Opinions

Regisseur Kevin Kopacka is afgestudeerd aan de kunstacademie van Berlijn. Zijn schilderijen worden wereldwijd geëxposeerd. Als regisseur en schrijver wordt hij vooral geïnspireerd door de horrorcinema uit de jaren 60 en 70. In zijn films probeert hij de fenomenen Kunst en Horror samen te brengen. Zijn film Dawn Breaks Behind the Eyes laat die opzet goed zien.

In esthetisch opzicht doet de film erg denken aan het gotische horrorgenre uit die dagen. De gebruikmaking van licht en ruimte roepen herinneringen op aan een gotisch werk als The Haunted Palace (1963). Ik heb het hier niet over een kwalitatieve vergelijking (The Haunted Palace is vele malen beter) maar puur over het creëren van een onheilspellende en surrealistische sfeer, waarin het gangbare en het logische niet meer bestaan.

De visuele composities die Kopacka daarbij gebruikt verloochenen zijn artistieke achtergrond niet. De film staat bol van de mooie plaatjes .Schitterende visuele pareltjes die zichtbaar goed zijn doordacht en (hoe kan het anders) affiniteit met de schilderkunst laten zien. Dit alles ondersteund door een sfeervolle setting, zijnde een gotisch slot. In een atmosfeer als deze is het verlaten van de realistische wereld en het betreden van een irreële dimensie gemakkelijk voorstelbaar. De vorm en de sfeer zijn goed.

Het verhaal boeide me minder. Het verhaal speelt met veranderende machtsverhoudingen tussen de personages. Het verhaal waarin de mannen gaandeweg als machteloos en impotent worden weggezet terwijl de vrouw aan kracht wint en haar recht op zelfbeschikking (her)ontdekt, gaat toch wel ten onder aan de visuele pracht. En niet alleen de visuele pracht is de schuldige. Het acteerwerk vond ik ook erg matig en stoorde me bij elke nieuwe scène meer.

Dawn Breaks Behind the Eyes is een visueel boeiende mengeling van horror, fantasy en kunst. Mooie beeldcomposities en een gotische setting zorgen voor een sinistere sfeer. De verhalende invulling bij de beelden is echter van een ander niveau en stelt teleur.

Een jockey, een ijsverkoper en een wonderdokter veroorzaken een komische wervelstorm op de paardenrenbaan en in een sanatorium. A Day at the Races is een turbulente komedie waarin de Marx Brothers met absurde en impertinente humor maatschappelijke conventies op de korrel nemen. De film is een aaneenschakeling van sketches, scherpe dialogen en muzikale intermezzo’s, waarbij de muzikale onderdelen mijns inziens teveel tijd in beslag nemen en een aantal sketches te lang duurt zodat ze hun scherpte verliezen.

De balans is een beetje zoek. Zo is daar een potentieel leuke sketch waarin Groucho zijn medische vaardigheden moet bewijzen, die te lang wordt gerekt. De sketch begint heerlijk absurd en scherp maar duurt simpelweg te lang, valt in herhaling, verliest scherpte en komt plots nogal fantasieloos en mechanisch over. Dat geldt ook voor de gebruikelijke gezamenlijke sketch van Groucho en Chico. In potentie leuk, maar de sketch emmert dermate lang voort op hetzelfde gegeven dat de scherpte en oorspronkelijkheid geweld worden aangedaan. En zo zijn er meer sketches die teveel tijd in beslag nemen. Meer sketches die door hun langgerektheid halverwege de lach doen verdwijnen.

Een obligaat romantisch plotje en de muzikale intermezzo’s zijn niet heel interessant. Er is één leuke muzikale uitzondering, die tegelijkertijd wat bevreemding opwekt vanwege de vele zwarte clichés die worden geëtaleerd. Het gaat om een zangnummer met negro-spirituals. Een behoorlijk lange sequentie die echter goed en vol afwisseling is geënsceneerd. Ook een sequentie die maar weinig aansluiting heeft met de rest van de film. Alsof ergens nog een ongebruikt stukje film werd gevonden dat vervolgens achteloos in de film werd geplakt.

A Day at the |Races is een film waarin veel is te zien, waarin grappig wordt gecommuniceerd en waarin veel turbulente scènes passeren. Het één is meer geslaagd dan het ander. Voor mij helde de weegschaal uiteindelijk iets over in het voordeel van de geslaagde onderdelen.

Een harde, duistere en sombere film. Day of the Outlaw hanteert niet de gebruikelijke romantische toon uit vele andere westerns uit de jaren 50. Regisseur André De Toth, een balling uit Hongarije en van 1944 tot 1952 getrouwd met actrice Veronica Lake, had met zijn westerns en zijn film noirs wisselend succes. Day of the Outlaw was geen succes. De film kreeg slechte kritieken en was een commerciële flop. Het publiek en de critici waren blijkbaar nog niet klaar voor een western in een film noir-jasje. Te afwijkend van de reguliere western.

In Day of the Outlaw zie je geen edelmoedige dappere held. In Day of the Outlaw wil eigenlijk niemand een held zijn. Iedereen is uit op zijn eigen voordeel en voor iedereen geldt slechts dat men wil overleven. Een grimmige film waarin de personages geen bijzonder aimabele lieden zijn, waarin vuistgevechten niet in een romantische saloonachtige setting plaatsvinden maar in een troosteloos decor van sneeuw en modder en waarin menigeen in de rug wordt geschoten. De grimmige realiteit was blijkbaar teveel voor de critici en voor het publiek.

Ambivalente personages. Sneeuw. Een mistroostige verzameling huizen. Bergen. Kou. Geboefte. Het zijn de kille elementen voor een heerlijk mistroostige western.

Day Shift laat een humoristische strijd tegen vampieren zien. Vampieren zijn er legio, maar de film heeft nauwelijks huiveringwekkende scènes. De klassieke vampier heeft afgedaan. De accenten liggen op actie en op komedie. Toch is de film wel een beetje klassiek. Hij grijpt terug naar het in de jaren 80 veel beproefde concept van de buddyfvilm.

Twee personages die zeer van elkaar verschillen worden gedwongen om samen te werken. De een is een harde vampierjager. De ander een angstige boekhouder. De humor ligt natuurlijk voor het oprapen. Aardige interacties zijn het gevolg, waarbij ik soms wel het gevoel kreeg dat de automatische piloot een groot deel van het werk afleverde. Best leuk allemaal, maar ook erg gemakzuchtig.

Het verhaal stelt inhoudelijk weinig voor, maar speelt wel met een paar prettig absurde lijntjes. Het zijn leuke details die het verhaal van wat verrassingselementen voorzien. Stel je er verder niet teveel van voor, want het grote verhaal is behoorlijk inspiratieloos. Net als de personages. De cast acteert enthousiast en is energiek. Daaruit komt het inspiratieloze niet voort. Het heeft alles met de invulling van de katakters te maken. Die zijn zo nietszeggend dat je ze alweer bent vergeten als een scène is afgelopen.

De hoogtepunten in de film zijn de hectische gevechtscènes met altijd de humor als een belangrijk bestanddeel. Lekkere actie en heerlijk onderkoelde en ook wat groteske humor. Het zijn deze scènes die van Day Shift een geslaagde actiekomedie maken.

