iets meer inventiviteit vraagt of een special effectje even verrassend afleidt. Het zijn sporadische momentjes. Voor je het weet zit je weer gevangen in het groepje mensen dat zich onderling weinig prikkelend en weinig humorvol onderhoudt, terwijl buiten een dreiging van apocalyptische omvang op de deur bonst. Een boosaardige dreiging die vraagt om een spannende voortgang van de film. In plaats daarvan, passeren echter vooral vervelende lappen film die gewijd zijn aan slap gebabbel tussen de saaie verdedigers van het goede.

Tegenvallende film. Legion handelt over het apocalyptische einde van de aarde. Dat biedt mogelijkheden voor een intrigerende kijk op het einde van de wereld gevuld met bijbelse referenties, indrukwekkende speciale effecten en karaktervolle personages die verbaal en fysiek een gloedvolle strijd voeren. Stewart hecht echter niet veel waarde aan een uitgebalanceerd verhaal, aan suspense, aan spanning of aan aangeklede personages. Stewart houdt blijkbaar van flets en nietszeggend. ik minder.

Met Das Lehrerzimmer maakt regisseur en coauteur Ilker Catak een bijzonder leuk, authentiek en kritisch portret van de gang van zaken op een middelbare school. In het middelpunt staat de jonge lerares Frau Nowak die met haar leswijze en idealisme een frisse wind in de wat ingeslapen schoolgemeenschap doet waaien. Haar frisse kijk is reden voor boze geruchten, verontwaardigde ouders, ontevredenheid bij leerlingen en oogst veel misnoegen bij haar collega’s.

Ondanks al deze serieuze ontwikkelingen is das Lehrerzimmer geen vinnige of bittere film. Vaak worden de gebeurtenissen met een zekere grappige intonatie gebracht. De film heeft ook geen beschuldigend karakter. Das Lehrerzimmer houdt afstand van de gebeurtenissen, is observerend en stelt vragen. De film observeert een systeem waarin geen enkele pedagogische aanpak effectief is. De autoritaire manier functioneert niet. De anti-autoritaire manier functioneert eveneens niet.

In de film is de school een instituut dat enigszins als het instituut gevangenis functioneert. De school is een plaats waar een groep mensen verplicht is heen te gaan en te verblijven terwijl een andere groep ervoor zorg draagt dat de ene groep het gebouw niet verlaat. De school is in zekere zin geïsoleerd van de buitenwereld. In een dergelijke overzichtelijke microkosmos worden dezelfde foutjes gemaakt als in de wereld daarbuiten. Misstappen en discutabel gedrag zijn over het algemeen gemakkelijker herkenbaar en persoonlijker van aard, maar zijn door het kleine speelveld waarin van verschillende ego’s met verschillende inzichten en agenda’s samenkomen even moeilijk op te lossen als in de wereld daarbuiten. Er is onmacht. Er wordt niet geluisterd. Er wordt gedwarsboomd, gebureaucratiseerd en geëgotript. Het schoolsysteem verstart en de leerling is er niet bij gebaat. Een sombere visie.

De filmische omlijsting gaat mee in de somberheid die de film langzaamaan in zijn greep krijgt. Koele kleuren, een 4:3 beeldformaat en indringend klinkende strijkmuziek zorgen in samenhang met de sombere boodschap voor een hopeloos verstikkende sfeer. De camera die de boel op welhaast voyeuristische wijze registreert doet succesvol zijn best om dat gevoel te verhevigen. Das Lehrerzimmer is een interessante film. Een goede film. Een beetje mistroostig, maar ook met humorvolle momenten. Ik was erg blij met de komische momenten die de boel weer wat relativeren.

The Leisure Seeker is de eerste Amerikaanse film van de Italiaanse regisseur en scenarist Paolo Virzi. Een tragikomedie over twee mensen op leeftijd die zich aan een roadtrip wagen. Een lange introductie heeft de film niet. Virzi dropt de kijker meteen in het avontuur, maar hanteert daarbij een rustig en ontspannen ritme.

Heerlijk ongehaast introduceert de film de twee hoofdpersonages. Ella en John. Ella die onuitputtelijk haar best doet om haar man John die aan Alzheimer lijdt, steeds weer plaatsen, namen en gemeenschappelijke belevenissen voor te schotelen, opdat hij zich maar herinnert. Dat oogt vermoeiend, is soms triest maar is soms ook blijmakend als John zich plotseling toch weer iets herinnert. Het moge duidelijk zijn. De Alzheimer van John is de rode draad in de film en veroorzaakt een carousel aan emoties bij de personages en de kijker.

