Opinions

Film die prettig kijkbaar, maar inhoudelijk niet bijzonder is.

Een rechttoe rechtaan verhaal waarbij de weg van een losgeslagen duivelse hand wordt gevolgd. Als idee wel aardig, maar in de uitvoering helaas niet heel sfeervol of eng of spannend. De reden daarvoor is waarschijnlijk dat er amper tijd wordt uitgetrokken om in de ontstaansgeschiedenis van de hand te duiken. De sfeervolle aanzet is er in de eerste scènes wel. Verdere invulling volgt dan helaas niet. Beetje meer achtergrond zou de sfeer en de inleving ten goede zijn gekomen. De korte speelduur biedt die mogelijkheden misschien niet. Maar ja, voeg dan 10 minuten materiaal aan de film toe om een en ander wat beter uit te lichten. Niet gedaan en dat is spijtig. Nu is de film slechts een film over een hand met achtervolgingsdrift. Een aardige film hoor, maar niet meer dan dat.

Heel opvallend is de penetrante aanwezigheid van de score. Met name in het begin een storende factor die bepaald geen onderhuidse spanning oproept. Gelukkig wordt het gebruik ervan in de loop van de film iets subtieler en is er zelfs ruimte voor momenten van stilte. Het komt de kijkbaarheid ten goede.

De mooie poster en de lekkere 'catchy' filmtitel beloven veel, maar de film lost die belofte niet in. Het is niet meer dan magere doorsnee. En dat is te weinig.

Het verhaal speelt zich bijna geheel af op de laptop van protagoniste Elisabeth, die in een chat carrousel van de ene chatpartner naar de andere klikt en daarbij de vreemdste personages tegenkomt.

Regisseur Zachary Donohue gebruikt voor de weergave diverse technieken. De chats gebeuren met handycam of gewoon per statisch beeld. In de loop van de film worden daar beelden uit bewakingscamera’s, helmcamera’s en hand-held camera’s aan toegevoegd, zodat een dynamisch geheel ontstaat, dat nog eens wordt versterkt doordat zich continu allerhande venstertjes openen met email- en geschreven chatberichten. Het oogt heel levendig en is soms chaotisch, maar het werkt absoluut spanning verhogend.

Found footage dus. Maar dan van de geslaagde soort. Er wordt gemoord en gefolterd. Het gaat er niet bepaald teergevoelig aan toe. De found footage stijl maakt dat het geweld dat de slachtoffers overkomt er authentiek uitziet. Het brute en wrede geweld komt door de realistisch weergave hard binnen. Het realisme van de beelden is pure horror.

De film draagt ook een boodschap uit (las ik). Het internet is niet vrij van gevaren en biedt een vrijplaats voor personen en organisaties met perverse, duistere en criminele neigingen. Wees gewaarschuwd!

Ja, dat wist ik nog niet. Ik dacht gewoon een spannend filmpje te bekijken. Nee hoor, zit er nog een boodschap aan vast ook. Obligaat en flauw. Ach, het zal wel. Ik heb me met de film gewoon vermaakt en heb daarna nog lekker even ingebroken in de chat roulette, waar ik hele vriendelijk mensen tegen kwam. Denk ik.

Allemaal onzin. The Den is vooral een fijne horror ervaring. Veel meer moet je er niet van maken.

Dr. Feinstein is een tandarts die een samenhang ziet tussen een verwaarloosd gebit en de oprukkende verdorvenheid in de samenleving. Dr. Feinstein staat kritisch in het leven. Met een maatschappijkritische houding is niets mis, maar wel met de manier waarop dr. Feinstein die uitdraagt. Dat Feinstein een groot deel van de film in het bijzijn van zijn clièntele verwoede monologen houdt over de verrotting van de samenleving is tamelijk ongewoon. Feinstein lijkt een beetje de weg kwijt te zijn. Het valt ook niet mee om de hele dag in opengesperde monden naar verrotte tanden en kiezen te staren, terwijl je vrouw overspelig is en de belastingdienst van die vervelende aanmaningen stuurt. Redenen genoeg om door te slaan.

Al vroeg in de film wordt duidelijk dat The Dentist geen pretenties heeft om een serieuze horrorfilm te zijn. Vanaf het begin zijn de komische intenties herkenbaar. Het gedrag van Feinstein is overdreven excentriek. De overige personages zijn overdreven aangezette clichés. Het doen en laten in de praktijk waar de ene na de andere rare patiënt binnenloopt, heeft wel iets van de handelingen in een sitcom. Hoe zit het dan met de horror? De horror komt natuurlijk uit de tandartspraktijk. Boren, spuiten en mondklemmen zijn heerlijke apparaten om expliciete bloedige dingen mee te doen. En dat gebeurt ook. De speciale effecten zijn handmade en overtuigend.

Het werkt tot een bepaald moment allemaal vermakelijk. Op den duur is het echter gewoon op. Gebeurtenissen gaan op elkaar lijken. De zwarte humor begint flauwe vormen aan te nemen. De bodycount valt tegen. Het tempo raakt uit de film. De inspiratie is weg. Wat rest is een slepende herhaling van zetten met af en toe een splatterachtige opleving. Uiteindelijk brengt The Dentist te weinig om op een vermakelijke manier anderhalf uur mee te vullen.

De setting van een highschool zal de liefhebber van de slasher wel bekend voorkomen. In de meeste van de highschool-slashers draait het om een groep vrienden die door een (liefst gemaskerde) killer wordt belaagd. In Departing Seniors ligt dat iets anders. Niet met betrekking tot de killer. Die is gemaskerd. Wel wat het perspectief betreft. In deze film ligt het perspectief niet bij een groep lollige tieners, maar bij Javier. Hij is Mexicaans, homoseksueel, intelligent en een buitenbeentje. Hij wordt gepest door een groepje dat bestaat uit populaire leerlingen.

Departing Seniors doet iets meer aan karakterbouw dan de gemiddelde slasher. De stereotypen zijn er natuurlijk, maar die worden iets ronder ingevuld dan we gewend zijn. De investering in de karakters maakt dat de film hinkt op twee gedachten. Aan de ene kant is daar het coming of age gedeelte dat de nadruk legt op de onderlinge relaties tussen de personages. Best ok. Leuke personages versus vervelende personages met gebruikmaking van spitse dialogen. Vermakelijk.

Aan de andere kant is daar het slasher gedeelte dat niet uitblinkt in horrorwaardige kills of een sinistere sfeer. Dit onderdeel van de film is eigenlijk vrij tam. Geen bloed, geen gore. Geen spannende dreiging. De killer is daarbij enigszins fantasieloos vormgegeven en van een mysterie met betrekking tot de killer is weinig sprake. Ik had al vrij snel een verdachte op het oog en die bleek het uiteindelijk ook te zijn. Geen verrassing daar. Ik denk dat Departing Seniors een betere film zou zijn geweest als de maker een keuze had gemaakt en zich ofwel op het intermenselijke aspect ofwel op het horror aspect had gestort.

