Opinions

De gedachte aan vergeten schatten die ergens verborgen liggen en erop wachten om ontdekt te worden, prikkelt de fantasie. De film The Dig maakt dankbaar gebruik van deze fascinatie en verdiept zich in de geschiedenis van Sutton Hoo. Een belangrijke opgraving in Engeland die in 1939 een Angelsaksisch schip en tevens graftombe blootlegde uit de 6e of 7e eeuw.

De film houdt zich helaas slechts ten dele bezig met de feitelijke opgraving en de vondsten die werden gedaan. De focus ligt veel meer op de mensen die met geloof, doorzettingsvermogen en met passie er alles aan gelegen is om te graven en te vinden. De film draait daarbij in beginsel vooral om Edith Pretty (initiator van de opgraving en eigenaresse van de grond) en Basil Brown (gepassioneerd amateurarcheoloog). Prachtig acteerwerk van Carey Mulligan en Ralph Fiennes.

Hoewel zij te allen tijde de hoofdpersonages blijven, verbreedt de personele bezetting zich in de loop van de film als het archeologische team zich uitbreidt en personages worden toegevoegd. Personages die eigen drama meebrengen dat een plek in het verhaal opeist. Niet per sé vervelend, maar veeleer oppervlakkig wervelend en beduidend minder interessant dan het verstilde drama dat de beide hoofdpersonages zo heerlijk loom en indringend initieerden.

Met de komst van de nieuwe personages verandert het karakter van de film. De opwindende opgraving wordt minder belangrijk en daarmee verdwijnt een groot brok spanning uit de film. In plaats daarvan besteedt de film meer aandacht aan maatschappelijke issues en allerhande intriges. De positie van de vrouw wordt aan de orde gesteld. De kijker wordt bij een liefdesdrama betrokken. Onderlinge competitie en afgunst duiken op. En natuurlijk komen ook ziekte en dood om de hoek kijken. Melodrama en kitsch liggen op de loer om het verhaal in hun greep te nemen.

Boven al deze dramatiek werpt de nakende tweede wereldoorlog zijn zwaarmoedig dreigende schaduw. De pathetische score en de sfeervolle plaatjes van het Engelse platteland lijken uiteindelijk het laatste zetje naar een definitieve melodramatische afgang te gaan geven. Dat gebeurt echter niet. Althans niet volledig. Regisseur Simon Stone weet dat steeds net op tijd te voorkomen door de kijker gedecideerd af te leiden met iets aards, zoals een spectaculaire vondst bij de opgraving bijvoorbeeld. Tja. Ik was graag meer afgeleid geweest.

The Dig is een aangename film die de opgraving niet als zwaartepunt in het verhaal neemt, maar de opgraving gebruikt als aanleiding om zich te kunnen richten op de personages eromheen. Hoewel best aangenaam, moet ik zeggen dat ik tijdens het kijken erg snakte naar lange scènes met spannend gegraaf in de modder. Ik snakte naar dynamische beelden van de zoektocht naar sporen uit het verleden. Meer focus daarop had van de film meer dan een aangenaam drama kunnen maken. Namelijk een spannend aangenaam drama.

"Fuck 'em all, Fuck 'em all, but us!“

Dinner in America bejubelt de onaangepastheid, het atypisch gedrag en de onstuimigheid van twee outsiders. In de film ontmoetten twee ongewone personages elkaar die samen rebelleren tegen het establishment. Patty is een zonderling meisje, een punk fan en onderwerp van pesterijen. Simon is een pathologische leugenaar, punkmuzikant en een gezochte crimineel. Een onwaarschijnlijke maar ook energieke en schitterende combinatie. De dynamiek is betoverend, sprankelend en interessant.

De personages bezitten een rebelse charme. De uiterlijke verschijningsvorm duidt er al op dat we met leden van de outcast te maken hebben. Kapsel en kleding passen in het geheel niet bij de gezapige eenheidsworst waar de meeste leden van de maatschappij van eten. De punkmuziek waar beiden van houden en die wat mij betreft te spaarzaam in de film ten gehore wordt gebracht, spreekt natuurlijk ook rebelse taal. De beide protagonisten stralen met hun eigenwijze, eigenaardige en ongepolijste gedrag een heerlijke portie echtheid en rauwe schoonheid uit, die hypnotiserend werkt.

Een naïef en getergd meisje ontmoet een harde rebel, die dankzij haar zijn zachte beschermende kant ontdekt. Ze zijn verbonden door maatschappelijk onbegrip en de punkmuziek. Hun ervaringen in een vooringenomen wereld zijn boeiend en blijven aangenaam plakken. De manier waarop is van een ruwe schoonheid die voortkomt uit het smachten naar vrijheid, een ongekemd verlangen naar ongecompliceerde liefde en een ‘Fuck the Establishment’-mentaliteit. Onaangepast, chaotisch en wonderschoon is de film. Dinner in America is een verrukkelijke ode aan het anders-zijn.

Dio Perdona... Io No! is de eerste film waarin het later zo succesvolle duo Bud Spencer en Terence Hill optreedt. Niet helemaal waar. Eigenlijk is de eerste film waarin ze samen optreden de film Annibale (1959), maar daarin heeft het duo geen gezamenlijke scènes. Dio Perdona... Io No! is overigens niet de typische actiekomedie zoals het duo die later veel zou maken, maar is een serieuze en harde western. Het is ook de film waarin op last van de regisseur die de eigennamen van het duo veel te Italiaans vond klinken, de pseudoniemen Terence Hill en Bud Spencer voor het eerst werden gebruikt.
De film werd geschreven en geregisseerd door Giuseppe Colizzi, die een vriend was van Sergio Leone. Hij wilde een film maken met daarin centraal staand een duo waarbij de onderlinge machtverhouding steeds verandert. Als voorbeeld van zo'n relatie nam hij de film Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966) van vriend Leone waarin de machtsverhouding tussen Blondie (Clint Eastwood) en Tuco (Eli Wallach) steeds aan verandering onderhevig is.
Voor zijn film contracteerde Collizi de acteurs Peter Matell en Mario Girotti die al wat westernervaring had opgebouwd in Karl May-verfilmingen. Martell brak echter zijn voet tijdens een ruzie met zijn vrouw en was niet beschikbaar. Zijn vervanger werd Carlo Pedersoli, die een succesvol reclamebureau leidde en als gage het geld verlangde dat hij verdiend zou hebben als hij gewoon had kunnen werken in plaats van te mogen acteren op een filmset. En zo werd in Dio Perdona... Io No! een legendarisch duo geboren.
De film dan. Een typische Italiaanse western. Mysterieuze (anti-)helden, pathetische flashbacks, veel schietende actie, een dramatisch en spannend slotakkoord. En natuurlijk is er de muziek. De muziek die de dreigende en grimmige laag in de film verstevigt. De film is behoorlijk gewelddadig en dat geweld is zoals in latere films van het duo gebeurt, bepaald niet luchthartig in de film verweven. Dio Perdona... Io No! is een brute film. Er vloeit bloed. Hill werpt een mes in de hals van een tegenstander. Spencer wordt met een gloeiendhete pook gefolterd. Mensen worden genadeloos neergeschoten. Vechtpartijen worden niet met comic relief en vrolijke muziek begeleidt. Dio Perdona... Io No! is met recht een harde Italiaanse western.
Collizi heeft een prima western gemaakt. Geen klassieker, maar gewoon een goede spaghettiwestern die tevens een stukje historie vertegenwoordigt.