Een zombiefilm met in de hoofdrol de Filipijns-Amerikaanse Brandon Vera die uiterlijk sterk aan Dwayne Johnson doet denken. Vera is een gepensioneerde kooivechter die zijn gevechtskunsten nu in films mag vertonen. Day Zero bevat logischerwijs dan ook de nodige martial arts-scènes. De film is gelukkig meer dan enkel martial arts. De rol van Vera houdt meer in dan die van de koele held die emotieloos zijn tegenstanders uitschakelt. Het verhaal is niet heel ingewikkeld maar vraagt wel iets meer van een acteur dan het neerslaan van tegenstanders. Brandon Vera is geen goede acteur. Toch weet hij zich zodanig gevoelvol te presenteren dat hij de sympathie van de kijker gemakkelijk verkrijgt.

Day Zero is geen gecompliceerde film. Feitelijk gaat het om een zombieplaag die de mensen in een appartementencomplex bedreigt. Over de totstandkoming daarvan vertelt het verhaal niets. De kijker wordt bijna direct in het zombiegeweld gestort. Hectiek en dynamiek zijn gegarandeerd. De kijker die graag wat meer achtergrondinformatie wenst of die wat meer inzicht in de personages wil verkrijgen, zit op dat gebied niet goed.

De strijd om te overleven speelt zich in een kleine setting af. Daar zal het beperkte budget aan ten grondslag liggen. Op zich werkt het. Lange grauwe gangen, bedompte kamertjes en een half verlicht trappenhuis werken beklemmend. Op dit kleine speelveld wekt elke hoek en elke bocht dreiging op. De zombiemeute maakt meestal een alerte indruk en straft onoplettendheid resoluut af. Dergelijk zombiegedrag verhoogt het kijkplezier. Dat doen de gevechtscènes ook. Leuke intermezzo's die bijdragen aan de kijkvreugde. Day Zero hoort wat mij betreft bij de betere films van de laatste jaren in dit uitgekauwde genre.

De film trapt af met een ijzersterk halfuurtje en schetst een beklemmende en verstikkende atmosfeer als de wereld van de toekomst wordt getoond waarin vampier en mens samenleven. Veel aandacht is er voor de manier waarop de vampier de wereld bewoont. Uiteraard pulseert het leven vooral in de nacht. Tijdens de dag verbinden ondergrondse wegen de futuristisch ogende gebouwen van de kille stad met elkaar. Veelbelovend is deze mooie strakke en emotieloze aankleding waarin het verhaal zich hopelijk verder zal ontplooien.

Het gaat goed. De film verplaatst de aandacht naar het innerlijke wezen van de vampier. Die is niet per sé gelukkig met zijn eeuwige leven, zo blijkt. De vampiers zien er inderdaad nogal bleekjes en triest uit. Het vooruitzicht om eeuwig te leven maakt niet elke vampier blij. We volgen hoofdrolspeler en vampier Hawke in zijn innerlijke strijd. Duister en confronterend. Een prachtige sfeervolle opbouw. Boeiend.

Nou, na dit halve uurtje sfeervolle film is het gedaan met de introspectieve kijk op de vampier en verandert de aard van de film volledig. De film gaat verder als actiefilm als Hawke zich aansluit bij een menselijke verzetsgroep. Vanaf dat moment verandert de stemmige sfeer die door het afwisselende rauwe en serene vampiergedrag werd bepaald in een sfeer van lichtzinnigheid die de oppervlakkige actiefilm karakteriseert. Een actiefilm waarin een hele dunne verhaallijn de ene achtervolging met de volgende achtervolging verbindt en die de film vooral oppervlakkig en voorspelbaar maakt.

Nog wel een leuk effect is de wisselende kleurstelling. In het introspectieve gedeelte zijn de overheersende kleuren donkerblauw en zwart. In het actiegedeelte zijn de kleuren rood en geel fel overheersend. Die felkleurige straling doet bijkans pijn aan je ogen. Het is een ludieke manier om de kijker te shockeren met een vampier onveilige omgeving. Leuk gedaan.

Erg goed wordt het verder niet meer. Een beetje bloed hier en een leuk effectje daar. Dat is het wel. De magnifieke sfeer uit het begin keert niet weer. De film is een gladde actiefilm geworden en blijft dat tot het einde.

Na de film las ik nog iets over een morele boodschap die misschien achter het verhaal verstopt zit. Iets over het gedrag van vampieren als spiegel voor het menselijke gedrag in de huidige wereld. Je weet wel. Over zaken als uitbuiting van de natuur, exploitatie van grondstoffen en voedselschaarste. Over hoe onverantwoord dat wel niet is. Beetje vergezocht, vind ik het.

Had gewoon een betere film gemaakt en het niveau van het eerste halve uur vast gehouden. Dat lijkt mij een veel betere boodschap.

Voordat Charles Bronson groots doorbrak in de VS, maakte hij diverse Europese films. Voordat Bronson films met regisseur Michael Winner ging maken, deed hij dat drie keer met Terence Young (van o.a. Dr. No (1962)). Cold Sweat is de eerste uit de rij.

Een kleinschalige thriller met een fijne solde spanningsboog. Een rechttoe rechtaan film zonder veel franje. Gewoon lekker vermaak zonder ingewikkelde zijsporen. De film vertelt een strak en homogeen verhaal. Tegen een schilderachtig mediterraans decor ontvouwt zich een spel op leven en dood dat door de markante aanwezigheid van Bronson heel relaxed beleefd kan worden.

De constellatie van personages die het Bronson moeilijk moet maken, had wat mij betreft iets meer body mogen hebben. Heel indrukwekkend zijn de tegenstanders niet. James Mason ziet er met zijn vissershoedje en geciviliseerde voorkomen eerder uit als een lieve oom dan als een gangsterboss. Die eerste indruk blijft hangen en verpest het imago van de ijskoude killer die hij ook blijkt te zijn. De overige gangsters vertonen eveneens weinig acute dreiging. Ze doen zo hun best om te verhullen dat hun beweegredenen vervuld zijn van bijbedoelingen dat zij op voorhand al geen heuse bedreiging voor Bronson kunnen vormen. Bronson reageert dermate soeverein, cool en stoïcijns dat je als kijker nooit ernstige zorgen hebt.

Liv Ullmann doet ook mee. Een nietszeggende rol voor deze grote actrice en muze van regisseur Ingmar Bergman. Ze speelt de vrouw van Bronson die ervoor waakt dat haar man teveel aan de whisky zit. Ze loopt er verder wat verloren bij. De combinatie elegant versus nurks vormt een merkwaardige koppel.

Opvallend zijn verder de behoorlijke hoeveelheden tekst die Bronson spuit en een spannende achtervolging per auto over Zuid-Franse kust- en bergwegen. Ook bijzonder is dat de film is gemaakt naar een boek van Richard Matheson, schrijver van fantasy, horror en sciencefiction wiens werk vele bekende films opleverde zoals The Incredible Shrinking Man (1957), The Legend of Hell House (1973) en Stir of Echoes (1999).

Cold Sweat heet bij hem 'Ride the Nightmare‘ en is een verfilming die mij goed beviel maar die met recht niet thuis hoort in het rijtje overbekende en uitstekende films naar een boek van Richard Matheson.

Je kunt Dead Ant afdoen als pure onzin, maar dan doe je de film misschien iets te kort. Weliswaar steekt het verhaal zeker niet innovatief of geraffineerd in elkaar, maar de film ademt wel een prettig en sympathiek sfeertje.