Een film over moordenaar en grafschender Ed Gein. Heerlijk. En vooral omdat nu eens niet fictieve opsmuk is gebruikt om de film sensationeler of beter verkoopbaar te maken. Nee, in deze film slechts de pure klinische feiten in verhaalvorm. De film onderstreept het zelf ook nog eens. In het begin verschijnt de tekst: "The motion picture you are about to see is absolutely true." En dat namen en plaatsnamen zijn veranderd vanwege privacy redenen ofzo, is begrijpelijk en doet aan de ware verhaallijn niets af. Niet heel belangrijk. Daar kan ik vrede mee hebben.
De authenticiteit lijkt helemaal gewaarborgd door de pseudo-documentaire weg die de film als vertelvorm inslaat. De gebeurtenissen worden meerdere malen door commentaar van een onderzoeksjournalist onderbroken die daarbij zelfs af en toe door het beeld loopt. Het oogt een beetje komisch, maar is niet storend en voorziet de film van een waarheidsgetrouw etiket.
Helaas kwam ik er na afloop achter dat de weergave van de gebeurtenissen niet 100% authentiek is. Kan natuurlijk ook niet. Je kan niet verwachten dat alle details kloppen. Sommige dingen worden nu eenmaal door de verbeelding ingevuld. Heel begrijpelijk. En daar heb ik het ook niet over. De film wijkt echter op één punt wezenlijk af van de werkelijkheid. In de film speelt de moeder een grote rol. Dat deed ze in werkelijkheid ook. Klopt dus. Maar wat niet klopt is dat Ed Gein zijn dode moeder opgraaft. In de film gebeurt dat wel. De echte Ed Gein heeft dat nooit gedaan. Toch wel een belangrijk dingetje, omdat de moeder wel heel sfeerbepalend aanwezig is in het huis en in het hoofd van onze Ed.
Blijkbaar was de verleiding om sensatie toe te voegen aan dit waargebeurde verhaal toch onweerstaanbaar. De film wordt er met deze fictieve kunstgreep trouwens niet slechter door, maar de makers doen dus niet wat ze beloven. Dat steekt toch een beetje. Laat zo’n prominente begintekst dan weg, schep geen valse verwachtingen en maak gewoon een smeuïge en lekker kijkbare film, denk ik dan. Daar is niks mis mee. De bedachte gruwel is immers een prima toevoeging.
Wie een bloedige slasher verwacht wordt waarschijnlijk teleurgesteld. De film heeft behalve een klein stukje gore in dat opzicht niets te bieden. De film legt de focus meer op de belevingswereld van Ed. Op zijn innerlijke wezen. Op zijn ziekelijkheid. Op zijn gekte. Zijn daden worden niet heel expliciet getoond. De meeste gruwelijkheden spelen zich niet in beeld maar in de fantasie van de toeschouwer af. De kijker wordt succesvol meegesleurd in een sfeer van neerslachtigheid, beklemming en duisternis. En dat werkt. Je ziet weinig bloed en gore, maar het smerige gevoel dat er bij hoort, is er wel. De onderdompeling in Ed’s wereld is zeer onaangenaam. Deprimerende, spannende en viezige psycho horror is het.
Het personage van Gein wordt overigens meesterlijk vertolkt door Roberts Blossom. Aan de man kleeft geen enkele prettige uitstraling.

Lief, braaf en nietszeggend sprookje over de strijd tussen goed en kwaad. Strijd is trouwens een groot woord. Plagerijtjes is een beter woord. Descendants is namelijk een lieve film zonder enge of harde confrontaties.

De film is blijkbaar gemaakt voor een jong publiek. Het verhaal speelt zich voornamelijk af op een highschool gesitueerd in een weeïg sprookjesland. De school is gevuld met brave en blije barbieachtige modelkinderen. Heel schattig.

De film is nergens griezelig, shockerend of prikkelend. In dit kader is het dan ook niet opvallend dat de prins en prinses elkaar nooit kussen maar elkaar hoogstens lichtjes omarmen. In Disneyland wordt niet gekust en er worden geen enge dingen getoond. Stel je toch eens voor!

Oh ja, er wordt ook nog gedanst en gezongen. Hele vrolijke en brave liedjes. Doorspoelen is het devies.

Irritante zoetsappigheid. Bah.

Verwaald in the Death Valley. Tjongejonge, het zal je maar gebeuren. De personages in deze film overkomt het.

Op zich klinkt dat best spannend. Verdwaald in de woestijn. Daar valt wel een leuke spannende film van te maken, toch? Natuurlijk wel. Die film zal ook ooit wel eens gemaakt zijn. Het is alleen niet deze film.

Het Is gewoon niet boeiend. De personages belanden in serieuze moeilijkheden, maar elke emotionele betrokkenheid bij de gebeurtenissen ontbreekt. Er vinden allerhande rampjes plaats. De rampjes zijn lachwekkend, ongeloofwaardig of stompzinnig. Heel veel opwinding veroorzaken de rampjes derhalve niet. De film ontleent er geen spanning aan.

De personages hebben holle karakters. Ze zijn eigenlijk wel een beetje vervelend. Je gunt hun wel een rampje.

Angst en gekte komen voorbij, maar blijven beperkt tot oppervlakkig gedrag en hebben geen diepe impact op de kijker. Van enig indrukwekkend psychologisch gevecht of diepgaande intrinsieke worsteling is geen sprake. De oppervlakkige personages zijn er gewoon niet toe in staat.

Het enige dat boeit in deze film is het landschap. Dat is overweldigend en mooi in beeld gebracht. Dat landschap verdiende een betere film.

Een romantische komedie die niet suikerzoet van toon is en waarin het feelgood gehalte erg meevalt. Toch is de film (behalve in de gekozen uitvoering van een theaterstuk voor twee acteurs) weinig meer dan een zoveelste variant op het romantisch-komische thema ‘Boy meets girl”.

Het uitgangspunt is best aardig. Zoals het hoort begint het spel met een toevallige ontmoeting. Een man en een vrouw zijn veroordeeld om tegelijkertijd op een huwelijksfeest aanwezig te zijn. In die situatie komen ze elkaar steeds tegen. Uiteraard kunnen ze niet met elkaar opschieten. Discussies en bekvechterij zijn het gevolg. Het koppel lijkt niet in staat tot wederzijds begrip en toenadering lijkt uit den boze. Maar uiteindelijk worden onaantastbaar geachte muren geslecht en vindt overbrugging plaats. Klinkt als een reguliere romantische komedie. En is het ook.

Beide hoofdpersonages wijken trouwens wel iets af van de standaard. Ze zijn niet warm en aangenaam, maar erg met zichzelf behept. Beide personages zijn voorzien van een narcistische inslag en belegd met lagen arrogantie en pessimisme. Beide met een kijk op de wereld waarin het eigen perspectief al het andere perspectief verteert. Lang leve het nihilisme! Beide met een houding die schijt uitdrukt tegenover conventies en beide met een levensfilosofie die lak heeft aan wat een ander voelt of (van hun) denkt. Dat zij zich gedurende de film toch erg druk maken over andere mensen en hun gedragingen werkt juist daarom erg grappig.

