Opinions

Osgood Perkins is de zoon van acteur Anthony Perkins. Een beroemde naam die ongetwifeld vele deuren opent maar die de drager ervan tevens dwingt zich te bewijzen. Dat laatste is Osgood Perkins intussen goed gelukt. De regisseur van prima horrorfilms als February (2015) en Gretel & Hansel (2020) maakt met Longlegs opnieuw een goede film. De film lijkt daarnaast niet alleen in artistieke zin maar ook in commerciële zin succesvol te zijn.

Deels is het commerciële succes te danken aan de marketingstrategie achter de film. Als je maar vaak genoeg roept dat Longlegs een van de engste films ooit is, dan wordt dat door het publiek wel opgepikt. De belangrijkste reden voor het succes wordt echter veroorzaakt door de aanwezigheid van Nicolas Cage die de laatste jaren met een aantal waanzinnige rollen veel opzien baart. De man was trouwens in het promotiemateriaal voor de film niet te zien. Enkel zijn naam werd genoemd. Cage in een film en niet te zien in trailers? Dat maakt natuurlijk nieuwsgierig.

De geheimzinnigheid rondom de film past bij een film die heel intrigerend lange tijd om het mysterie in de film heen cirkelt voordat het mysterie wordt prijsgegeven. De kijker moet het doen met toespelingen en verwijzingen. De kern blijft lange tijd verborgen. Die aanpak maakt de film ontzettend spannend. De sfeer is gedurende de hele film intens verontrustend. Pas aan het eind komt de verlossing en is er klaarheid. Nou ja, tenminste over sommige dingen. Andere dingen blijven prettig hangen in de schemering.

In beginsel doet Longlegs waarvan het verhaal in de jaren 90 is gesitueerd, denken aan The Silence of the Lambs (1991) of aan Se7en (1995). Films die handelen over de jacht op een brute seriemoordenaar. Zodra Perkins echter bovennatuurlijke elementen in het verhaal introduceert, houdt de neiging om vergelijkingen te trekken op. Met de introductie van het metafysische wordt de sfeer steviger op de voorgrond geduwd en verdwijnt de handeling meer naar de achtergrond. De film daalt af naar een helse entourage die heel stijlvol wordt gebeeldhouwd. Beeld en sound design vallen prachtig ineen. Goed acteerwerk vult aan.

Het korte optreden van Cage is een beetje theatraal maar eveneens het meest memorabel. Toch heb ik misschien wel meer bewondering voor Maika Monroe in haar rol als sociaal onhandige FBI agent op jacht naar antwoorden. Heel beheerst en met subtiel acteerwerk weet ze in elke scène de aandacht naar zich toe te trekken. Longlegs is een fijne film. Op naar de volgende van Osgood Perkins.

Look Away begint als een aangename verrassing. Een psychologische horror die middels zijn tienerprotagoniste thema’s als pesten, eenzaamheid en schizofrenie aansnijdt. De sfeer in de film is naargeestig. Al in één van de eerste scènes waarin de ouders en de geplaagde tiener Maria samen een ontbijt nuttigen in hun kil ingerichte woning en de ouders de incompetenties van hun dochter nog eens nalopen, komt die naargeestigheid goed boven. De scène is pijnlijk onaangenaam en zet een navenante toon.

Buitenshuis zijn de omstandigheden niet veel vrolijker. Niet alleen reageert de buitenwereld nogal afstandelijk en vijandig op Maria, maar de weersomstandigheden helpen ook al niet mee om de sfeer minder somber en droefgeestig te maken. Het is winter. Buiten is het koud en wit. En maast wit is grijs er wel de overheersende kleur. Zowel binnen als buiten is geen spatje luchtigheid te bekennen.

De film heeft een mooie balans. Het verhaal over de eenzame Maria is het verhaal van een menselijke tragedie en draagt een onverholen sinistere sfeer. De scènes waarin Maria haar alter ego Airam in de spiegel observeert, aftast en leert kennen, zijn beangstigend. De dubbelrol van India Eisley is erg goed en van doorslaggevende betekenis voor het welslagen van deze stilistische film. Ze overtuigt als ingetogen excentriek buitenbeentje en verandert heel gemakkelijk in haar verleidelijke brutale pendant.

Met de ontwikkeling van het alter ego raakt de ingetogen Maria wat op de achtergrond. Met de komst van Airam verandert de film van karakter. We bevinden ons opeens in een wraakfilm waar een femme fatale de scepter zwaait. De serieuze thematiek wordt losgelaten. Nu de accentuering op het wraakmotief komt te liggen, is er meer actie en wordt de film plastischer en oppervlakkiger. Nog steeds vermakelijk, maar gewoon meer standaard. Het stelde me teleur.

De film begint met een aansprekende situatie. Protagonist Ian is overweldigd door het leven en wil vluchten van de wereldse malaise door zich in de Nieuw-Zeelandse wildernis terug te trekken op een wandeltocht. Het lijkt hem een goede manier om afstand te nemen en tot rust te komen. Het is een beginsituatie die ruimte biedt voor het openleggen van innerlijke conflicten, psychische spanningen en antwoord kan geven op de vraag of de dingen die Ian waarneemt echt zijn of zich in zijn hoofd afspelen. En dat lukt in de loop van de film behoorlijk goed.

De film neemt er de tijd voor. De opbouw verloopt rustig. De kijker krijgt voldoende gelegenheid Ian in zijn gestreste toestand gade te slaan. Ian is absoluut excentriek maar ook onzeker, angstig, sociaal onhandig en vol wantrouwen over alles dat om hem heen gebeurt. Hij vertoont paranoïde gedrag tegenover andere wandelaars, schrikt erg van geluiden in het bos en lijkt een groeiende angst te hebben om achtervolgd te worden. Al kijkende naar deze merkwaardige man overvalt je een gevoel van begrip, sympathie en ongemak.

De Nieuw-Zeelandse wildernis wordt prominent gebruikt. De wildernis is niet alleen optisch mooi maar dient ook als spiegel voor Ian’s paranoïde hoedanigheid. De geluiden van de natuur, de contrasterende en indringende werking van licht en schaduw en de visuele benauwenis van dicht op elkaar staande bomen en struiken dragen ertoe bij dat je je gaat afvragen of er een dreiging is die verder gaat dan de dreiging die Ian in zijn binnenste voelt. Is er werkelijk iets dat in de bossen rondsluipt en kwaadaardige bedoelingen heeft?

Op het technische vlak levert de film prima resultaat. Goed camerawerk dat slim gebruik maakt van licht en schaduw om spanning te genereren. De beeldcompositie en het sounddesign helpen om het isolement dat Ian ervaart te benadrukken. Een prima rol trouwens van Thomas Sainsbury die de angst, de vertwijfeling, alsmede de vleugjes hoop (die er ook zijn) van Ian uitstekend vormgeeft. Met name op de momenten dat Ian alleen is worden zijn angst en onzekerheid zichtbaar door zijn merkwaardige gedrag en fantastische mimiek. De andere personages steken er wat bleekjes bij af. Prima wat mij betreft. Erg interessant zijn ze niet. Ze fungeren echter goed als middel om de paranoia van Ian te laten zien.

