Opinions

Spannende, sterk opgebouwde thriller met horrorelementen. In de climax gaat helaas het één en ander mis, waardoor de film een beetje in de middelmaat blijft hangen. Jammer, want de intrigerende elementen uit de bijbel, de degelijke cast en het sfeervolle camerawerk beloven aanvankelijk veel goeds. De film deed me af en toe denken aan The Seventh Sign (1988), die ook best aardig was.

Wisselvallige update van het boek van Daphne Du Maurier, eerder en beter verfilmd door Alfred Hitchcock. Visueel een lust voor het oog, met prachtige locaties en production design, maar inhoudelijk ontbreekt het aan sfeer en de personages zijn niet bijster interessant. Leuke opbouw, maar eenmaal aangekomen op het landgoed van Maxim De Winter (een vlakke Armie Hammer) zakt de boel langzaam weg in middelmatigheid. Regisseur Ben Wheatley bewijst dat hij om kan gaan met een groter budget, maar het script laat hem een beetje in de steek.

De plot is duidelijk opgebruikt in het eerste deel; hier moeten we het doen met wat amper ter zake doende flashbacks van sowieso al weinig interessante personages. Het eerste uur is hierdoor behoorlijk doorbijten. Wanneer het spektakel losbarst valt dit zeker niet tegen en is het onafgebroken aktie en indrukwekkende special effects tot de eindcredits, maar al met al voelt de hele film een beetje overbodig aan. Dit karige verhaaltje had echt niet opgerekt hoeven worden tot twee films.

Op en top een Zack Snyder-film, dus berg je voor een overdaad aan bombast en slow motion. Ik kan zijn more is more stijl altijd wel waarderen, ook bij deze schaamteloze Star Wars rip-off. De personages zijn aan de vlakke kant (behalve Ed Skrein, die hier een memorabele slechterik neerzet) en de wirwar van accenten is best irritant, maar de plot is meeslepend en visueel is alles tot in de puntjes verzorgd. Spektakel genoeg, in ieder geval. Fijn ook dat de film niet midden in een climax eindigt, maar rustig de tijd neemt om alles af te ronden, als opmaak voor het aanstaande tweede deel. Ik ben dan zeker weer van de partij.

Spannend opgebouwde, zeer sfeervol in beeld gebrachte First Blood-achtige thriller, die helaas tegen het einde een beetje als een nachtkaars uitgaat. Jammer, want tot die tijd valt er veel te genieten. Aaron Pierre is heerlijk stoïcijns in de coole hoofdrol en Don Johnson heeft een prima bijrol als corrupte sheriff. Camerawerk, montage en dialogen zijn van hoog niveau. De film schijnt de nodige problemen gehad te hebben tijdens het productieproces (zoals het moeten vervangen van hoofdrolspeler John Boyega), maar gelukkig is daar in de uiteindelijke film niets van te merken.

Deze Oscar-genomineerde film over kindsoldaten ergens in Afrika is helaas weinig boeiend. Het verhaal wordt afstandelijk verteld en de personages blijven nogal tweedimensionaal, waardoor de gebeurtenissen, hoewel sporadisch best schokkend, weinig impact hebben. Overtuigend in beeld gebracht en goed gespeeld, maar het resulteert niet in een meeslepende of zelfs maar interessante film.

Intrigerende HBO-film met een eersteklas cast over de roemruchte amerikaanse verkiezingen van 2000. In de staat Florida ging destijds heel veel fout, waarna duizenden stemmen opnieuw geteld moesten worden, met alle gevolgen van dien. De sympathie van de filmmakers ligt duidelijk bij de democraten; de republikeinen komen er weer eens bekaaid af, vooral door de maffe rol van Laura Dern. Qua dialogen en politiek gekonkel zeer de moeite waard, al stelt de film op visueel vlak niet zo veel voor en had één en ander nog wel wat strakker gemonteerd kunnen worden. Regisseur Jay Roach maakte hierna nog een politiek geladen film voor HBO, het sterke (en vaak hilarische) Game Change.