Over de pogingen van een getalenteerde vrouw om dirigent te worden. Het thema gelijke behandeling speelt in deze film een belangrijke rol. Er is bijna geen scène in de film waar de onderdrukking van de vrouw niet ter sprake komt. Helaas krijgt de film daarmee een wat expliciet demonstratief randje dat soms wat vervelend aanvoelt.

Een groot aandeel in dat gevoel komt voor rekening van de verschrikkelijke dialogen. Die zijn zo vervuld van melodrama dat ze heel kunstmatig overkomen. Veel te gezwollen om authentiek te klinken. Elk greintje natuurlijkheid ontbreekt in de teksten. Aangezien de speelduur maar liefst 140 minuten is, is het woord beproeving zeker van toepassing.

Desondanks moet gezegd worden dat de film in verhalend opzicht veel afwisseling biedt. Centraal in de film die op waarheid is gebaseerd, staat de strijd van Antonia Brico om dirigent te worden. Een amusant verhaal dat helaas wat vlak wordt verteld. Naast de centrale verhaallijn ontwikkelt het verhaal gelukkig voldoende amusante zijsprongen met aangename personages om de aandacht vast houden.

Christanne de Bruijn speelt haar personage redelijk indrukwekkend. Volgens mij is de Bruijn een prima actrice met een prettige naturelle uitstraling die in deze film helaas vast zit aan dat gezwollen taalgebruik. Ook krijgt haar personage van regisseur en schrijver Maria Peters weinig inhoud mee. Het personage ontwikkelt zich niet noemenswaardig en blijft een schetsmatig ingevuld karakter. En dat acteert lastig.

De film vermaakt maar is nergens bijzonder intrigerend. Nergens nagelbijtend. Nergens innovatief. Nergens verrassend. En dat is jammer en doet de figuur van Antonia Brico tekort. De Dirigent is een conventioneel uitgevoerde film over een onconventionele vrouw. En dat rijmt nu eenmaal niet met elkaar.

Mager, voorspelbaar en stompzinnig verhaaltje. Veel flauwe, foute en platte humor.

Ordinair en banaal zijn slechts twee woorden om deze film te karakteriseren. Er zijn vast wel meer woorden van dezelfde strekking te vinden. Ga ik niet naar op zoek. Ordinair en banaal dekken de lading goed.

Ok, dit gezegd hebbende moet ik eerlijk toegeven dat ik om de ordinaire scenes en banale situaties erg heb moeten lachen. Dat maakt mij waarschijnlijk even banaal en ordinair als de film. Het zij zo. Ik hou wel van dit genre. Gewoon gemakkelijk en lollig. En dat is af en toe erg lekker.

Desondanks is het een film die de Niro onwaardig is. Het speerpunt van de film ligt natuurlijk niet bepaald bij de acteerprestaties. Karakterontwikkeling is geen onderdeel van deze film. En ja, ondanks dat hij de laatste jaren weinig intensiteit heeft laten zien, vind ik de Niro in producties waar acteerprestaties wel van belang zijn, toch beter op zijn plek.

In zijn rol van vieze opa die geen last heeft van karakterontwikkeling is de Niro trouwens best lollig. Ik hoop wel dat het een eenmalig uitstapje is.

Geen opvallende film. Wel een leuke.

"Harry hates everybody: Limeys, Micks, Hebes, Fat Dagos, Niggers, Honkies, Chinks, you name it".

Deze kwalificatie slaat op Harry Calahan. Door zijn collega’s van de afdeling moordzaken in San Francisco wordt Harry met een mix aan respect, angst, jaloezie en denigrerend sarcasme gestigmatiseerd met de bijnaam Dirty Harry. Aan de ene kant dankt hij die bijnaam aan zijn ruwe, weinig teergevoelige en niet diplomatieke methodiek om boeven te vangen. Aan de andere kant vanwege zijn bereidheid om dirty jobs op te knappen waarvoor anderen zich te goed voelen dan wel ongeschikt zijn.

In deze film gaat Harry op beide vlakken stevig te keer als een psychopathische sluipschutter met schijnbare willekeur burgers van de stad neerschiet. Clint Eastwood doet het geweldig als harde compromisloze klabak. En dan te bedenken dat Eastwood pas de derde keus was voor de titelrol. Frank Sinatra en Paul Newman zegden af. Misschien was het personage Dirty Harry in hun geval ook wel een episch personage geworden, maar ik kan het me nauwelijks voorstellen.

De film was bij verschijning een grote hit maar oogstte tegelijkertijd kritiek. Begrijpelijk want hoofdpersonage Harry Callahan propageert het principe "oog om oog, tand om tand”, staat bol van cynisme en heeft lak aan politiek en maatschappelijk fatsoen. Zijn doel heiligt de middelen. Callahan is een einzelgänger en lijkt niet veel met de mensheid op te hebben. Toch is Callahan geen misantroop. Hij is verbitterd en gedesillusioneerd geraakt door persoonlijke tegenslag en door de frustratie over het vertragende mechanisme van het werken binnen de lijntjes met alle bureaucratische rompslomp van dien. Die manier van werken neemt vaak dusdanig absurde vormen aan dat die de oplossing van een moordzaak in de weg staan. Niet zijn manier. De kijker kan zich goed verplaatsten in de frustratie van Callahan. De film toont voldoende bureaucratische voorbeelden die de kijker meetrekken in de overtuiging dat het doel werkelijk alle middelen heiligt.

De bewuste overdrijving van de ambtelijke omstandigheden in combinatie met de grimmige Harry en de lekkere actie maakt dat de film in de eerste plaats prima vermaak is. Een fijne film van Don Siegel met een voortreffelijke koele Eastwood. Mooi gefilmd en gemonteerd en uitgerust met een aantal onvergetelijke scènes met impact. Plus scherpe dialogen, stekelige oneliners en een klasse score van Lalo Schifrin.

Prima bad guy ook. Een waanzinnige diabolische gek met de naam Scorpio, wiens motieven ondoorgrondelijk zijn. Zijn haat is grenzeloos en zijn slachtoffers willekeurig. Hij is een sluwe terrorist zonder principes. Hij is overal en nergens. Moeilijk te traceren. Het personage is gebaseerd op de ‘Zodiac-Killer' die in de jaren 60 vijf mensen doodschoot en nooit werd gepakt.

Dirty Harry is een harde misdaadfilm met een intelligent verhaal met substantie en politieke context. De film is spannend, heeft een magnifieke jaren 70 flair en een prachtprotagonist die in westernstyle dwars door alle conventies dendert.

Dirty Harry is met recht een klassieker.

Het eerste kwartiertje film is best aardig. Daarbij inbegrepen zijn de geestige opening credits.