Loop Track is een verrassend sterke film. Een film zonder lawaai en zonder een bombardement aan spectaculaire effecten. Een film die de tijd neemt om een beklemmende sfeer te creëren. En een film met een overtuigende protagonist die de kijker een ongemakkelijk en tegelijkertijd sympathiek gevoel bezorgt. Knap trouwens hoe de film het ongemak van de kijker in de loop van de film enigszins weet te verleggen van het personage zelf naar de bedreigingen die Ian meent te zien. Een verbreding van de perceptie die is te danken aan de plausibiliteit dat de sympathieke en sociaal onhandige Ian helemaal niet paranoïde is. Sterk.

Een weinig opzienbarende komedie over oplichters. Verhaaltechnisch stelt het niet veel voor. Het verhaal is erg ongeloofwaardig en over the top. Tevens niet heel grappig. De film zit vol flauwiteiten en er gebeuren amper boeiende dingen.

De film heeft echter wel een vrolijke en zorgeloze uitstraling, die maakt dat het op een of andere manier geen straf is om te blijven kijken.

Vol mooie zomerse beelden van het Italiaanse landschap, wekte de film bij mij zelfs een vakantiegevoel op.

De personages zijn niet erg uitgewerkt maar wel adorabili.

De score sluit fantastisch aan bij het vrolijke zomergevoel. Luchtig en leuk.

Geen bijzondere film. Wel een vrolijke.

Film over een groepje jongeren dat in een oud vervallen huis terechtkomt waar vervolgens enge dingen gebeuren. Lekker simpel. Lekker basic.

Ook een film die waarschijnlijk een eerbetoon moet zijn aan films met hetzelfde concept uit de jaren '70 en '80.

Helaas overtuigt de film niet. Zeker niet als eerbetoon. Het verhaal is heel stompzinnig, kent geen enkele relativering en heeft totaal niets oorspronkelijks. Is sfeerloos.

Het script zet de personages aan tot onverklaarbaar en onbenullig gedrag. De engerd is eerder vervelend dan eng. Het acteerwerk is bar slecht. Te veel scenes zijn donker gefilmd. Erg storend.

Kortom, heel teleurstellend en (op een paar schrikmomentjes na) eerder saai dan eng.

Wonderlijke film, die op mij een geestverruimend effect had. En dan bedoel ik niet dat de film zo bijzonder ingewikkeld is en zo veel lagen heeft dat er nieuwe inzichten vrijkomen of dat situaties of personages niet binnen bestemde kaders zijn te plaatsen door een surrealistische verhaaltrant. Nee, niets van dat. Zo spectaculair, wereldschokkend, onbegrijpelijk en vernieuwend is deze productie van Joel Schumacher niet.

Ik heb het over de sfeer en in die zin bedoel ik dat het een vreemde gewaarwording is dat een doorsnee film als deze zo amuseert en zelfs in staat is om nostalgische gevoelens op te wekken. Ik werd bij het kijken zelfs een beetje opgetogen van de hele entourage waarin het verhaal zich afspeelt.

Gauw terug naar de film, voordat ik hier los ga op een persoonlijke beschouwing van de jaren 80. Bij het kijken vallen natuurlijk de jaren 80 elementen heel erg op. Ze ogen misplaatst en zien er zelfs wat lachwekkend uit, terwijl ze dat niet zijn. Het hoort zo te zijn. Hé, de film speelt immers in de jaren 80 en is gemaakt in de jaren 80, waarin kleding, haardracht en lifestyle er een beetje anders uitzien dan nu het geval is. De jaren waarin de muziek ook wat anders klinkt dan nu gangbaar is. Neem de filmscore. Een typisch exponent uit dat decennium. Met van die resonerende drums, synthesizers en kinderstemmetjes. De muziek klinkt nogal mechanisch en doet me weinig, maar is in de film wel mede bepalend voor het nostalgische gevoel dat wordt opgeroepen.

Vreemde film. Ik ging de film in met pure entertainment bedoelingen. Horrorfilm, beetje schrik, beetje spanning, vampiers. Leuk. Plots was er echter ook herkenning, zodat ik de film ook als een soort geschiedkundige documentaire ging bekijken. Vreemd. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de film zo’n verlokkende premisse heeft. Jonge mensen en ‘jonge’ vampiers in een setting waarin alles mogelijk is. Dat biedt ruimte voor het in werking zetten van de eigen fantasie. De entourage van de film helpt bij dat gevoel.

In de film spelen veel personages. De film ziet er visueel goed uit. De muziek is verschrikkelijk, maar herkenbaar. Er is overvloed en die voelt goed. Ik had na het einde van de film wel zin om mij naar de bars, de stranden en de promenade van het fictieve Santa Carla te begeven en mij onder te dompelen in al die plezierige verlokkingen.

Hm, nog steeds weinig over de eigenlijke film gezegd. Ok, nog maar even snel doen dan.

De film kijkt plezierig weg. Visueel mooi. De scènes waarin de vampiers figureren zien er prima uit en zorgen voor een dreigend sfeertje. Af en toe zelfs eventjes spannend. Verder een aantal fijne actiescènes met goeie sfx. Prima acteerwerk ook. Echt eng en rauw is de film niet. De film is (op een enkel moment na) redelijk braaf. Denk aan een iets ruigere versie van The Goonies en je hebt een aardig beeld voor ogen. Die film heeft dezelfde plezierige avontuurlijke uitstraling.

Prettig kijkwerk dus.

Zoals in veel films met een komisch en avontuurlijk element strompelt een onwaarschijnlijk duo te midden van een prachtig panorama van het ene malheur in het andere. Een overbekend scenario dat ondanks zijn voorspelbare verloop best leuk wegkijkt.
De regisserende broertjes Nee zetten in op ironie. De regels van het genre worden op de hak genomen. Dat gebeurt door Sandra Bullock die niet van plan is om zich aan de regels van het genre te houden die zeggen dat vrouwen altijd door een stoere man moeten worden gered. Ironie is er ook in de vorm van haar metgezel Channing Tatum die dat nu juist wel van plan is, maar die als dommige en licht hysterische posterboy totaal niet in het beeld van de stoere held past. Ironisch is ook dat de film nu eens niet de vrouw maar de man neerzet als lustobject. Een vermakelijke scène met bloedzuigers buit dit gegeven heerlijk uit.
De humor wordt voornamelijk opgewekt door zaken te overdrijven. Dat werkt soms leuk. En soms niet. Een overdreven aangezette alleskunnende gevechtsmachine in de vorm van Brad Pitt is zeer geslaagd. De overdreven klunzigheid van Tatum is dat minder. Ook de overdreven boosaardigheid van de antagonist Daniel Radcliffe is niet steeds even humoristisch.
De eerste helft van de film is leuk en sprankelend. Daarna wordt het minder. De wisselwerking tussen Bullock en Tatum begint steeds meer op een vermoeiend trucje te lijken. Bovendien valt de film heel fantasieloos toch terug in de vaste conventies van de luchtige avonturenfilm, waar in eerste instantie nog zo tegen werd geageerd. De inspiratie was blijkbaar op.
The Lost City begint met sprankelende humor maar houdt dat niet een film lang vol. Al snel komt de sleet erop en kijk je naar iets dat net zo goed Romancing the Stone (1984) zou kunnen heten.

Fijne actrice, die Maggie Gyllenhaal. En niet zonder succes in haar professie. Genomineerd voor een Oscar en winnares van een Golden Globe. Maar ja, succes leidt vaak tot zelfoverschatting en dan begint het te knagen. Wat nu? En dan lokt de regisseursstoel. En dat gaat niet altijd goed. Veel eerstelingen van acteurs met het geweldige idee eens een film te regisseren, werden geen succesnummers en bleken eenmalige exercities. In het geval van Gyllenhaal hoeft dat niet het geval te zijn. Met de adaptie van een roman van Elena Ferrante, levert Gyllenhaal een uitstekende film af.