Een film over ziekte en de eindigheid van het leven. Het thema is serieus. Gelukkig heeft de film voldoende ruimte ingelast voor humor zonder daarin door te schieten. Helen Mirren en Donald Sutherland die gestalte geven aan Ella en John voorzien hun personages te allen tijde van een brok waardigheid en echtheid. Dingen die ervoor zorgen dat de karakters niet lachwekkend worden neergezet en bovendien een goede garantie zijn voor de inleving van de kijker. Contextueel is het dan ook goed om te vermelden dat Virzi zijn acteurs veel vrijheid gaf bij de interpretatie van hun rollen. Het zegt iets over de klasse van het acteerwerk.

The Leisure Seeker is een film die episodisch in elkaar zit. Zoals het een roadmovie betaamt. Enigszins voorspelbaar is de film wel. Er gebeurt niet heel veel en maar weinig waar je op voorhand geen rekening mee had gehouden.

Het camerawerk is bijzonder. De camera levert bijna enkel beelden die rust uitstralen. Ontspannende beelden van de landschappen, de kampeerplaatsen, de wegen. En alsof de rust de film nog niet voldoende heeft betreden, levert de camera ook welhaast bewegingloze beelden bij de dialogen tussen de personages. Vaak zijn het ook nog eens scènes zonder muzikale ondersteuning zodat de rust nog eens extra wordt benadrukt.

Ja, The Leisure Seeker is een zeer serene film. Mooi maar hier en daar ook wat saai. Iets meer dynamiek en prikkels hadden van mij op bepaalde momenten de film mogen bezoeken.

Meteen al een fraai begin. Een lekkere intro met een autorijdende Ifans onder begeleiding van een spetterend klinkende Ian Dury. Het zet de toon en die valt in het vervolg van de film zeker niet tegen. Het is genieten.

Gebaseerd op een toneelstuk. En, gezien de statische manier van filmen en gezien de tekstuele input, is dat zichtbaar. Uiteraard is het film, dus beweeglijker dan toneel, maar de lange en rustige takes en het opvallend weinige knipwerk, zijn prettige eerbetonen.

De acteurs zijn logischerwijs belangrijk. Hun wordt ook de tijd en de ruimte gegeven om zich verbaal en non-verbaal te positioneren. Zeer genietbaar.

Het verhaal is simpel, maar heeft veel onderhuidse laag. Thema's als midlife-crisis, eenzaamheid, depressie, liefdeloosheid, teleurstelling en faalangst worden aangeroerd. Dat gebeurt subtiel. Dat gebeurt in visuele beeldspraak of in bedekte bewoordingen. De kijker krijgt geen expliciete uitleg. Gelukkig maar, want teveel specificering zou niet goed passen bij het wezen van de personages en afbreuk doen aan de sfeer.

De sfeer in de film is vooral gloomy en somber en is een tikje mysterieus. Toch is de film niet compleet doordrenkt met somberheid. De verlichtende humor is er, evenals wat absurdisme. Het zijn geslaagde tegenwichten voor de somberheid en het pessimisme. Prima gelukt.

Mooi acteerwerk. Een fantastische rol van Rhys Ifans als cynische muziekproducer op zoek naar het isolement. En die Juno Temple. Wauw, weer een goeie rol.

Fijne film.

Film die hevig balanceert op de scheidslijn tussen dagdroom en realiteit. Het is de wereld zoals de jonge hoofdpersoon hem in zijn hoofd heeft geboetseerd. De film toont een wakende droom.

Snel wordt duidelijk dat de coming of age van de hoofdpersoon plaats vindt in een realiteit die hij niet vindt passen bij zijn wezen. Hij verdient betere omstandigheden om op te groeien vindt ie zelf. Intellectueler. Begripvoller. Minder bekrompen. Minder bevooroordeeld. Gewoon beter passend bij zijn sensitiviteit en intelligentie.

Die omstandigheden zijn er echter niet. En opgroeiend in een disfunctioneel gezin waarvan bij de leden behoorlijk wat draadjes los zitten, is het geen wonder dat je als fantasierijke adolescent vlucht in een droomwereld. En als de droom niet afdoende lukt, omdat de realiteit te confronterend is om te bedekken, maak je de werkelijkheid kleurrijker en aantrekkelijker door aan de realiteit een wonderlijke draai te geven.

Het is zijn manier om met de wereld om te gaan. Hij maakt zijn leefwereld romantisch en surrealistisch, beschouwt de wereld met een poëtische kijk, waardoor de werkelijkheid minder erg is. En het is die gefilterde wereld die we als kijker gepresenteerd krijgen.

