Opinions

Geniale rol van Jake Gyllenhaal in dit grimmige nachtelijke drama, doorspekt met inktzwarte humor. Hij is bijna onherkenbaar als compleet doorgedraaide maar zeer gedreven nachtelijke aasgier, jagend op bloederige nieuwsbeelden die hij kan dorverkopen aan een plaatselijke tv-zender. Gelukkig is de film om Gyllenhaal heen ook top, met een scherp zwartgallig script en eersteklas camerawerk. Eén van de betere films van 2014. Maakt een leuke double bill met Taxi Driver.

Herzien. Na ruim 40 jaar is dit nog steeds een verdienstelijke thriller, ondanks het wat flauwe begin en nogal onwaarschijnlijke einde. Stallone stelt zich meer in dienst van het verhaal dan we van hem gewend zijn en Rutger Hauer biedt uitstekend tegengas als flamboyante slechterik. Leuke bijrol ook van Billy Dee Williams als de partner van Stallone. Fijn sfeertje en een aparte, zij het te overheersende, soundtrack van Keith Emerson (bekend van het progressieve symfonische rock-trio Emerson, Lake & Palmer).

Grimmige, gewelddadige film over de wraakactie van een veroordeelde ierse vrouw (Aisling Franciosi) in het Tasmanië van 1825. Je moet als kijker tegen een stootje kunnen gezien de vele expliciete scenes, maar de film is zo intens en meeslepend dat je al snel in het verhaal en de emoties wordt gezogen. Goed gemaakt en gespeeld, met een indrukwekkende rol van de hier debuterende aboriginal akteur Baykali Ganambarr. Met haar debuutfilm The Babadook kon ik destijds niet zoveel, maar deze tweede van regisseuse Jennifer Kent is een schot in de roos.

Sfeervol duister sprookje, erg lang maar gelukkig wel meeslepend en continu verrassend qua plot en personages. De vormgeving is prachtig, zoals gebruikelijk bij regisseur Guillermo Del Toro, en de cast eersteklas, met Bradley Cooper in een voor hem atypische onsympathieke hoofdrol. Halverwege verandert de film qua sfeer en setting, om naar het einde toe weer aan te sluiten bij het begin. Knap gedaan. Wel jammer overigens van de opzichtige cgi-vlammen in de openingsscene. Dat heb ik zelden zo slecht gezien.

Verplichte kost iedere kerst, net als The Muppet Christmas Carol. Sublieme animatiefilm met een heel leuk verhaal en schitterende liedjes. Ik hou absoluut niet van musicals, maar hier passen de liedjes van Danny Elfman perfect binnen de context van de film. Kleurgebruik, production design, personages, humor, alles is precies goed. Een echte klassieker, wat mij betreft.

Herzien op bluray. Een curieuze miskleun en verreweg de minste sequel uit de reeks, wat mij betreft. De film kent weinig enge momenten en Freddy Krueger komt amper aan de gebeurtenissen te pas. De homo-erotische subtext werkt daarnaast op de lachspieren, net als het meisjesachtige gegil van hoofdrolspeler Mark Patton.

Herzien op blu-ray. Een onverwoestbare klassieker binnen het horrorgenre, zo kunnen we inmiddels rustig stellen. Bij release vond ik dit destijds he-le-maal geweldig, maar ook nu nog is de film zeer genietbaar en doeltreffend. De vele vervolgen en de lauwe remake hebben enigszins afbreuk gedaan aan de impact, maar met terugwerkende kracht valt op hoe geniaal regisseur Wes Craven hier te werk is gegaan. Het spaarzame maar effectieve script, het sfeervolle camerawerk, de creepy score en natuurlijk de geniale casting van Robert Englund als Freddy Krueger; eigenlijk is alles eersteklas.

Degelijke remake, viel me erg mee, zeker gezien het feit dat ik het origineel geweldig vind. Het verhaal kent hier een iets andere invalshoek, wat ervoor zorgt dat het plot onderhoudend en fris blijft. Op technisch vlak zit de film prima in elkaar; camerawerk, production design en special effects zien er allemaal goed uit. De jonge cast is ook acceptabel. Jackie Earle Haley kan Robert Englund absoluut niet doen vergeten, maar hij zet een redelijk creepy Freddy neer, voorzien van iets andere makeup. Geen topper al met al, daar is deze film gewoonweg te overbodig en te weinig vernieuwend voor, maar van de recente golf aan horror-remakes is dit wat mij betreft één van de betere.