Bij aanvang heb je nog het idee dat de film zich zal ontwikkelen tot een simpele romantische komedie. Dat blijkt niet zo te zijn. The Lost Daughter is geen gemakkelijke crowdpleaser. The Lost Daughter is meer dan alleen een film over een eigenzinnige vrouw van middelbare leeftijd (Leda) die vakantie viert op een idyllisch Grieks eiland en aldaar prettige en minder prettige botsingen heeft met locals en toeristen. De film gaat verder dan dat.

Hoofdthema van de film is het moederschap. Een jonge moeder op het strand (een opwindende Dakota Johnson) die moeizaam met haar dochtertje aanklooit is aanleiding voor Leda om haar eigen moederrol te overpeinzen. De film glijdt met behulp van flashbacks regelmatig terug in het verleden waarin de jonge Leda in haar moederrol wordt geobserveerd. Ze is geen slechte moeder. Ze houdt van haar kinderen. Ze voelt zich alleen erg ongemakkelijk in de rol van moeder. Ze is geen zichzelf wegcijferend natuurtalent. Bovendien lonkt de carrière.

De film combineert vakantieperikelen met fragmenten uit Leda’s verleden als moeder van twee kinderen. Een periode in haar leven die niet als vanzelfsprekend een gelukkige periode is. De wrijving tussen onvoorwaardelijk moederschap, egocentrisme en de impact daarvan op haar psychische gezondheid en op de relatie met de vader van haar kinderen is als het kijken naar een slingerende rivier die nu eens kalm en dan weer woest voorbij stroomt. Bijzonder intrigerend.

De film laat veel open. De film toont Leda als een ongrijpbaar personage dat begrijpelijke en onbegrijpelijke dingen doet. Olivia Colman is Leda. Haar jongere ik is Jessie Buckley. Beide vrouwen slagen er met fijn acteerwerk in die ongrijpbaarheid goed gestalte te geven. De kijker mag zelf het gedrag van de oude Lena analyseren in het licht van de fragmentarische blikken in haar verleden. En dat stemt tevreden.

De film wordt in diverse artikeltjes wel gekenschetst als een mengeling van Lost in Translation (2003) en Fifty Shades of Grey (2015). Die vergelijkingen zijn niet geheel onterecht. Regisseur William Olsson gebruikt de anonimiteit van het bruisende Tokyo om een vrouw (Alexandra Daddario) op haar zoektocht naar zichzelf te begeleiden. De manieren waarop zij zoekende is zijn nogal destructief van aard. Sado-masochisme en alcohol spelen er een belangrijke rol in.

Klinkt op zich wel interessant. Maar is het niet. Het verhaal is voorzien van een doorzichtig laagje halfbakken persoonlijk leed dat substantieel wordt gevoed met platitudes. Eigenlijk is de film weinig meer dan een lompe aaneenrijging van gemeenplaatsen. Het Japanse decor verleent de film een tijdelijk vleugje exotisme, dat in beginsel de ledigheid van het gebodene nog enigszins camoufleert. Na de exotische gewenning, valt de film op zichzelf terug en wordt de kijker met veel lucht geconfronteerd. Behalve het verhaal is ook de begeleidende beeldenreeks prikkelarm. Zowel erotisch als filmisch. Saaie boel.

De film heeft een belangwekkende boodschap. Een vrouw die haar traumatische verleden niet heeft verwerkt, moet zichzelf compleet verliezen om zichzelf te vinden. Jaja. Ik had wel willen weten wat dat traumatische verleden nu precies voorstelde. Olsson houdt dat stukje informatie goed verborgen voor de kijker. Het doel daarvan ontging mij. Tenzij het beoogde doel is om bij de kijker een totaal gebrek aan interesse voor de getraumatiseerde vrouw te kweken en/of een absolute afwezigheid van inleving in de personages te ervaren. In dat geval begrijp ik de visie van Olsson.

De film bevat geen verhalende verwondering en geen aangenaam persoonlijk mysterie maar geeft blijk van weinig sturing, weinig duiding en veel los zand. Het acteerwerk valt bovenop alle ellende ook nog eens zwaar tegen. Alexandra Daddario ziet er leuk uit, maar weet geen enkele vorm van emotie overtuigend over te brengen. Daddario is een storend slechte actrice.

Lost Girls and Love Hotels is een opwindende titel voor een holle en langdradige film.

Trage roadmovie waarin man en weesjongen op weg zijn naar het huis van de grootouders van de jongen. Een roadtrip die niet bol staat van de actie.

De film moet het vooral hebben van de sfeertekening en van de interactie tussen beide personages.

De mooie plaatjes van de weidse landschappen, de ontmoetingen onderweg, een sluimerend geheim en de zwijgzaamheid van de personages zijn vakkundig verwerkt in de film. Ze zorgen voor een sfeervol, goed kijkbaar maar helaas ook weinig verrassend reisverslag.

Onderweg geven de twee zich over aan criminele activiteiten. Die gebeuren bijna terloops en achteloos. De activiteiten zijn niet erg spannend gefilmd. Teveel criminele franje zou de filmfocus verleggen naar de actie en juist afleiden van de personages. En in de film draait het juist om de personages. De overvallen zijn slechts het middel dat zorgt voor roering en verandering in de onderlinge verhouding.

De echte spanning zit dan ook in de interactie tussen beide. Het overbrengen van die spanning lukt behoorlijk, maar echter niet gedurende de gehele speelduur. De personages en hun acties zijn gewoonweg niet altijd boeiend genoeg. En ja, dan is de film dat evenmin gedurende de gehele speelduur.

Goed acteerwerk van Wiggins en Duhamel.

Een oorlogsfilm van John Ford. Het verhaal speelt zich af in 1917 en volgt een Britse legereenheid in de Arabische woestijn. Na een kort stukje tekst dat uitlegt dat de soldaten in de woestijn zijn overgeleverd aan een bijkans onzichtbare vijand, wordt in de eerste scène meteen het bewijs daarvoor geleverd. De overgebleven mannen stuitten op een oase en slaan er hun bivak op. Omringd door de onzichtbare vijand hebben ze weinig andere keus dan op redding te wachten. Hitte, uitputting en paranoia slaan toe. De zenuwen zijn strak gespannen. De emoties lopen hoog op. Het is een uitstekende uitgangssituatie voor een spannende film.
De filmduur is slechts 66 minuten. In die tijd weet Ford een prima beklemmende sfeer neer te zetten. In die tijd weet Ford ook duidelijk te maken dat de missie van de Britse legereenheid (van wie overigens niemand weet wat die missie inhoudt) zinloos is en in bredere zin dat het voeren van oorlog zinloos is. De afwezigheid van een vijand en de leegte van het landschap laten zien dat oorlogsvoering een absurde onderneming is. Mensen sterven op een klein stukje land in de woestijn door kogels van een vijand die ze niet eens zien. Het is onzinnig en destructief en niet eens een voetnoot waard in de geschiedenis.
Een bijzondere rol is voor Boris Karloff weggelegd. Hij is de (enigszins overdreven aangezette) religieuze fanaat van de eenheid. Op een bepaald moment treedt hij de vijand met een groot zelf getimmerd houten kruis tegemoet in de waan verkerend dat hem niets zal overkomen. Hij wordt natuurlijk onmiddellijk door vijandelijk vuur dodelijk getroffen. Waanzin is het. Maar het gebeuren geeft ook een krachtig beeld af. De God waarin hij gelooft heeft zich allang van de mens afgekeerd. Het is hopeloos. Ook religie kan de mens niet redden.
Ford propt aardig wat roering en thema’s in zijn 66 minuten durende film. Het bondige scenario over een belegering door een onzichtbare vijand laat op een spannende manier de paranoia zien die ontstaat in een groep als er dreiging is. Dreiging van buiten brengt het groepsgevoel in de war en brengt zelfs scheuring in de groep teweeg. The Lost Patrol is een film die speelt met kleine en grote thema's. Spannend en interessant maar ik zat niet steeds op het puntje van de stoel.

