Opinions

Lousy Carter is een lusteloze professor Amerikaanse literatuur. Zijn leven is weinig opwindend. Af en toe gaat hij met de vrouw van zijn emotieloze vriend naar bed. Af en toe spreekt hij zijn ex-vrouw. Af en toe heeft hij een afspraak met zijn Jungiaanse psychiater. Af en toe bezoekt hij zijn moeder in het bejaardenhuis. Cater’s leven verloopt routineus. Het is dan ook na afloop van een routineonderzoek dat hem terloops door de arts wordt medegedeeld dat hij nog slechts zes maanden heeft te leven.

Davis Krumholtz speelt Carter en hij doet dat grandioos. De hoofdrol tezamen met het genadeloze cynisme waarmee de film is doordrenkt maken van Lousy Carter een genoeglijk tijdverdrijf. Omdat hij toch ter dood is veroordeeld, hoeft Carter zich niet meer te verantwoorden. Dus permitteert hij zich een vermetele houding die hij normaliter niet zou aannemen. Zo is het doodsvonnis een goede reden om zijn doodgebloede project om een geanimeerde versie van Nabokov’s roman ‘Een lach in het donker’ nieuw leven in te blazen.

Meteen een goede reden om de mooie studente Gail bij het project te betrekken en haar enthousiast te maken om met hem de koffer in te duiken. Aangezien het in het boek gaat om een oudere man die verliefd wordt op een jonge vrouw lijkt dit een gemakkelijke opgave. Gail is echter evenals de andere vrouwelijke karakters in de film een volwassen vrouw. Carter daarentegen is eigenlijk nooit volwassen geworden. Volwassen vrouwen hebben dat meteen door. Ze lijkt dan ook niet bijster geïnteresseerd. De onhandige pogingen tekenen het personage Lousy Carter die in alle opzichten en in alle situaties een mislukkeling is. En dat feit is prettig, want het levert heerlijke tragikomische taferelen op.

Hoewel de film slechts 80 minuten duurt, heb je het na een uurtje wel gehad met het cynisme. Gelukkig is de cynische humor gedurende het grootste deel van de film wel fris en leuk. Het wordt na een uurtje film gewoon wat vermoeiend. Om dat gevoel effectief te bestrijden is zelfs de grappige manier waarop Krumholtz zijn personage invult (met beheerste sluwheid en met een grandioos gevoel voor timing) net niet grappig genoeg om de vermoeidheid te bestrijden.

Biopic rond Brian Wilson die het accent legt op twee perioden in zijn leven. Beide episodes zijn in de film met elkaar verweven en leveren een bevreemdend maar wel prettig kijkbaar verhaal op.

Paul Dano speelt de jongere Wilson in de jaren '60. Goed gelijkend en acterend doet hij dat zeer overtuigend. De aanvang van de psychotische aftakeling gecombineerd met het drugsgebruik worden middels droomachtige fragmenten waarin muziek en licht een grote rol spelen zeer goed weergegeven. interessant.

De periode waarin Cusack optreedt ligt meer in de toekomst. We spreken over de periode rond 1990, denk ik. Cusack is uiterlijk niet zo goed gelijkend als Dano, maar zet desondanks wel heel geloofwaardig een angstig en breekbaar personage neer. De vertolking van Giamatti als manipulatieve en krankzinnige therapeut, is trouwens fantastisch.

Waar het jaren '60 deel nog wat licht- en luchtigheid in de toonzetting weet te vinden, is dat in de latere fragmenten niet meer het geval. De fragmenten uit die periode zijn bijna zonder uitzondering erg somber van toon.

Ondanks de goede acteerprestaties is de film beschouwend en afstandelijk. De film emotioneert weinig. De fragmentarische opzet zal daar vooral debet aan zijn. Toch wel een beetje jammer.

De film vertelt een klassiek verhaal. In een wereld waarin de mens zich verschuilt voor gigantische insecten die het aardoppervlak teisteren, onderneemt de kwetsbare nerd Joel een reis van zijn schuilplaats naar een andere, groeit boven zichzelf uit en ontpopt zich als held. Hoe klassiek.

Onderweg ontmoet hij markante personages en vecht met monsters. Heel innovatief is het allemaal niet. Wel leuk. De setdesign is magnifiek. De monsters grandioos. De film is zijn budget van 30 miljoen dollar aan te zien.

De absolute hoogtepunten in de film zijn de monsters. De creaties van concept artist Andrew Baker die ook al leuke dingen deed in de Hobbit films, zien er schitterend uit. Af en toe wat grotesk, maar niet over the top. De interacties met de monsters leveren leuke, actievolle en slijmerige scènes op. Topvermaak met een lage bodycount.