Daarna bloedt het verhaal volledig dood met behulp van stuntelend acteerwerk, belabberde dialoog, storende muziek en stompzinnige, ongeloofwaardige en voorspelbare verhaalwendingen.

Erg.

Vreemd genoeg staat regisseur en schrijver Jamie Marshall ook op de payroll bij films als Fear and Loathing in Las Vegas (1998) en Edge of Darkness (2010). Toch niet de minste filmproducties.

Zijn functie is trouwens wel altijd "(second second) assistant director" of iets dergelijks.

Na het bekijken van "Dirty Lies", is de reden voor dat feit behoorlijk duidelijk.

Leuke film met een prominente bezetting. Steve Martin en Michael Caine in een tijdloos verhalend concept over twee oplichters die in een zonnig Zuid-Frankrijk rijke vrouwen geld afhandig maken.

Twee enorme ego‘s die elkaar steeds aftroeven in een onderlinge competitie. Die strijd levert humoristische situaties op, want de twee zijn erg verschillend in hun aanpak. Caine neemt zijn vak serieus en heeft zijn oplichterspraktijken tot op de milimeter ingestudeerd en geperfectioneerd. Hij heeft zich een voorname persoonlijkheid aangemeten. Hij doet zich voor als een prins, draagt maatkostuums en woont in een luxe villa. Martin daarentegen hanteert een veel lossere stijl. Hij is een vlotte babbelaar, die er volks uitziet. Hij heeft geen algemene routine, maar improviseert erop los en leeft van dag tot dag. De interacties zijn leuk. De competitie is leuk. De personages zijn leuk.

De humor leeft van het competitieve gedrag van de beide heren. Het is heel grappig om te zien hoe Caine en Martin elkaar bevechten, elkaar aftroeven en elkaar voor gek zetten. Daarvoor nemen ze idiote karakters aan en laten daarbij idiote maskerades zien. De film leeft dan ook veel meer van visuele humor dan van verbale humor.

Dirty Rotten Scoundrels is een leuke luchtige komedie in een vrolijke mediterrane setting met twee sterke komische hoofdrollen voor Caine en Martin. Een film vol lekkere simpele humor die gewoon grappig is.

Het verdient aanbeveling om de "slechtste film aller tijden" The Room (2003) te zien voordat de film over de totstandkoming ervan wordt bekeken. Vooral de scènes die de verfilming van het absurde script laten zien, zijn daardoor een feest van herkenning en bezorgen de kijker heerlijke momenten van tenenkrommend leedvermaak en komische genietbaarheid. De figuur van Tommy Wiseau op wiens capriolen deze film is gebaseerd wordt er eveneens interessanter en amusanter door. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de kijklol even groot zou zijn geweest zonder de voorkennis uit de "slechtste film aller tijden".

Of de film Room uit 2003 echt de slechtste film aller tijden is, is voor discussie vatbaar. Ik heb daar geen eenduidig antwoord op. Ik vind het in ieder geval een hele saaie baggerfilm. Des te verbazingwekkender is het daarom dat het verhaal over de totstandkoming van dat stukje bagger dan toch uitermate intrigeert en zelfs nog een leuke film oplevert ook.

De zelfoverschatting en eigenwaan van nietskunner Tommy Wiseau zijn in bizarre vorm aanwezig en vormen de spil van het verhaal. Een kluchtig verhaal dat bol staat van de absurditeiten. Een verhaal dat volgens mij desondanks behoorlijk nauwkeurig de werkelijkheid volgt, maar bijna de gehele film onwerkelijk aanvoelt. Het is gewoon een wonderlijke vertelling.

Het is genieten om de schmierende James Franco als Tommy Wiseau aan het werk te zien. Als je niet beter wist zou je hem betichten van parodisch handelen en gemakzuchtig acteren. En dat is dus niet zo.

De invulling van de personages houdt ondanks het goede acteerwerk niet over. Aan het eind van de film is Tommy Wiseau nog even onleesbaar en raadselachtig als in het begin van de film en is zijn beste vriend nog even nietszeggend. Dat is een beetje jammer, maar is waarschijnlijk een correcte benadering van de werkelijkheid. Eh, andere personages zijn er ook maar die zijn amper uitgewerkt en als zodanig niet interessant. Prima.

Ik heb me kostelijk vermaakt.

Disobedience beschrijft langzaam en met gevoel voor suggestieve details de zondige liefde tussen twee vrouwen in een Joodse gemeenschap. Een orthodoxe gemeenschap waar de Joodse wetten strikt worden nageleefd en het bijvoorbeeld zelfs niet is toegestaan voor een man om een andere vrouw dan zijn eigen vrouw vriendschappelijk of troostend aan te raken. In deze benauwende setting speelt zich de lesbische liefdesgeschiedenis af en geeft de film blijk van een kritische kijk op de beperkingen die in naam van het geloof aan de vrije wil wordt opgelegd.

In de film wordt prachtig geacteerd. Rachel Weisz en Rachel McAdams die de beide hoofdrollen op zich nemen, verlenen hun personages een genuanceerd soort diepte die het conflict tussen hun echte persoonlijkheid en de persoonlijkheid die ze volgens de strenge geboden moeten bezitten, pijnlijk blootlegt. In kleine stapjes en zonder veel woorden wordt de geschiedenis tussen de twee vrouwen verteld. Een verlangende blik, een toevallige aanraking, een paar snelle woordjes tonen een verborgen en beladen relatie en laten een gecompliceerde liefde zien.

Disobedience is een mooie ingetogen film met een mistroostige uitstraling waarin een wereld van emoties verborgen ligt. Soms flakkert de hoop op. Soms is er blijdschap. Meestal is er ingehouden verdriet. Disobedience is ook een emotioneel ingewikkelde film. Veel speelt zich onderhuids af en is soms nauwelijks waarneembaar. Het wanhopige laveren om verboden gedrag te camoufleren en het oordeel van de gemeenschap te omzeilen is een intrigerende maar ook somber makende bezigheid.

Cinematografisch fraai. De kleurstelling is aan de grauwe kant en geeft de film een troosteloos uiterlijk. Het morele kleed waarmee de gemeenschap de beide vrouwen bedekt, is zwaar. Het verandert zelfs niet van kleur als ze even uit de gevangenis ontsnappen en een geluksmoment ervaren. De emoties blijven in de pas lopen met de kleurstelling. De kleuren blijven sober. De emoties ingetogen. Ik werd er niet steeds door gegrepen en raakte er soms zelfs wat lusteloos door.

Soms heb je even zin in een film zonder veel thematiek, zonder focus op prachtige beeldcomposities en met een beetje vaart. Gewoon een film die lichtzinnig vermaak biedt. Een film als The Dive bijvoorbeeld. The Dive is de remake van een Zweedse film. Het origineel niet gezien, dus geen last van vooringenomenheid en teleurstelling. Altijd fijn om een film met een frisse blik te kunnen bekijken.