Het verhaal stelt weinig voor en vraagt geen geestelijke inspanning van de kijker. De hoofdpersonages zijn de verlopen leden van een rockband. Hun gedrag is tamelijk absurd en best grappig. Vooral hun bizarre dialogen zijn de moeite. Grof en achterbaks bestoken ze elkaar met hilarische teksten en zorgen voor een hoop gegniffel.

De speciale effecten zijn niet goed. De CGI die vooral gebruikt wordt om hele grote mieren, levensecht te laten lijken, werken nogal goedkoop. De camera is heftig in de weer en wisselt veel van perspectief om de armoedige effecten te verdoezelen. Dat lukt redelijk. Nadeel is wel dat je het overzicht in de actiescènes snel kwijt bent.

Een ander nadeel van al die hectische cinematografie is de berooide uitstraling die ermee wordt bereikt. Hier geen prachtig uitgelezen shots of prachtig geregisseerde scènes. De film is een opeenhoping van lelijke beelden. Op het film technische vlak valt weinig plezier te beleven.

Dead Ant is in alle opzichten een trash feestje. Daar moet je van houden.

Niet eng. Wel sfeervol.

Raar fenomeen, die slaapverlamming. Heb het zelf ook wel eens gedroomd, maar dat ging bij mij gelukkig niet gepaard met een angstaanjagende ontmoeting met een eeuwenoud kwaad.

In deze film gebeurt dat wèl bij de personages die in slaap vallen. Klinkt interessant en creepy. En bij aanvang overheerst dat gevoel ook en worden er zelfs nog een paar schrikjes afgeleverd. Al vrij snel na aanvang verdwijnen de schrikjes geleidelijk om niet meer weder te keren. Oorzaak: de opbouw en het verloop van de enge scènes die volgen zijn welhaast kopieën van de eerdere scènes. Weinig verrassend en behoorlijk voorspelbaar. Niet eng dus.

De mogelijkheden die slaapverlamming biedt, worden in de vervolgscènes niet genoeg benut. Er is geen uitbouw en geen uitdieping van het fenomeen. In plaats dat gevoelens van angst en clautrofobie worden onderzocht en worden verweven, vertoont de film de gemakkelijke en oppervlakkige kant. De focus ligt op het monster. En dat is het dan.

De film verkent geen diepere lagen en gaat amper in op de angsten van personages. Het psychologische aspect krijgt weinig aandacht. Het personage van de mensvreemde onderzoeker dat altijd onvermijdelijk opduikt in films als deze en wellicht enige diepere kennis met de kijker had kunnen delen, houdt zich geheel in lijn met het verhaal eveneens routineus op de vlakte. Doet ie met overtuiging.

Wel geslaagd in de film is de sfeer. Beetje smoezelig. Beetje duister. Goed camerawerk helpt en geeft op die manier toch nog wat lading aan de enge slaapscènes.

De acteurs doen het redelijk. Het ligt niet aan hen. Docelin is opvallend ok. Heeft ook een schattig slisje trouwens.

Als bij aanvang van de film een gezinnetje een oud huis betrekt, dan weet je als kijker natuurlijk al dat er zich bovennatuurlijke en verontrustende dingen gaan afspelen in dat huis. Ik ben daar wel vatbaar voor. Voor zo’n spookhuisfilm. Mits goed gedaan. De manier waarop het mysterie wordt geopenbaard en de sfeer die daarbij wordt opgeroepen zijn dan van belang. In beide gevallen schiet Dead Girl helaas schromelijk tekort.

Van veel mysterie is weinig sprake. Om het mysterie mysterieus en de ontrafeling ervan boeiend te houden, was een andere titel een betere keuze geweest. Behoorlijk dom om een film op voorhand al van zijn mysterieuze aspect te ontdoen. De enige vraag die bij aanvang nog resteert is de vraag om wiens dode bruid het zou kunnen gaan. Ik verklap alvast dat het antwoord op die vraag niet boeiend is.

Dead Bride is niet bepaald een film van verrassingen. Het is ook niet een film die met een geslaagde duistere sfeer de kijker van een verontrustend gevoel voorziet. Regisseur en schrijver Francesco Picone toont film- en verhaaltechnisch amper eigen inbreng en teert fantasieloos op horror clichés. Dead Bride is een matige déjà vu-beleving. Ik geef trouwens onmiddellijk toe dat veel recent horrorwerk niet uitblinkt in creativiteit, maar dat is geen excuus om geen serieuze poging te ondernemen iets origineels in te brengen.

En zo is Dead Bride niet meer dan een simpele genrefilm zonder noemenswaardige opvallende elementen. Dead Bride is misschien leuk om te bekijken als je nog nooit een horrorfilm hebt gezien.

Hele leuke komedie.

En dus absoluut geen volbloed horror of -thriller. Ok, de film heeft een paar scènes die wat bloederig zijn en ja, er zitten een paar jumpscare effectjes in, maar dan heb je het ook wel gehad.

Een leuke opzet waarin 5 personages in één auto geconfronteerd worden met een flinke hoeveelheid stress. De film gaat vervolgens in volle vaart los met fantastische stompzinnige dialogen, met uitvergrote situaties en met personages die gewoon heerlijk plat zijn ingevuld.

Het zijn allemaal herkenbare elementen die eigenlijk niet erg verschillen van die uit een gemiddelde horrorfilm, merk ik nu. Een echte horror zet bovenop deze elementen natuurlijk nog lekker aan met een portie angst, met veel spanning, met gruwelijke plastische effecten en met een heuse engerd. Allemaal elementen die ik hier niet heb terug gezien.

De insteek in deze film is simpelweg humor en niet horror. De gestresste personages slaan op humoristische wijze helemaal door in deze zwarte komedie. Stress doet niet alleen enge maar ook grappige dingen met een mens.

Ik heb genoten.

Walter Hill was bij het uitkomen van de film Dead for a Dollar 81 jaren oud. Terwijl in de meeste beroepsgroepen strijd wordt geleverd om de pensioensgerechtigde leeftijd binnen de perken te houden, doet men daar in de filmwereld blijkbaar niet aan mee. Talloze gerenommeerde regisseurs maken op respectabele leeftijd nog films. Denk aan Spielberg, Argento, Scorcese, Eastwood. En denk aan Walter Hill. Hoewel, de hoogtepunten van de oudjes al een tijdje achter ons liggen en het recente werk niet altijd even boeiend is, maakt het recente werk wel altijd nieuwsgierig. Nieuwsgierig genoeg om te kunnen stellen dat ik hoop dat de oudjes de wereld nog een tijdlang mogen verblijden met nieuwe producties.

Walter Hill vind ik een fantastische schrijver/regisseur. Hij is de maker van de film die al jarenlang mijn favoriete film is. The Warriors (1979). Als Hill met een nieuwe film komt, maakt dat uiteraard nieuwsgierig. Een blik op de rolbezetting maakt vrolijk. Christoph Waltz, Willem Dafoe, Rachel Brosnahan en Hamish Linklater. Aan het bestaan van de film werd na zijn distributie weinig ruchtbaarheid gegeven. Dat is geen gunstig teken.

Na het bekijken van Dead for a Dollar kan ik constateren dat de film helemaal niet onaardig is, maar dat Hill met deze western geen zeer opmerkelijke film heeft gemaakt. Ik vermoed dat Hill zijn liefde voor het westerngenre gewoon nog graag eens wilde vertalen in een heuse western. Het is echter teleurstellend dat hij daarbij amper enige eigenheid in de film legt. De film is behoorlijk doorsnee.