Lost Souls biedt geen vernieuwing binnen het genre. Toch is het een aangename film. Regisseur Janusz Kaminski spendeert tijd aan zijn personages en laat het verhaal zich langzaam ontwikkelen. De film is niet volgepropt met oppervlakkige spektakelscènes. Geen grimassende duivelsfiguren, geen aanstootgevende (in de zin van onnodige) seksscènes, geen hellevuur.

In plaats daarvan aandacht voor het verhaal en de personages. En aandacht voor het scheppen van een duistere sfeer. De wereld die Jaminski schetst is donker. Bruine en zwarte tinten domineren en staan in hevig contrast met verblindende lichtstralen die af en toe ook het beeld bepalen. Spatjes hoop die voorkomen dat de film enkel doffe somberheid heeft te bieden. Ik vond dat wel prettig.

Twee aansprekende protagonisten. Winona Ryder en Ben Chaplin. Ryder als een gedreven slachtoffer die een duivels complot ontdekt. Chaplin als het personage dat daar de speelbal in is. De hamvraag is dezelfde als in The Omen. Kan Ryder de incarnatie van de duivel verhinderen? De film wijkt iets af van het patroon van The Omen door ook nog de vraag op te werpen of Ryder ze wel allemaal op een rijtje heeft. Die vraag zaait wat twijfel bij de kijker en helpt bij de opbouw van de spanning. Zoals gezegd biedt Lost Souls niets dat vernieuwend is.

Maar goed, de film doet het onder een sfeervolle laag van sinistere dreiging, heeft spannende momenten en heeft een passende showdown die geen concessies doet aan de sobere toonzetting.

Prima film.

Lou is een film waarin de hulpbehoevende Hannah is aangewezen op de bijzondere vaardigheden van een norse en teruggetrokken levende vrouw. Haar naam is Lou. Lou is een persoon die Hannah niet goed kent en waar ze bepaald niet mee bevriend is. Samen gaan ze op pad om Hannah’s ontvoerde dochter op te sporen. Twee contrasterende personages in een gezamenlijke queeste. Het is stof die ontelbare films heeft gevuld. Geen originele film dus, maar desondanks redelijk onderhoudend.

De film begint prima met een aangename intro waarin de personages schetsmatig worden getoonzet met kans op verdieping. Zodra de film in de actiemodus gaat, ontpopt de film zich als een formulewerkje. Voorspelbaar en niet heel opwindend voert de film naar het einde met een verrassende wending die niet verrassend is en de kijker emotioneel neutraal laat. De personages blijven dermate onbeduidend vormgegeven, dat een heuse verrassende wending hoogstwaarschijnlijk eveneens weinig tot geen emotionele impact zou hebben gehad.

Niet alles aan de film is belegen. Een aantal dingen deugt en maakt dat de film niet vervelend is om te volgen. De actiescènes zijn goed. Ze beperken zich weliswaar tot vechtscènes maar die zijn goed geënsceneerd. Goed camerawerk is daarvan de reden. Ook de setting valt positief op. Een eiland met uitgestrekte bossen met onophoudelijke regenval en een verlaten stuk strand met een vuurtoren zorgen voor een naargeestige sfeer, die bevalt.

Ach, dat is het eigenlijk wel.

Lousy Carter is een lusteloze professor Amerikaanse literatuur. Zijn leven is weinig opwindend. Af en toe gaat hij met de vrouw van zijn emotieloze vriend naar bed. Af en toe spreekt hij zijn ex-vrouw. Af en toe heeft hij een afspraak met zijn Jungiaanse psychiater. Af en toe bezoekt hij zijn moeder in het bejaardenhuis. Cater’s leven verloopt routineus. Het is dan ook na afloop van een routineonderzoek dat hem terloops door de arts wordt medegedeeld dat hij nog slechts zes maanden heeft te leven.

Davis Krumholtz speelt Carter en hij doet dat grandioos. De hoofdrol tezamen met het genadeloze cynisme waarmee de film is doordrenkt maken van Lousy Carter een genoeglijk tijdverdrijf. Omdat hij toch ter dood is veroordeeld, hoeft Carter zich niet meer te verantwoorden. Dus permitteert hij zich een vermetele houding die hij normaliter niet zou aannemen. Zo is het doodsvonnis een goede reden om zijn doodgebloede project om een geanimeerde versie van Nabokov’s roman ‘Een lach in het donker’ nieuw leven in te blazen.

Meteen een goede reden om de mooie studente Gail bij het project te betrekken en haar enthousiast te maken om met hem de koffer in te duiken. Aangezien het in het boek gaat om een oudere man die verliefd wordt op een jonge vrouw lijkt dit een gemakkelijke opgave. Gail is echter evenals de andere vrouwelijke karakters in de film een volwassen vrouw. Carter daarentegen is eigenlijk nooit volwassen geworden. Volwassen vrouwen hebben dat meteen door. Ze lijkt dan ook niet bijster geïnteresseerd. De onhandige pogingen tekenen het personage Lousy Carter die in alle opzichten en in alle situaties een mislukkeling is. En dat feit is prettig, want het levert heerlijke tragikomische taferelen op.

Hoewel de film slechts 80 minuten duurt, heb je het na een uurtje wel gehad met het cynisme. Gelukkig is de cynische humor gedurende het grootste deel van de film wel fris en leuk. Het wordt na een uurtje film gewoon wat vermoeiend. Om dat gevoel effectief te bestrijden is zelfs de grappige manier waarop Krumholtz zijn personage invult (met beheerste sluwheid en met een grandioos gevoel voor timing) net niet grappig genoeg om de vermoeidheid te bestrijden.

Biopic rond Brian Wilson die het accent legt op twee perioden in zijn leven. Beide episodes zijn in de film met elkaar verweven en leveren een bevreemdend maar wel prettig kijkbaar verhaal op.

Paul Dano speelt de jongere Wilson in de jaren '60. Goed gelijkend en acterend doet hij dat zeer overtuigend. De aanvang van de psychotische aftakeling gecombineerd met het drugsgebruik worden middels droomachtige fragmenten waarin muziek en licht een grote rol spelen zeer goed weergegeven. interessant.

De periode waarin Cusack optreedt ligt meer in de toekomst. We spreken over de periode rond 1990, denk ik. Cusack is uiterlijk niet zo goed gelijkend als Dano, maar zet desondanks wel heel geloofwaardig een angstig en breekbaar personage neer. De vertolking van Giamatti als manipulatieve en krankzinnige therapeut, is trouwens fantastisch.

Waar het jaren '60 deel nog wat licht- en luchtigheid in de toonzetting weet te vinden, is dat in de latere fragmenten niet meer het geval. De fragmenten uit die periode zijn bijna zonder uitzondering erg somber van toon.