Geforceerde aktiekomedie met een indrukwekkende cast maar een alarmerend gebrek aan plot en humor. Flauwe dialogen en ongeïnspireerde aktiescenes voeren de boventoon. De cast lijkt zich te vermaken maar kan uiteindelijk weinig met de bordkartonnen personages. Regisseur Schwentke zorgt hier en daar voor een cool shot maar vertilt zich hier behoorlijk aan het materiaal. Het is allemaal veel te dik aangezet. Het meest verrassend vond ik de atypische rol van Richard Dreyfuss als bad guy.

Het eerste deel was al niet best, maar vergeleken met deze sequel is dat met terugwerkende kracht een waar meesterwerk. Anthony Hopkins en Catherine Zeta-Jones zijn leuke aanwinsten binnen de cast, maar plot, humor en aktiescenes komen er ditmaal wel heel erg bekaaid af. Het is allemaal erg oubollig en futloos uitgevoerd. De film zou moeten drijven op het charisma van de hoofdrolspelers, maar dat charisma is hier ver te zoeken.

Goedbedoelde maar te sentimentele en bij vlagen nogal geforceerd komische 'waargebeurde' australische film over de impact die een zwerfhond heeft op het leven van een groep ruige mijnwerkers. Vergelijkingen met genregenoot Hachi liggen op de loer, al is die film wat mij betreft oneindig veel beter. De sympathieke cast doet zijn best, maar pas naar het einde toe, wanneer het verhaal een meer dramatische wending neemt, weet de film de juiste snaar te raken.

Western vermomd als aktiethriller, degelijk gemaakt en gespeeld maar met een nogal voorspelbaar en ongeïnspireerd script. De sfeer is goed getroffen, mede door de fraaie australische locaties, maar de personages zijn vlak en echt spannend wil het ook niet worden. Hier en daar ook wat onwaarschijnlijk, zodat er echt niet meer in zit dan een krappe voldoende.

Regisseur Rodrigo Cortes pakt na het minimalistische Buried flink uit met deze intelligente, spannende thriller. Visueel steekt de film knap in elkaar. Inhoudelijk weet het script vrijwel de volle lengte te boeien, al wordt één en ander iets te uitleggerig en dik aangezet in de climax. Grootste pluspunt van de film is het sterke akteerwerk van Sigourney Weaver en Cillian Murphy. Fijn om weer eens een film te zien waarin degelijke akteurs nu eens niet verspild worden. Zoals gezegd, jammer dat de film de spanningsboog niet helemaal vast weet te houden tot het einde, maar al met al zeker de moeite waard. Mooie soundtrack ook.

Rare film dit, naar verluidt erg duur, maar dat zie je er absoluut niet aan af. De kitscherige production design is behoorlijk lelijk en over de cgi kunnen we het beter niet hebben. Meest vreemde aspect betreft het feit dat er slechts vijf personages in de film zitten, waarvan er drie vrijwel continu te zien zijn. Hierdoor krijg je het gevoel naar een soort toneelstuk te zitten kijken, iets dat vast niet de bedoeling is geweest. De relaxte chemie tussen Dwayne Johnson en Ryan Reynolds is een pluspunt en Gal Gadot lijkt er ook wel lol in te hebben, maar meer dan enkele geslaagde grappen en wat melige oneliners heeft de film niet te bieden. En dat zou dan 160 miljoen dollar gekost hebben...

Geforceerde, ADHD kerstfilm die in alle haast vergeet charmant en magisch te zijn. Het is vooral flauw en overvol met opzichtige CGI-effecten. Dwayne Johnson en Chris Evans zorgen hier en daar nog wel voor wat vermaak, maar het houdt niet bepaald over. Niet voorbestemd om een kerstklassieker te worden, vrees ik.

Suf romantisch sprookje met elementen van een horrorfilm, ogenschijnlijk bedoeld voor de doelgroep van de Twilight-films. Dat betekent dus veel gezwijmel, statisch akteerwerk, belabberde dialogen en slechte special effects. De winterse decors zouden toch moeten kunnen resulteren in een spectaculaire vormgeving, maar ook op dit punt schiet regisseuse (en voormalig production designer) Hardwicke tekort. Het oogt allemaal niet overtuigend en er is teveel gebruik gemaakt van studio-opnamen. Gary Oldman brengt wat leven in de brouwerij als doorgedraaide weerwolfjager, maar ook hij kan de boel niet redden.