Regie en inhoud geven geen aanleiding om de film heel euforisch te benaderen. Toch is Dead for a Dollar geen onaangename film. De film bevalt vanwege zijn serene en ingetogen sfeer. Het is een film zonder spectaculaire actiescènes. Een film zonder een opwindende enscenering. Een film zonder bombast. Na verloop van tijd verveelt de sereniteit toch wel een beetje. Zelfs de score die doorgaans in een film van Hill goed in mijn straatje past, roept behalve een veilig westerngevoel geen opzienbarende emotie op. De simpele score is teleurstellend.

En hoe staat het dan met de prima cast en de personages? Het woord 'veilig' dekt de lading goed. Het acteerwerk is prima. De invulling van de personages is helaas tamelijk gewoontjes. De personages zijn geen übermenschen die onmogelijke dingen voor elkaar krijgen, maar personen van vlees en bloed bij wie niet elke actie succesvol is. Daarmee is niets mis. Het zijn alleen geen opwindende personages. Geen personages die met hun acties veel stof doen opdwarrelen. Ze zijn stereotiep. Beetje fantasieloos. Veel emotie roepen ze niet op. Er zijn bovendien nogal veel van. De hoeveelheid personages had wat mij betreft best verminderd mogen worden.

Het verhaal is niet opzienbarend. Niet vernieuwend. Het is wel een verhaal dat leuk is om te volgen. De manier waarop de wegen van de personages elkaar steeds voorzien en onvoorzien kruisen, is vermakelijk. Het verhaal voorziet in gepaste wendinkjes en blijft overzichtelijk ondanks de vele aanwezige personages. Heel ingenieus zit het verhaal trouwens niet in elkaar. Inhoudelijk is de film vermakelijk zonder veel druk te leggen op de hersenfuncties van de kijker.

Dead for a Dollar is een film die vermaakt maar is ook een film die niets memorabels toevoegt aan de filmwereld in het algemeen en aan het westerngenre in het bijzonder. Dead for a Dollar viel me eigenlijk wel wat tegen.

Na het eindexamen vertrekken drie vriendinnen per auto naar Italië om de vrijheid te vieren. De bekende plaatjes onderstrepen de vakantiestemming. Het hoofd uit het raam. Meebrullen met een nummer op de radio. Zonnige landschappen die voorbijflitsen. In de verte ontwaren we een paar dikke rookwolken die het landschap ontsieren en een waarschuwing lijken in te houden voor zoveel lichtzinnigheid. Hoewel bescheiden geprojecteerd, is de dreiging die van de wolken uitgaat onmiskenbaar.

Onderweg sluit nog een mooie maar gesloten Italiaanse liftster aan wier aanwezigheid een beetje onrust in de groep veroorzaakt. En verder gaat de reis. Als de auto een lekke band krijgt, zijn de vier reisgenoten gedwongen om in een uitgestorven bergdorp halt te houden, dat voor kort nog bewoond was. De bewoners zijn vanwege de dreigende branden geëvacueerd. Kan het heerlijker. Een uitgestorven dorp betekent dat er ook geen volwassenen zijn die je regels opleggen of je serieuze vragen stellen met betrekking tot je plannen voor de toekomst. Dus wordt er gedronken, gerookt, in de verlaten huizen ingebroken en op de tafels van de taveerne gedanst.

Een beetje spanning ontstaat als er zich wat conflicten in de groep openbaren en er onverwacht bezoek opduikt. Veel heeft dat allemaal niet te betekenen. Erg diepzinnig zijn de conflictjes niet en erg opzienbarende gebeurtenissen doen zich niet voor. Het omineuze beeld van de donkere wolken aan het begin van de reis ondervindt geen krachtige bevestiging. Aan het einde zijn er wat lesjes geleerd en zijn de meisjes een stukje volwassener geworden. Ach, dat is het wel.

Wraak, eer en voorouders. Dat zijn de drie pijlers waarop de film rust. Een simpel verhaal met veel actie. De personages overtuigen.

De weg naar de glorie is geplaveid met vele dode vijanden. De gevechten zijn mooi in beeld gebracht. Realistisch, intens en tamelijk bloederig. Het toneelstuk, dat voorafgaand aan een gevecht wordt opgevoerd, is boeiend en indrukwekkend.

De conversaties (in de eigen taal) hebben last van herhaling en zijn daarom niet heel interessant. Maar ach, wat maakt dat ook uit. Ook zonder goede dialoog is de film fascinerend genoeg.

Leuk concept. De film bestaat uit vijf korte films die onderling verbonden zijn en op die manier één film vormen. Een anthologie dus, maar dan wel één die aanvoelt als één geheel. Voor de verfilming van de vijf episodes zijn drie regisseurs verantwoordelijk. Niet elke episode is goed. Eigenlijk is er maar één episode die ok is. De rest bevat ten hoogste een paar aardige momenten.

Als gezegd leuk concept, maar de uitwerking is wazig en rommelig en levert weinig kijkplezier op. Kleurstelling en camerawerk zijn niet in orde. Slecht acteerwerk is aan de hand. Evenals matige speciale effecten en armoedige dialogen.

Verder voelen de episodes erg uitgerekt aan, terwijl ze dat niet zijn. De reden voor dat gevoel is waarschijnlijk dat de spanning in een segment (zo die er al is) ellenlang wordt gekoesterd en nooit tot een hoogtepunt komt. De gemiddelde episode zit vol spanningsopbouw, maar vergeet steeds een punt te zetten. De meeste segmenten eindigen zodoende in een domper.

Eén segment is goed. Een verhaaltje over een kwade clown. Het acteerwerk daarin is redelijk. De clown is eng. Het verhaaltje spreidt de spanningsmomenten op een goede manier, waardoor het verhaaltje leuk blijft om naar te kijken.

Dat de film het label horror heeft gekregen, werd mij tijdens het kijken wel duidelijk. Het label komedie vond ik in de film amper terug. Met een paar leuke oneliners en een boze clown die een beetje grappig is, houdt de komedie niet over.

Misschien valt de film voor sommige kijkers in de categorie 'zo slecht dat het leuk of goed wordt'. Bij mij werkte dat principe niet. Ik vond het gewoon niet goed.

"It is preferable not to travel with a dead man.---Henri Michaux"

Met een prijs op zijn hoofd is William Blake op de vlucht voor een stel psychopathische huurmoordenaars. In de loop van zijn vlucht krijgt hij hulp van de indiaan Nobody, die hem voor de gelijknamige reeds gestorven dichter aanziet. Nobody beschouwt het als zijn edele plicht de gestorven dichter op zijn terugkeer naar het dodenrijk te begeleiden. Dead Man is een apocalyptische parabel die met stemmingsvolle zwart-witbeelden en onder begeleiding van opmerkelijke muziek van Neil Young een heerlijk deprimerende, benauwende en duistere sfeer genereert.

De film is een treurige ballade die ergens tussen een western en een roadmovie zweeft. Het verteltempo, de cameravoering en de montage hebben een rustig ritme. De kijker heeft ruim de tijd en de gelegenheid zich rustig mee te laten voeren door het verhaal en zich in de zwaarmoedige sfeer onder te dompelen. Hij wordt daarbij indringend begeleid door de muziek van Neil Young, die poogt de gangen van William Blake in gitaarklanken te vangen en daarmee de onheilspellende sfeer waaronder die gangen gebukt gaan van extra beklemmende voeding voorziet.