Middelmatige musical die een heel blik aan wereldsterren opentrekt maar eigenlijk nooit echt van de grond komt. Camerawerk en production design zijn dik in orde, maar de liedjes zijn niet memorabel en het verhaal van de film, voor zover aanwezig, is flinterdun. Feitelijk is de film één grote midlife crisis van de Fellini-achtige hoofdpersoon, waarbij de focus ligt op alle vrouwen in zijn leven. Deze vrouwen zijn gelukkig beeldschoon en een lust om naar te kijken, waardoor het geheel nog enigzins draaglijk is. Afgezien daarvan is het behelpen. Day-Lewis is oké in de hoofdrol, maar dit is absoluut niet één van zijn betere rollen. Valt het overigens niemand op dat hij zijn accent gejat heeft van Naveen Andrews (Sayid) uit de tv-serie Lost?

Een interessant concept: een kluizenaar ergens tussen hemel en aarde interviewt een aantal menselijke zielen, opdat één van hen de kans krijgt om geboren te worden. Minder zweverig dan je op basis van dit uitgangspunt zou verwachten, maar de film is helaas wel nogal vrijblijvend en onbestendig. De personages weten daarnaast niet te overtuigen. Goed gemaakt en gespeeld en er zijn een aantal mooie momenten, maar het is uiteindelijk te magertjes en halfbakken uitgewerkt om te blijven boeien.

Mooi gesconstrueerde mozaïek van alledaagse momenten uit het leven van negen verschillende vrouwen. Allemaal hebben ze iets met elkaar te maken, maar niet op de puzzelachtige manier die je van uitvoerend producent Alejandro Gonzalez Inarritu (Amores Perros, 21 Grams, Babel) gewend bent. Hier zit alles meer losjes in elkaar en is er uiteindelijk niet een sluitend totaalbeeld. Dat is ook precies het probleem. De losse scenes (allemaal knap in 1 take opgenomen) zijn subliem gespeeld, maar missen soms een emotionele lading.

Verontrustend portret, gebaseerd op ware gebeurtenissen, van een onstabiele jongen (Caleb Landry Jones) in Port Arthur, Tasmanië, in 1996. Uiteindelijk zou hij verantwoordelijk zijn voor de dood van 35 mensen in een zinloze daad van geweld. De film probeert te doorgronden wat hem tot deze daad heeft aangezet. Jones is fenomenaal goed in de hoofdrol en regisseur Kurzel is eindelijk terug op niveau, na een aantal minder geslaagde films. De troosteloze blik in het leven van de geesteszieke hoofdpersoon is fascinerend op een morbide manier en doet wel wat denken aan Kurzel's debuut, het al even verontrustende Snowtown.

Spannende korte film uit de reeks Koolhoven Presenteert, waarin veelbelovende nieuwe regisseurs een kans krijgen een genrefilm te maken. Dit low budget drama, over een kernraket die op Amsterdam afgevuurd wordt, laat niets nieuws zien maar weet met weinig middelen wel een onbehaaglijk en intens sfeertje te realiseren, met niet al te belabberd akteerwerk. En met 40 minuten is dit precies lang genoeg.

Slotstuk van de trilogie van regisseur Pablo Larraín over het leven in Argentinië ten tijde van de dictatuur van Pinochet. De film, over het referendum van 1988, is boeiend genoeg en heeft een aparte visuele aanpak (alsof je naar een VHS-band uit die tijd zit te kijken), maar de plot mist net dat beetje spanning en de personages zijn helaas niet heel interessant. Gelukkig maken de rake sfeer en het treffende tijdsbeeld veel goed.

Boeiende documentaire; komt wat traag op gang en qua muziek absoluut niet mijn ding, maar de complexe Dylan en zijn bijzondere levensverhaal zorgen in ieder geval wel voor onderhoudend kijkvoer. Met ruim 3 1/2 uur uiteraard aan de bijzonder lange kant, maar ik heb me eigenlijk nergens verveeld. Fraaie interviews met de man zelf en een schat aan bijzonder archiefmateriaal.