De film is uiteraard enigszins voorspelbaar in verhalend opzicht. Ja, het is nu eenmaal een romantische komedie. Van nieuwe inzichten en onverwachte verhaallijnen is geen sprake. De film is desondanks onderhoudend. En dat is vooral te wijten aan het intelligente script. Zet een misantroop tegenover een angstige neuroot en scherpe en knetterende dialogen zijn gegarandeerd. De gebezigde humor is vaak droog van toon. De berusting, de strakheid en de onverschilligheid die bij het uitspreken van een droogkomische tekst hoort vond ik trouwens niet steeds spot on. Maar ja ik ben soms een zeikerd. Hoofdrolspelers Reeves en Ryder vond ik vaak te gladjes en te beweeglijk acteren om de droogheid van de humor tot volle bloei te laten komen.

De film is een toneelstuk voor twee spelers. Af en toe wat saai. De ruimte tussen scènes wordt gevuld met onbeduidende beelden van omgeving en couleur locale. Saai en zonder inspiratie. De muzikale begeleiding bestaat uit Mexicaanse deuntjes die als achtergrondmuziek in een lift niet zouden misstaan. Saai en zonder inspiratie.

De film als geheel is dat af en toe ook, maar weet dat met behulp van veel tekstueel misbaar en geslaagde humor redelijk te camoufleren.

Aardig wel.

Destry Rides Again is na een aantal minder succesvolle films met Marlene Dietrich een soortement comeback voor de filmdiva, die rond 1930 met regisseur Joseph von Sternberg naar Hollywood toog en daar in films met sterren als Gary Cooper en Gary Grant furore maakte. In Destry Rides Again speelt zij een vrouw die met zang, dans en haar geanimeerde aanwezigheid de plaatslijke saloon mede bestiert en de gewetenloze eigenaar een handje helpt bij zijn zwendelpraktijken.

James Stewart die de andere hoofdrol vertolkt duikt pas na 20 minuten op. In zijn eerste western speelt hij niet bepaald de revolverheld die je verwacht te zien. In plaats van een schietijzer gebruikt hij het wapen van het gesproken woord. Revolvers draagt hij niet eens. Met verbale argumenten wil hij orde en gezag handhaven in het gewelddadige stadje Bottleneck. Het is even wennen aan deze versie van Stewart, die in het stadje allesbehalve serieus wordt genomen. Leuke rol van Stewart die zijn schijnbare gebrek aan manhaftigheid met een grote dosis aan ironie en zelfspot maskeert.

De film focust voornamelijk op de verhouding tussen Stewart en Dietrich. Dan weer zijn de interacties tussen beiden onbeschaafd vinnig. Dan weer beschaafd geestig. Spannend en enerverend zijn ze altijd. Twee sterke persoonlijkheden die met goed acteerwerk en voorzien van spitse dialogen zorgen voor veel levendigheid. Als het verhaal soms afbuigt naar andere verwikkelingen in het stadje, wordt de levendigheid van de film amper aangetast. Interessante en grappige bijfiguren cirkelen om het duo heen, pakken hun momentjes en zorgen voor een vermakelijke invulling van de diverse zijplotjes, waarin vooral ook Stewart prominent figureert.

Het jammere aan de film zijn de zangkunsten van Dietrich. Daarvan ben ik nooit heel erg gecharmeerd. Het aantal zangnummers valt gelukkig mee, maar dat waren wel momenten die voor mij de schwung totaal uit de film haalden. Het zijn ernstige minpunten in een verder prima western.

Snelle chaotische film die heen en weer schiet door allerlei tijdslijnen, is volgestopt met filmreferenties, stikt van de vroegwijze highschool tieners met gevatte oneliners en zelfs in het bezit is van een heuse killer, maar die ondanks deze rijkdom aan ingrediënten erg tekort schiet op het komische- en op het horrorvlak.

Het is veel en het is snel. In beginsel raak je daar wat van in de war en imponeert de film. Na het overdonderende begin prik je geheel in lijn met de snelle film in een rap tempo door de warrige en absurde facade heen en keer je terug naar de eigen elementaire helderheid en borrelen belangrijke vragen op. Waar gaat dit in vredesnaam over? Is dit leuk of niet? Horror? De antwoorden zijn achtereenvolgens: nergens over, soms en soms.

In de film zitten een paar geslaagde komische scènes en grappige referenties aan films en filmpersonages. Horror is er amper, maar een paar bloedspuitende momenten zijn zowel horrorwaardig als komisch.

Geen geweldige film. Het begint overweldigend. Daarna een enkele scène en een enkel momentje die vanuit de warboel iets komisch en horrorachtigs oproepen. En dat is het.

Middelmatige thriller.
Doordat het verhaal niet chronologisch wordt verteld, wordt voorspelbaarheid voorkomen. De film neemt sprongetjes heen en sprongetjes terug. Op die manier blijft de vraag 'hoe zit het nu?' steeds boven de film hangen. Dat wekt enige vragende spanning op.
Leuk hoor, die wendinkjes. Maar die kunnen niet verhullen dat het verhaal eigenlijk niet veel voorstelt. Door te spelen met de factor tijd, komen twistjes onverwacht en wordt het verhaal ogenschijnlijk interessanter. Toch word je nooit van je sokken geblazen door de gebeurtenissen. Echt zinderen doet het niet. Echt retespannend is het niet. 't Is wat braafjes. Wat vlakjes. Het zou iets venijniger en gedurfder mogen. Wat vileinere dialoog en foute humor erin gedouwd zou al schelen. Ik miste dat.

Een film die zich kritisch opstelt tegenover alles dat de clerus betreft. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Donald Ray Pollock en volgt verschillende personages in het landelijke Ohio en West Virginia. De tijdsperiode is net na WOII. Kerk en geloof spelen een grote rol in het dagelijkse bestaan.

De film volgt uiteenlopende personages in afzonderlijke episoden die onderling zijn vervlochten. Soms wordt een personage en episode diepzinnig en geraffineerd gefileerd. Soms gebeurt dat oppervlakkiger en wordt de botte bijl gehanteerd. De motivatie van de personages ligt echter altijd bij hun geloof dat hen tot daden aanzet die voor henzelf en voor anderen ruïneus uitpakken. De gevolgen strekken zich soms zelfs uit tot volgende generaties.

The Devil All the Time is een sombere film die pijnlijk en aggressief de mythe van het romantische plattelandsleven blootlegt. De belangrijkste personages worden vertegenwoordigd door een gestoorde oorlogsveteraan, een valse priester en een getrouwd koppel dat seriemoordend het platteland afroomt. Eventuele idyllische en romantische verwachtingen belanden met het aanschouwen van hun goddeloze handelingen meteen bij het afval.