De openingsscènes die zich in een trein afspelen, behoren in die zin tot de sterkste scènes. In deze scènes wordt de kijker net als William Blake met een veranderende wereld geconfronteerd. De keurige boekhouder Blake die van zijn thuisstad Cleveland afreist naar het eindpunt Machine dat ver in het wilde westen is gelegen, verwondert zich en maakt een onzekere indruk. Beelden van een ruiger wordend landschapen, van geplunderde huifkarren en van pelsjagers die geheel zinloos buffels neerschieten trekken aan het raampje van de treincoupé voorbij. De reis eindigt in Machine. Een smerig gat waar god noch gebod geldt. Jarmusch heeft me. Wat een mistroostige ellende.

En met het mistroostige plaatsje Machine houdt het niet op. Blake ontvlucht het gat en trekt verder westwaarts. De mensen die hij in de wildernis tegenkomt worden steeds vreemdsoortiger en staan steeds verder van zijn beleving van de werkelijkheid af.

Johnny Depp is goed als de naïeve boekhouder die tegen wil en dank besmet raakt door de mensen waarmee hij in aanraking komt en de omstreken waar hij doorheen trekt. In het verloop van de film ondergaat hij dan ook een verandering. Zijn ogen steeds meer toegeknepen en killer. Zijn gezicht steeds valer en meer toegetakeld. Hij legt zijn naïviteit neer en verkent andere percepties. Blake is een intrigerend personage. En hij is niet het enige intrigerende personage. Vele leuke personages en bekende namen komen voorbij. Robert Mitchum in zijn laatste filmrol. Iggy Pop als verwijfde pelsjager. Lance Henriksen als meedogenloze huurmoordenaar. En natuurlijk Gary Farmer als de merkwaardige Indiaanse metgezel Nobody. Het is maar een greep. Het is genieten.

‘He who talks loud, saying nothing’. Dat is de betekenis van de Indiaanse naam van Blake’s reisgezel Nobody. En die strekking geldt ook vaak voor de teksten in de film. Die zijn vaak nietszeggend spiritueel en hilarisch absurd en staan averechts op de diepzinnige sombere grondtoon van de film. Datzelfde averechtse gevoel kreeg ik bij een aantal slapstickachtige en een aantal hardvochtige scènes. Mij bevallen dergelijke sfeerbrekers wel. Ze voorkomen dat je niet helemaal wegzinkt in een zwart gat en kunt blijven relativeren. En vooral van dat laatste houd ik zeer.

De laatste jaren lijkt het aanbod van zombiefilms vooral te bestaan uit dezelfde verhaallijn. Een groep overlevenden van een ramp moet in een post apocalyptische wereld waar het van de ondoden wemelt, zien te overleven. De Canadese regisseur Peter Ricq pakt het in zijn zombiefilm iets anders aan. Zijn deels door crowdfunding gefinancierde film heeft een frisse verhaallijn en is leuke splatter nonsens. De horrorversie van The Goonies, las ik ergens. En ja, daar zit wel wat in.

De film doet nauwelijks aan spanningsopbouw en bestaat simpelweg uit moord- en doodslag en is rijkelijk voorzien van zwarte humor. De actie is veel van hetzelfde maar daar staat tegenover dat de effecten handgemaakt zijn à la jaren 80 en er prachtig uitzien. Ook met de synthesizer score waan je je in de jaren 80.

Er vloeit een hoop bloed. De personages zijn overdreven aangezet en inwisselbaar. De teksten bijdehand en grappig. Ondanks al dit leuks ontstaat na verloop van tijd de gedachte dat de film inhoudelijk te weinig biedt om 80 minuten constructief te vullen.

Dead Shack is een bloedige kannibalen-zombie-slasher mix. Een hersenloze partysnack, die in beginsel heerlijk smaakt maar waar je ook weer snel je buik van vol hebt.

Een film over een buikspreekpop. Dat komt goed uit. I’m a sucker for dolls. Voor de horror van poppen in films als Dolls (1987) of Annabelle (2014) ben ik althans behoorlijk vatbaar. Men neme een pop en zet 'm op een stoel. Een doodse blik. Een onbeweeglijke houding. En dan opeens, een beweging van de oogbol of een kleine draai met het hoofd. Een effectievere jumpscare is voor mij bijna niet denkbaar. Als het maar subtiel gebeurt. Heerlijk. Nee, om mij wat schrik te bezorgen is een simpele pop voldoende.
De film ziet er best goed uit. Een sombere kleurstelling met veel blauw en grijs zorgt voor een duistere sfeer. Geslaagd. Ook heeft de film met locaties als een oud theater en een verlaten begraafplaats geweldige creepy decors. Er is zichtbaar met zorg voor detail aan de ombouw van de film gewerkt.
Helaas is het verhaal aan de magere kant en zit het vol gemakzucht en slordigheid. Nu ben ik iemand die zich meestal meegaand opstelt in een verhaal en een slordigheidje gemakkelijk over het hoofd wil zien, maar het gemak waarmee dit verhaal gaatjes glad trekt en vragen onbeantwoord laat, is schrijnend.
Vervelende personages ook. Het hoofdpersonage is een catastrofe. Een held en lijdend voorwerp zonder uitstraling. Van bordkarton en zonder acteertalent. Een dodelijke combinatie natuurlijk. Het andere belangrijke personage is even lachwekkend. Een morsige rechercheur die gewapend met scheerapparaat te pas en te onpas en met een vervelende air voortdurend de baardhaartjes trimt. Nog zo'n dodelijk vermoeiende combinatie. Heel erg. En zo is ieder personage erg belachelijk of vervelend. Of zelfs overbodig.
Dat geldt niet voor het menselijke monster, trouwens. Dat geldt niet voor de sinistere eigenaresse van de buikspreekpop. Die haalt aardige truukjes uit met haar tong en is eng. Haar poppen zijn dat ook. Maar ja, dat zegt misschien niet veel, want zoals ik al aangaf ben ik een easy prey for dolls.
Het horroroevre van james Wan mag er zijn. Deze wat oudere horror van Wan stelt niet echt teleur, maar is ook niet per sé een film om heel jubelend over te zijn. De film wekt vooral door de onderwerpskeuze bij mij een aangenaam angstgevoel op. Voeg daarbij een aantal schrikmomenten, een prima sfeer en wat aardige slotscènes en een gemakkelijke spanningsboog is daar. Dat werkt zelfs in een middelmatige film.

Oei, dit was slecht.

Als je de synopsis leest, lijkt het nog wat. Vampirisme. Amerikaanse burgeroorlog. Bloed en strijd.

Dat belooft spanning, sfeer en bloederige vampirische taferelen. Het zijn valse beloften, want in werkelijkheid wordt er een verhaal gepresenteerd dat nergens op slaat. Een veelheid aan losse oninteressante verhaallijntjes die samen nooit één geheel vormen. Een hoop onzin die inspiratieloos, spanningsloos en slordig in elkaar is geflanst. De personages en hun bezigheden hebben geen enkele dramatische en empatische impact.

Het acteerwerk is slecht. Belachelijk theatraal en nooit on cue. En net als je je schouderophalend met dat niveau hebt verenigd, zie je vanuit een ooghoek een lijk een vreemde beweging maken en ben je weer terug bij af. Hopeloos is het.

De effecten zijn erg minimaal. Een zichtbaar vals gebit en veel witte schmink. Lachwekkend, en in combinatie met het barre acteerwerk niet bepaald huiveringwekkend.