Best spannend, deze vlotte aktiethriller, maar inhoudelijk zijn plot en personages te dun en vooral te oppervlakkig om echt indruk te maken. Het is makkelijk meeleven met hoofdrolspeler Owen Wilson bij zijn pogingen vrouw en kinderen in leven te houden tijdens een staatsgreep in een onbestendig land grenzend aan Vietnam, maar veel meer dan een lange reeks vluchtpogingen is de film niet. Visueel ziet alles er tevens nogal doorsnee uit. Pierce Brosnan heeft een leuke maar tegelijkertijd behoorlijk vage bijrol.

Jennifer Lawrence is grappig en sexy als nietsnut die wordt ingehuurd om de introverte en sociaal onhandige Percy (leuk gespeeld door Andrew Barth Feldman) te daten en hem te helpen uit zijn schulp te kruipen. De plot kent weinig verrassingen en het laatste half uur loopt een beetje vast in voorspelbaar sentimentele ontwikkelingen, maar tot die tijd valt er gelukkig wel flink wat te lachen. En die scene rond de piano-uitvoering van Hall & Oates' Maneater is geweldig.

Grimmige, bijzonder nare wraakfilm waarin een groepje vriendinnen allerlei vreselijke dingen overkomt. Vrijwel plotloos; de slechterikken hebben ook geen motivatie, wat ze feitelijk nog enger maakt. Het ontbreken van allerlei hysterische toestanden maakt de film ook behoorlijk doeltreffend. De vrouwelijke hoofdpersonen bereiken een punt waarop ze het allemaal niet meer uitmaakt, waarna de film een nihilistisch en onfris karakter krijgt. Qua rauwe stijl zo weggelopen uit de jaren '70, met een apart gebruik van geluid en muziek. Na afloop vraag je je wel af; wat moet ik er eigenlijk mee?

Sfeervol horrorwerkje, qua plot en setting vrij beperkt maar visueel behoorlijk indrukwekkend, met heel wat enge momenten. De film neemt zijn tijd om op gang te komen en lijkt aanvankelijk nogal dertien-in-een-dozijn, maar gaandeweg wordt alles steeds spannender en meer intens, om in de finale volledig los te gaan.

Een intrigerend uitgangspunt: een psychopaat stuit op een groep misdadigers, die zo onverstandig zijn om het hem en zijn vriendin moeilijk te maken. Bloederige toestanden volgen. Het begin van de film is veelbelovend, maar al snel blijkt dat de plot geen kant op kan en wat dan nog rest zijn de gebruikelijke voorspelbare en nogal standaard in beeld gebrachte slachtpartijen. Visueel stelt het allemaal weinig voor en het akteerwerk is treurig, uitgezonderd hoofdrolspeler Luke Evans, die evenwel weinig overtuigend is als totaal verknipte moordenaar.

Vreemde en vooral vage science fiction-film, over een buitenlandse invasie gezien door de ogen van een jonge, getraumatiseerde vrouw (Kaitlyn Dever). Gaandeweg wordt duidelijk dat de invasie iets te maken heeft met haar verleden, hoe onlogisch dat feitelijk ook is. De film heeft geen dialogen, iets dat de entertainment-waarde niet bepaald ten goede komt. Het is overwegend doorploeteren naar het maffe einde, met slechts hier en daar een spannend moment. De special effects kunnen er mee door maar zijn uiteindelijk ook niet heel bijzonder.

Acceptabele maar nogal vlakke en zeer voorspelbare romantische komedie. Kutcher is sympathiek in de hoofdrol; Portman is enigzins miscast. Het script probeert van de film een soort omgekeerde When Harry Met Sally te maken, maar het geheel mist charme en goede grappen. Daarnaast zijn veel dialogen en situaties te geforceerd. Het kijkt allemaal makkelijk weg en regisseur Reitman weet nog steeds hoe hij een onderhoudende film moet maken, maar gedenkwaardig is het niet.

Regisseur Steven Soderbergh laat ook nu weer een imposante cast opdraven, maar deze matte film noir is qua plot onnodig complex en tegelijkertijd eigenlijk best wel saai. Bepaalde scenes en dan vooral de dialogen zijn best goed, maar het geheel weet amper te boeien en je hebt het allemaal wel eens eerder en vooral beter gezien. Matt Damon heeft overigens een leuk uncredited bijrolletje.