Ondanks de goede acteerprestaties is de film beschouwend en afstandelijk. De film emotioneert weinig. De fragmentarische opzet zal daar vooral debet aan zijn. Toch wel een beetje jammer.

De film vertelt een klassiek verhaal. In een wereld waarin de mens zich verschuilt voor gigantische insecten die het aardoppervlak teisteren, onderneemt de kwetsbare nerd Joel een reis van zijn schuilplaats naar een andere, groeit boven zichzelf uit en ontpopt zich als held. Hoe klassiek.

Onderweg ontmoet hij markante personages en vecht met monsters. Heel innovatief is het allemaal niet. Wel leuk. De setdesign is magnifiek. De monsters grandioos. De film is zijn budget van 30 miljoen dollar aan te zien.

De absolute hoogtepunten in de film zijn de monsters. De creaties van concept artist Andrew Baker die ook al leuke dingen deed in de Hobbit films, zien er schitterend uit. Af en toe wat grotesk, maar niet over the top. De interacties met de monsters leveren leuke, actievolle en slijmerige scènes op. Topvermaak met een lage bodycount.

In tegenstelling tot veel post-apocalyptische films is Monster Problems niet bloeddorstig en duister. De film is een lichtvoetige avonturenfilm met humor, feelgood en actie. De personages zijn goed of slecht. Gemakkelijk voor de identificatie. Veel indruk maken ze niet. De echte hoofdrollen zijn in deze film weggelegd voor het fantastische decor en voor de fantasievolle monsters.

Leuk.

De kracht van de films van de Marx Brothers is het samenspel tussen de drie broers. Een beetje van dit en een beetje van dat. Een film die bijna helemaal draait op de non-verbale slapstick van Harpo valt dan ook tegen. 't Is wel leuk, maar niet de gehele tijd. De snelle en gevatte one-liners van Groucho Marx die in deze film een ondermaatse rol heeft, worden erg gemist. De momentjes van Chico Marx, die normaal gesproken al niet heel komisch zijn, liften de film zoals verwacht ook niet op. Het valt gewoon tegen.

Het verhaaltje is erg mager. Los zand. Nu is het in de films van de broers wel vaker zo, dat een dun verhaaltje puur en alleen dient als kapstok voor de comedy. Is ook niet erg. In deze film waar de losse sketches vaker niet dan wel leuk zijn, valt het echter gewoon op. En dat is wel erg.

De zang- en dansnummers in musicalstijl die veel tijd in beslag nemen, zijn vervelend. Het lijkt erop dat ze bedacht zijn om de gaten op te vullen die waarschijnlijk door gebrek aan komische inspiratie zijn ontstaan. Zo komt de film nog aan een redelijke speelduur, maar het wordt er niet leuker op.

Ach ja, Monroe is nog even te zien. Wel leuk, maar memorabel is het optreden niet. Wat dat betreft sluit haar optreden goed aan bij het tegenvallende optreden van de broers.

Heel matig dit.

Mooi uitgevoerd drama. Integer en sympathiek. Het leven (welzijn en ongeluk) van echte mensen stond centraal. Daarom was het goed dat het verhaal en het spel klein en integer bleven. Nee, hier pasten geen melodramatisch en sentimenteel uitgespeelde taferelen. Het zou de geloofwaardigheid van de personages (en daarmee de mogelijkheid van de kijker om zich in te leven) hebben aangetast.

Het kleine en integere resulteert in een paar mooie scènes.

Molina en Litgow leveren goed en overtuigend spel.

Film waarin de dood een belangrijke rol speelt en een mortuarium de sfeerbepalende setting is. Het mortuarium wordt geleid door Isaac die niet goed is in de omgang met de levenden. Isaac heeft visioenen waarin dode vrouwen tot leven komen. Een evident teken dat de gesloten Isaac niet helemaal in de echte wereld vertoeft. Eenzaamheid zou een rol kunnen spelen, hoewel de film dat niet specifiek benoemt. Wat vast staat is dat hij sociaal geïsoleerd is en dat zijn brein dingen waarneemt die er niet zijn. Isaac is een vreemd figuur en blijft dat ook voor de kijker die maar weinig elementen van herkenning in hem waarneemt.

Als hij de serveerster Cassi ontmoet, breekt de gesloten Isaac wat open en lijkt de film zich te ontwikkelen tot een film waarin de buitenstaander en gelukzalige wedergeboorte doormaakt. Een standaard romcom met een ietwat morbide randje gezien de lijkschouwende activiteiten van de buitenstaander. Maar zo gemakkelijk komt de kijker er niet af. De film laat de situatie op onverwachte wijze escaleren. Origineel en morbide edoch niet heel spannend.

De visioenen verlenen de film een surrealistisch tintje. Soms interessant, maar de plaatsing van de visoenen is wat willekeurig. Op den duur haal je je schouders op en denkt: “oh ja, we bevinden ons weer in een visioen”. De film houdt stand doordat hij een andere richting inslaat dan verwacht. Visueel laat de film af en toe interessante dingen zien. Het acteerwerk is goed. Dat helpt ook.

Met de personages ontstaat echter geen enkele band en van enige werkelijke inleving is geen sprake zodat het eigenlijk niet uitmaakt of er een positief of minder positief einde volgt. Mij overviel aan het einde een "hetzalwel"-gevoel.

Kun je je driften tegenover een dood ding als een levensechte latex pop koeltjes controleren of is het dode ding in staat om de eigenaar te bezweren. Dat zou een tagline voor deze film kunnen zijn. Het is geen innovatieve gedachtegang, maar als tagline Intrigerend genoeg om een film omheen te bouwen.

Het eindresultaat is een soms aardige film over een excentrieke eenling die heel nieuwsgierig is naar sociaal contact en in zijn pogingen om dat contact te bewerkstelligen enigszins doorslaat. De latex pop is zijn sociale oefenmateriaal. Uiteraard loert daar het gevaar dat onze enkeling op den duur de scheidslijn tussen realiteit en fantasie niet meer herkent. En dat gebeurt ook. Logisch, want anders heb je geen film natuurlijk.

De onschuld en onervarenheid van de eenzaat worden in de film handig uitgespeeld. Het overkomt hem tot op zekere hoogte allemaal maar. De film krijgt er een fijn tragikomisch accent door en leunt daarmee erg op de hoofdpersoon, wiens naïviteit op den duur een tikje ergerlijk begint te worden, waardoor de humor vervlakt. Als kouwe kikker en onhandige speler in het sociale verkeer werken zijn stuntelige en kansloze acties in de eerste helft van de film echter zeer hilarisch.

Regisseur Parigi had weinig budget om mee te werken, maar heeft van de nood een deugd gemaakt. De filmlocaties bestaan uit steriel ingerichte kamers met weinig meubilair en saaie kleuren. Ze doen denken aan decors in een toneelstuk. Een Spartaanse en fantasieloze inrichting die goed aansluit op de geringe empathische vermogens van de personages. Tevens een setting waarin de droge en onderkoelde humor die in de film als onderliggende laag veelal aanwezig is, goed werkt.

De film staat te boek als horror, maar van harde en expliciete horror is geen sprake. Geen bloed, gore of jumpscare te bekennen. Het is horror van een ander kaliber. In deze film wordt de kijker geconfronteerd met de horror van een asociaal personage met autistische trekjes die steeds verder verdwijnt in een waan die hij zelf creëert. Meer een gruwel van de psychologische soort dus.