Een alwetend verteller vergezelt de kijker op zijn tocht door het thematische labyrint van dood, verderf, geloof, valse verwachting en pessimisme Hij breekt af en toe in en doet dat op een schouderophalende toon die soms ook wat luchtig klinkt. Alsof het verhaal over normale door-de-weekse gebeurtenissen handelt die simpelweg onafwendbaar zijn. Hij klonk mij wat cynisch in de oren. En dat past eigenlijk wel goed. Ik had daar ook een beetje last van. Bij mij komt het cynische aspect altijd bovendrijven bij het bekijken van heel veel zwartgalligheid. Ik heb overigens geen idee of regisseur en scriptschrijver Antonio Campos de verteller in werkelijkheid een bedoeld laagje cynisme heeft meegegeven. Het toontje sloot in ieder geval mooi aan bij mijn beleving.

Een naargeestige film. De kern van de film bestaat uit een koudbloedige afrekening met het kerkelijke geloof. Althans met de verachtelijke uitleg ervan. Met het hooghartige misbruik ervan. Met het hele dubieuze decorum eromheen. Aan de eindstreep geldt slechts één ding. Het gaat niet om God of om de duivel. Het gaat om de mens. Meer is niet nodig om levens te ruïneren.

The Devil All the Time is een pessimistische en troosteloze film. Ik heb genoten.

Een redelijke feelgood met een tikje humor.

Veel melodrama in een verhaal dat ontroert. De beelden en de omstandigheden waarin de personages verkeren worden vakkundig ingezet om de traan te beroeren. Soms schiet dat, wat mij betreft, iets te ver door en wordt het tearjerkgehalte te strak aangespannen.

De humor is bescheiden. Precies goed. Mooi afgemeten. Nooit overdreven. Meeestal net even ingezet op de juiste momenten om de lucht weer te klaren en emotioneel te kunnen recupereren.

Het verhaal is niet heel waarschijnlijk. Het bevat elementen die in een sprookje niet zouden misstaan. Er gebeuren dingen die in het echte leven niet of moeilijk voorstelbaar zijn. Mijn advies is om over die onwaarschijnlijkheden niet te moeilijk te doen. Zet je erover heen en je ziet een aardige en ontroerende film. Laat het cynisme varen. Laat de film gewoon gebeuren.

Tekstueel is het niet heel groots. We horen wat filosofisch getinte onzin en luisteren naar wat belegen dialoogjes. Nee, in de teksten wordt de ontroering niet geboren. Dat zit 'm toch meer in de beelden en in de gebeurtenissen. Met name de beelden zijn fijn en zeggen veel onder de tekst door. Mooi.

Verder, sympathieke personages met weinig laag. Erg zwart-wit uitgebeeld. Je mag ze of je mag ze niet. Geen tussenweg. Teleurstellend simpel.

Opvallend goed acteerwerk van de jonge Maisie Williams. Echt goed, wat zij laat zien.

“The Book of Love” is een prettig filmpje. Een leuk onzinnig melodramatisch sprookje dat doet wat het moet doen, namelijk beroeren.

In deze film mag Christopher Lee na zijn verschijningen als Dracula en andersoortige booswichten nu eens de rol van een edelmoedige en rechtschapen aristocraat spelen. Hij doet dat heel verdienstelijk. Zijn personage draagt de film.

Een film over satanisme die bol staat van de clichés, maar desondanks redelijk spannend is. Een film met dieroffers, krankzinnige groepsdansen, pentagrammen en natuurlijk een duivelsverschijning. Tussen de duistere elementen door is de film vooral een hectische film vol achtervolgingen en gevallen van huisvredebreuk waarbij de goede en de slechte kant elkaar continu vliegen aan het afvangen zijn. Hoewel de acties soms wat knullig en houterig in beeld worden gebracht, is het allemaal heel vermakelijk.

Hier en daar worden wat speciale effecten gebruikt om de boel te verlevendigen. Effecten die er nu nogal goedkoop uitzien, maar wel een aandoenlijk gevoel oproepen.

Verder is er veel loos gebabbel en geschreeuw van de personages, die naast Lee ook meedoen in de film en niet erg interessant zijn. En ten slotte is er de finale die niet het vuurwerk en de vindingrijkheid biedt die je zou verwachten en daarom nogal tegenvalt.

Ondanks de satanische thematiek is de film tamelijk braaf op het gebied van naaktheid en geweld. Van een film die magie, genotzucht en duivelsverering behandelt, verwacht je toch meer bloed en bruutheid. Het blijft op dat vlak echter vooral zachtaardig. Dat had best wat excessiever gemogen.

Nu blijkt dat de Britse BBFC (British Board of Film Classification die tot 1984 de naam British Board of Film Censors!! droeg) bepaald geen fan was van aanvallen en kritiek op de kerk of op kerkelijke symboliek. Productiemaatschappij Hammer hield zich aan dat protocol uit vrees dat de film anders slechts beperkt zou mogen worden uitgebracht. De makers stelden zich in artistiek opzicht daarom noodgedwongen enigszins terughoudend op. Erg jammer is dat wel.

Een voorbeeld van die terughoudendheid is te zien in een scène van een zwarte mis. De deelnemers houden keurig hun kleding aan, terwijl Dennis Wheatley in zijn roman de blije deelnemers tijdens deze duivelsverering naakt laat deelnemen. Een spijtige concessie.

The Devil Rides Out is een vermakelijke film. Ook een brave film, zoals reeds gememoreerd. Zo blijkt maar weer dat censuur en kunstzinnige uitingen elkaar altijd weer bijten.

Ik heb een hekel aan censuur.

De voorlaatste film van Dracula-regisseur Tod Browning is een wraakfilm die is opgeleukt met wat sprookjesachtige elementen. Geen bijzondere film. De speciale effecten zijn (zeker geplaatst in de tijd) wel bijzonder goed gelukt. Het verhaal is niet bijster interessant. De film moet het echt hebben van enkele opvallende scènes.

De film vertelt een weinig opwindend verhaal over een ontsnapte gevangene die onterecht heeft vastgezeten en op wraak uit is. Zijn wraak krijgt gestalte met behulp van een belachelijke travestie act en een techniek die levende wezens verkleint en is bedacht door een gekke professor. Een onconventioneel verhaal. Dat zeker. Het deed me echter weinig. De scènes waarvoor je overeind komt zijn de scènes met de verkleinde levende wezens. Ze worden ingezet als wraakmiddel. De manier waarop ze door prachtig gemaakte decors met speciaal gefabriceerde grote meubels bewegen is indrukwekkend.

Lionel Barrymore speelt de wreker. Een man die is verteerd door wraakgevoelens, maar er desondanks in slaagt om menselijk en sympathiek over te komen. De klik met de kijker is er. Zijn travestie-act vond ik minder overtuigend. Daar verliest de film een groot deel van mijn welwillende beleving. Van de overige personages moet de film het niet hebben. Naast de protagonist zijn zij nogal bleek ingevuld. Aan hen viel niet veel plezier te ontlenen. The Devil-Doll is gewoon een film waarbij je steeds reikhalzend uitkijkt naar de speciale effecten. De rest is niet erg interessant.

Hoewel verre van origineel heeft de film een leuk plotje waar je als creatieve filmmaker wel iets mee kunt. Zo'n plotje biedt hoop. Zo slecht zal het dan wel niet zijn, toch?