In tegenstelling tot veel post-apocalyptische films is Monster Problems niet bloeddorstig en duister. De film is een lichtvoetige avonturenfilm met humor, feelgood en actie. De personages zijn goed of slecht. Gemakkelijk voor de identificatie. Veel indruk maken ze niet. De echte hoofdrollen zijn in deze film weggelegd voor het fantastische decor en voor de fantasievolle monsters.

Leuk.

De kracht van de films van de Marx Brothers is het samenspel tussen de drie broers. Een beetje van dit en een beetje van dat. Een film die bijna helemaal draait op de non-verbale slapstick van Harpo valt dan ook tegen. 't Is wel leuk, maar niet de gehele tijd. De snelle en gevatte one-liners van Groucho Marx die in deze film een ondermaatse rol heeft, worden erg gemist. De momentjes van Chico Marx, die normaal gesproken al niet heel komisch zijn, liften de film zoals verwacht ook niet op. Het valt gewoon tegen.

Het verhaaltje is erg mager. Los zand. Nu is het in de films van de broers wel vaker zo, dat een dun verhaaltje puur en alleen dient als kapstok voor de comedy. Is ook niet erg. In deze film waar de losse sketches vaker niet dan wel leuk zijn, valt het echter gewoon op. En dat is wel erg.

De zang- en dansnummers in musicalstijl die veel tijd in beslag nemen, zijn vervelend. Het lijkt erop dat ze bedacht zijn om de gaten op te vullen die waarschijnlijk door gebrek aan komische inspiratie zijn ontstaan. Zo komt de film nog aan een redelijke speelduur, maar het wordt er niet leuker op.

Ach ja, Monroe is nog even te zien. Wel leuk, maar memorabel is het optreden niet. Wat dat betreft sluit haar optreden goed aan bij het tegenvallende optreden van de broers.

Heel matig dit.

Mooi uitgevoerd drama. Integer en sympathiek. Het leven (welzijn en ongeluk) van echte mensen stond centraal. Daarom was het goed dat het verhaal en het spel klein en integer bleven. Nee, hier pasten geen melodramatisch en sentimenteel uitgespeelde taferelen. Het zou de geloofwaardigheid van de personages (en daarmee de mogelijkheid van de kijker om zich in te leven) hebben aangetast.

Het kleine en integere resulteert in een paar mooie scènes.

Molina en Litgow leveren goed en overtuigend spel.

Film waarin de dood een belangrijke rol speelt en een mortuarium de sfeerbepalende setting is. Het mortuarium wordt geleid door Isaac die niet goed is in de omgang met de levenden. Isaac heeft visioenen waarin dode vrouwen tot leven komen. Een evident teken dat de gesloten Isaac niet helemaal in de echte wereld vertoeft. Eenzaamheid zou een rol kunnen spelen, hoewel de film dat niet specifiek benoemt. Wat vast staat is dat hij sociaal geïsoleerd is en dat zijn brein dingen waarneemt die er niet zijn. Isaac is een vreemd figuur en blijft dat ook voor de kijker die maar weinig elementen van herkenning in hem waarneemt.

Als hij de serveerster Cassi ontmoet, breekt de gesloten Isaac wat open en lijkt de film zich te ontwikkelen tot een film waarin de buitenstaander en gelukzalige wedergeboorte doormaakt. Een standaard romcom met een ietwat morbide randje gezien de lijkschouwende activiteiten van de buitenstaander. Maar zo gemakkelijk komt de kijker er niet af. De film laat de situatie op onverwachte wijze escaleren. Origineel en morbide edoch niet heel spannend.

De visioenen verlenen de film een surrealistisch tintje. Soms interessant, maar de plaatsing van de visoenen is wat willekeurig. Op den duur haal je je schouders op en denkt: “oh ja, we bevinden ons weer in een visioen”. De film houdt stand doordat hij een andere richting inslaat dan verwacht. Visueel laat de film af en toe interessante dingen zien. Het acteerwerk is goed. Dat helpt ook.

Met de personages ontstaat echter geen enkele band en van enige werkelijke inleving is geen sprake zodat het eigenlijk niet uitmaakt of er een positief of minder positief einde volgt. Mij overviel aan het einde een "hetzalwel"-gevoel.

Kun je je driften tegenover een dood ding als een levensechte latex pop koeltjes controleren of is het dode ding in staat om de eigenaar te bezweren. Dat zou een tagline voor deze film kunnen zijn. Het is geen innovatieve gedachtegang, maar als tagline Intrigerend genoeg om een film omheen te bouwen.

Het eindresultaat is een soms aardige film over een excentrieke eenling die heel nieuwsgierig is naar sociaal contact en in zijn pogingen om dat contact te bewerkstelligen enigszins doorslaat. De latex pop is zijn sociale oefenmateriaal. Uiteraard loert daar het gevaar dat onze enkeling op den duur de scheidslijn tussen realiteit en fantasie niet meer herkent. En dat gebeurt ook. Logisch, want anders heb je geen film natuurlijk.