Twee zussen samen aan het diepzeeduiken in een paradijselijke omgeving. Een zus raakt onder water klem. De andere zus moet haar bevrijden. Een idyllische omgeving onder water verandert plots in een dreigend duister oord. De contrasterende werking genereert spanning en is goed gelukt. De beklemming is goed voelbaar. Binnen die geslaagde entourage wordt nog meer spanning opgebouwd met de vraag of het de twee zussen lukt om de benarde situatie op te lossen. Het element tijdsdruk speelt daarin een belangrijke rol. Dat werkt. Het klinkt niet alleen spannend maar is ook best spannend.

Twee aansprekende hoofdrollen. Louisa Krause en Sophie Lowe. Weinig dialoog. De speelduur van 91 minuten past prima. De film rekt situaties niet overdreven en permitteert zich amper uitstapjes die de spanning onderbreken. De sfeer blijft koortsachtig. De film blijft dynamisch. The Dive is wel ok.

Tienergedoe met Maya Hawke als Eleanor. Een muizig buitenbeentje dat niet wil opvallen. Haar tegenpool in de film is Drea Torres (Camila Mendes), die geliefd is, bewonderd wordt en zo authentiek is als een sprookjesachtige romance in een kerstfilm. Als Drea door een minne streek uit de gratie raakt, wil zij wraak. De onopvallende Eleanor helpt haar. En ja,, dat is het eigenlijk wel.

Of nee, niet helemaal. De film gebruikt als bronmateriaal de klassieke film Strangers on a Train (1951). In deze film van de master of suspense is sprake van twee mannen die elkaar niet eerder hebben ontmoet en elkaar in een moordcomplot helpen. De één vermoordt de eega van de ander. De ander vermoordt de gehate vader van de één. Het is deze veelbelovende premisse die in Do Revenge in mildere vorm de basis vormt voor het verhaal in deze highschool-komedie die uiteraard bij lange na niet aan de inspiratiebron kan tippen.

Geen slechte film. Geen goede film. De hoofdrollen doen het goed. Ze sprankelen. Het verhaal bevat een paar aardige wendingen. Het tempo is hoog. Daartegenover staan minpunten. De personages zijn zeer hol ingevulde karakterschetsen. De bekende karikaturen. Ook de humor houdt niet over. De dialogen zijn gevuld met oneliners en gevatheden die een vermoeiende uitwerking hebben. Verder is de finale wending op zich leuk maar die wordt nogal gemakzuchtig en zonder veel bite afgewerkt. Aan het einde leeft het gevoel dat de ingrediënten smaakvol waren, maar de combinatie ervan nogal zouteloos uitvalt.

Film geregisseerd door Mike Flanagan, die ook verantwoordelijk is voor het scenario. Gebaseerd op het boek Doctor Sleep van Stephen King uit 2013 dat een laat vervolg is op het boek The Shining van dezelfde auteur uit 1977. Hoewel de film niet voorbij gaat aan dat boek en ook verwijst naar de gelijknamige film uit 1980 van Stanley Kubrick, is het Flanagan goed gelukt om met deze film zijn eigen herkenbare Flanagan-weg te kiezen.

Referenties naar The Shining zijn er genoeg. Subtiele zowel als hele plastische. Het begin en het eind van de film spelen zich af in het Overlook Hotel. In die fases put de film dankbaar uit verhaal en materiaal van de voorganger. In het grote middenstuk zijn de verwijzingen echter veel subtieler en veel kariger.

Na een creepy begin neemt de film ruim de tijd om het getraumatiseerde hoofdpersonage Danny en de andere belangrijke personages te introduceren. De personages zijn interessant uitgewerkt en zijn stuk voor stuk persoonlijkheden. Klein opmerkinkje daarbij: daarentegen hebben ze wel heel duidelijk goede of slechte eigenschappen die aan de personages een vleugje onwerkelijkheid meegeven. Ze zijn hier en daar een beetje onrealistisch zwart-wit en een tikkie gemakzuchtig ingevuld, maar heel vervelend is dat niet. Intrigerend zijn ze absoluut..

Ewan McGregor is als omlaag gevallen alcoholistische bohémien die probeert zijn leven weer wat kleur te geven, prima op zijn plek. Ook een leuke rol voor Kyliegh Curran die als de paranormaal begaafde Abra een heel behoorlijk filmdebuut aflevert. Beide vertegenwoordigen het goede kamp.

De echte ster uit de film bevindt zich echter in het andere kamp. Rebecca Ferguson die op mij ook al indruk maakte in Life (2017), is een verrukkelijk boosaardig wezen. Een mengeling tussen een excentrieke hippie en een boze heks. Getooid met hoge hoed en met een overheerlijke aantrekkingskracht, had ze mij volledig in haar ban. Wauw!

In de huidige horrorfilmwereld, waarin het rechttoe-rechtaan principe veel wordt toegepast, is de subtielere aanpak van Flanagan verfrissend. Zowel auditief met indringende repeterende klop- en tikgeluiden, als met suggestief camerawerk wordt een krachtige beklemmende spanning opgeroepen. Het voelt onaangenaam lekker. En als in die sfeer van beklemming Rebeca Ferguson met een angstaanjagend verleidelijke boosaardigheid ook nog eens ten tonele verschijnt, gaan de nekhaartjes moeiteloos recht overeind staan. In elke scène waarin zij verschijnt zorgt zij voor extra ongemak en dreiging.

Fijne film. Het verhaal is een krachtige meeslepende vertelling vol smakelijke intriges en duistere spanning en bezit een heerlijke onheilspellende atmosfeer. De film met een speelduur van maar liefst 152 minuten (een tijdsduur waar ik altijd wel wat tegenop zie), vloog voorbij.

De film is zonder overdrijving erg onnozel. De personages zijn dermate overdreven dat ze bij voorbaat al niet lachwekkend zijn. Het verhaal slaat nergens op. De situaties die zich voordoen zijn zo stompzinnig en het niveau is zo laag dat het me nog steeds verbaast dat ik af en toe heb kunnen lachen. Zegt iets over mij, natuurlijk.

Het ergste personage wordt gespeelld door Ben Stiller. Hij speelt een corrupte, arrogante en volkomen doorgedraaide fitnessgoeroe die op geen enkel moment grappig is. Dat is hij vaker niet. Zijn enige optreden dat mij beviel komt uit Meet the Fockers (2004). Wel eerlijk om eraan toe te voegen dat ik als niet-fan veel werk van hem niet heb gezien.

Zijn tegenspeler is Vince Vaughn die het complete tegendeel is van de overactieve Stiller. Vaughn brengt rust in de film en heeft zelfs af en toe een verbale uiting die enigszins grappig is. Zijn rol is verder overigens weinig indrukwekkend. Vaughn ken ik eigenlijk alleen van Term Life (2016). Ook al een film die geen blijvende indruk maakte. Ik denk dat Vince en ik elkaar niet vaak in films gaan tegenkomen.

In de film passeren wat bekende personen. David Hasselhoff, Chuck Norris en Lance Armstrong. Om zo maar wat namen te noemen. Niet van toegevoegde grappige waarde alhoewel de teksten die Lance Armstrong spuit in het licht van de kennis van nu op z’n minst schrijnend zijn te noemen.