Een soms aardige film. Benauwend en beklemmend met een luguber randje. Redelijk humoristisch. Maar ook met veel momenten van langdradigheid en breedvoerigheid. Momenten waarop door mij verlangend naar hardere (horror)actie werd uitgekeken.

Een verhaal over een heks die middels het uitvoeren van magische rituelen en het brouwen van toverdrankjes haar grote liefde wil ontmoeten en vangen. Uitgevoerd in krachtige Technicolor, die de kleurige decors en de kleurige kledij (ontworpen door de regisseuse) heel nadrukkelijk doet uitkomen. Een prachtig kleurenspel waarvan je als kijker positief gehypnotiseerd raakt. De film ziet er uit alsof ie ergens in de jaren 60 tot stand is gekomen.

Samantha Robinson is de bekoorlijke heks. Heel verleidelijk van buiten, maar afstotelijk van binnen. Ze deed me qua gedrag denken aan een verleidelijke vrouwtjesspin, die na de paring ook niet altijd vriendelijk omgaat met haar bedgenoot. De film is op het eerste gezicht een uitgelaten ode aan de sexploitation film. Het taboevrije gedrag van Robinson en de verleidelijke manier waarop zij mannen strikt, doen dat immers vermoeden. Maar ja, dat is dus alleen op het eerste gezicht het geval, want regisseuse Biller heeft toch echt de bedoeling (las ik later) om feministische krachtpatserij te laten zien. De film zet de vrouw centraal en laat zien dat de verhouding met het andere geslacht tamelijk gecompliceerd kan zijn, vanwege de eisen die het ‘sterke geslacht’ onbeschaamd aan de vrouw stelt. In deze film laat de vrouw zich eens niet wegduwen, maar eist haar plek op in het centrum van de aandacht en in het centrum van de macht. Robinson stelt de eisen en laat niet met zich sollen.

Dat motto praktiseert zij niet heel zachtzinnig. Met de onderdrukking van de vrouw en het onbegrip voor de positie van de vrouw in maatschappelijk en emotioneel opzicht, wordt ongenadig afgerekend. Robinson verleidt een man en als die man niet aan haar standaard voldoet, dan loopt het met die man niet goed af. De boodschap? Tja, ik denk dat wordt bedoeld dat mannen zichzelf als een godsgeschenk beschouwen en zich blind en zelfzuchtig storten op dat wat zij begeren zonder rekenschap af te leggen en vervolgens niet in staat zijn om toe te geven aan hun incompetentie en hun diepere emoties, maar stug blijven volharden in hun eigen stoere grootheidswaan. Vrouwen houden daar niet van, maar stellen zich desondanks begripvol en welwillend op. Weliswaar doen zij dat zuchtend, maar toch. Mevrouw Robinson doet dat nu eens niet. Ach, ik vond het wel schattig.

Mevrouw Robinson is een schone vrouw en een goede verleidster, maar acteren zit niet in haar bloed. Bij geen van de acteurs trouwens. Het acteerwerk is houterig en in veel gevallen gewoon pijnlijk slecht. De dialogen zijn weinig hoogstaand, zijn zonder pit en nodigen niet uit tot langdurige overpeinzingen. En er is een voice-over. Die klinkt dan wel prettig dromerig, maar voegt weinig toe aan verhaal en boodschap. Het verhaal is bovendien niet interessant. Dat bestaat uit het uitrekken van steeds hetzelfde gegeven. En dat duurt maar liefst twee uur en dat is veel te lang.

Ik dacht trouwens naar een parodie gekeken te hebben. Dat blijkt niet zo te zijn. Ik begreep na afloop dat Biller de film niet als parodie heeft bedoeld. Ja, dan weet ik het ook niet meer. Ik moest blijkbaar alles serieus nemen. Erg lastig zo niet onmogelijk, als bijna elke scène de indruk wekt dat er flink de spot wordt gedreven met de masculiene wereld. Het zij zo. De boodschap van de film heb ik waarschijnlijk wel begrepen. Doel bereikt. De ernst van de verpakking is mij helaas ontgaan.

Oh ja. Voor de goede orde. Ik sta in alle ernst achter de boodschap die de film uitdraagt.

Een Britse komedie met een paar geslaagde komische scènes. De film speelt zich af op een huwelijksfeest en maakt steeds gebruik van een spontane samenloop van omstandigheden om komische situaties te creëren. De film zit vol kleine toevallige gebeurtenissen die leiden tot een diepe openbaring. Ze leren de kijker namelijk inzien dat het leven niet valt te plannen maar het gevolg is van allemaal spontane gebeurtenissen. Dus, grijp de kansen die het leven je aanreikt. Zelf heb je er geen invloed op. Ja ja. Nu geef ik uit pure verbazing over zoveel wijsheid meteen de diepere boodschap van de film weg. Wat een enorme spoiler. Sorry.

Geen goede film. Behalve gebrek aan leuke humor, heeft de film ook gebrek aan leuke personages. Het hoofdpersonage, dat is ingespoten met een grote hoeveelheid dna-strengen afkomstig van Hugh Grant, is eigenlijk wel grappig. Hij is in het bezit van die typische Britse deemoed en schuchterheid, die in penibele situaties grappig werken. Bij de toevalligheden die hem overkomen wekt hij dan ook vaak een lach op. De overige personages stellen weinig voor. Ze zijn saai, werken op de zenuwen of zijn gewoon ergerniswekkend. Dat zijn geen goede eigenschappen voor personages in een komedie. Eventuele humor werkt dan gewoon niet humoristisch.

Opvallend is de tweedeling in de film. Er is na een halve film opeens wat geklooi met alternatieve toevalligheden en daaraan verbonden keuzes. Dat sluit perfect aan op de diepere boodschap die de film zo gegrond uitdraagt. Eigenlijk bestaat de film uit twee delen. Een deel waar de feelgood kijker het niet naar zijn zin heeft en een andere deel waarin de feelgood kijker helemaal aan zijn trekken komt. En in dat laatste deel laat de film zien dat eigen acties juist wel een positief effect hebben die het nare effect van een toevallige gebeurtenis kunnen omdraaien. Ja ja. En op dat moment begreep ik het allemaal niet meer en verging het lachen mij definitief.

De samenwerking tussen regisseur Michael Showalter en Kumail Nanjiani resulteerde in 2017 in The Big Sick. Een leuke komedie die helaas veel te lang duurde. In The Lovebirds gaat die samenwerking verder. Dat maakt nieuwsgierig. De lengte klinkt met 86 minuten al een stuk aangenamer. Opvallend is verder dat Nanjiani geen deelneming heeft aan het script. Dat betekent dat de film geen grappige bewerking is van autobiografische gebeurtenissen. Jammer, want die vind ik juist zo leuk bij Nanjiani.

De film is een klassieke komedie van de verwisseling en de verwarring, waarin een stel van onbesproken gedrag opeens van een misdrijf wordt verdacht en er alles aan doet om uit handen van de politie te blijven en het misdrijf op te lossen om de eigen onschuld te bewijzen. Een beetje à la Hitchcock dus. Het verschil is natuurlijk dat deze film in al zijn geledingen is voorzien van humor. Zelfs tijdens de ‘spannende’ momenten is de film beladen met komedie.