Stijlvolle maar veel te lange en nogal fragmentarische Bond-film, met een nijpend tekort aan memorabele stunts en spektakel. De aanwezige aktie is degelijk in beeld gebracht maar erg anoniem en dertien-in-een-dozijn. Craig is voor de vijfde en laatste keer prima als 007 en maakt vooral indruk in de emotioneel aangrijpende finale, maar verder schieten plot en personages flink tekort. De leukste scenes zijn die in Londen, wanneer Bond herenigd wordt met zijn team.

Dik aangezette gothische horrorfilm, vol cliché personages en idem locatie. De boel wordt enigzins gered door het intrigerende verhaal, rijk aan leuk bedachte fictieve historische details. Helaas is het camerawerk saai en de production design nogal voor de hand liggend. De montage hapert hier en daar ook, met te pas en te onpas totaal overbodige inserts van de buitenkant van het spookhuis. Akteerwerk en dialogen zijn daarnaast aan de overdreven kant. Jammer, want met een meer subtiele aanpak had hier meer ingezeten. Middelmatig filmpje, al met al, ondanks een aantal effectieve enge scenes. Tegen het einde gaat de film als de welbekende nachtkaars uit.

Dit bijbelse epos heeft gelukkig geen hoog stichtelijk EO-gehalte, al zijn bepaalde aspecten van de plot, zoals het gedeelte over het onstaan van het universum, aan de simplistische kant. Visueel ziet alles er passend grimmig en grauw uit. De special effects zijn echter wisselvallig; sommige shots zijn indrukwekkend, andere zien er nogal onafgemaakt uit. Verrassend is overigens hoe weinig de focus ligt op de ontstaansgeschiedenis van de ark en de toestromende dierenpopulatie. Uiteindelijk is de film niet veel meer dan een familiedrama, iets dat vooral pijnlijk duidelijk wordt in de laatste drie kwartier, wanneer de film krakend tot stilstand komt in melodramatische toestanden. Tot die tijd valt er gelukkig wel wat te genieten en zijn er veel spectaculaire scenes. Russell Crowe is uitstekend in de hoofdrol.

Vlot aktiefilmpje met een dikke knipoog, energiek geregisseerd door de rus Ilya Naishuller, die we nog kennen van Hardcore Henry. Bob Odenkirk doet het goed in een voor hem nogal atypische rol en de spectaculaire aktiescenes zijn kunstig in beeld gebracht. Jammergenoeg wordt de toon naar het einde toe wel steeds flauwer en verliest de film uiteindelijk een deel van zijn kracht, waardoor de belofte van het eerste uur niet helemaal wordt ingelost. Niettemin erg onderhoudend en bij vlagen behoorlijk bruut.

Teleurstellende, tamme sequel, vreemd genoeg van de hand van regisseur Timo Tjahjanto, die zich doorgaans niet laat beperken qua geweld en bloederige toestanden. Hier bakt hij er helaas weinig van, al moet wel gezegd worden dat hij opgezadeld zit met een waardeloos script. Een paar aardige momenten waarin de film kortstondig tot leven komt, maar overwegend is dit een hopeloos voorspelbaar en fantasieloos uitgewerkt aktiefilmpje geworden.

Bijzonder fraai in beeld gebracht, subtiel naargeestig verhaal over het leven in een klein mexicaans bergdorpje dat te lijden heeft onder de invloed van machtige en alom aanwezige drugkartels. Omdat we de gebeurtenissen volgen door de ogen van een klein meisje dat door haar moeder onwetend wordt gehouden is het ook voor de kijker vaak niet helemaal duidelijk wat zich afspeelt, al is de onderliggende dreiging van terreur en geweld continu voelbaar. Zorgvuldig vormgegeven en mooi ingetogen gespeeld, maar uiteindelijk blijven personages en emoties wel op enige afstand.

Afwisselend pretentieus en intrigerend; niet helemaal geslaagd derhalve, maar toch de moeite waard, vooral door de sterke cast en de bizarre film-in-de-film, die gaandeweg steeds meer geheimen prijs begint te geven. De gestileerde, steriele vormgeving past mooi bij de thematiek van de film, al draaft regisseur Tom Ford hier wel een beetje in door. De fraaie ontknoping maakt echter veel goed.