In de film komen een paar scènes voor die best leuk zijn. Een paar scènes met geslaagde humor. Het zijn flauwe scènes met situationele komedie. Zo is er een scène waarin met schroefsleutels wordt gegooid en een scène waarin Justin Long (niet ongrappig) per ongeluk een auditie zwaarwichtig verprutst. En zo zijn er nog wat momentjes die lachwekkend zijn. Het zijn trouwens scènes zonder Vaughn en zonder Stiller. Dat is veelzeggend.

Op imdb las ik dat Dodgeball 2 in de maak is. Met de originele cast uit 2004. Ik kan niet wachten.

Weliswaar kun je bij Dog Soldiers niet spreken van een buitengewoon innovatief verhaal, toch weet regisseur Neil Marshall er een spannende film van te maken. Dat doet hij met name door er veel actie in te gooien. De actie davert bijna ononderbroken over het scherm.

Bij al die geweldsexplosies wordt de onderhuidse dreiging niet vergeten zodat de spanningsboog die ontstaat niet alleen is opgebouwd uit zichtbaar fysiek geweld, maar ook uit het onzichtbare en onvoorspelbare gevaar dat wordt vertegenwoordigd door een horde bloeddorstige weerwolven.

Dog Soldiers is niet steeds even logisch en onnavolgbaar, maar de tekortkomingen in het verhaal worden succesvol bedekt met spanning en actie. En met de weerwolven natuurlijk, die er werkelijk erg goed uitzien. Marshall zet de wolven vooral heel gedoseerd in en versterkt daarmee de ongrijpbare kracht van hun dreiging. Zelfs als de beestjes langer dan enkele tellen in beeld zijn, blijft de illusie van een gevaarlijke dreiging behouden. De effecten overtuigen.

De filmscore is bij tijden tamelijk overheersend. Bombastische klanken die goed bij een film van episch formaat zouden passen, slaan de plank in deze klein opgezette film, die vooral gebaat is bij fijnere compactere muziek, behoorlijk mis. Veel te pompeus en opgeblazen. Een simpeler klankzetting had ik beter verteerd. En de film ook, denk ik.

Het is slechts een kleine irritatie. De film is gewoon prima vermaak. Een film met een fijne dreigende sfeer en een goede spanningsboog. Ook een film met typische Britse humor die prettig relativerend werk doet en natuurlijk een film met prima actie, waarbij in de korte adempauzes tussen de actiescènes de spanning niet stopt maar onderhuids blijft sluimeren.

Hoe maak je van een simpel verhaaltje een film met een hoge amusementswaarde?

Nou. Zo dus.

"Take a look at me! I'm a rare specimen of a man, don't you agree?"

Rudy Ray Moore wil een grote ster worden. Hij wil een comedian zijn die door iedereen wordt verafgood. In plaats daarvan is hij een mislukte moppentapper zonder publiek en verdient hij zijn geld als verkoper in een platenwinkel. Dan komt het moment dat hij vunzige rijmpjes in zijn act inbouwt. Versjes die hij van de straat plukt. Op dat moment is Dolemite geboren en is hij een sensatie. Hij maakt zelfs een film die wordt neergesabeld door de critici maar goed wordt ontvangen door het publiek dat de film hilarisch vindt.

Schrijvers Scott Alexander en Larry Karaszewski die ook het script schreven voor Ed Wood (1994), maakten met Dolemite is My Name een vermakelijke film die helemaal draait op de charme van zijn titelfiguur. Een gepassioneerde man die het wil maken. Een gepassioneerde man zonder veel talent. Bij het kijken vormen zich kromme tenen bij de uitvoering van de idiote ideeën van Dolemite. Kromme tenen en gelach. De makers behandelen de figuur Dolemite echter met respect, want het lachen is geen uitlachen. Daarvoor is Dolemite teveel weggezet als een prettig enthousiast persoon en een innemende dromer.

Een leuke film die niet alleen inhoudelijk vermaakt, maar dat ook doet vanwege de setting in de jaren 70. Het is ook leuk om Eddie Murphy als Dolemite aan het werk te zien. Weliswaar is de film niet zo komisch als eerder werk van Murphy, maar het is zeker vermakelijk om te zien hoe Murphy als Dolemite ongegeneerd en geestdriftig zijn doel najaagt en daarbij de wereld met vunzige rijmelarijen vermaakt en in verwarring brengt.

Vermakelijk.

Als genrekeuze zou naast horror, komedie niet misstaan hebben. De film heeft naast de wat engere scènes, ook heel veel luchtigheid. Er is wat snijwerk en wat bloed te zien, dat wel, maar aan de andere kant zijn de dialogen af en toe best grappig en doen de personages aan overtypering. En dat werkt op de lachspieren.

Het kolderieke element behoedt je ervoor om te veel mee te gaan in de horroractie. De overtypering maakt de waarschijnlijkheid dat de personages echt in gevaar zijn minimaal. De sfeer in de film is daar gewoon iets te luchtig voor. De poppen zijn slechts een vermakelijke bedreiging en hoeven niet serieus genomen te worden, ook al doen ze gruwelijke dingen.

De personages zijn gemakkelijk ingevuld. Het zijn personages die erg zwart/wit worden afgeschilderd. Slechts één of twee overheersende kenmerken per persoon. Ze passen prima in dit geheel. Diepe invoeling in de psyches van de personages zou belachelijk zijn geweest. Daar is het de film niet naar.

De handelingen van de poppen zien er goed uit. Overtuigend genoeg. Toch heb ik de poppen nooit als eng of bedreigend ervaren. Meer als grappig stout.

Net als de film.

Regisseur en coauteur Maria Lease had in 1968 een rol in Sinthia: The Devil's Doll (1968). Het is voorstelbaar dat zij zich bij de totstandkoming van Dolly Dearest door deze film liet inspireren. Lease maakte met Dolly Dearest volgens mij de enige fatsoenlijke film uit haar carrière. Haar overige regiebijdragen aan de filmwereld bestaan uit erotische films. Van hardcore-invloeden blijft Dolly Dearest gespeend. Ze maakt met Dolly Dearest een keurige en sfeervolle horrorfilm.

De film herbergt twee elementen die de sfeer bevorderen. Allereerst zijn natuurlijk de creepy poppen, die met prima effecten tot leven worden gebracht, verantwoordelijk voor griezelig entertainment. In de tweede plaats speelt op de achtergrond nog een verhaallijn met een opgraving die kundig met het poppenverhaal is verweven. Een morsige archeoloog (Rip Torn), het aangezicht van een oude tombe en natuurlijk het mysterie dat er verborgen ligt, zijn sfeergevoelige elementen en verhogen de amusementswaarde.

De personages zijn oppervlakkig ingevuld, maar niet op een manier die vervelend is. Verder zijn de gebeurtenissen niet erg verrassend maar wel zodanig uitgevoerd dat het vermaak ermee is gediend. Dolyy Dearest is geen hoogvlieger maar ik heb me er goed mee vermaakt.

Domino is een film die op waarheid is gebaseerd en de eerste stappen volgt die de dochter van een bekende acteur zet als professionele premiejager. Op zich een interessant verhaal dat zich echter verslikt in zijn hectische vertelwijze.