Het enige dat enigszins deugt aan de film zijn een paar actiescènes die er leuk uitzien. Het gaat om een paar minuten vertier. Dat is erg weinig in een film die 108 minuten lang is.

Een zootje verwende millennials houdt zich bezig met dingen als Instagram en vloggen. Ze zijn de idolen van de sneue bezoekers van een conferentie genaamd Deadcon. Zelden zoveel lucht bijeen gezien.

Behalve dat de personages zich op heel veel oninteressante manieren verheerlijken aan zichzelf, gebeurt er zeer weinig. Erg jammer.

Het had me leuk geleken om te kijken naar een doorgedraaide psychopaat die zijn lage lusten eens lekker op die massa lucht wilde botvieren. Dat gebeurt niet. De horror krijgt gewoon amper een kans.

De film heeft één scène die in dat opzicht de moeite waard is. Nou vooruit dan. Hier en daar is er ook nog wat succesvolle duistere sfeerschepping. Maar dat is het dan ook.

Het maakt erg neerslachtig om te kijken naar mensen die zonder enige vorm van zelfreflectie echt alles vastleggen. Alles is niets. En dat opgeklopte niets wordt nog beloond ook met een grote schare fans die de grond kussen waarop zij lopen. Hoe sneu is dit alles.

Treurig is het. De film ook.

Ik ben amper bekend met het deel van de mensheid dat zich bezig houdt met het in stand houden van niets. Ik hoop dat de impressie die ik van dit wereldje kreeg, zwaar overtrokken is. Ik vrees echter het ergste.

En omdat ik ook graag de grond waarop ik loop gekust wil zien worden door een stel sneue volgers, ga ik met deze interessante gedachtegang over enkele minuten live in mijn eigen nietserige vlog. Hou van mij! Betaal mij! Volg mij!

Wat een onzin en tijdverspilling allemaal. Net als de film.

Horror staat er als genreaanduiding. Daar mag je gerust de aanduiding komedie aan toevoegen. Foute humor, zieke humor. De film zit er vol mee. Goed passende humor die naadloos aansluit bij de originele en pakkende horrorkant van de film.

De film heeft een bedachtzame opbouw. De spanning gluipt er langzaam in. De belangrijkste lokatie leent zich er perfect voor. Altijd fijn zo'n groot leegstaand sanatorium met afgedankte objecten en onheilspellende geluiden in de lange gangen en in de donkere kelders. Heerlijke lokatie. Duister. Sfeervol.

De horror dan. Niks mis mee. Het creatuur dat het angstgevoel aanwakkert doet dat met verve. Vies, afstotelijk en gewelddadig genoeg. De gore ontbreekt in deze context zeker niet. Het bloedige werk overkomt je snel en heftig. Verrassend en met humor.

Humor die in het verloop bepalender wordt en aldus een einde maakt aan serieuze verwachtingen die je als kijker misschien nog had. De hele situatie, de acties en de personages zijn dermate over the top dat alles met betrekking tot de film (en de horror) als een grote humorvolle happening gezien kan worden.

In die luchtige gemoedstoestand kijkt het wel lekker weg. Bij een serieuzere aanpak zou de hoeveelheid verontrusting en schaamtevolle afschuw groter zijn. Onder het mom van luchtigheid kunnen die gevoelens wegblijven. De humor legitimeert gewetenloze genietbaarheid. Lekker.

De paar pogingen om drama in te brengen zijn aan mij niet besteed. Het gaat dan over de gebruikelijke puberproblematiek die je in een gemiddelde highschool comedy of - drama aantreft. Liefdesperikelen, bullies, buitenbeentjes en meer van dat. Oude en oninteressante koek die in tegenstelling tot het horrorgedeelte niet vernieuwend is en die eigenlijk behoorlijk uitgekauwd en vervelend de film vertraagt.

Even doorbijten tijdens deze scènes. De humor en horror zijn er leuk genoeg voor.

Een film van regisseur en schrijver Roland Klick die eind jaren 80 afscheid nam van het filmvak. Na een paar veelbelovende films, kwam hij in aanmerking om de regie te doen voor Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981). Hij werd niet uitverkoren en presteerde daarna weinig tot niets meer. Deadlock stamt uit 1970 en was een succesvolle film in de bioscoop en op festivals. De film is een neo-western met psychedelische accenten, zou je kunnen zeggen. Smoezelig, gewelddadig en grof zijn kwalificaties die je nog zou kunnen toevoegen. Kwalificaties die goed passen bij een plot dat zich in een Mexicaans spookstadje afspeelt alwaar een aantal personages zich druk maakt over de buit van een bankroof.

Het scenario ligt in de realiteit verankerd maar soms lijkt het alsof de setting dat niet is. Een van godverlaten oord aan de rand van welke beschaving dan ook. Midden in dit desolate oord woont Charles Dump met zijn nymfomane vrouw en zijn aantrekkelijke doofstomme dochter. Ze leven hun uitzichtloze bestaan tot ene Kid met een koffer met geld opduikt. Later sluit ook zijn sadistische partner Sunshine aan. Het begin van een merkwaardig kat- en muisspel.

De film van Klick draagt een westernjasje, maar hanteert wel een eigenzinnige nihilistische toon. De film vertelt een brute sociale parabel die zich heel overzichtelijk in een eigen microkosmos afspeelt. Geen van de personages bezit een aimabele persoonlijkheid. Geen van de personages heeft eergevoel. Geen van de personages is sympathiek. De mannen zijn gewetenloze moordenaars, jammerende lafaards, geldbeluste huichelaars en bij een ieder zit wel een steekje los. De vrouwen zijn gebruiksvoorwerpen en hebben slechts een kortstondig nut. Ze gedragen zich overeenkomstig. Geen eergevoel. Geen trots. Niet sympathiek. Ook hier zitten steekjes los. Het mensbeeld dat Klick schetst is geen vleiend beeld.

Zoals het een western betaamt, eindigt de film met een duel. Geen klassiek duel. Het is immers een film met een eigenzinnige toon. Dus is het een duel zonder winnaars en rest enkel de gedachte dat met veel geld en veel macht als inzet, alle hoop op een goede uitkomst bij voorbaat al is vervlogen. Deadlock geeft een boosaardige kijk op de menselijke natuur. De film doet dat op brute en grofkorrelige wijze en biedt geen hoopvolle flinters. Fascinerende personages en visueel aantrekkelijk geschoten. Dat wel. Heel spannend en openbarend vond ik de film niet. Mij bekroop echter wel een gevoel van onbehagen.

Leuk plotje. Zet drie lekkere en vrijgevochten dames in een boerderij midden in een gebied dat wordt bevolkt door de ascetisch levende geloofsgemeenschap der Hittieten en je hebt de poppen aan het dansen. Een prima setting in deze horrorfilm die het vooral van sfeer en enkele heftige scènes moet hebben.

Wes Craven regisseert en houdt de heftige scènes hier minder bruut en bloederig dan in later werk. Toch maken ze indruk door goede timing en een benauwende opbouw naar de climax. Er komen een paar fijn verontrustende scènes in de film voor.