Het is een blik die veel ellende bedekt en verzacht. Zelfs de meest afschuwelijke dingen krijgen door de blik van de jongen een dromerig randje mee. De keiharde realiteit wordt nooit tot in detail zichtbaar. We zien zelfs de meest afschuwelijke dingen door een verzachtende loep van suggestie, begeleid door poëtische opsmuk die afleidt. De verschrikkelijke wereld wordt er dragelijk door.

Het is lastig om te bepalen in hoeverre de gebeurtenissen in het verhaal echt zijn of een interpretatie van de werkelijkheid van de jonge hoofdpersoon. Die vraag heeft weinig zin. Een duidelijk antwoord is er niet. Waarschijnlijk doet het er ook niet toe. De kwestie loslaten is het beste.

Paar prachtige scènes gezien waarbij vooral het mooie kleurgebruik en het confronterende perspectief opvallen. Een paar heerlijk absurde scènes die wat ontspanning brengen, ontbreken gelukkig niet.

Bijzondere film die door al dat poëtische gedroom dat je als kijker moet verstouwen aan het eind een beetje vermoeiend is. Toch beklijven vooral gevoelens van ontroering, shock, en verwondering.

Ik vind het altijd leuk om even de taglines bij een film te zien. Bij deze film staat: Darkness shall rise. Een perfecte tagline voor een duistere film. Ook een perfecte tagline voor een film met een bescheiden budget.

Gezien de tagline is de keuze voor een verhaal dat zich veelal in nacht afspeelt niet verrassend. Bijkomend voordeel: duisternis is ook nog eens goedkoop. Met effecten als lichtuitval, flikkerlamp en schaduwspel zijn grote financiële injecties niet nodig. De uitwerking van deze bescheiden effecten is trouwens helemaal niet onaardig. Men creëert met bescheiden middelen een naar en somber sfeertje.

Ook opvallend en kostenbesparend is het gebruik van weinig settings. Slechts één setting is in deze film van belang. Een prima setting. Dat zeker. Een politiebureau dat er bepaald niet fancy uitziet, draagt bij aan een claustrofobische, sombere en cynische kijkervaring. Erg sfeervol

De personages zijn vlak ingevuld. Geen achtergrond. De maker doet geen enkele moeite om een context te creëren voor zijn personages. Die zijn er gewoon. Een inlevend gevoel ontbreekt dan ook bijna volkomen. De kijkervaring is onpersoonlijk. Dat voelt in beginsel vreemd maar heeft ook wel wat. Op zich is het interessant om als kijker de personages enkel als middel te zien om een verhaal over zonde, wraak en zieleheil te vertellen. Dat lukt goed.

Intrigerend zijn dan de sfeervolle tekenen die voorbijkomen. De straten zijn leeg. Er zijn kraaien. Er is vuur. Er zijn zondaars. Er is bijbelse allegorie. Kortom, de apocalyps is nabij. In het midden daarvan staat Liam Cunnigham. De centrale figuur in dit sombere feestje van menselijke ontsporing. Een rechtsprekende allesweter en de aanjager van de gebeurtenissen. Mooie rol.

Een heus verhaal ontbreekt trouwens. We zien een stoot aan situaties en flashbacks die aaneengekoppeld enige zin geven en de film vullen. Een sluitend verhaal kun je het niet noemen. Geen groot gemis. Bovendien duurt de film slechts 88 minuten. Het valt amper op. Er is genoeg afleiding door handeling en actie.

Aan het eind, nog fijne effecten. De maker vond tegen die tijd waarschijnlijk nog een potje met geld en kon nog even groots uitpakken. Over bloed en gore in het laatste halve uur geen beklag.

Let us Prey, of hoe je met geringe middelen een prima duister filmpje kunt produceren.

Leuk.