De onschuld en onervarenheid van de eenzaat worden in de film handig uitgespeeld. Het overkomt hem tot op zekere hoogte allemaal maar. De film krijgt er een fijn tragikomisch accent door en leunt daarmee erg op de hoofdpersoon, wiens naïviteit op den duur een tikje ergerlijk begint te worden, waardoor de humor vervlakt. Als kouwe kikker en onhandige speler in het sociale verkeer werken zijn stuntelige en kansloze acties in de eerste helft van de film echter zeer hilarisch.

Regisseur Parigi had weinig budget om mee te werken, maar heeft van de nood een deugd gemaakt. De filmlocaties bestaan uit steriel ingerichte kamers met weinig meubilair en saaie kleuren. Ze doen denken aan decors in een toneelstuk. Een Spartaanse en fantasieloze inrichting die goed aansluit op de geringe empathische vermogens van de personages. Tevens een setting waarin de droge en onderkoelde humor die in de film als onderliggende laag veelal aanwezig is, goed werkt.

De film staat te boek als horror, maar van harde en expliciete horror is geen sprake. Geen bloed, gore of jumpscare te bekennen. Het is horror van een ander kaliber. In deze film wordt de kijker geconfronteerd met de horror van een asociaal personage met autistische trekjes die steeds verder verdwijnt in een waan die hij zelf creëert. Meer een gruwel van de psychologische soort dus.

Een soms aardige film. Benauwend en beklemmend met een luguber randje. Redelijk humoristisch. Maar ook met veel momenten van langdradigheid en breedvoerigheid. Momenten waarop door mij verlangend naar hardere (horror)actie werd uitgekeken.

Een verhaal over een heks die middels het uitvoeren van magische rituelen en het brouwen van toverdrankjes haar grote liefde wil ontmoeten en vangen. Uitgevoerd in krachtige Technicolor, die de kleurige decors en de kleurige kledij (ontworpen door de regisseuse) heel nadrukkelijk doet uitkomen. Een prachtig kleurenspel waarvan je als kijker positief gehypnotiseerd raakt. De film ziet er uit alsof ie ergens in de jaren 60 tot stand is gekomen.

Samantha Robinson is de bekoorlijke heks. Heel verleidelijk van buiten, maar afstotelijk van binnen. Ze deed me qua gedrag denken aan een verleidelijke vrouwtjesspin, die na de paring ook niet altijd vriendelijk omgaat met haar bedgenoot. De film is op het eerste gezicht een uitgelaten ode aan de sexploitation film. Het taboevrije gedrag van Robinson en de verleidelijke manier waarop zij mannen strikt, doen dat immers vermoeden. Maar ja, dat is dus alleen op het eerste gezicht het geval, want regisseuse Biller heeft toch echt de bedoeling (las ik later) om feministische krachtpatserij te laten zien. De film zet de vrouw centraal en laat zien dat de verhouding met het andere geslacht tamelijk gecompliceerd kan zijn, vanwege de eisen die het ‘sterke geslacht’ onbeschaamd aan de vrouw stelt. In deze film laat de vrouw zich eens niet wegduwen, maar eist haar plek op in het centrum van de aandacht en in het centrum van de macht. Robinson stelt de eisen en laat niet met zich sollen.

Dat motto praktiseert zij niet heel zachtzinnig. Met de onderdrukking van de vrouw en het onbegrip voor de positie van de vrouw in maatschappelijk en emotioneel opzicht, wordt ongenadig afgerekend. Robinson verleidt een man en als die man niet aan haar standaard voldoet, dan loopt het met die man niet goed af. De boodschap? Tja, ik denk dat wordt bedoeld dat mannen zichzelf als een godsgeschenk beschouwen en zich blind en zelfzuchtig storten op dat wat zij begeren zonder rekenschap af te leggen en vervolgens niet in staat zijn om toe te geven aan hun incompetentie en hun diepere emoties, maar stug blijven volharden in hun eigen stoere grootheidswaan. Vrouwen houden daar niet van, maar stellen zich desondanks begripvol en welwillend op. Weliswaar doen zij dat zuchtend, maar toch. Mevrouw Robinson doet dat nu eens niet. Ach, ik vond het wel schattig.

Mevrouw Robinson is een schone vrouw en een goede verleidster, maar acteren zit niet in haar bloed. Bij geen van de acteurs trouwens. Het acteerwerk is houterig en in veel gevallen gewoon pijnlijk slecht. De dialogen zijn weinig hoogstaand, zijn zonder pit en nodigen niet uit tot langdurige overpeinzingen. En er is een voice-over. Die klinkt dan wel prettig dromerig, maar voegt weinig toe aan verhaal en boodschap. Het verhaal is bovendien niet interessant. Dat bestaat uit het uitrekken van steeds hetzelfde gegeven. En dat duurt maar liefst twee uur en dat is veel te lang.