Sommige humor is leuk. Sommige humor valt niet mee. De film komt er mee weg. Het tempo is hoog en de slechte grappen worden snel opgevolgd door iets dat wel een humoristisch belletje doet rinkelen. Veel tijd om de mindere grappen minder te waarderen, is er niet. De geslaagde humor overheerst en bovendien zijn de gebeurtenissen zo overtrokken dat zich onvermijdelijk een welwillend gevoel van de kijker meester maakt om mee te gaan in de absurditeit van het verhaal. En dan zijn dingen al snel komisch. Best knap om dat voor elkaar te krijgen.

Een ander sterk punt van de film is de wisselwerking tuusen de beide hoofdrolspelers. De leukste scènes zijn de scènes waarin Issa Rae en Nanjiani zich ruziënd en elkaar verwijten makend in de meest hachelijke situaties terecht komen. Misschien wel wat flauw hier en daar, maar ik kon er wel om lachen.

The Lovebirds is een aangename actiekomedie die dankbaar gebruik maakt van twee goed op elkaar ingespeelde hoofdrolspelers die heel geslaagd het komische hart van de film vormen. Inhoudelijk is de film erg mager, maar op het komische vlak alleszins vermakelijk. Ja, leuk.

Best leuk, deze Australische horror.

Hoewel verhaalbuigingen en gebeurtenissen soms wat onwaarschijnlijk overkomen gaat er van de film toch een beklemmende en ongemakkelijke werking uit. En, omdat de focus in het verhaal erg op de personages ligt, zijn zij in hoofdzaak verantwoordelijk voor het oproepen van die gevoelens. Zonder inleving, geen beklemming en ongemak.

Aangezien de sceptische blik bij bepaalde gebeurtenissen zeker wordt getriggerd, maar ook weer verrassend snel verdwijnt om zich weer genietend te richten op allerhande afstotelijke taferelen, zijn de acteerprestaties geloofwaardig en goed en is inleving blijkbaar aan de orde. Gelukkig maar.

Een gek plot vraagt om gekke personages. Die zijn er dan ook. Vader en dochter spannen de kroon in psychopatisch opzicht. Hun mate van gekte wordt subtiel en stapsgewijs in elke opvolgende scène duidelijker en angstaanjagender. Het zijn beklemmende scènes. Het zijn gruwelijke scènes. Veel is suggestief, maar de schokkende impact is niet minder heftig dan bij expliciete horror het geval is. Vader en dochter zijn doodeng.

De andere personages zijn vooral vreemd flegmatiek aanwezig. In eerste instantie roept dat gedrag afstandelijkheid en onbewogenheid op. In het verloop sijpelen door die uiterlijke schilden andere emoties nadrukkelijker door. Boosheid, angst, genot en frustratie zijn onderhuids steeds beter zichtbaar. En zo gaat het empatische vermogen van de kijker ongemerkt toch aan het werk.

Er is fijn sober gefilmd. Weinig bijzaken naast de centrale issues. Geen grootse effecten, weinig afleidend theater of ander spectaculair vuurwerk. Sober is effectief.

De score is lekker.

Zwaarmoedige en deprimerende film die het meest raakt aan psychologische horror, hoewel de film in de loop ook plastischer en bloediger actiewerk laat zien en bodyhorror en gore niet schuwt. Ook een film die in een trage cadans voortbeweegt en die zo heel kundig en stroperig verstrikt raakt in de getroebleerde geest van hoofdpersonage Molly.

Soberheid troef. Weinig sprekende kleuren. Nauwelijks muziek om sfeer te creëren. We moeten het vooral doen met omgevings- en huiselijke geluiden. Verder is er een elementaire setting zonder opsmuk. De algehele soberheid werkt heel benauwend en confronterend.

Een bepalende factor in deze film is het camerawerk. Een combinatie van found footage, van dicht-op-de-huid weergave en van beeldregistratie vanuit het perspectief van de personages. De camera registreert koel en kil. De camera heeft een actieve rol, beweegt mee en toont de visie van de personages. De interpretatie van de beelden is daarbij steeds aan de kijker.

Gewend geraakt aan en ingebed in het psychologische harnas dat de film vanaf het begin heel solide en hardnekkig om de kijker heen weeft, komen de plastiche scènes als een schokkende verassing. Opeens is er een doorbreking van het verhalende ritme. Opeens is er een doorbreking van de stijl. Het wordt heftiger. De gore en het bloed zijn een logisch gevolg van hetgeen we tot dan toe hebben gezien en meebeleefd, maar ze vereisen door hun andersoortigheid wel wat gewenningstijd. Het zijn scènes die erin hakken. Ze werken heel effectief. De film wordt er uiteindelijk nog een tikkie ongemakkelijker en indringender door.

Een belangrijke factor voor de geloofwaardigheid is het acteerwerk. Dat acteerwerk is erg goed. Gretchen Lodge overtuigt. Als gestoorde gekkin, als actief slachtoffer, als monster, als wat dan ook.

De film geeft een fantastisch beeld van een getormenterde ziel en zit vol subjectieve aanwijzingen over het waarheidsgehalte van de waarnemingen van het hoofdpersonage. De vraag die wordt opgeworpen of Molly psychotisch is of bezeten, is daarom niet heel relevant of interessant. Het maakt voor de filmbeleving ook niet veel uit. Peinzend geworstel over het antwoord op die vraag ging aan mij in ieder geval voorbij.

De film blies me niet omver. En dat had ik wel verwacht gezien de vele positieve kritieken in combinatie met het beladen onderwerp dat mij altijd weet te raken en waarover ik mij gemakkelijk opwind.

Toch pakte 'Loving' me niet. Daarvoor is de film te beschouwend in de vertelstijl en te statisch (wel mooi overigens) in de beelden. Zeker interessant. Zeker intrigerend. Dat is de film allemaal. Edoch heeft de film een bepaalde afstandelijke uitstraling die er in mijn geval voor zorgde dat ik niet in de film werd gezogen.

Nu is het niet zo dat de film een emotieloze beleving is. Zeker niet. Er is heus wel vertedering en inleving. De beide hoofdpersonages maken het je echter niet gemakkelijk. Beide zijn introvert en verlegen. Beide hebben geen grote behoefte om zich verbaal te uiten. De emotie komt op een andere en subtielere manier boven. De personages veroorzaken heus wel emotionele roering maar doen dat niet opzichtig. Ze doen het met finesse. Het zit 'm in die ene korte trieste blik. Het zit 'm in dat ene hopeloze handgebaartje. Het zit 'm in die ene bevrijdende lach die op een onbewaakt ogenblik doorbreekt. Het zit 'm in de afhangende schouders en het afgewende blikveld. Het zit 'm in dat ene moeizame voetstapje dat een gevoel van uitzichtloosheid uitstraalt. Het zit 'm in die dingen.

Op die momenten worden de personages en de omstandigheden waaronder zij moeten leven levensecht. Op die momenten ontstaan ontroering en medeleven. Op die momenten heb je trouwens ook in de gaten dat Negga en Edgerton acteertechnisch iets in hun mars hebben.

Tegenover die subtiele aandachttrekkerij staan daarentegen talloze momenten die de aandacht doen verflauwen. De vele statische beelden alsook de vertelling die meestentijds bijzonder feitelijk wordt gepresenteerd roepen afstand op. De film is dan niet veel meer dan een beschouwende geschiedenisles waarin de emotie ver te zoeken is. Interessant hoor, maar vaak ook gortdroog.

Saaie film over een gewone familie waarvan de vader schijnbaar gek wordt. Gefilmd in documentaireachtige stijl.