De film die een spervuur aan beeldimpressies op de kijker afvuurt die de overzichtelijkheid van het verhaal niet dienen is een aanslag op de zenuwen. De niet-chronologische vertelwijze en de grote hoeveelheid personages maken de verwarring alleen maar groter.

De film is snel gemonteerd en heeft een hoog tempo. Veel cuts. Veel shots. Fel en expressief kleurgebruik. Een twee uur durend bombardement aan visueel geweld is erg veel om te verteren. Het verhaal en de personages raken er door ondergesneeuwd. Ik beleefde de film als een conceptloze trip met veel beeldwisselingen, locatiewisselingen, stotterende verhaallijnen, ironisch klinkende dialogen zonder betekenis en een scala aan inwisselbare personages. Zenuwtergend en niet boeiend.

Domino is een film die in hoog tempo een hoop chaos veroorzaakt die mij erg vermoeide.

Redelijk spannende thriller die zich grotendeels afspeelt in een vervallen en verlaten woonwijk in Detroit. Een afgetakelde laan met afbraakwoningen. Eens schitterend, nu verpauperd. Een treurige exponent van de economische misère en een prachtlocatie voor deze home invasion film. De sfeer van depressie, armoe en wanhoop kruipt meteen in de film bij het tonen van enkele shots van de slooprijpe krotten waarin fatsoenlijke bewoning niet meer mogelijk is.

Drie door de crisis getroffen criminele personages breken in bij het laatst overgebleven bewoonde krot. Home invasion volgt. Maar dan omgekeerd. Een redelijk spannend uurtje film is het gevolg. Hide and seek. Schieten en slaan. En natuurlijk jumpscares op 'onverwachte' momenten.

Het camerawerk is beweeglijk. Veelal over de schouder meekijkend. Veelal het perspectief van de personages tonend. De camera zorgt voor dynamiek. Ondanks die frisse dynamiek, werken de spannende situaties tijdens de home invasion op den duur minder nagelbijtend. De trucs zijn dan gewoon op. De film bestaat vanaf een bepaald moment uit weinig meer dan een opeenvolgende reeks schermutselingen gebaseerd op hetzelfde voorspelbare principe. Dit principe: iemand wordt diverse malen keihard neergeslagen of neergeschoten waarna iemand evenzo vele malen weer opstaat en zijn rol in de film weer op zich neemt. Het gebeurde ietsjes te vaak naar mijn mening.

Prima rol van Stephen Lang trouwens. Overtuigend als blinde zielepoot en overtuigend als blinde soldaat. Hij bezorgde me af en toe de koude rillingen.

Een prima vervolg op de succesvolle eersteling uit 2016. Geregisseerd door Rodo Savagues die bij deel 1 al medeverantwoordelijk was voor het schrijfwerk. Beetje verrassend is dat vervolg wel, omdat de eerste film een afgerond verhaal vertelt. Reden voor Savagues (die ook nu meeschreef aan het script) om zich te richten op een ander aspect van hoofdpersonage Nordstrom. En dat werkt.

De setting is mistroostig. De openingsscènes laten een reeks verlaten en bouwvallige huizen zien. Meteen is duidelijk in welke zelf gekozen geïsoleerde omstandigheden Nordstrom vertoeft. Spartaanse woonomstandigheden die hij tot het uiterste verdedigt tegen ongewenste indringers. Tot zover niets nieuws.

De eerste breuk met de voorgaande film is de introductie van een inwonende dochter. In haar vindt Nordstrom een nieuwe reden om zijn leefomstandigheden en zijn veiligheid te waarborgen. Hij wil haar beschermen tegen de boze wereld. De film schetst terloops een beeld van de VS in verval. Een land vol armoede en criminaliteit. Een land waar de inwoners alleen nog op zichzelf kunnen bouwen. Nee, het is geen vrolijke film. De toon van de film sluit aan bij de mistroostige omlijsting. De toon is pessimistisch.

Stephen Lang speelt Nordstrom. Goeie vertolking. Hij speelt met verve een man die sterk en streng is aan de buitenkant, terwijl hij onder die bedekking een gewonde ziel is. Hij is van nature geen actieheld. Hij streeft naar een rustig en veilig bestaan voor hem en zijn dochter. In de film wordt hij gedwongen om zich tegen de inmenging van agressieve derden die dat rustige bestaan bedreigen, te verweren. Aldus transformeert hij weer tegen zijn wil in het meedogenloze monster dat hij niet wil zijn maar dat waarschijnlijk onlosmakelijk aan zijn wezen is verbonden.

De film maakt van Nordstrom geen simpele wreker, zoals hij dat in de voorganger was. In deze tweede film legt Savagues de nadruk veel meer op het innerlijke drama van zijn hoofdpersonage. Op zijn innerlijke worsteling. Op zijn wens om vergeven te worden voor zijn verschrikkelijke daden uit het verleden. De kijker komt over de aard van die daden iets te weten als Nordstrom in een dialoog met zijn dochter daar een boekje over open doet. In deel 1 was daar natuurlijk ook al iets van te zien.

Don‘t Breathe II zet nadrukkelijk Nordstrom in het centrum van het verhaal. De film poogt zijn onzuivere verleden weg te wassen. Waarschijnlijk met het oog op mogelijke vervolgfilms. De antagonisten hebben daarom geen heuse persoonlijkheid en zijn inwisselbaar. Dat had veel beter gekund. Ze zijn simpel geboetseerd en vormen slechts functionele elementen die een doel dienen. Ze dienen ertoe om sympathie voor Nordstrom op te wekken. Dat is natuurlijk ook wel nodig nadat in deel I de focus veel meer op de kwaadaardige kant van zijn karakter lag. Die man gunde je een ellendig einde. Of de PR-campagne werkt, moet ieder voor zich maar bepalen. Ik ging tijdens het kijken in ieder geval redelijk overstag.

Don’ t Breathe II is een solide voortzetting van de succesfilm uit 2016. Met een sterke rol voor Stephen Lang als man op zoek naar vergiffenis en een tweede kans. Vermakelijke meuk.

Met één behoorlijk in beeld gebrachte vlammende kill (die meteen de eerste kill is) houdt het niet over. Er volgt meer moord en doodslag in deze film, maar dat kan niet tippen aan de eerste gruwelijke terechtstelling. De film helpt zichzelf vooral om zeep doordat de blijde verwachting van nog meer schokkende gruwelijkheden niet wordt ingelost. Veel meer dan op z'n best een aardig momentje volgt niet. Teleurstellend.

De film heeft in Grimaldi een aardige hoofdrol, maar hij heeft tegelijkertijd weinig diepgang. Zijn issues met zijn moeder beloven in eerste instantie veel voer voor psychologische spanning en sensatie. Dat valt echter erg tegen. Hoewel de relatie overheersende moeder-slaafse zoon best interessant is, wordt deze scheve verhouding erg oppervlakkig behandeld. Het blijft bij een enkel beeld en een enkele flashback. Erg mager. De intensiteit die nodig is voor geslaagde spannlng en suspense komt hierdoor nooit tot ontplooiing. De spanning beroert op z'n best af en toe lichtjes de ziel. Meer niet. Echte onderhuidse spanning of een heus gevoel van afschuw overvallen de kijker niet.