Ik dacht trouwens naar een parodie gekeken te hebben. Dat blijkt niet zo te zijn. Ik begreep na afloop dat Biller de film niet als parodie heeft bedoeld. Ja, dan weet ik het ook niet meer. Ik moest blijkbaar alles serieus nemen. Erg lastig zo niet onmogelijk, als bijna elke scène de indruk wekt dat er flink de spot wordt gedreven met de masculiene wereld. Het zij zo. De boodschap van de film heb ik waarschijnlijk wel begrepen. Doel bereikt. De ernst van de verpakking is mij helaas ontgaan.

Oh ja. Voor de goede orde. Ik sta in alle ernst achter de boodschap die de film uitdraagt.

Een Britse komedie met een paar geslaagde komische scènes. De film speelt zich af op een huwelijksfeest en maakt steeds gebruik van een spontane samenloop van omstandigheden om komische situaties te creëren. De film zit vol kleine toevallige gebeurtenissen die leiden tot een diepe openbaring. Ze leren de kijker namelijk inzien dat het leven niet valt te plannen maar het gevolg is van allemaal spontane gebeurtenissen. Dus, grijp de kansen die het leven je aanreikt. Zelf heb je er geen invloed op. Ja ja. Nu geef ik uit pure verbazing over zoveel wijsheid meteen de diepere boodschap van de film weg. Wat een enorme spoiler. Sorry.

Geen goede film. Behalve gebrek aan leuke humor, heeft de film ook gebrek aan leuke personages. Het hoofdpersonage, dat is ingespoten met een grote hoeveelheid dna-strengen afkomstig van Hugh Grant, is eigenlijk wel grappig. Hij is in het bezit van die typische Britse deemoed en schuchterheid, die in penibele situaties grappig werken. Bij de toevalligheden die hem overkomen wekt hij dan ook vaak een lach op. De overige personages stellen weinig voor. Ze zijn saai, werken op de zenuwen of zijn gewoon ergerniswekkend. Dat zijn geen goede eigenschappen voor personages in een komedie. Eventuele humor werkt dan gewoon niet humoristisch.

Opvallend is de tweedeling in de film. Er is na een halve film opeens wat geklooi met alternatieve toevalligheden en daaraan verbonden keuzes. Dat sluit perfect aan op de diepere boodschap die de film zo gegrond uitdraagt. Eigenlijk bestaat de film uit twee delen. Een deel waar de feelgood kijker het niet naar zijn zin heeft en een andere deel waarin de feelgood kijker helemaal aan zijn trekken komt. En in dat laatste deel laat de film zien dat eigen acties juist wel een positief effect hebben die het nare effect van een toevallige gebeurtenis kunnen omdraaien. Ja ja. En op dat moment begreep ik het allemaal niet meer en verging het lachen mij definitief.

De samenwerking tussen regisseur Michael Showalter en Kumail Nanjiani resulteerde in 2017 in The Big Sick. Een leuke komedie die helaas veel te lang duurde. In The Lovebirds gaat die samenwerking verder. Dat maakt nieuwsgierig. De lengte klinkt met 86 minuten al een stuk aangenamer. Opvallend is verder dat Nanjiani geen deelneming heeft aan het script. Dat betekent dat de film geen grappige bewerking is van autobiografische gebeurtenissen. Jammer, want die vind ik juist zo leuk bij Nanjiani.

De film is een klassieke komedie van de verwisseling en de verwarring, waarin een stel van onbesproken gedrag opeens van een misdrijf wordt verdacht en er alles aan doet om uit handen van de politie te blijven en het misdrijf op te lossen om de eigen onschuld te bewijzen. Een beetje à la Hitchcock dus. Het verschil is natuurlijk dat deze film in al zijn geledingen is voorzien van humor. Zelfs tijdens de ‘spannende’ momenten is de film beladen met komedie.

Sommige humor is leuk. Sommige humor valt niet mee. De film komt er mee weg. Het tempo is hoog en de slechte grappen worden snel opgevolgd door iets dat wel een humoristisch belletje doet rinkelen. Veel tijd om de mindere grappen minder te waarderen, is er niet. De geslaagde humor overheerst en bovendien zijn de gebeurtenissen zo overtrokken dat zich onvermijdelijk een welwillend gevoel van de kijker meester maakt om mee te gaan in de absurditeit van het verhaal. En dan zijn dingen al snel komisch. Best knap om dat voor elkaar te krijgen.