Al snel blijkt dat de filmmaker niet in staat is om met het plotje iets te doen dat het aanzien waard is.

't Is gewoon een slechte film.

Van een horrorfilm mag je iets van spanning verwachten. Nou, spannend of huiveringwekkend is het op geen enkel moment. Lachwekkend is het wel.

Te beginnen met het acteerwerk. Lachwekkend.

De sfx, die dienen om de Gore en het bloeden der slachtoffers smerig en horrorachtig te maken, zijn lachwekkend.

De monsterlijke duivel is lachwekkend.

De loop van het verhaal is lachwekkend.

En zo is de hele film in alle opzichten lachwekkend.

Soms kun je met een dosis komedie je eigen film relativeren. Ik dacht nog even dat een tot bloedens toe verwond lijk waarvan nog duidelijk zichtbaar de borstkas op en neer ging, zo'n poging was.

Nee. Vergissing. Humor heeft ook al niks met deze film te maken. Hier neemt men het film maken serieus. Film maken is geen grap. Men is menens.

Nou, ik ben ook menens. Dit is echte bagger.

Over de familie Firefly die een groot plezier beleeft aan het vermoorden van onschuldige burgers en er daarna een even groot behagen in schept om met de lijken in bed te gaan liggen. Gestoord? Absoluut.

In deze film wordt de familie opgejaagd door een hele boze sheriff die wraak zoekt voor het doden van zijn broer. De jacht voert door een hels Californië dat in geen enkel opzicht doet denken aan het vrolijke en mondaine Californië dat vaak in films wordt getoond. Het Californië in deze film bestaat uit stoffige wegen en kale landschappen. De zon schijnt onbarmhartig. De bewoners zijn zonder uitzondering ongewassen en hebben een schimmige inborst. Het is een afgrijselijke, maar sfeervolle setting die goed past bij de smerige praktijken die de familie tijdens de vlucht blijft verrichten.

Regisseur Rob Zombie houdt zichtbaar van smerig. Hij doet erg zijn best om in elk shot iets smerigs te laten zien. In die zin vallen vooral de vele zooms op de gezichten van de personages op. In die gezichten is veel viezigheid te ontdekken. Ook de rest van het lichaam wordt niet geschuwd, evenals de gewone dingetjes langs de weg die door de lens van Zombie meteen een vunzige lading krijgen.

De personages die de familieleden vertolken zijn uiteraard lelijk, onverzorgd en zichtbaar gedegenereerd. Ook weer smerig dus. Heel opvallend dat familielid Sheri Moon er nooit smerig uitziet. Goed verzorgd en overdreven zinnenprikkelend haalt zij de slachtoffers binnen waarop een ander familielid zich heerlijk uitleeft.

De film kijk je echt niet om je esthetische kaders naar een hoger plan te duwen. Dat bereikt de onaantrekkelijke Sheri Moon met al haar erotische gedweep trouwens ook niet. Dat mens heeft iets vileins en aanstellerigs over zich waar ik niet goed tegen kan. Mooning door Sheri Moon is niet prettig en draagt voor mij bij aan de smerigheid.

De ononderbroken reeks aan sadistische wreedheden vermoeit snel. Als de vermoeidheid intreedt vallen andere zaken negatief op. Het acteerwerk gebeurt erg overdreven. De dialogen klinken hol en niet spontaan. De belangrijkste personages zijn allemaal kankerlijers (en ook die vermoeien). Sheri Moon is wel erg veel in beeld. De meeste personages dienen enkel als slachtvee en doen er niet toe. De enkelingen met potentie tot karaktervorming zien we niet weer terug. Daar zit vast die narcistische Moon achter.

Conclusie: de film is veel slachting en verminking. Dat is een tijdje leuk.

Nazi’s die met behulp van het occulte de wereld willen veroveren. Het is een thema dat in meer horrorfilms wordt gebruikt. Vaak zijn het films van de trashy soort. En deze is daarop geen uitzondering. In beginsel lijkt het allemaal nog mee te vallen. De eerste 20 minuten zijn sfeervol en spannend geënsceneerd als twee Nieuw-Zeelandse soldaten op een eiland worden gedropt, een mijnenveld moeten oversteken en een naargeestige vesting binnendringen van waaruit kermend geschreeuw hoorbaar is. Niet onaardig.
Te vroeg wordt daarna echter het geheim ontsluierd en is de film ontdaan van zijn mysterieuze angel. Die mysterieuze angel wordt dan ook nog eens tamelijk klassiek en kinderlijk vormgegeven. Een demon in mensengedaante. Roodgekleurd met hoorntjes. Tja. De enige spannende potentie die dan nog over is, ligt in de ontleding van de relatie tussen de twee protagonisten die elkaar wantrouwen. Een nazi en een Nieuw-Zeelander. Twee vijanden die met elkaar moeten samenwerken om het duivelse gevaar te bezweren. Heel intens wordt het conflict niet uitgesponnen. Daarvoor zijn de beide personages trouwens ook te zwart-wit geboetseerd. Ook die potentie bloedt al snel dood.
Wat spreekt voor de film is dat er wel steeds een bepaalde vermakelijkheidsgraad aanwezig is. Er hangt een merkwaardige sfeer die intrigeert en die voorkomt dat de verveling toeslaat. Echt goed duiden kan ik het niet. Dat is dan toch weer knap van een film waaruit verder niet veel vreugde valt te halen.

Inspired by true events. Die tekst staat in de opening credits van de film. Vaak is zo'n ergerlijke tekst een publiciteitsstunt en in die zin betekenisloos. In deze film is dat waarschijnlijk ook het geval. Hoewel ik sterk denk aan sensationele nonsens, doet een bezoek aan de website van de film mij toch een beetje twijfelen. Op die site staan een aantal links die verwijzen naar artikelen over de echte Devil's tree. Het ziet er overtuigend uit. Verder aan het eind van de film wat zogeheten echt materiaal dat er eveneens authentiek uitziet. Ik neig nog steeds naar flauwekul, maar ben toch iets minder zeker van het absolute nonsensgehalte. Hoe dan ook. Onzin of niet, het marketing spel is goed gespeeld.

Aardige film trouwens. Een boeiend mysterie, dat in het verloop van de film steeds meer onder de huid gaat zitten. Een verhaal met weinig opsmuk. Opsmuk heeft het verhaal ook niet nodig. Juist in de soberheid van verhaal en film zit de kracht. Geen subplotjes die afleiden. Geen studentikoos gedoe dat niets met het verhaal heeft te maken. Gewoon een film over een mysterie en de personages die er bij betrokken zijn. Gewoon een film die de kijker subtiel en genadeloos meesleept en daarbij een prima horrorgevoel oproept. Spannend ook.

Sinistere sfeer. Beklemmend. Paar ijzingwekkende scènes die een benauwend en creepy gevoel geven. Scènes die onder je huid kruipen.

Ook soberheid in de hoeveelheid belangrijke personages. De focus ligt bijna steeds bij het vrouweijke hoofdpersonage dat de spil is in het verhaal. Geen hysterisch karakter maar prettig down to earth. Haar beleving is juist daarom erg overtuigend en zorgt voor schrik en huiver. Overtuigend geacteerd.