Het is allemaal niet heel opzienbarend. Er gebeuren wat rare dingen in huis en ieder personage is erg onder de indruk. De kijker niet, denk ik.

Alles gebeurt onder veel nerveusmakend geschreeuw. Maar waarom? Er gebeurt niets spannends en niets intrigerends. De film zal bij de kijker dan ook niet veel gevoel oproepen. Nou ja, een ernstig gevoel van verveling natuurlijk wel.

Het acteerwerk is amateuristisch. Het camerawerk doet kwalitatief denken aan homemade video.

Erg low budget in alle opzichten, maar vooral in creativiteit. De clou aan het einde is belachelijk.

Oei! Zelden zo blij en opgelucht geweest over lopende endcredits.

Dit astronauten drama begint best intrigerend met prachtig beeldmateriaal uit het heelal. Het lijken beelden uit een wonderschone droom. Heel vredig. Heel sfeervol. Met inachtneming van die eerste beelden lijkt uit de aardse scènes die volgen de koers van de film redelijk vast te staan. Een pittig, filosofisch, dramatisch, maar ook humoristisch verhaal over het zwarte gat waarin een astronaut belandt na een ruimtevlucht. Leuk. Ik zet meteen een verheugende grijns op.

Echter, al na een half uurtje, belandt de film in een afgrijselijk slepend en futloos melodramatisch vehikel. Frustratie bij mij, omdat de ingrediënten bij aanvang zo veelbelovend werden ingezet om er een fijne filmbeleving van te maken. Het had zo mooi kunnen zijn, maar het werd een onbeduidende en lusteloze exercitie.

Er is af en toe een lichtpuntje waarneembaar in de slappe filmhap. Het lichtpuntje heet Ellen Burstyn, die in haar rol van grootmoeder heerlijk bijtend en cynisch uit de hoek komt. Haar scènes leveren meerdere malen een lach op. De overige personages leveren maar matig werk af en wekken amper enige emotionele betrokkenheid op.

Dat geldt ook voor hoofdrolspeelster Nathalie Portman die als Lucy op zoek is naar kicks en ervaringen, die kunnen wedijveren met de serene en opwindende momenten die zij tijdens haar reis in de ruimte beleefde. Oppervlakkig zoekend, beweegt zij zich door de film. Geen sympathiek personage. Ik vond haar maar een verwend en egoïstisch loeder.

De gemoedstoestand van Portman wordt door regisseur Hawley benadrukt door te spelen met het beeldformaat. Soms bevinden zich zwarte balken onder en boven op het scherm. Soms links en rechts. Symbolisch voor het gevoel van gevangenschap dat Lucy ervaart in haar aardse leven. Op zich leuk bedacht, maar de balken wisselen zo vaak van plaats, dat het trucje eerder nerveus als verhelderend werkt.

Er is meer symboliek herkenbaar. Zo spelen bijvoorbeeld vlinders een prominente rol in een mislukte poging om het verhaal meer diepgang te verlenen.

Uiteraard ontbreekt ook het nummer ‘Lucy in teh Sky with Diamonds’ niet. Portman zwevend in de ruimte begeleid door de Beatles. Verschrikkelijk nummer. Verschrikkelijke scène.

“Houston, we have a problem with this film”, las ik ergens. Dat klopt en lijkt me meteen een mooie afsluiting.

Geïnspireerd door het ware verhaal van een Russisch spionnenkoppel dat meer dan 20 jaar undercover leefde als getrouwd stel in Duitsland. In deze film is het uitgangspunt de moord op een Russische spion die zijn ware bezigheden zelfs voor zijn gezin verborgen hield. Samen met de spion komt de rest van het gezin eveneens om. Slechts dochter Luna overleeft. En die wil wraak. Het is een dankbaar onderwerp voor een film. Het idee dat iemand met wie je je hele leven hebt doorgebracht in werkelijkheid iemand anders is, voegt op voorhand wat smeuïgheid en laag aan de queeste toe.

Helaas slaagt regisseur Khaled Kaissar er niet in om van Luna een bijzonder spannende film te maken. De meeste indruk maakt het intro waarin de moord op het gezin wordt ondernomen. Ook een scène waarin Luna zich afvraagt in hoeverre haar vader ten opzichte van haar zichzelf was en geen rol speelde, maakt indruk. Helaas is de aandacht voor haar vraag (die ik wel boeiend vond) gering. Dergelijke overpeinzingen worden snel weer weggedrukt door het actie- en thrillerelement dat in de film meer gewicht draagt. Een gevolg daarvan is dat de personages aan de vlakke kant blijven. En dat is jammer. Vooral het personage Luna heeft meer potentie dan haar manifestatie van een plat personage dat zonder aanwijsbare gronden uitgroeit tot een volleerde en stoere actieheldin. .

Het verhaal is amper boeiend. Dat vervalt al heel snel in de gebruikelijke clichésituaties die je in elke gemiddelde thriller of actiefilm tegenkomt. Inclusief hiaten in de logica en dommig gedrag van de personages. Goed zijn het camerawerk en het acteerwerk. Goed is ook de speelduur die maakt dat de film weinig of geen zijpaden bewandelt en compact wegkijkt hetgeen redelijk de algehele saaiheid van de film camoufleert. En dat is best knap

Film waarin twee tegengestelde protagonisten met elkaar te maken krijgen. De een is verkoper in een winkel, heet Matthew en staat veraf van zaken als zelfbewustzijn, roem en rijkdom. De ander is een bekende popster met de naam Oliver die wel over deze dingen beschikt. Matthew maakt indruk door zijn desinteresse in Oliver’s beroemde status en wordt opgenomen in de entourage rond de popster. Een entourage die vooral bestaat uit vrienden van de popster.

Met subtiele spot en een goed gevoel voor de materiële en sociale verschillen tussen de personages ontleedt regisseur en schrijver Alex Russel in zijn filmdebuut de delicate machtsverhoudingen tussen de personages. Dat de vriendengroep Matthew niet accepteert is overduidelijk. De provocaties zijn geen initiatierituelen maar zijn heldere afbakeningen van grenzen die vastliggen en niet kunnen worden opgeschoven. Het is een interessant steekspel om te aanschouwen.

Terwijl Oliver een vrij gemakkelijk te lezen personage is, blijven Matthew’s motieven onduidelijk. Oliver is de verwende popster met de grillen van een popster. Een man met een geringe mate van empathie, een snel wisselende mening en gewend om geadoreerd te worden. Er is hem alles aan gelegen om populair te blijven. Matthew is moeilijker te lezen. Zijn gewiekste streven om deel uit te maken van de entourage gaan verder dan slechts de zucht naar roem en rijkdom. Misschien is zijn narcisrische karakter dat hij overigens deelt met Oliver de reden.

De score is aan mij niet besteed maar is functioneel. In de film geïntegreerd zijn videofragmenten. Niet geslaagd, wat mij betreft. Omdat Matthew de opdracht heeft gekregen een film te maken over Oliver is Lurker doorsneden met videofragmenten die me deden denken aan fragmenten uit een found footage film. Behalve dat de video-esthetiek lelijk is en de fragmenten niets exceptioneels toevoegen, creëren de beelden onnodige onrust.

The Lurker is zowel een psychologische thriller, als een satire over de popindustrie als een sociaal drama. De film onderzoekt de destructieve synergie die voortkomt uit een sociale structuur die zowel wordt gevoed als bedreigd door narcistische impulsen. Lurker is een stilistisch niet fraai geschoten maar wel Interessante film.