Een ander sterk punt van de film is de wisselwerking tuusen de beide hoofdrolspelers. De leukste scènes zijn de scènes waarin Issa Rae en Nanjiani zich ruziënd en elkaar verwijten makend in de meest hachelijke situaties terecht komen. Misschien wel wat flauw hier en daar, maar ik kon er wel om lachen.

The Lovebirds is een aangename actiekomedie die dankbaar gebruik maakt van twee goed op elkaar ingespeelde hoofdrolspelers die heel geslaagd het komische hart van de film vormen. Inhoudelijk is de film erg mager, maar op het komische vlak alleszins vermakelijk. Ja, leuk.

Best leuk, deze Australische horror.

Hoewel verhaalbuigingen en gebeurtenissen soms wat onwaarschijnlijk overkomen gaat er van de film toch een beklemmende en ongemakkelijke werking uit. En, omdat de focus in het verhaal erg op de personages ligt, zijn zij in hoofdzaak verantwoordelijk voor het oproepen van die gevoelens. Zonder inleving, geen beklemming en ongemak.

Aangezien de sceptische blik bij bepaalde gebeurtenissen zeker wordt getriggerd, maar ook weer verrassend snel verdwijnt om zich weer genietend te richten op allerhande afstotelijke taferelen, zijn de acteerprestaties geloofwaardig en goed en is inleving blijkbaar aan de orde. Gelukkig maar.

Een gek plot vraagt om gekke personages. Die zijn er dan ook. Vader en dochter spannen de kroon in psychopatisch opzicht. Hun mate van gekte wordt subtiel en stapsgewijs in elke opvolgende scène duidelijker en angstaanjagender. Het zijn beklemmende scènes. Het zijn gruwelijke scènes. Veel is suggestief, maar de schokkende impact is niet minder heftig dan bij expliciete horror het geval is. Vader en dochter zijn doodeng.

De andere personages zijn vooral vreemd flegmatiek aanwezig. In eerste instantie roept dat gedrag afstandelijkheid en onbewogenheid op. In het verloop sijpelen door die uiterlijke schilden andere emoties nadrukkelijker door. Boosheid, angst, genot en frustratie zijn onderhuids steeds beter zichtbaar. En zo gaat het empatische vermogen van de kijker ongemerkt toch aan het werk.

Er is fijn sober gefilmd. Weinig bijzaken naast de centrale issues. Geen grootse effecten, weinig afleidend theater of ander spectaculair vuurwerk. Sober is effectief.

De score is lekker.

Zwaarmoedige en deprimerende film die het meest raakt aan psychologische horror, hoewel de film in de loop ook plastischer en bloediger actiewerk laat zien en bodyhorror en gore niet schuwt. Ook een film die in een trage cadans voortbeweegt en die zo heel kundig en stroperig verstrikt raakt in de getroebleerde geest van hoofdpersonage Molly.

Soberheid troef. Weinig sprekende kleuren. Nauwelijks muziek om sfeer te creëren. We moeten het vooral doen met omgevings- en huiselijke geluiden. Verder is er een elementaire setting zonder opsmuk. De algehele soberheid werkt heel benauwend en confronterend.

Een bepalende factor in deze film is het camerawerk. Een combinatie van found footage, van dicht-op-de-huid weergave en van beeldregistratie vanuit het perspectief van de personages. De camera registreert koel en kil. De camera heeft een actieve rol, beweegt mee en toont de visie van de personages. De interpretatie van de beelden is daarbij steeds aan de kijker.

Gewend geraakt aan en ingebed in het psychologische harnas dat de film vanaf het begin heel solide en hardnekkig om de kijker heen weeft, komen de plastiche scènes als een schokkende verassing. Opeens is er een doorbreking van het verhalende ritme. Opeens is er een doorbreking van de stijl. Het wordt heftiger. De gore en het bloed zijn een logisch gevolg van hetgeen we tot dan toe hebben gezien en meebeleefd, maar ze vereisen door hun andersoortigheid wel wat gewenningstijd. Het zijn scènes die erin hakken. Ze werken heel effectief. De film wordt er uiteindelijk nog een tikkie ongemakkelijker en indringender door.

Een belangrijke factor voor de geloofwaardigheid is het acteerwerk. Dat acteerwerk is erg goed. Gretchen Lodge overtuigt. Als gestoorde gekkin, als actief slachtoffer, als monster, als wat dan ook.

De film geeft een fantastisch beeld van een getormenterde ziel en zit vol subjectieve aanwijzingen over het waarheidsgehalte van de waarnemingen van het hoofdpersonage. De vraag die wordt opgeworpen of Molly psychotisch is of bezeten, is daarom niet heel relevant of interessant. Het maakt voor de filmbeleving ook niet veel uit. Peinzend geworstel over het antwoord op die vraag ging aan mij in ieder geval voorbij.