Middelmatig eerste deel van de trilogie. Sfeer en treffend tijdsbeeld genoeg (geweldig behang!), maar het script is niet boeiend en zwalkt alle kanten op. De film begint als moordmysterie maar verzandt al snel in allerlei politiek geneuzel en vervelende subplots. De degelijke cast weet er sporadisch nog wel iets van te maken, maar al met al is dit een fraai vormgegeven, nogal traag niemendalletje. Hopelijk zijn de twee volgende delen beter.

Tweede deel van de trilogie, maar helaas is ook dit deel weinig bijzonder. Net als de eerste film mist het geheel focus en is het script aan de saaie kant. Waar de film al helemaal niet over gaat is de zoektocht naar de moordenaar; voornamelijk gaat het over corruptie binnen de politie en allerlei relatieproblemen van de hoofdrolspelers. Paddy Considine is acceptabel in de hoofdrol en Sean Harris zet weer eens een overtuigende creep neer, maar verder heeft het allemaal weinig om het lijf.

Helaas niet driemaal scheepsrecht, want ook dit laatste deel van de trilogie is aan de middelmatige kant. Al met al wel het beste deel uit de reeks, wat mij betreft, omdat de emotionele impact iets groter is en de film naar het einde toe toch wel enigzins meeslepend en spannend begint te worden. Helaas ook niet meer dan dat. De focus ligt ditmaal op de door twijfel geplaagde inspecteur Jobson, gespeeld door David Morrissey, die in de eerdere twee delen slechts sporadisch in beeld kwam. De film zit ditmaal iets strakker in elkaar en het script bevat meer focus, wat de kwaliteit ten goede komt. Visueel ook bijzonder fraai hier en daar, vooral door de mooie troosteloze landschappen en het getroffen tijdsbeeld, maar als geheel maakt ook dit deel toch weer te weinig indruk.

Intrigerende, als thriller opgebouwd drama. Mooi verhaal, maar iets te traag en te weinig verrassend. Voornaamste pluspunt is de sterke, kwetsbare rol van Kate Dickie. Ook de grimmige, naargeestige sfeer is goed getroffen.

Simon Rex is perfect gecast als de louche Mikey Saber, een voormalig porno-acteur die zonder geld zit. Hij besluit Los Angeles achter zich te laten en naar Texas terug te keren, waar hij probeert een 17-jarig meisje klaar te stomen als aanstormend porno-talent. Laat het maar aan regisseur Sean Baker over om hier iets gedenkwaardigs van te maken. De film is zowel grappig als schrijnend, tegen de achtergrond van een desolaat, armoedig Texas. De film gaat iets te lang door en heeft enkele subplots die niet zo boeiend zijn, maar de manische tour-de-force van Rex alleen al maakt dit de moeite van het kijken waard. En Suzanna Son is uitstekend als de 17-jarige Strawberry.

Hier en daar best taai voor iemand die niet van ballet houd, maar afgezien daarvan is dit een fascinerend, meeslepend drama over een impresario die absolute toewijding van zijn danseressen vraagt. Anton Walbrook is uitstekend in de hoofdrol en Moira Shearer is betoverend als de door hem ontdekte nieuwe sensatie. Levendig, kleurrijk en fraai in beeld gebracht door regisseurs Powell en Pressburger.

Onderhoudende maar amper serieus te nemen thriller, met de gebruikelijke intriges en dik aangezette russische accenten. Veel naakt en expliciet in beeld gebrachte martelpraktijken voor de liefhebber. De toch niet misselijke cast bakt er helaas niet veel van en na een redelijk intrigerend begin zakt de film steeds verder weg in een moeras van vermoeiende plotlijntjes.

Opmerkelijke film van regisseur Smith, met name door het voor hem nogal atypische onderwerp, daar we hem toch vooral kennen van een grote reeks platvloerse komedies. Ondanks het radicaal andere onderwerp is het platvloerse helaas ook ditmaal aanwezig, vooral in de benadering van de personages en het gebruik van geweld. Iedereen is of stupide of gedraagt zich stupide, waardoor het geheel al snel niet meer serieus te nemen is. Best jammer, want her en der zijn er wel wat effectieve scenes en vooral qua camerawerk, nooit het sterkste punt van Smith, is de boel er flink op vooruitgegaan. Troef van de film is de prima rol van Michael Parks als de maffe Cooper. Verder is het allemaal buitensporig gewelddadig en zo subtiel als een mokerslag. Een krappe 6!