Gefilmd in harde indringende kleuren. Ook hier geen opsmuk. Net als de effecten. Die zijn niet overdone maar prima gedoseerd en zien er goed uit. Heerlijke puntjes op de i en goeie gore.

Fijne film.

Een documentaire over de Bermuda Driehoek die bepaald niet onderzoekt, maar die eerder sensatie zoekt. Een aantal zaken (betreffende verdwenen vliegtuigen, schepen etc.) wordt zonder enige diepgang onder de loep genomen. Er wordt geen enkele serieuze poging ondernomen om verklaringen te vinden of te exploreren. Het gaat eigenlijk nergens over.

De filmbeelden bij de diverse cases zijn nostalgisch en ogen gedateerd. Om spanning en authenticiteit te accentueren, wordt gebruik gemaakt van overdreven en duidelijk ingetekende flares en krassen op de vaak korrelige beelden.

De voice-over van Vincent Price is in tegenstelling tot de documentaire wel verfijnd. De manier waarop hij tientallen keren "The Devil's Triangle" uitspreekt is prachtig.

Western over man in achtervolging op mexicanen die zijn vrouw hebben gekidnapt.

Film die ondanks dit spannende gegeven nergens spannend of beklemmend is.

Opvallend slechte dialogen en amateuristisch acteerwerk. De uitzondering is Goggins, die hoewel erg karikaturaal, wel een overtuigende slechterik neerzet.

Onderweg een paar ontmoetingen die niet voor veel spanning zorgen. Een ontmoeting met indianen spant de kroon in onbenulligheid en is het meest tenenkrommend. De toneelpakjes waarin de indianen gekleed zijn, doen denken aan een lieve Karl May verfilming. Erg, erg!

Ergens over de helft van het verhaal is er opeens een verrassende twist die hoop biedt op psychische verdieping. Helaas zorgt deze buiging in het verhaal ook niet voor de benodigde spanning en beklemming. De twist wordt erg oppervlakkig uitgewerkt. We modderen voort.

Met de visuele beleving zit het wel goed. Mooie settings en weidse beelden die de nietigheid van de eenzame cowboy accentueren. Da's best genieten.

Doordat de hoodrolspeler de naam Eastwood draagt, dringt een vergelijking zich op. Misschien niet eerlijk, maar ja dat gebeurt gewoon. De film geeft er ook wel aanleiding toe. De mimiek, het sigaartje, de eenzame cowboy. Het zal geen toeval zijn. Het is echter allemaal een paar etages minder dan het origineel.

Misschien kan een betere regie dit euvel ooit verhelpen. Zou mooi zijn.

Leuke en eigenzinnige film die probeert om minder clichématig met het thema spookhuis om te gaan. Film met origineel plot, aardige effecten en goed acteerwerk.

De film kent geen opbouw. Begint bijna meteen met de actie. Beetje vreemd, want een film zonder (standaard) introductie van personages en setting is ongewoon. Maar goed, het werkt prima.

De schrik zit er meteen goed in. Maar het ijzersterke begin is meteen ook een ijzersterke zwakte. Doordat de verrassende horroractie in de eerste momenten van de film al wordt weggegeven, blijven er niet veel spontane schrikmomenten over. De meeste momenten die volgen zijn nu herkenbaar en werken niet meer angstaanjagend. Bovendien worden de schrikmomenten ook nog eens van te voren aangekondigd door licht en muziek. Beetje jammer.

De film speelt zich bijna alleen af op één locatie. Dat werkt benauwend en geeft een gevoel van opgeslotenheid. Best sterk, en het vormt enigszins een tegenwicht voor de weggegeven schrikeffecten.

Het einde (de clou) is leuk bedacht. De uitwerking is minder. Te snel, te toevallig, te gemakkelijk.

Ik had graag iets meer lengte en gedegenheid gezien in het verhaal achter de clou.

De decors van de slotscenes ogen daarnaast tamelijk goedkoop. Die dragen niet bepaald bij aan de visuele geloofwaardigheid van de intrigerende clou.

Prima acteerwerk van Larter. De kindacteurtjes irriteerden gelukkig amper.

Dial M for Murder is de enige 3-D film van Hitchcock. Dat gebeurde op verzoek van de studio. Hitchcock zag de meerwaarde er niet van in. De film heeft in de 3-D versie slechts in een paar bioscopen gedraaid. De kortstondige 3-D hype was bij het verschijnen van de film in 1954 al aan het vervlakken. De meeste mensen hebben de film gewoon in tweedimensionaal formaat bekeken. Ik ook. Dial M voor Murder is daarnaast de eerste film van Hitchcock waarin Grace Kelly een rol heeft. Er zouden nog slechts twee films volgen voor zij verkaste naar het vorstendom Monaco.

De film behandelt het thema van de perfecte moord. Een geliefd thema van Hitchock. De film is gebaseerd op een toneelstuk dat op Broadway furore maakte. De herkomst van de film is duidelijk zichtbaar. Hitchcock gebruikt een toneelachtige enscenering. Grootse filmische effecten ontbreken. Stilistisch en thematisch is de film zeker vergelijkbaar met het bijzonder aardige Rope uit 1948.

Er ontwikkelt zich een geraffineerd kat- en muisspel dat is volgestopt met droge humor. De film speelt in op het menselijke gemoed van de kijker, die met zijn hang naar gerechtigheid en leedvermaak en natuurlijk door zijn nieuwsgierige aard op zijn wenken wordt bediend. Dader en slachtoffer zijn al snel bekend. De ontmaskering is dan ook niet het richtpunt van het verhaal. Zoals wel vaker bij Hitchcock draait het om de weg die naar de ontmaskering voert.

Goed acteerwerk, spitse dialogen en een fijn doordacht plot maken die weg erg boeiend.

Je ziet het vaker in films die het accent leggen op dialoog en op de karakters. Dergelijke films zetten vaak twee personages tegenover elkaar die weinig met elkaar gemeen hebben. Uit de intellectuele botsing tussen die personages met verschillende culturele achtergronden ontstaat vaak een film met een hoog gehalte aan melodrama. Dat is in deze film niet anders.

Een Parijse schilder en docent kunstgeschiedenis verhuist tijdelijk naar zijn geboortehuis op het platteland en komt daar in aanraking met een eenvoudige man die hij als zijn tuinman aanneemt.

Al snel blijkt dat de schilder en de tuinman oude schoolvrienden zijn wier levens zich tamelijk verschillend hebben ontwikkeld. Ondanks de grote culturele verschillen, ontdekken beide personages dat ze elkaar veel hebben te bieden. De grootstedelijke intellectueel en de plattelandse tuinman praten over het verglijden van de tijd, over het groeien en oogsten van gewassen, over geluk, over het gezin, over kunst en gewoon over het leven.