De film blies me niet omver. En dat had ik wel verwacht gezien de vele positieve kritieken in combinatie met het beladen onderwerp dat mij altijd weet te raken en waarover ik mij gemakkelijk opwind.

Toch pakte 'Loving' me niet. Daarvoor is de film te beschouwend in de vertelstijl en te statisch (wel mooi overigens) in de beelden. Zeker interessant. Zeker intrigerend. Dat is de film allemaal. Edoch heeft de film een bepaalde afstandelijke uitstraling die er in mijn geval voor zorgde dat ik niet in de film werd gezogen.

Nu is het niet zo dat de film een emotieloze beleving is. Zeker niet. Er is heus wel vertedering en inleving. De beide hoofdpersonages maken het je echter niet gemakkelijk. Beide zijn introvert en verlegen. Beide hebben geen grote behoefte om zich verbaal te uiten. De emotie komt op een andere en subtielere manier boven. De personages veroorzaken heus wel emotionele roering maar doen dat niet opzichtig. Ze doen het met finesse. Het zit 'm in die ene korte trieste blik. Het zit 'm in dat ene hopeloze handgebaartje. Het zit 'm in die ene bevrijdende lach die op een onbewaakt ogenblik doorbreekt. Het zit 'm in de afhangende schouders en het afgewende blikveld. Het zit 'm in dat ene moeizame voetstapje dat een gevoel van uitzichtloosheid uitstraalt. Het zit 'm in die dingen.

Op die momenten worden de personages en de omstandigheden waaronder zij moeten leven levensecht. Op die momenten ontstaan ontroering en medeleven. Op die momenten heb je trouwens ook in de gaten dat Negga en Edgerton acteertechnisch iets in hun mars hebben.

Tegenover die subtiele aandachttrekkerij staan daarentegen talloze momenten die de aandacht doen verflauwen. De vele statische beelden alsook de vertelling die meestentijds bijzonder feitelijk wordt gepresenteerd roepen afstand op. De film is dan niet veel meer dan een beschouwende geschiedenisles waarin de emotie ver te zoeken is. Interessant hoor, maar vaak ook gortdroog.

Saaie film over een gewone familie waarvan de vader schijnbaar gek wordt. Gefilmd in documentaireachtige stijl.

Het is allemaal niet heel opzienbarend. Er gebeuren wat rare dingen in huis en ieder personage is erg onder de indruk. De kijker niet, denk ik.

Alles gebeurt onder veel nerveusmakend geschreeuw. Maar waarom? Er gebeurt niets spannends en niets intrigerends. De film zal bij de kijker dan ook niet veel gevoel oproepen. Nou ja, een ernstig gevoel van verveling natuurlijk wel.

Het acteerwerk is amateuristisch. Het camerawerk doet kwalitatief denken aan homemade video.

Erg low budget in alle opzichten, maar vooral in creativiteit. De clou aan het einde is belachelijk.

Oei! Zelden zo blij en opgelucht geweest over lopende endcredits.

Dit astronauten drama begint best intrigerend met prachtig beeldmateriaal uit het heelal. Het lijken beelden uit een wonderschone droom. Heel vredig. Heel sfeervol. Met inachtneming van die eerste beelden lijkt uit de aardse scènes die volgen de koers van de film redelijk vast te staan. Een pittig, filosofisch, dramatisch, maar ook humoristisch verhaal over het zwarte gat waarin een astronaut belandt na een ruimtevlucht. Leuk. Ik zet meteen een verheugende grijns op.

Echter, al na een half uurtje, belandt de film in een afgrijselijk slepend en futloos melodramatisch vehikel. Frustratie bij mij, omdat de ingrediënten bij aanvang zo veelbelovend werden ingezet om er een fijne filmbeleving van te maken. Het had zo mooi kunnen zijn, maar het werd een onbeduidende en lusteloze exercitie.

Er is af en toe een lichtpuntje waarneembaar in de slappe filmhap. Het lichtpuntje heet Ellen Burstyn, die in haar rol van grootmoeder heerlijk bijtend en cynisch uit de hoek komt. Haar scènes leveren meerdere malen een lach op. De overige personages leveren maar matig werk af en wekken amper enige emotionele betrokkenheid op.

Dat geldt ook voor hoofdrolspeelster Nathalie Portman die als Lucy op zoek is naar kicks en ervaringen, die kunnen wedijveren met de serene en opwindende momenten die zij tijdens haar reis in de ruimte beleefde. Oppervlakkig zoekend, beweegt zij zich door de film. Geen sympathiek personage. Ik vond haar maar een verwend en egoïstisch loeder.

De gemoedstoestand van Portman wordt door regisseur Hawley benadrukt door te spelen met het beeldformaat. Soms bevinden zich zwarte balken onder en boven op het scherm. Soms links en rechts. Symbolisch voor het gevoel van gevangenschap dat Lucy ervaart in haar aardse leven. Op zich leuk bedacht, maar de balken wisselen zo vaak van plaats, dat het trucje eerder nerveus als verhelderend werkt.