Met de fijne setting en het voor de hand liggende conflict wordt wel iets gedaan maar niet genoeg. De negativiteit die er tussen de ouderwetse geloofsfanaten en de drie modernistische vrouwelijke personages natuurlijk is, wordt te weinig benut. Slechts af en toe komen de afschuw en het onbegrip over die duivelse vrouwen die zoveel immoraliteit ten toon spreiden fel naar boven in een preek of in een afwijzend buren bezoekje. Dergelijke scènes zorgen voor spanning en onrust. Maar ja, vervolgens volgt er na zo’n uitbarsting weinig tot niets. En dat is jammer. Jammer dat die momenten niet worden uitgebouwd tot een dreiging die in alle hoeken en gaten van de film is te vinden en te voelen. De scènes zijn gewoon te los en afgezonderd door het verhaal geweven om dat te kunnen bewerkstelligen

Wes Craven vindt het eigenlijk ook al gauw goed met die Hittieten en hun afschuw en richt zich liever prominent op de drie leuke hoofdrollen. En dat werkt goed. De dames zijn ook zonder inmenging van de religieuzen snel ontdaan, geraken om niets in paniek en (niet onbelangrijk) ontdoen zich gemakkelijk van vervelende kledingstukken.

Uit de angst en de paniek komen enkele memorabele scènes voort. Genoeg te genieten en te huiveren. Heerlijk zo’n jaren 80 film.

Oh ja. Sharon Stone en Ernest Borgnine doen ook mee. Beide niet indrukwekkend.

Ondanks dat de tand des tijds zichtbaar is in techniek en sfx, presenteert Craven hier een heel aangenaam werkje. D'r zit eigenlijk alles in dat horror zo plezierig maakt. Jumpscare, gore, grafische effecten, suspense en creepy sfeer. Het één wat meer geslaagd dan het ander, maar toch.

Het verhaal bevalt als moderne variant van Shelley's Frankenstein. De vinger geheven naar de gevaren van computerisering maar vooral dankbaar gebruik makend van de verhalende mogelijkheden van het thema.

Dat alles levert een sfeervolle film op met duistere inslag en een portie passende zwarte humor.

Het acteerwerk dat nog wel eens wil verzaken in werkjes van deze aard, is gelukkig goed.

Fijne kijkbeurt.

Leuke superheldenfilm waarin Deadpool en Wolverine samen de strijd aangaan tegen het kwaad. Hm. Samen met Wolverine? Maar die was toch gestorven in Logan (2017)? In de wereld van de superheld kan alles. In Deadpool & Wolverine wordt het fenomeen multiversum ingezet om de wederopstanding van Wolverine voor elkaar te krijgen. De opgraving van Wolverine levert een hilarische Deadpool-scène op. De wederopstanding van Wolverine levert vervolgens een vermakelijke film op.

De film hanteert voortdurend een spottende en humoristische toon. Door de aanwezigheid van Deadpool kan dat ook niet anders. De babbelzieke superheld, die met deze film voor het eerst optreedt in het Marvel Cinematic Universe, heeft aan zijn persoonlijkheid niets veranderd. Hij doet wat hij in zijn eigen films ook doet en wat van hem wordt verwacht. Hij is met name erg expressief aanwezig. Zijn overexposure werkt soms wat vermoeiend. Zijn buddy Wolverine staat met hem in schril contrast. Wolverine doet het slecht gehumeurd, in zichzelf gekeerd en bedachtzaam. De combinatie van beide uiteenlopende karakters werkt prima.

De personages hebben zich sinds hun laatste film niet ontwikkeld. Ze zijn zoals je verwacht dat ze zijn, hoewel bij Deadpool af en toe iets de kop opsteekt dat je als minder impulsief en meer als beschouwelijk gedrag zou kunnen definiëren. Stel je daar niet teveel bij voor. Het valt amper op en de figuur Deadpool lijdt er niet onder. Misschien is het iets dat in een volgende film verder wordt ontwikkeld. De film heeft overigens geen beschouwelijke boodschap. Deadpool & Wolverine is vooral een aaneenschakeling van actie en komedie. Goed geënsceneerde actiescènes met veel personages en veel dynamiek. Verder leuke teksten en oneliners die onder andere de spot drijven met andere superhelden. En natuurlijk is daar het breken van de vierde wand. Niets nieuws onder de zon, maar vermakelijk is het wel.

Dankzij het multiversum zijn er leuke gastoptredens te zien van Marvel-figuren die een beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Het is aangename nostalgie. Nostalgisch is ook de weemoedige terugblik op films van Marvel Studios die na het einde van de film voorbijschiet. Het is een rijke historie waar (wat mij betreft) nog wel wat toekomstige jaartjes aangeplakt mogen worden. Deadpool & Wolverine laat zien dat de marvelkoek nog niet op is.

Het internet is een uitstekend middel om mensen die graag beroemd willen worden en daarvoor alles willen doen, beroemd te laten worden. De concurrentie is echter hevig en als beroemdheid in spe moet je iets bijzonders te bieden hebben om opgemerkt te worden. Een mooi gegeven voor filmmakers om daar met de nodige humor een leuke draai aan te geven. Zo’n film is Deadstream die een internetpersoonlijkheid in een spookhuis plaatst waar echte spoken huizen.

Leuke film, die zich een 'rustige' aanloop gunt waarin de kijker kan kennismaken met de protagonist. Die blijkt de gangbare hyperactieve onbescheiden malloot te zijn die zichzelf filmt en dat niet kan zonder steeds te praten of iets te doen. En dat is allemaal best vermakelijk. Het wordt allemaal nog vermakelijker als de rust wordt verlaten, de persoonlijkheid zich naar het spookhuis begeeft en de horrorelementen worden ingevoegd. De film is grappig en wordt zowaar nog spannend ook.

Joseph Winter die de hoofdrol speelt en samen met zijn vrouw de film regisseert en het scenario schreef, maakt slim gebruik van meerdere camera’s en heeft dus meerdere perspectieven tot zijn beschikking. Doordat er flink van camera wordt gewisseld, kijkt de film lekker dynamisch. Ook de wiebelende en storingsgevoelige camera die zo kenmerkend is voor veel found footage-films wordt op deze manier niet helemaal voorkomen, maar is wel tot een minimum beperkt.

Deadstream combineert op humorvolle wijze haunted house-horror met de influencer-hype. Hoewel de film van korte duur is, ontkomt hij er niet aan dat de aandacht tegen het eind wat verslapt. Dan heb je het ook wel gezien en is elke nieuwe gebeurtenis er één teveel. Teveel rek. Ondanks dat, heb ik mij tot dat moment van verzadiging kostelijk geamuseerd.

Deadtectives is een verrekte goeie komische spookhuis film. Een low budget film, die zich kan meten met de (technische) klasse van de gangbare studio producties. Camera, belichting, geluid, speciale effecten en de setting zijn grandioos. Het acteerwerk van (mij onbekende) acteurs is goed. Het verhaal deugt ook. Ja, prima film.

Voordat je trouwens door hebt dat het een hoogwaardige productie is, moet je je eerst door een vervelend kwartiertje film worstelen. De proloog is voorzien van flauwe humor en is irritant springerig gefilmd. Dat wordt niks, denk je dan. Niet dus. Eenmaal gearriveerd op de Mexicaanse lokatie waar het eigenlijke verhaal zich afspeelt, wordt de film leuker en leuker.

Een horror-komedie. Moeilijk om een vergelijkbare film te vinden. Ik moest soms aan The Frighteners (1996) denken, hoewel die film een minder duistere sfeer in zich bergt. De humor is echter wel vergelijkbaar. Die is net als in deze film ook prettig ingebouwd in de handelingen. Humor en horror verhouden zich hier goed. De humor kent z’n plek. De horror wordt er als zodanig niet door geschaad.