Een film van regisseur Joseph L. Mankiewicz die een jaar later met All about Eve (1950) het hoogtepunt van zijn carrière bereikte. A Letter to Three Wives deed het trouwens ook niet onaardig. De film kreeg evenals voor All about Eve de oscar voor de beste regie en de oscar voor het beste bewerkte scenario. De film is gebaseerd op de roman A Letter to Five Wives van John Klempner. Bij de bewerking van de roman in een filmscript veranderde de titel alras in A Letter to Four Wives. Mankiewicz vond de film ook met slechts vier vrouwen nog te lang en schrapte nog een vrouwenrol zodat de film uiteindelijk op zijn huidige titel bleef steken.
Leuke film, trouwens. De film slaagt erin de kijker vanaf het begin nieuwsgierig te maken met de intrigerende vraag: wie van de drie echtgenoten is ontrouw aan zijn vrouw. De film danst steeds heerlijk met deze vraag in het rond en springt van personage naar personage. Van relatie naar relatie. Van flashback naar flasback. Flashbacks die een inkijkje geven in de relaties tussen de personages in het algemeen en de relaties van de vrouwen met hun man in het bijzonder. De flashbacks onthullen details en achtergronden die de kijker van steeds meer (voor)kennis voorziet waardoor het leuk blijft om mee te gissen naar het antwoord op de vraag.
Een ander mysterie wordt gevormd door de geheimzinnige vierde vrouw met de naam Addie Ross. Een vrouw die door alle mannen in de stad om haar schoonheid en intelligentie wordt aanbeden en voor één van de echtgenoten zelfs de aanleiding is om overspel te plegen. Ik was erg benieuwd naar haar verschijning maar zij wordt in de film niet herkenbaar getoond. Zij blijft een mysterieus element in het verhaal. Een onzichtbaar peronage dat jaloezie bij de andere vrouwen kweekt en zorgt voor veel onrust. Zo is zij ondanks haar fysieke afwezigheid een krachtig narratief element dat extra spanning in het verhaal brengt.
De personages die gelukkig niet heel clichématig zijn ingevuld gecombineerd met het goede acteerwerk, de bijzonder aardige dialogen en het lichtvoetige verhaal maken van A Letter To Three Wives een gevatte en enerverende film. Leuk.

De film begint klassiek. Een groep mensen wordt in een penibele situatie gebracht waarin men moet overleven. In plaats van met elkaar samen te werken raakt de groep onderling verscheurd. In het eerste deel van de film wordt door regisseur en schrijver Andreas Schaap spanning gegenereerd. Daarna verdwijnt het thrilleraspect meer op de achtergrond en verandert de film in een drama dat stervensbegeleiding als belangrijkste onderliggende thema heeft.
Surrealistische percepties van hoofdpersonage Greta creëren een eigenaardige sfeer. De penibele situatie die eerst nog duidelijk gekaderd was, wordt er schimmiger en minder tastbaar door. Onheilspellender ook. Anna Fischer die de rol van Greta vertolkt is goed gekozen. Evenals de aard van de film transformeert de aard van haar rol ook. Van slachtoffer in een thriller verandert zij in de aanstichter van een mysterieus drama. Ze speelt Greta krachtig en met overtuiging. Ze is boeiend. Het verhaal is dat ook, maar verwarrend.
Andreas Schaap die enige tijd na de totstandkoming van de film zelf de keuze kreeg voorgelegd om zijn moeder wel/niet kunstmatig te voeden, worstelt in deze film met het thema stervensbegeleiding. Het thema komt via de gedachtenwereld van Greta tot de kijker. Soms onheilspellend. Soms confronterend. Soms wazig. Soms melodramatisch. Maar altijd verrassend en prikkelend.
Das Letzte Abteil is een eigenaardige kleine film, die soms wat toneelmatig en onnatuurlijk aanvoelt. De film beschikt over eigenaardige personages die vreemd gedrag vertonen en soms meer weghebben van schimmen dan van mensen van vlees en bloed. Ze vertoeven in een wereld die vervuld is van surrealistische belevenissen en waarnemingen. Tussen al deze elementen bevindt zich ergens het hoofdthema van de film. Een thema dat niet gemakkelijk inzichtelijk wordt gemaakt. Ik vond de zoektocht intrigerend.

Een film die zich in een appartement afspeelt waar een afscheidsfeestje is georganiseerd, aldaar menselijke zwakheden blootlegt en dat vooral humoristisch doet. Leuk idee, zo’n afscheidsfeestje voor vrienden en familie. Niets loopt echter zoals gepland. Zo is er de buurvrouw die zichzelf uitnodigt. Zo zijn er vrienden die niet of pas veel later opduiken. Zo is er een zwerfster die plotseling gast wordt. En zo lukt het gastheer Clemens maar steeds niet om de serenade die hij voor zijn geliefde Lisa heeft geschreven ten gehore te brengen.

Regisseur Lukas Nathrath schreef de film samen met Sebastian Jacob Doppelbauer die de rol van Clemens vertolkt. Ontstaan in de coronatijd en derhalve doet de film het met een kleine mise-en-scene. De film oogt en voelt toneelmatig. Veel dialogen die universele thema’s aansnijden. Relaties, kunstzinnige vrijheid, zelfontplooiing, feminisme, genderidentiteit (het zal ook eens niet…), toxische mannelijkheid. Serieuze thema's die gelukkig worden gebracht met absurde humor die leuk is en schaamtevolle afzeikhumor die vooral confronterend is.