Beide mannen spreken elkaar aan met een naam die is gerelateerd aan hun beroep. Dupinceau en Dujardin. Evenals de bedachtzaamheid van het verhaal, de comtemplatieve beelden en de onderhuidse veelzeggendheid van de dialogen verlenen die simpele naamsduidingen de film een bijna religieuze uitstraling. Meerdere malen herinnert de film je aan gelijkenissen en parabels uit de bijbel, als de sterk uiteenlopende levensfilosofieën van de protagonisten aan bod komen tegen een achtergrond van rustieke beelden van het Franse platteland.

Door te kiezen voor een rustige manier van filmen met veel tijd voor stilte en spraak, lijkt de sympathie van regisseur Jean Becker meer bij de simpele levenshouding van Dujardinier te liggen dan bij de snellere intellectualistischer wereld van Dupinceau. De film toont vooral eenvoud en bescheidenheid. Een levenshouding (en hier een filmische boodschap) die blijkbaar sterk appeleert aan het verlangen van de mens om terug te keren naar een eenvoudige en ongecompliceerde levensfilosofie.

Het verhaal is op zichzelf dan ook nogal eenvoudig en rechtlijning. Er is weinig handeling. De meeste film bestaat uit zwijgen en spraak. Het gesprekstempo ligt niet erg hoog. De gesprekken zijn vooral gemoedelijk. Ook de enscenering van de dialogen is rustig. In deze film komen geen buitengewone kunstgrepen van de camera voor die afleidend werken. De interacties tussen de personages staan altijd centraal.

De beide hoofdrolspelers doen het fantastisch. Het is gemakkelijk voorstelbaar waarom de stadse schilder zo wordt gegerepen door de verschijning van Dujardin. Jean-Pierre Darousin speelt hem ragfijn. De andere hoofdrol is voor Daniel Auteuil, die Dupinceau geloofwaardig en breekbaar speelt.

Dialogue avec mon Jardinier is een film om bij weg te dromen. Een film om over na te denken. De film is soms sentimenteel, af en toe overdreven kitscherig, maar vooral ook hartverwarmend. De beelden van het Zomerse leven op het Franse platteland doorsneden met alledaagse, diepzinnige en scherpe dialogen zijn prettige vooeding voor de ziel.

De 19-jarige Liane woont met haar moeder en jongere zusje in de Franse stad Fréjus. Het gezin leeft onder arme omstandigheden en de onderlinge verhoudingen zijn gespannen. Liane droomt van een leven vol rijkdom en van beroemd zijn. Ze leeft met haar telefoon en ziet daarop via sociale media levens vol rijkdom en status voorbijkomen. Dat wil zij ook. Een casting voor een realityshow verloopt hoopvol en lijkt een grijpbare kans om haar doel te verwezenlijken. De bevestiging van haar deelname laat op zich wachten. Liane raakt steeds minder positief gestemd en gedraagt zich navenant.

Regisseur Agathe Riedinger maakt een film die zich bezighoudt met de invloed die reality-tv en sociale media hebben op met name jonge vrouwen. Die groep is schijnbaar nogal vatbaar voor de onrealistische presentatie van een ideaal leven vol schoonheid, geld en aanzien. In Diamant Brut staat Liane model voor zo’n vatbare vrouw en geeft Riedinger een intieme inkijk in haar leven en verdiept zich in haar drijfveren. Hoewel de film haar inspanningen om rijk en beroemd te worden vanaf het begin als tamelijk kansloos typeert, is dat Liane niet aan te zien. Ze gelooft op een obsessieve manier dat haar droom om een personality te worden bewaarheid gaat worden.

Op haar eigen bescheiden videokanaal heeft Liane het over haar geloof in God en haar succesvolle lotsbestemming. Riedinger vergelijkt de fanatieke droom van Liane met religieuze devotie. Aardig bedacht. Jammer dat deze interessante vergelijking slechts incidenteel ter sprake komt. Een ander leuk aspect dat in de film wordt gebruikt is de invoeging van fictieve commentaren op de sociale media profielen van Liane die in beginsel een onschuldig en positief karakter hebben maar zich in het verloop van de film toenemend gewelddadig, seksueel getint en beledigend uiten. Ook interessant.

Beide aspecten zeggen iets over haar labiele aard. Zeggen iets over het onrealistische schoonheidsideaal dat Liane nastreeft. Zeggen iets over haar onzekerheid en zelftwijfel. Haar hypocrisie. Liane verbergt haar conservatieve instelling en is bereid om zich voor de camera verleidelijk te exposeren om interessant gevonden te worden. Het is maar hoe je het bekijkt. Juist door zich te voegen is ze niet heel bijzonder en slechts een cliché. Malou Khebizi in de rol van Liane speelt zowel de zelfbewuste en extraverte Liane als de kwetsbare en onzekere Liane heel overtuigend. De overige personages bivakkeren in haar schaduw en dienen voornamelijk om het personage Liane met haar goede en slechte kanten nadrukkelijker in te vullen.

Diamant Brut is een aardige film die er niet in slaagt een nieuwe blik op de negatieve aspecten van sociale media te werpen. Als kijker verkrijg je geen nieuwe of verrassende inzichten. Diamant Brut vertelt wat je al weet maar doet dat op een innemende manier. Best ok dus.

Een film die qua verhaallijn niet onder doet voor een willekeurige soap. Het is een verhaal vol voorspelbare gebeurtenissen die nog eens extra worden aangezet door ze met een heftige dramatische saus te overgieten. Om de hoofdpersoon die lijdt aan nymfomanie in zo'n setting erg serieus te nemen is ondoenlijk.

De mooie Belén Fabra speelt een plat personage dat simplistisch egocentrisch gekaderd voortbeweegt en als zodanig hele voorspelbare keuzes maakt. Keuzes die niet goed zijn voor de emotionele en psychologische diepgang van het verhaal. Keuzes die de film op geen enkel moment invoelbaar of spannend maken en die de film niet meer laten zijn dan een oppervlakkige soap bevolkt met sneue oppervlakkige personages.

Lastig om met deze vervelende personages een inlevende band aan te gaan. En helemaal lastig om veel gevoel op te brengen voor een hoofdpersonage dat haar hele hebben en houden ontleent aan simplistische egocentrische motieven en enkel talent lijkt te hebben voor gezwelg in zelfmedelijden. Dat is niet te doen.

De nymfomanie wordt niet heel indringend beleefd. 't Is dat je weet welke psychische aandoening haar bezig houdt omdat ze wel erg seksueel uitgehongerd overkomt, maar de diepe gevoelens van wanhoop en onvrede die er ook bij horen zijn amper zichtbaar. Ze heeft het te leuk en beleeft de last van de seksuele uithongering bijna schouderophalend. Het is onecht.

Veel seks scènes. Niet heel opwindend. Niet heel erotisch. Alle erotiek heeft te maken met egocentrisme. Seks zonder gevoel en emotie is niet heel interessant. Zeker niet als die seks wordt beleefd in een gekunstelde verhaallijn die in een soap niet zou misstaan.

Mooie vrouw, die Belén Fabra, maar in deze film acteert ze geen enkel stukje geloofwaardige sensualiteit of andere drift. In die zin past ze met haar professionele uitvoering van een simplistische nymfomane prima in deze soapachtige film zonder passie.