Geen grote psychologische spanning en horrorspanning dus. Wel sluimert door de film steeds een sfeer van ongemak. Opvallend omdat de film als zodanig nogal prikkelvrij is. De verantwoordelijkheid voor dat gevoel ligt bij het hoofdpersonage. Zijn houterige gedrag en zijn stakkerige gekte veroorzaken dat onbestemde gevoel. En dat ligt echt aan de goede invulling van het creepy karakter van het hoofdpersonage. De film eromheen veroorzaakt dat gevoel niet.

Ach, helemaal niet onaardig.

Duidelijk gelimiteerd door financiële beperkingen, zal Mendez het gezocht hebben in de overdrijving. Met de middelen die er wel zijn doet ie dat best goed. Rondvliegende ledematen en andere lichaamsdelen genoeg. Het is op het hilarische af.

Hard hamerende muziek op de spannende momenten. Heerlijk over the top.

Slecht acteerwerk. Slechte effecten. Beide van een waarlijk lachwekkend niveau, maar prima passend in dit festijn der dwaasheid.

Lundgren is de stoere held. Grappig onderkoeld, stompzinnig zelfverzekerd en immer meester van de situatie. Leuk.

Qua verhaal is het allemaal erg simpel. Doet er verder ook niet zo toe.

Films over demonen die bezit nemen van argeloze mensen. Ze zijn er legio en ze blijven maar uitkomen. Doorgaans volgen dergelijke film steeds hetzelfde principe. Heel af en toe word je aangenaam verrast. Dat geldt overigens niet voor deze film. Don’t Look at the Demon kijkt dan wel lekker weg maar is geen noviteit binnen het subgenre.

Een beetje bijzonderheid is er toch. De film speelt zich af in Maleisië en integreert wat lokale gebruiken in het verhaal. Dat zijn dingen die je in een doorsnee demonenfilm niet tegenkomt. Verwacht er trouwens niet teveel van. Er valt van het land niet veel te zien en met de beleving van de plaatselijke mystiek valt het ook wel mee. Eigenlijk merk je maar weinig van het exotische aspect. Het grootste deel van de film speelt zich in een spookhuis af dat wordt bewoond door blanke ingezetenen die met hun duivelse probleem worden geholpen door blanke mensen. Het huis zou evengoed in een Amerikaanse buitenwijk kunnen staan.

In het huis gebeuren de dingen die je verwacht. Bezeten mensen praten ineens heel raar en dingen vliegen door de lucht. De film streept de clichés een voor een af. De vrouwelijke hoofdpersoon is op zich nog wel interessant. Ze is in het bezit van een tragische voorgeschiedenis die aan het eind van de film nog een aardige wending toevoegt. Misschien ook wel een cliché, maar in ieder geval een interessant cliché.

Don’t Look at the Demon is geen geweldige film. Toch heb ik me met alle clichés redelijk vermaakt. Het zit allemaal wel vakkundig in elkaar, de personages kunnen er mee door en ik ben nu eenmaal een liefhebber van demonische activiteiten in een spookhuis. Ik ben blijkbaar snel tevreden.

Zoals bij vele films uit het horrorgenre die zich afspelen in een sanatorium vol geesteszieke patiënten zorgt de setting voor een prima sfeer van geheimzinnigheid en beklemming.

Uit film en verhaal druipt verder trouwens weinig sfeer. 't Is niet heel spannend of eng. Er zijn geen imponerende schrikeffecten. Er is geen imponerend acteerwerk. Eigenlijk stelt het allemaal niet veel voor. Wel is er wat acceptabele gore te aanschouwen.

De dialogen en situaties zijn soms humoristisch geaard. Dat is altijd tricky in combinatie met eng, maar aangezien de film an sich niet echt eng is, verpest het geen dreigende opbouw of spannende scene. Ik moest er wel even aan wennen, maar vond het humoristische aspect wel geslaagd grappig.

Zoals de filmtitel al impliceert is de film een vervolg. Dat feit maakt niet uit. De ontbrekende gaten in de kennis worden tijdens het kijken ruimschoots opgevuld.

Stel je toch eens voor. Een komeet dreigt de aarde te vernietigen en niemand is geïnteresseerd. Don't Look Up is een satire over een samenleving die feiten negeert, gevoed wordt door leugens en waarvan de leden enkel in hun eigen nut zijn geïnteresseerd. Tja.

Dat klinkt misschien amusant, maar is het amper. Het is allemaal zo massaal. Het is zo veel. Heel veel karakters. Heel veel locaties. Heel veel verhaallijntjes. Heel veel slappe tekst. Heel veel overtollige prikkels. Heel veel van alles. Don’t Look Up kijkt niet relaxt. En dat terwijl dat best had gekund. Na ongeveer 20 miniuten film is al duidelijk wat de bedoeling van de film van Adam McKay is. De maatschappij is rot. Jaja. Duidelijk. Dat is blijkbaar niet genoeg. Het moet mij blijkbaar 138 minuten lang steeds opnieuw duidelijk worden gemaakt. Steeds maar weer wordt het verhaal “verrijkt” met nog meer overtrokken stampei opdat ik, de kijker, maar geamuseerd bij de les blijf en nooit meer vergeet dat zelfverheerlijking de wortel van alle kwaad is.

Meryl Streep is inderdaad best amusant als president van de Verenigde Staten. Maar laten we eerlijk zijn. De meeste van haar scènes lijken slechts te bestaan om haar een plek in de film te geven. Dat gevoel had ik vaker. Bij andere sterren. Bij andere verhaallijnen.

Het meeste dat Don't Look Up aan boodschappen verkondigt is oude koek. Het is de overdreven hectiek die de film een tijdje fris doet lijken. En het zijn de chaos en de overdrijving die de film een halfuurtje plezierig, grappig en amusant laten zijn. Daarna houdt het wel op.

Don’t Look Up is zo’n film die zo groots is opgesierd met van alles en zo is volgepropt met afleidende prikkels dat je bijna vergeet dat het eigenlijk allemaal niet heel origineel, grappig en bijzonder is. Ach, nu snap ik het! Dat is natuurlijk de echte satire! Briljant!

Ontzettend goede muziek van Nicholas Britell trouwens. Die hielp me om vol te houden.

Het scenario klinkt niet heel origineel. Er zijn meer films waarin een jager en zijn prooi een kat- en muisspel opvoeren. Het scenario wijkt gelukkig een beetje af van het gangbare omdat in Don’t Move het slachtoffer zich niet kan bewegen. Ik vond dat erg intrigerend klinken, maar de uitwerking van dit intrigerende bestanddeel viel me toch tegen. Tegenstand bieden is immers moeilijk in een dergelijke hoedanigheid.

In deze film kan het. Het toeval helpt daarbij een handje. De periode van verlamming duurt bovendien niet de hele film lang. En dat is maar goed ook want de leuke momenten ontstaan juist als de prooi zich van haar beweeglijke kant laat zien. Haar beweeglijkheid levert tenminste een beetje commotie op. Zelfs dan toont de film over het algemeen niet meer dan een standaard kat- en muisspel, maar de sleur wordt er tenminste door opgeheven. De film slaagt er niet in de kijker te verrassen met bijzondere invallen.