De personages die zich met de thema's bezighouden, vertegenwoordigen een breed spectrum van de bevolking. Van de zelfstandige kunstenaar tot de conservatief geklede bal. Van de eeuwige betweter tot de eeuwige sul. De personages zijn overdreven vormgegeven, maar wel zodanig aangezet dat de link met de realiteit niet verloren gaat. Het is een assortiment van herkenbare typen. Ik herkende de meesten in ieder geval wel en kon slechts voor een enkeling (een beetje) sympathie opbrengen. Eigenlijk had ik aan de meesten een pesthekel. En dat beviel. Het is ook wel eens prettig om met het schuim om de mond naar verschrikkelijke ego's te kijken in plaats van je altijd maar filmisch te omringen met aardige personages. Mijn ego voer er wel bij.

Letzter Abend is een goeie film. Natrath ensceneert heel secuur en gehaaid. Hij creëert een situatie, laat die vervolgens imploderen en maakt daarbij gebruik van de benauwdheid van de beperkte speelruimte die het appartement biedt. Dynamisch en spannend. De film is actueel, gaat over the top, is absurd-humoristisch en heeft spitse dialogen. Leuk.

Deze film van Danishka Esterhazy, een regisseuse die vooral ‘female driven’ films maakt, doet in beginsel sterk denken aan de roman (en tv-serie) ‘The Handmaid's Tale’. Ook in ‘Level 16’ worden jonge vrouwen blootgesteld aan een regime van onderdrukking en terreur. Het basisprincipe van deze dystopische thriller heeft dan ook zeker potentie. En gedurende een uur film gaat het hartstikke goed.

De sfeerschepping is prachtig. De setting is een oud schoolgebouw. Door de camera gevat in koele blauwige en grijzige tinten, maakt het gebouw een Spartaanse, zakelijke en kille indruk. Geen vensters. Geen daglicht. Een gevoel van beklemming en onheil maakt zich al snel meester van de kijker. Sombere gedachten met betrekking tot de toestand waarin de jonge vrouwen zich bevinden, komen naar boven. De onderhuidse spanning zit er meteen goed in.

Een fantastisch uurtje film zogezegd. Helaas glijdt het verhaal van beklemming en duisternis snel af naar een verhaal met ‘spannende’ actie en gevaarlijke situaties die je in elke doorsnee thriller tegenkomt. Van de duistere sfeer en de verrukkelijke onderhuidse spanning die met kleine schepjes in het eerste uur in de film werd gegoten is niet veel meer over.

De film maakt de fout om het mysterie rondom de jonge vrouwen te snel weg te geven. Op dat moment wordt de angel uit het verhaal getrokken. De film slaagt er vervolgens niet meer in om met een andere boeiende invalshoek te komen die de interesse vasthoudt. Er passeren enkel nog scènes waarin de dames nogal fantasieloos hun vrijheid trachten te bemachtigen en de machthebbers nogal fantasieloos hun positie trachten te bewaren. Weinig opzienbarend en heel standaard.

Jammer dus. Dat geldt ook voor de onderliggende serieuze boodschap over vrouwelijke zelfbeschikking en liberalisatie, die ik in beginsel nog meende te onderscheiden. Die boodschap verdwijnt heel ironisch geruisloos als de focus zich verlegt naar de sensationele pogingen van de dames om zich uit hun benarde situatie te bevrijden. Dat klinkt misschien nog steeds als een boodschap maar de film kijkt niet meer als een film met engagement. De film kijkt gewoon als een ‘spannende’ thriller. Niks mis mee hoor, maar het verschil in sfeer frappeerde me gewoonweg en stelde me teleur.

The Banana Splits Movie (2019) is Esterhazy’s jongste werk. In het eerste deel van Level 16 laat ze zien veel in haar mars te hebben. Hopelijk is dat in haar jongste werk terug te zien. Ik ben er wel nieuwsgierig naar.

Wazig filmpje uit het found footage genre dat voornamelijk drijft op suggestie.

De verhaallijn is warrig. Drie tieners met een camera op vakantie. En verder iets met een verdwenen kind, een priester en een vreemd wezen. De combinatie van deze elementen komen niet goed uit de verf en maken dat de film vooral onsamenhangend overkomt en zeker niet spannend is.

De film bevat lange stukken waarin eigenlijk helemaal niets gebeurt. Er is veel geschreeuw. Er is matig zicht. Er is slecht acteerwerk. En er is de onvermijdelijk aanwezige schuddende en storingsgevoelige camera die dito beelden produceert.