Op het horrorvlak valt genoeg te genieten. De setting is een oud herenhuis. Ik houd van dergelijke lokaties. Met een donkere kleurstelling en een schemerige belichting draagt zo’n setting altijd fijn bij aan een duistere sfeer. Hier gebeurt dat ook. Een paar brute scènes en een enkele goed geplaatste jumpscare brengen voorts extra verdieping aan in de duisternis.

De film weet heel adequaat een goede spanningsboog op te bouwen en hanteert daarnaast een behoorlijk tempo, dat prettig aanvoelt en dat maakt dat de film gemakkelijk is te consumeren.

Het is lastig om een echt leuke horrorkomedie te maken. De combinatie horror-komedie is niet altijd succesvol. De leukste in dat genre zijn de films die in de kern serieuze horrorelementen bevatten. De kunst is om die serieuze elementen te verrijken met komische punten, die prettig relativeren of iets van de spanning wegnemen zonder daarbij de kijker zijn horrorgevoel te ontnemen.

In Deadtectives is dat gelukt.

Hoofdpersoon Dean sjokt door het leven. Hij maakt een rouwproces door, onderhoudt een moeizame band met zijn vader, heeft zijn verloving verbroken en timmert als tekenaar van cartoons even niet erg voortvarend aan de weg. Hij is depressief en amper tot iets te bewegen. In gezelschap van mensen komt hij merkwaardig over en raakt steeds in pijnlijke situaties verzeild. Situaties die plaatsvervangende schaamte opwekken maar op een tragikomische manier ook erg grappig zijn.

Behalve de heerlijke tragikomedie heeft de film nog iets dat bevalt. De film is doorsneden met grappige tekeningen die uit de portfolio van Dean stammen en die humoristisch en passend aansluiten bij een situatie of gebeurtenis in de film. De tekenstijl is simpel en overzichtelijk en steeds heerlijk treffend. De tekeningen zorgden ervoor dat ik regelmatig hardop moest lachen. Niet alleen om de tekeningen trouwens. De dialogen en oneliners zijn ook erg leuk.

Tot grote uitbarstingen met betrekking tot andere emoties leidt de film niet. Het personage Dean dat overigens wordt gespeeld door Demetri Martin die zowel de regisseur als de schrijver van de film is, speelt daarvoor een te afstandelijk personage. Ik ken Demetri Martin niet, maar ik kreeg niet echt de indruk dat hij erg aan het acteren was. Ik had sterk het vermoeden dat hij gewoon zichzelf was. Bij echte acteurs als Kevin Kline en Mary Steenburgen die ook een rol in de film spelen, voel je die afstand niet. Ik vond dat verder niet bezwaarlijk. Het viel me gewoon op dat het personage Dean mij in emotioneel opzicht weinig deed.

Uiteindelijk is het veel belangrijker om te constateren is dat de film mij goed is bevallen en ik meerdere keren lekker heb kunnen lachen.

Dear Brigitte is de vijfde komedie die James Stewart en regisseur Henry Koster samen maakten. Leuke (familie)films met onschuldige pretentieloze humor. Beetje oubollig soms, maar best leuk. Ook leuk is dat Brigitte Bardot in Dear Brigitte een kleine bijrol heeft en zichzelf speelt. De actrice wilde niet naar Hollywood komen om daar te filmen, dus moest de gehele filmcrew naar Parijs afreizen om daar een scène van enkele minuten te draaien.

James Stewart speelt een verstrooide literatuurprofessor die tevens dichter is. Hij is wars van studierichtingen waarin exacte wetenschappen worden beoefend en geeft zijn kinderen een opvoeding waarin de alfawetenschappen een belangrijke plaats innemen. Groot is dan ook de schrik als zijn zoon een wiskundig genie blijkt te zijn. Uit dit gegeven ontspint zich een film vol gekke en grappige gebeurtenissen.

Het heeft allemaal niet veel om het lijf. De film biedt onschuldig en vriendelijk vermaak. Bepaald geen hoogtepunt in de filmcarrière van Stewart. Ach, ik heb me met dit oubollige humoristische vehikel wel vermaakt. Ik was ook wel nieuwsgierig naar de verschijning van Bardot. Het optreden van Bardot stelt echter niet veel voor. De scène waarin zij verschijnt is niet bijzonder grappig of levendig. Gewoon een routineus nummertje, zo lijkt het.

Bardot wilde trouwens niet dat haar naam in de credits werd opgenomen of voor promotiedoeleinden werd gebruikt. Vandaar dat de titel van de film die oorspronkelijk "Erasmus With Freckles" zou luiden, werd veranderd in Dear Brigitte. Zo had de film toch nog een verwijzing naar de Franse ster. De reden waarom Bardot niet met naam en toenaam met de film geassocieerd wenste te worden, maar wel wilde meedoen, kon ik overigens niet achterhalen.

De aanleiding voor dit hectische kerstverhaal is een leuk dyslectisch misverstand. Het script is van Peter Farelly. De regie van broer Bobby Farelly. Een duo dat in het verleden voor een groot aantal komische films verantwoordelijk is geweest. De ene film leuker dan de ander. Voor Dear Santa geldt dat de premisse leuk klinkt, maar de film nogal tegenvalt.

Jack Black dankt zijn eerste succes aan de gebroeders Farelly die hem in hun film Shallow Hal (2001) naast Gwyneth Paltrow een hoofdrol lieten spelen. In Dear Santa speelt hij (zoals in menig film) weer eens een herkenbaar type. Of eigenlijk is hij gewoon zchzelf, denk ik. Niets opzienbarends dus, maar wel weer een leuke rol. Zijn tegenspeler is de jonge Robert Timothy wiens personage een brief schrijft die aanleiding is voor het in gang zetten van allerlei merkwaardige gebeurtenissen. De scènes met Black en kindsterretje Timothy zijn vooral in de beginfase bijzonder vermakelijk.

Het ligt dan ook niet zozeer aan hun inspanningen dat de film na een vermakelijk begin, behoorlijk uitdooft. Echt grappig is de film na enige tijd bijna niet meer. Op een paar leuke (zwart)humoristische scènes na, kijk je vooral naar iets dat met name door lawaai, hectiek en de absurde situatie opgelegd grappig is. En dat werkt niet want 'opgelegd grappig' is in de meeste gevallen niet grappig. Wel grappig is de rol van P.J. Byrne als leraar Engels die verbaal en theatraal de lachlust opwekt. Het is alleen jammer dat hij weinig aansluiting heeft bij het verhaal. Het is alsof hij in zijn eigen film speelt. Het is typerend voor de film die een tamelijk chaotische mix van indrukken, personages en sketches is.

Heel vervelend is een lange aanloop naar een concert van Post Malone. Ik wist niet eens wie hij was en heb niet de indruk dat ik daar rouwig om moet zijn. Zijn muziek sprak me helemaal niet aan. Leuk voor de diehardfans. En waarschijnlijk een prima publiekstrekker voor de film. Niet voor de gemiddelde filmkijker die geen trek heeft in ellenlang humorloos gedoe rondom een popartiest. Bijna even vervelend is het laatste halve uur van de film. De “humor” maakt daarin plaats voor emotie. Er wordt berouw getoond. Er worden menselijke trekjes zichtbaar. Een trauma wordt weggewassen. En zo eindigt de film natuurlijk met een happy end en is de humor die al schaarser en schaarser werd definitief nergens meer te bekennen. Net als in bijna elke kerstfilm.