Er is meer symboliek herkenbaar. Zo spelen bijvoorbeeld vlinders een prominente rol in een mislukte poging om het verhaal meer diepgang te verlenen.

Uiteraard ontbreekt ook het nummer ‘Lucy in teh Sky with Diamonds’ niet. Portman zwevend in de ruimte begeleid door de Beatles. Verschrikkelijk nummer. Verschrikkelijke scène.

“Houston, we have a problem with this film”, las ik ergens. Dat klopt en lijkt me meteen een mooie afsluiting.

Coming of age die zich afspeelt in het neutrale Zweden ten tijde van de 2e Wereldoorlog. Een oorlog die ondanks de neutrale houding ook in Zweden zijn sporen nalaat. Schermutselingen uit deze oorlog raken Zweden zijdelings en zorgen voor diepe wonden in de Zweedse samenleving. Ook de nazi propaganda is de landsgrenzen gepasseerd en heeft een deel van de bevolking in zijn ban. Een scène waarin een Zweedse hork zijn Joodse klasgenoot neerbuigend en spottend benadert, is in dat kader zeer treffend en schokkend. De oorlog is in deze film nooit ver weg.
Tegen deze achtergrond krijgt de jonge hoofdrolspeler een relatie met zijn aantrekkelijke lerares. Een jongensdroom comes true. Heel herkenbaar ook. Nou ja, niet daadwerkelijk herkenbaar, maar meer herkenbaar als hoopvolle droom. U weet wel. Middelbare school-puber-knappe lerares. Need I say more. Voor mij in ieder geval een gemakkelijk invoelbaar en spannend verhaal.
De opgang en continuering van de relatie is interessant, erotisch en opwindend. Het maakt de film. Het verval in de relatie is meteen het verval van de film. Dat verval begint als haar alcoholistische man en de jonge hoofdpersoon een onwaarschijnlijke vriendschap ontwikkelen.
De verbeelding van die vriendschap wordt gekenmerkt door overdrijving. In het acteerwerk, in de emotionaliteit, in het onderlinge begrip, in de muzikale passie. Vooral dat laatste overheerst. De gedeelde en gepassioneerde liefde voor muziek is luid hoorbaar in hun scènes aanwezig. Ik vond die extra emotionele aanzet nogal theatraal. Het is bovendien muziek, waar ik ook nog eens niet veel mee heb. Brahms, Mahler. Dat werk. Ik word er eigenlijk alleen maar nerveus van. Het zou een reden kunnen zijn voor mijn ongevoelige kijk op hun scènes en hun vriendschap.
Tot slot. De scènewisselingen in de film zijn hier en daar wat abrupt. Een gevoel van totale overgave richting film ontbreekt hierdoor. De film geeft je qua speelduur die tijd wel, maar de bruuske afkappingen ontnemen je die mogelijkheid gewoonweg. Daarbij is het acteerwerk van met name de jonge Johan Widerberg (zoon van de regisseur) weinig stabiel Te houterig of juist overenthousiast. De lerares en haar alcoholistische man doen het beter, maar ook zij schieten soms door op de theatrale trap.
Voor het verval is dat nog wel charmant en aandoenlijk. Na het verval niet meer.

Zwak.

Very low budget in kwantitatief (kosten $250,000) maar ook in kwalitatief opzicht. De film moet zijn ontstaan uit brainstormsessies vol creatieve armoede. Het nut van de film is onduidelijk. Het bieden van spannend vermaak is in ieder geval geen doel geweest.

De film heeft een hoog voorspelbaarheidsgehalte en bevat een grote rijkdom aan clichématige gebeurtenissen en personages. De aanloop naar alle weerwolf-ellende duurt daarbij ook nog eens erg lang en zit vol slechte dialogen, ongefundeerde acties en ontzettend slecht acteerwerk.

In het daaropvolgende horrorgedeelte gebeurt er nog steeds niet veel dat opwinding veroorzaakt. Wel neemt de verbazing toe. Verbazing over de continue stroom aan onlogische en stompzinnige wendingen die maar blijft gebeuren en die elk sprankje geloof in het verhaal en in de horror ervan onmogelijk maakt.

Eigenlijk is het 'spannende' deel van de film een hele vervelende sloffende voortzetting van de vervelende sloffende aanloop. Een verrassend of enerverend moment komt in deze film gewoonweg niet voor.