Ach, het zal wel.

Das Licht is een film die de toestand in de moderne samenleving onder de loep neemt. Een groot aantal actuele thema’s komt langs. Migratie, de geprivilegieerde status van de witte Europeaan, klimaatactivisme, isolement, moederschap en mannelijkheid zijn zo van die dingen die prominent aan de orde komen. Ze komen langs in een film waarin een disfunctioneel Berlijns gezin met behulp van een omineus lichtapparaat dat wordt bediend door hun Syrische schoonmaakster Farrah, probeert het gebrek aan onderlinge communicatie en saamhorigheid weg te nemen en weer nader tot elkaar te komen.

Het verbindende en helende element in de film is Farrah. Een vrouw met een migratieachtergrond, die moeilijk is te peilen, een enigszins mythisch aura om zich heen heeft hangen en de ander altijd vriendelijk en begripvol tegemoet treedt. Ze wordt bijzonder indringend en goed gespeeld door de mij onbekende Tala al Deen. De castleden die in de huid van de gezinsleden kruipen, doen het eveneens uitstekend. Ze voeren perfect uit wat van hen wordt verwacht. En dat is de kijker emotioneel betrokken te maken. Dat is overigens minder moeilijk dan het wellicht lijkt omdat het gezin in de film model staat voor elke willekeurige moderne Europese gezinsconstellatie en de handel en wandel van de gezinsleden aldus de tekortkomingen van het kijkende publiek weerspiegelen.

Regisseur en schrijver Tom Tykwer legt de schuld van de problemen waar de samenleving mee kampt bij de leden van de samenleving. Bij de kijker. Bij ons dus. Gelukkig heeft hij ook de oplossing. Volgens hem is de enige weg naar de verlossing om ons eerlijk en open tot elkaar te richten om op die manier saamhorigheid, wederzijds begrip en constructieve communicatie te bewerkstelligen. Zo ontstaat een natuurlijke structuur waarin eventuele onvrede geen kans krijgt om een probleem te worden. Misschien een wat simpele en naïeve boodschap, maar wel iets om over na te denken. Of niet, want ook zonder aandacht te hebben voor de boodschap is de film gewoon erg intrigerend en goed.

Omdat de onderlinge communicatie niet hoogstaand is en de personages hun gevoelens maar moeilijk kunnen tonen, gebruikt Tykwer visuele middelen om die gevoelens tot uiting te brengen. Musicalachtige zang- en dansscènes, komische scènes en een onderwaterscène. Leuke, speelse en fantasievolle momenten die weergeven wat een personage onmachtig is om te laten zien en te delen. En dan is er nog het titulaire licht dat als middel wordt ingezet om het innerlijk bloot te leggen en mensen nader tot elkaar te brengen. Het gebruik ervan is een spannend element in de film.

Het licht als wenselijk tovermiddel. Tykwer weet de oplossing voor alle problemen waar de westerse wereld mee kampt maar weet ook dat zijn oplossing onhaalbaar is. Het is een realistische en sombere gedachte die nog eens wordt onderstreept door de immer neerplenzende regen die de personages steeds weer dwingt om te schuilen en weinig reden tot openheid en vreugde geeft.

Licorice Pizza is een opeenvolging van anekdotische fragmenten uit het leven van een initiatiefrijke tienerjongen en een ouder meisje dat zoekende is. De episoden spelen zich af in begin jaren 70 en worden in chronologische volgorde afgewerkt. Niet dat dit veel uitmaakt overigens. Elke andere volgorde zou volgens mij even goed werken. Elke episode staat min of meer op zich en doet het als losstaand verhaaltje uitstekend. Een heuse rode draad ontbreekt tussen de episoden. Nou ja, de enige rode draad die ik met wat goede wil kon ontwaren is dat de wegen van de jongen en het meisje elkaar steeds kruisen.

Door de bonte aaneenschakeling van vertelseltjes dacht ik de link met de titel gevonden te hebben. Op een pizzabodem gooi je immers ook allemaal losse ingrediënten die niet noodzakelijkerwijs complementair zijn. Ik zat alleen nog met het woord licorice in combinatie met de pizza. Daar kon ik niks mee. Dat hoefde ook niet, zo bleek later. Dat ik met mijn deductie totaal verkeerd zat, blijkt wel uit de woorden van schrijver en regisseur Paul Thomas Anderson. "If there's two words that make me kind of have a Pavlovian response and memory of being a child and running around, it's 'licorice' and 'pizza'. It instantly takes me back to that time." He added that the words "seemed like a catch-all for the feeling of the film [...] that go well together and maybe capture a mood”.