Aanfluiting. Deze door George Lucas geproduceerde oorlogsfilm bestaat louter uit goedkoop sentiment en is belachelijk neerbuigend, zowel naar de kijker toe als naar de personages. Alles ziet er veel te glad en geromantiseerd uit en de bordkartonnen personages spreken uitsluitend in cliché's. De special effects zijn (uiteraard) eersteklas, maar de aktiescenes zijn vlak en weinig opwindend gemonteerd. Dit ondanks het feit dat Star Wars-legende Ben Burtt de montage heeft verzorgd. Spannend wil het al helemaal niet worden. Nee, deze film is hoofdzakelijk belachelijk, van de malle duitse schurken tot de hilarische heroïek. Alle betrokkenen mogen zich flink gaan schamen. De film vertelt grotendeels hetzelfde verhaal als het eerdere The Tuskegee Airmen. Ik zou zeggen- ga die zien en laat dit voor wat het is: niet veel.

De eerste, rustige helft is beduidend beter dan de meer standaard uitgewerkte intense tweede, waarin het draait om het wraakmotief. Helaas vervalt de film daar in cliché situaties en worden de zorgvuldig opgebouwde personages grotendeels teniet gedaan. Jammer, want vooral qua sfeer en dialogen heeft de film best het één en ander te bieden. De montage is verder opvallend, met veel heen- en weer springen in de tijd, net als de score met vrijwel uitsluitend pianomuziek. Het akteerwerk is wisselend van kwaliteit, maar Noah Taylor zet een overtuigende en sporadisch zelfs sympathieke creep neer.

Michiel De Ruyter blijkt een toevalstreffer geweest te zijn voor regisseur Roel Reiné; de formule werkt in ieder geval niet nogmaals voor dit suffe en vooral langdradige spektakelstuk. Het matte script en de vlakke personages helpen dan natuurlijk ook niet mee. Visueel ziet alles er best oké uit, met hier en daar enkele oprecht fraaie shots, maar de aktiescenes stellen zwaar teleur en nergens voelt de film groots aan, iets dat toch wel vereist is gezien het onderwerp.

Uitstekende, zeer onderhoudende documentaire over de crisis binnen het amerikaanse basketbal na het behalen van het karige olympisch brons op de spelen van 2004. Spelers als LeBron James, Chris Paul, Dwight Howard en Kobe Bryant zullen het vier jaar later in Peking een stuk beter moeten doen, onder leiding van een nieuwe en omstreden coach. Mooi in elkaar gezet, met leuke interviews met de betrokkenen, veel interessant archiefmateriaal en natuurlijk een grote reeks spectaculaire wedstrijdbeelden.

Herzien na ruim twee jaar. Blijft een doodenge film. Na Jaws de beste film rond haaien ooit gemaakt, wat mij betreft. Niet dat er veel concurrentie binnen het genre is... Regisseur Andrew Traucki zorgt na een rustige opbouw, waarin we de sympathieke personages (gelukkig geen hersendode jongeren dit keer) een beetje leren kennen, voor intense spanning. Althans, voor mensen die een onredelijke angst voor de oceaan hebben. Zoals ik dus.

Inferieur vervolg dat in alle voorspelbare valstrikken van het genre trapt. De opbouw kent een aantal doeltreffend momenten, maar al snel meent men de kijker te moeten overstelpen met slechte cgi, waarna er van spanning geen sprake meer is en de film eerder op de lachspieren gaat werken. Jammer, want The Reef was binnen het karige subgenre van de haaienfilm een zeldzame positieve uitschieter.

Derde en laatste deel (na Sous Le Sable en Le Temps Qui Reste) van regisseur François Ozon's trilogie over dood en verlies. Qua plot aan de karige kant en er gebeurt ook niet bijster veel, maar de personages zijn mooi uitgewerkt en de getroffen sfeer is bijzonder aangenaam. De film kabbelt rustig door en is dermate kort dat verveling wordt voorkomen. Maar de andere twee delen van de trilogie zijn absoluut beter.