Emotionele betrokkenheid kan de filmwaardering nog wel eens positief stimuleren. Vergeet het maar. De personages zijn daarvoor gewoonweg veel te nietszeggend ingekleurd. De belevenissen van de jager en de prooi boeiden me niet heel erg.

Ik stel een nieuwe tagline voor. Don’t Move! The synopsis is more interesting than the movie itself!

Na het leuke Booksmart (2019) is dit de tweede film die actrice Olivia Wilde regisseerde. Met een uitstekende cast en een intrigerende premisse zijn de verwachtingen hoog gespannen. Na afloop blijkt de film maar ten dele aan de verwachtingen te beantwoorden.

Het plot klinkt goed. In een klein stadje waar alles op het eerste gezicht perfect lijkt, broeit onderhuids een hoop dat de perfectie aantast. In de film zien we de vrouwen koken en poetsen, winkelen, borrelen met vriendinnen en immer klaarstaan om de mannelijke lusten te bevredigen. De echtgenoten zijn overdag keurig aan het werk. Het werk dat ze verrichten is onduidelijk en dat gegeven roept evenals de strikte bezigheden van de vrouwen een verontrustende sfeer op. We zien een ideaal maar ook eentonig leven waarin alle geneugten aan strakke routines zijn onderworpen. De omstandigheden zijn paradijselijk, maar er zijn scheurtjes zichtbaar. Hier en daar borrelt onvrede.

Het eentonige ritme wordt af en toe onderbroken door zichtbare irritaties en verontrustende gebeurtenissen waarvan de essenties nooit helemaal duidelijk zijn. Gebeurtenissen die niet in de idylle passen. Gebeurtenissen die worden begeleid met een score bestaande uit dissonante klanken die haaks staan op de paradijselijke entourage. Gebeurtenissen die duidelijk herkenbaar zijn als verstorende elementen. Je kunt er alleen niet precies de vinger opleggen. De precieze strekking en de mate van verstoring is troebel. Op zich intrigerend.

Het is subtiel in de essentie, mooi in beeld gebracht, maar allesbehalve subtiel in kwantitatief opzicht. Zelfs de meest onnozele kijker heeft na de zoveelste inbreuk op de paradijselijke leefomstandigheden wel door dat er iets niets klopt. Prima geënsceneerd, maar het ligt er wel erg dik op. Door de grote hoeveelheid verstorende voorvallen wordt de film ook nog eens behoorlijk gerekt en is de balans zoek. Sommige (banale) zaken worden tot in detail gefileerd. Andere (mysterieuze) zaken worden lichtvoetig geraakt en niet verduidelijkt. Het einde van de film is een lichte teleurstelling. De ontrafeling van het mysterie gebeurt rafelig en blijft deels een mysterie.

Het zijn vooral de audiovisuele vormgeving, de fijne soundtrack en de geslaagde mysterieuze sfeer in de film, die van Don’t Worry Darling een leuke kijkbeleving maken. Een andere plus is Florence Pugh. Zij heeft de hoofdrol en weet haar personage afwisselend en met overtuiging van zowel onderdanige als rebelse trekjes te voorzien. De overige castleden maken weinig indruk.

Een tragikomedie. Klein maar fijn.

Eigenlijk gebeurt er weinig. Da's niet erg. Het weinige dat wel gebeurt heeft grote impact op de beide hoofdpersonages. De positie die beide personages in het huidige bestaan los van elkaar maar ook ten opzichte van elkaar innemen wordt er door verduidelijkt. Het verhaal dekt het heden en grijpt daardoor terug op het verleden. De onderlinge verhouding wordt er loepzuiver door blootgelegd.

Schuld, boete, schaamte, maar ook vreugdevolle dingen. Best interessant. Soms gebeurt de blootlegging heel subtiel zonder woorden. In dat geval spreken de beelden. Soms ook gebeurt dat met (verbaal) geweld. Een ruzie. Wat gemopper. Wat gemompel. Soms gebeurt er gewoon niets. En dat zegt ook iets.

Hoe dan ook. Het ontroert. De personages ontroeren. Humor en tragiek. Beide waarden worden mooi uitgespeeld tussen de personages. Herkenbaar in de dialoog en in het beeld, in de gebeurtenis of handeling. Ja, soms subtiel. Soms niet.

Het is winter. Het sneeuwt. Een witte wereld. Een koude wereld. Een wereld die van alles onder de sneeuw begraaft. Heden en verleden. Beide personages met schaamtevolle geheimen. Beide met een portie schuld en met stukjes onverwerkt verleden. Beide ook met fijne herinneringen en in bezit van brokjes geluk,

Sfeervol en lichtelijk absurd. Mooi.

Donovan’s Brain is de tweede verfilming van in totaal drie verfilmingen van het gelijknamige boek van Curt Siodmak. De film en het boek (neem ik aan) vertellen over een geleerde die een brein van een overleden persoon in leven houdt en door dat brein wordt beïnvloed. De film is geen mijlpaal in de filmgeschiedenis maar is wel een aardig sci-fi werkje dat aangenaam wegkijkt als je bereid bent er niet al te kritisch naar te kijken.

Voordat de film een aangenaam sci-fi werkje wordt, moet je als kijker de situaties die worden gepresenteerd met veel goodwill in ogenschouw nemen. Zo is het natuurlijk vreemd dat een brein zonder dat daar een verklaring voor wordt gegeven, los van zijn lichaam in leven kan worden gehouden. Het gebeurt gewoon. En als het levende brein eenmaal een feit is en de geleerde plotseling door dat brein wordt gemanipuleerd ten koste van zijn eigen hersenfuncties, is er geen andere optie dan om dit ook maar gewoon als een feit te accepteren.

En zo zijn er nog wel wat dingetjes die als feit worden gepresenteerd zonder daarbij een verhalende onderbouwing te geven. De kijker heeft het maar te ondergaan en te slikken. Pas als je alle ongerijmdheden hebt geaccepteerd, kijk je naar een aardige sci-fi film die zich vanwege de kwaadaardigheid van het brein af en toe afwendt van de sci-fi en zich op het criminele pad begeeft. Het criminele plotje is trouwens een leuke aanvulling op het sci-fi gebeuren.

De speciale effecten stellen niet veel voor. Het brein ziet er niet erg realistisch uit. Het heeft wel iets van een stuk plastic dat gezellig in zijn glazen bak in het laboratorium pulseert. Dat laboratorium ziet er evenmin heel realistisch uit. Wat lampjes, wat metertjes, wat blinkende dingetjes. Er lijkt maar weinig wetenschappelijk fundament aanwezig om een brein kunstmatig in leven te kunnen houden. Ach, nu doe ik het toch weer. Ik reageer veel te kritisch. Tijdens het kijken lukte het me veel beter om de film vooral op zijn ouderwetse jaren 50-charme te beoordelen. Donovan’s Brain is immers best een aardig filmpje.