Rode draad of niet. Losstaande episoden of niet. Ik heb van alle anekdotes genoten. Licorice Pizza vertelt zeer amusante verhaaltjes en laat de kijker ook nog eens genieten van fijn camerawerk en eigenaardige passanten, die de beide protagonisten tijdens hun belevenissen ontmoeten. Er hangt trouwens ook een energieke sfeer in de film, die aangenaam aanvoelt. Een sfeer die misschien wel tekenend is voor de vroege jaren 70. Een tijd waarin alles veel minder aan banden werd gelegd en grenzen daadwerkelijk konden worden opgezocht en opgeschoven. Een tijd van mogelijkheden. Een andere tijd.

Licorice Pizza is een hele aangename en goed toegankelijke mix van drama, komedie, coming of age en romantiek. De beide hoofdrollen worden ingevuld door Alana Haim en Cooper Hoffman, die de jonge vrouw en de tienerjongen op een indrukwekkende manier vertolken. Het was erg leuk om deelgenoot te zijn van hun anekdotische belevenissen.

Op imdb heeft de film een betere titel en heet simpelweg The Lie. In de film gaat het niet alleen om de titulaire leugen, maar ook om een heleboel leugens die daaruit voortkomen. Door alle leugens ontstaat voor alle personages een steeds wanhopiger situatie. Een situatie die zij zelf in het leven hebben geroepen en waar zij ondanks de uitzichtloosheid ervan, koppig aan blijven vasthouden. Tot hoe ver en ten koste van wat en wie, vraag je je als kijker af. Een interessant scenario.

Als dochter Kayla haar gescheiden ouders vertelt dat ze haar vriendin impulsief heeft vermoord, worden ze geconfronteerd met een wezenlijke afweging. Alles opbiechten en de consequenties accepteren of alles verzwijgen in de hoop dat de waarheid niet aan het licht komt. Een veeleisend dilemma tussen een morele plicht om de waarheid te vertellen en een morele plicht om je dochter te beschermen.

Regisseur en scenarist Veena Sud laat het dilemma even sudderen, maar niet heel lang. De film gaat veel meer over de escalatie die daarna ontstaat. Het verhaal heeft enkele wendingen in petto die de personages steeds voor het blok zetten en voor spanning zorgen.

Het kleurgebruik in de film is opvallend. De kleuren blauw en grijs domineren de zakelijk ingerichte interieurs en versterken de verontrustende sfeer die in de film aanwezig is. Een sfeer die vanaf de eerste minutt al kil aanvoelt door het somberer winterse weer en beelden van een besneeuwd landschap. De gescheiden ouders staan daarnaast ook nog eens borg voor een brok onderlinge ijzigheid. Prima sfeer dus.

De vertwijfelde pogingen van de ouders om de situatie onder controle te houden, fascineren en zijn vaak lachwekkend. Het is spannend om mee te beleven hoever de personages gaan in hun leugens. Het is spannend om samen met de ouders steeds een grens op te zoeken en die vervolgens te verleggen. Of niet. En het is hilarisch om het vreemde draaierige gedrag te aanschouwen dat steevast op een leugen volgt.

Wat aan het oog voorbij trekt is een absurd verhaal, dat mij af en toe deed twijfelen aan de serieuze teneur. Ik kreeg soms sterk het idee naar een gitzwarte komedie te kijken. Bepaalde gebeurtenissen zijn dermate overdreven en hilarisch dat de film die kwalificatie absoluut verdient. Op zich maakt het niet veel uit voor de beleving, maar de gedachte liet me gewoonweg nooit helemaal los. Na afloop heb ik nog steeds enige twijfel over de insteek van Veena Sud. Ik houd het maar op een serieuze film, die het zich veroorlooft om zwartkomische accenten in het verhaal aan te brengen. Een ieder zal het anders beleven, denk ik.

Tussen al deze ingewikkelde kwesties raakt het verhaal over het vermoorde meisje enigszins ondergesneeuwd. De moord is slechts de aanleiding tot het onrustige gewoel waaruit de film is opgebouwd. Het politieonderzoek naar de moord, hangt er maar wat bij. Aan dat thrilleraspect had de film wel iets meer aandacht mogen schenken.

Between Earth en Sky is een aardige film.