De acteurs zijn zonder talent. Gelukkig zijn de typetjes die door hen worden uitgebeeld heel cliché en vergt hun realisatie weinig vaardigheid. Typetjes als nerd, beautyqueen en hunk kunnen immers ook met gering talent geloofwaardig tot leven worden gebracht. Deze acteurs slagen daar echter niet in. De typetjes worden zo slecht ingekleurd dat serieuze dialogen en angstige gelaatsuitdrukkingen onbedoeld komisch gaan werken. En, hoewel dat eventjes lekker bevrijdend vermakelijk is, is het de doodsteek voor elke andere intentie die de film heeft.

Een film over rouwverwerking. Een film over een gezin dat met de dood van de vader moet zien om te gaan. Een film van regisseur en schrijver Christophe Honoré met autobiografische elementen.

Dat een film die zich in het kielzog van de dood van een geliefde afspeelt niet per se een feelgood film is, zal geen verrassing zijn. Le Lyceéen is dat ook niet. Wel opmerkelijk is de manier waarop Honoré te werk gaat. In plaats van gemakzuchtig zijn publiek ongegeneerd bloot te stellen aan scènes die heel manipulatief ontroering opwekken, laat hij zijn personages juist van hun slechte kant zien. Hier wordt de pijn van de personages meteen getoond in de vorm van woeste emotionele explosies en temperamentvolle confrontaties.

Te midden van al dat harde en tumultueuze rumoer plaatst Honoré momenten van hoop. Een mooie scène die dat illustreert is bijvoorbeeld als de weduwe Juliette Binoche samen met haar twee zoons muziek voor de uitvaart selecteert en ze een nummer van Orchestral Manoeuvres in the Dark beluisteren. Een intiem moment waarop je als kijker de indruk hebt dat alles ooit nog weer eens goed zal komen. De wisseling tussen rumoer en sereniteit heeft een mooie balans die voorkomt dat de film nooit compleet doorschiet naar het een of het ander.

Le Lyceéen volgt voornamelijk de jongste zoon van het gezin en brengt met hem coming-of-age belevenissen in. Het personage zwalkt tussen diepe emotionele afgronden en toppen van levenslust. Op zich zijn die bewegingen interessant, maar het is moeilijk om heel erg met hem te sympathiseren in de cyclus van rouw die hij doormaakt. Hij is geen bijzonder aimabele persoonlijkheid. Tamelijk verwend en egocentrisch. Bovendien heeft hij een eigengereide uitstraling die me niet beviel. Kan hij waarschijnlijk ook niks aan doen, maar het weegt wel mee in mijn beleving.

Desondanks is Le Lyceéen is een familiedrama dat mooi balanceert tussen rauwe en tedere expressies van gevoelens. Een geslaagde wisselwerking die emotioneert zonder gebruik te maken van gemakzuchtige sentimentele middelen. Prima film.

Een lesbisch stel met babydochtertje betrekt een appartement in een oud gebouwencomplex. Vanaf het begin is de sfeer ongemakkelijk. Dat heeft in eerste instantie te maken met de wat gespannen verhouding tussen het lesbische koppel. Dat heeft ook te maken met de andere bewoners van het complex, die zich merkwaardig gedragen.
Kleine spanningen en irritaties zijn vanaf het begin zichtbaar. Leah is zwanger. Haar partner June die haar voorkeur voor een jongen heeft uitgesproken is vanwege haar werk veel weg. Verhuizing, inrichting van het appartement en opvang van het al aanwezige dochtertje rusten op haar schouders. Ze voelt zich alleen.
Het gevoel van isolement en beklemming weet de film mooi te vatten in de weergave van het appartement. Het gevoel vindt weerklank in de hoge kale plafonds, de grote nog lege wandvlakken, de onuitgepakte dozen en de spaarzame meubilering. Gezellig is het niet bepaald. De sobere soundtrack die soms opklinkt maakt het er niet gezelliger op. In die nare atmosfeer ontdekt Leah steeds meer merkwaardige geheimen die het gebouw in zich draagt. Geheimen die ook direct op haar situatie betrekking hebben. Er lijkt zich een soort samenzwering van de mensen in haar directe omgeving tegen haar af te spelen. Of zijn er misschien duistere krachten aan het werk? Of zijn de vermoeiende tijden die achter haar liggen er de oorzaak van dat zij dingen meent waar te nemen die er niet zijn?
Psychologische horor dus. Een film die duidelijk is gebaseerd op de roman “Rosemary’s Baby” van Ira Levin en de gelijknamige film van Roman Polanski uit 1968. Sfeervol gedaan, maar ook vrij rechtlijnig en indachtig beide werken tevens niet geheel onvoorspelbaar. Tevens een film zonder beklijvende scènes. Dat niet-beklijvende aspect gaat ook op voor de finale. Die is tamelijk gehaast en ietwat ongeïnspireerd geënsceneerd. Niet een finale die lang in mijn hoofd blijft zitten. Ik vrees dat de film als geheel eveneens al vrij snel dat lot ten deel zal vallen.