Dat deze komedie van Sacha Baron Cohen niet een politiek correcte komedie zal gaan worden, is meteen bij aanvang al duidelijk. De film opent met een foto van Kim-Jong II met daaronder de tekst: “In Memory of Kim Jong II”. De toon is gezet.Wat volgt is een aaneenschakeling van absurde situaties en maffe dialogen gevuld met foute humor. Heerlijk.
Net als in Borat is Cohen weer heerlijk aan het provoceren. Hij pakt elk cliché stevig beet en voegt daaraan nog een behoorlijke portie zwarte humor toe. De humor bestaat uit racistische grappen, politieke incorrectheid en uit overdrijvingen met betrekking tot het leven van een dictator. Grappen over Osama Bin Laden, over Noord-Korea, over het zwarte deel van de Amerikaanse bevolking. Heerlijk fout en erg grappig.
The Dictator heeft zwarte humor, spottende humor en (toegegeven) ook flauwe humor. Met al die grappen kraakt Cohen tevens een aantal maatschappijkritische noten. En dat is nooit verkeerd. Ik heb me met deze film kostelijk geamuseerd.

Sean Wang die de schrijver en regisseur is van Didi, neemt zijn eigen jeugd als inspiratiebron. Hij vertelt wat het betekent om als kind van een Taiwanese immigrantenfamilie in het midden van de jaren 00 in de Verenigde Staten op te groeien. Behalve een mooi beeld van de slangenbewegingen die het jonge hoofdpersonage Didi steeds weer moet uitvoeren om zich in twee culturen te kunnen handhaven, geeft de film eveneens een mooi tijdsbeeld af van de beginjaren van de 21e eeuw. Geheel in overeenstemming met de culturele samensmelting schiet het taalgebruik in de film heen en weer tussen Mandarijn en Engels.

Didi heet eigenlijk Chris maar wordt in het gezin Didi (kleine broer) genoemd. Didi is het liefst als de anderen. De anderen buiten het gezin wel te verstaan. De leeftijdsgenoten bij wie hij aansluiting zoekt. In zijn pogingen vriendschappen te sluiten verloochent Didi regelmatig zijn etnische herkomst. Voor de anderen heet hij gewoon Chris.

De film richt zich in eerste instantie specifiek op de culturele verschillen, maar de thematiek die daarna langskomt en die gepaard gaat met volwassen worden is gewoon erg universeel. Typische coming of age-elementen als verliefdheid, opstandigheid en de angst om er niet bij te horen, nemen steeds meer ruimte in en zorgen voor herkenbaarheid.

Sean Wang slaagt erin de fase tussen kind en puber tastbaar en levendig weer te geven. Hij laat een uitgebreide reeks aan emoties toe bij Didi en bij de overige personages zonder daarbij door te slaan in overkill. Hij bewaakt de grenzen der geloofwaardigheid bij zijn personages door te nuanceren. De kijker kan op die manier goed met Didi meeleven. Hij kan sympathiseren met de cultureel verwarde Didi die zich zowel in de traditionele als in de nieuwe wereld niet thuis voelt alsook met de Didi die aan het puberen is en zich onbehoorlijk tegenover zijn moeder (fraai gespeeld door Joan Chen) gedraagt.

Didi is een film die humor met drama verbindt. De jonge Izaac Wang speelt Didi goed. De omlijstende cast is dat ook. De personages overtuigen. Het verhaal ontroert en is pakkend. De gebeurtenissen zijn invoelbaar. Wang is niet vies van feelgood, maar deinst er ook niet voor terug om de lelijke kanten van de opgroeiende Didi te laten zien. De combinatie van al deze ingrediënten resulteert in een prima tragikomische coming of age-film

Kevin Hart speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf, die zich vast heeft voorgenomen om de comedy vaarwel te zeggen en actieheld te worden. De film is zoals de titel Die Hart wellicht al doet vermoeden, gewoon een komedie. Een komedie die het actiegenre op de hak neemt. Dat gebeurt knipogend met uit de hand lopende actiescènes, namedropping en cameo’s.

Af en toe is dat best grappig. De zelfspot van Kevin Hart werkt tot op zekere hoogte wel amusant. Voor fans van Hart zal het prettig zijn om gebombardeerd te worden met de typische humor van Hart, die vooral luidruchtig is. Als je van de humor van Hart houdt en er geen probleem mee hebt dat de humor onderhevig is aan herhaling van zetten, zul je je waarschijnlijk kostelijk vermaken.

Eentonig vond ik het. De schreeuwerigheid en aanstellerigheid die de humor van Kevin Hart kenmerkt, is aan mij niet erg besteed. Na een vermakelijke start verging het lachen mij al snel.

In Die My Love plaatst regisseur en coauteur Lynne Ramsay de jonge moeder Grace met haar man in het leegstaande huis van zijn gestorven oom in een landelijk deel van de Verenigde Staten. Grace is niet tevreden. Ze wil zich niet voegen in de rol van de stereotypische huisvrouw, die kind en huis verzorgt en wacht tot haar geldverdienende man thuiskomt om te eten van een door haar met liefde bereide maaltijd. Toch moet het. Ze verveelt zich. Ze vindt het verschrikkelijk om zich elke dag maar weer in het monotone ritme van het huishouden te storten.

Bovenstaande geeft in een notendop aan waarover de film gaat. De film laat dan ook met name Jennifer Lawrence (de vertolker van Grace) zien die van Ramsay op diverse manieren haar symptomen van verveling en lusteloosheid mag uitbeelden. Ach, verveling en een lusteloos gevoel. Daarvan heeft iedereen wel eens last. Zo’n tijdelijk moment dat je even nergens zin in hebt en daar niet over heen kunt stappen. Het is dan ook in beginsel best interessant om verveling en lusteloosheid bij een ander te aanschouwen. Als het maar niet te lang duurt. Het vervelende is dat Lawrence er niet mee stopt en zich een hele film lang verveelt en lusteloos is. Het liefst toont ze haar onvrede door zich als een dier op vier poten in het kniehoge gras voor het huis voort te bewegen. Ze komt daarbij niet verveeld, lusteloos of depressief over. Eerder als gestoord. Lawrence krijgt in ieder geval de mogelijkheid om zich heerlijk ongeremd te uiten.

Robert Pattinson kijkt het gelaten aan. Hij is in beeld aanwezig. Als personage is hij echter opvallend afwezig. Het is alsof hij zich er op voorhand al bij neerlegt dat tegen de bijna overdreven bezieling van Lawrence geen kruid is gewassen. Het is steeds weer de instabiele Lawrence die kinderlijk, overprikkeld en opstandig de lakens uitdeelt. Op een gegeven moment wordt het zelfs wat saai. Vooral omdat de film achter al dat opvallende gedrag niet veel heeft te vertellen. Op zich interessant om een psychologische analyse te verpakken in een thriller. Psychose versus suspense. Spannend en intrigerend. In Die My Love ontbreekt helaas de suspense.