In The Life of Brian neemt het team van Monty Python middels de geschiedenis van Brian heel respectloos religie, massahysterie en het politieke bedrijf op de hak. Geen wonder dus dat vanuit religieuze hoek bij de aankondiging van de film verontwaardigde geluiden opklonken en zelfs werd geprobeerd de film te verbieden. Vaak gebeurde dat overigens zonder dat men de film had bekeken. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk lukte het in 39 kerkelijke gemeenten om de vertoning van de film te verhinderen dan wel om de film pas vanaf 18 jaar toegankelijk te maken. In Ierland en Noorwegen was de film zelfs verboden. Dat verbod werd onmiddellijk marketingtechnisch uitgebuit met de slogan: “So funny, it was banned in Norway!"
De tweede film van Monty Python heeft in tegenstelling tot de eersteling 'Monty Python and the Holy Grail' een beter verhaal en voorziet het verhaal ook nog eens van een geweldig einde, dat de voorgaande film ontbeert. Het verhaal heeft een ludieke insteek. Het leven van Brian loopt parallel met het leven van Jezus en speelt zich af tegen een authentiek ogend decor dat Jeruzalem en omstreken voorstelt. Een film met veel personages. De meeste rollen worden ingevuld door de leden van Monty Python. Samen is het team goed voor de invulling van zo’n 40 personages.
Brian wordt in de stal naast die van Jezus van Nazareth geboren. Dat gegeven werkt door in zijn latere leven en zorgt voor veel ongemak als hij op een bepaald moment voor de Messias wordt aangezien en door talrijke volgelingen dag en nacht wordt belaagd. De verwarring en onaangename situaties die dat oplevert zijn absurd, hilarisch en super grappig en parodiëren met kracht de kitsch van oude bijbel- en historische films.
De film is sketchmatig van opzet maar dat valt niet heel erg op. Brian van Nazareth manifesteert zich als de over kapselende figuur onder wiens dramaturgische aanwezigheid zich allerhande spitsvondige en absurde losstaande gebeurtenissen afspelen. Hij vertegenwoordigt de vaste waarde waarnaar de handeling steeds terugkeert. Een filmisch ijkpunt zogezegd.
Schitterende scènes komen voorbij. Ongelooflijk komisch. En zo heerlijk absurd. Pontius Pilatus met een spraakgebrek veroorzaakt buikkrampen van het lachen. Of neem die scène waarin Brian zijn immense massa volgelingen toespreekt in een poging om de massa te ontmoedigen hem te volgen. You’re all Individuals!’ waarop de massa hem als één stem antwoord: ‘Yes, we’re all individuals’. Of die scène waarin…En die scène dat… Enzovoort. Het rijtje is eindeloos.
En onderwijl leert de kijker en passant de juiste schrijfwijze van de Latijnse term voor de frase ‘Romans Go Home’ (Romani ite domum). Behalve ontzettend grappig is de film ook nog eens ontzettend educatief.
Het was heerlijk!

Life imitates Art. Met de kennis van nu, heeft de film met Kevin Spacey in de hoofdrol een wat wrange bijsmaak. Kevin Spacey in de gevangenis op last van verkrachting en moord. Wie de kunstenaar niet van zijn kunstwerk kan scheiden, moet de film misschien maar niet gaan zien.

De score werd gecomponeerd door de zoon van regisseur Alan Parker. Fijne muziek met een melancholische klank die heel geraffineerd onder bepaalde sleutelscènes is geplakt en in het algemeen goed past bij het verhaal van een man die wacht op zijn doodstraf. Het deuntje nestelde zich in mijn hoofd. Na het bekijken van de film kwam ik het nog een paar dagen tegen op onbewaakte ogenblikken.

De film is redelijk spannend, hoewel de finale twist erg ver gezocht is. Goed acteerwerk is het halve werk. De personages zijn wat stereotiep en vlak ingekleurd en eigenlijk niet heel interessant. Het acteerwerk is echter van dusdanig niveau dat de kijker zich behoorlijk goed met de karakters kan vereenzelvigen. En vereenzelviging is altijd goed voor de beleving en de spanning.

Een aangename vertelstijl met veel flashbacks zorgt ervoor dat de kijker de geschiedenis die heeft geleid tot de vastname van Spacey in prettige puzzelstukjes krijgt aangereikt. Ook goed voor de spanning.

Maar ja. Die laatste twist hè. De film had ook prima kunnen functioneren zonder de laatste twist. Het is nu ook weer niet zo dat het einde de film ruïneert, maar het zorgde er wel voor dat bij mij de wenkbrauwen hoog werden opgetrokken. Ondanks dit vervelende verschijnsel overheerst aan het eind toch een bevredigend gevoel. De film is immers voor het overgrote deel spannend en vermakelijk.